Relaties
alle pijlers
Relatie opgeven vanwege stiefdochter?
maandag 16 november 2020 om 12:31
Het is lastig om dit genuanceerd ‘op papier’ te zetten, maar ik ga het toch proberen.
Sinds drie jaar heb ik een onwijs lieve vriend en zijn we samen dolgelukkig. Echter, er hangt één grote donkergrijze wolk boven onze relatie: zijn (puber)dochter.
Op zich heb ik niks tegen de meid zelf, maar het is een echte puber en de relatie die zij heeft tot haar biologische moeder begint mij (door mijn eigen slechte gezondheid) nu op te breken.
Mijn vriend heeft co-ouderschap, wat betekent dat zijn dochter de helft van de tijd bij ons is en de helft van de tijd bij haar moeder. Echter, in praktijk weigert zijn dochter nog naar haar moeder te gaan. De relatie tussen die twee is erg slecht: ze maken (volgens haar) continu ruzie in de weken dat ze bij elkaar zijn.
Nu zou het niet zo’n probleem zijn, ware het niet dat mijn gezondheid momenteel erg slecht is en het dus voor mij erg zwaar is om ook de zorg voor een kind te dragen. Ik ben bewust kinderloos, omdat ik dit fysiek niet aan denk te kunnen. Twee weken ‘oppassen’ waren net te doen, maar ik was altijd blij als ik weer twee weken had om even bij te tanken.
Gevolg is dat mijn eigen gezondheid nu echt begint te lijden onder haar aanwezigheid. Ook mentaal merk ik dat ik het steeds moeilijker vind om mij in mijn eigen huis aan te moeten passen aan haar (en haar puber grillen). Doordat ik erg moe ben, kost het mij veel energie om zaken ‘te slikken’.
De relatie met mijn vriend is hierdoor een stuk gecompliceerder geworden. Hij kan natuurlijk zijn dochter niet wegsturen, maar wil ook niet dat ik hem om deze reden verlaat. Ik heb voorgesteld om tijdelijk ergens anders te gaan wonen, maar ook dit ziet hij niet zitten. Aangezien wij dan ‘gestraft’ worden voor het feit dat zijn ex en dochter een slechte relatie met elkaar hebben (gecreëerd) en weigeren dit met elkaar goed te maken.
Hopelijk heeft iemand goed advies hoe hiermee om te gaan! Het is zeker niet mijn bedoeling om mijn vriend en zijn dochter af te vallen. Ik hoop vooral op een origineel idee/advies hoe ik zelf beter met de situatie om kan gaan. Op dit moment zorgt het namelijk voor veel stress en verdriet.
Sinds drie jaar heb ik een onwijs lieve vriend en zijn we samen dolgelukkig. Echter, er hangt één grote donkergrijze wolk boven onze relatie: zijn (puber)dochter.
Op zich heb ik niks tegen de meid zelf, maar het is een echte puber en de relatie die zij heeft tot haar biologische moeder begint mij (door mijn eigen slechte gezondheid) nu op te breken.
Mijn vriend heeft co-ouderschap, wat betekent dat zijn dochter de helft van de tijd bij ons is en de helft van de tijd bij haar moeder. Echter, in praktijk weigert zijn dochter nog naar haar moeder te gaan. De relatie tussen die twee is erg slecht: ze maken (volgens haar) continu ruzie in de weken dat ze bij elkaar zijn.
Nu zou het niet zo’n probleem zijn, ware het niet dat mijn gezondheid momenteel erg slecht is en het dus voor mij erg zwaar is om ook de zorg voor een kind te dragen. Ik ben bewust kinderloos, omdat ik dit fysiek niet aan denk te kunnen. Twee weken ‘oppassen’ waren net te doen, maar ik was altijd blij als ik weer twee weken had om even bij te tanken.
Gevolg is dat mijn eigen gezondheid nu echt begint te lijden onder haar aanwezigheid. Ook mentaal merk ik dat ik het steeds moeilijker vind om mij in mijn eigen huis aan te moeten passen aan haar (en haar puber grillen). Doordat ik erg moe ben, kost het mij veel energie om zaken ‘te slikken’.
De relatie met mijn vriend is hierdoor een stuk gecompliceerder geworden. Hij kan natuurlijk zijn dochter niet wegsturen, maar wil ook niet dat ik hem om deze reden verlaat. Ik heb voorgesteld om tijdelijk ergens anders te gaan wonen, maar ook dit ziet hij niet zitten. Aangezien wij dan ‘gestraft’ worden voor het feit dat zijn ex en dochter een slechte relatie met elkaar hebben (gecreëerd) en weigeren dit met elkaar goed te maken.
Hopelijk heeft iemand goed advies hoe hiermee om te gaan! Het is zeker niet mijn bedoeling om mijn vriend en zijn dochter af te vallen. Ik hoop vooral op een origineel idee/advies hoe ik zelf beter met de situatie om kan gaan. Op dit moment zorgt het namelijk voor veel stress en verdriet.
maandag 16 november 2020 om 20:59
Je wil de oplossing ‘latten’ niet horen, maar iets positiefs.
Eigenlijk wil je een toverspreuk die ervoor zorgt dat stiefdochter weer naar haar moeder gaat en de twee weken dat ze bij jullie is een leuke gezellige meid is in wie je geen energie hoeft te steken.
Die is er niet. Er is geen instant-oplossing waar iedereen gelukkig van wordt. Dat vraagt tijd, geduld, energie, nog meer tijd, nog meer energie, en waarschijnlijk ook therapie. De vraag is of jij zo veel tijd, geduld en energie wil en kan investeren. Die vraag kan alleen jij beantwoorden.
Eigenlijk wil je een toverspreuk die ervoor zorgt dat stiefdochter weer naar haar moeder gaat en de twee weken dat ze bij jullie is een leuke gezellige meid is in wie je geen energie hoeft te steken.
Die is er niet. Er is geen instant-oplossing waar iedereen gelukkig van wordt. Dat vraagt tijd, geduld, energie, nog meer tijd, nog meer energie, en waarschijnlijk ook therapie. De vraag is of jij zo veel tijd, geduld en energie wil en kan investeren. Die vraag kan alleen jij beantwoorden.
maandag 16 november 2020 om 21:01
Maar dan ook van hem.Celaena_Aelin schreef: ↑16-11-2020 20:59Je wil de oplossing ‘latten’ niet horen, maar iets positiefs.
Eigenlijk wil je een toverspreuk die ervoor zorgt dat stiefdochter weer naar haar moeder gaat en de twee weken dat ze bij jullie is een leuke gezellige meid is in wie je geen energie hoeft te steken.
Die is er niet. Er is geen instant-oplossing waar iedereen gelukkig van wordt. Dat vraagt tijd, geduld, energie, nog meer tijd, nog meer energie, en waarschijnlijk ook therapie. De vraag is of jij zo veel tijd, geduld en energie wil en kan investeren. Die vraag kan alleen jij beantwoorden.
Het kan niet zo zijn dat hij dan gewoon lange dagen van huis blijft gaan en zij dat in haar eentje mag opknappen met dochter.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 16 november 2020 om 21:06
. Nogmaals bedankt!
Ik snap dat je van hem houdt en jullie relatie waardeert. En dat deze situatie pijnlijk is. Maar de sleutel naar jouw welbevinden in deze relatie ligt bij je partner, niet bij jou. De enige sleutel die je wel hebt, is naar jouw welbevinden buiten de relatie. Sterkte.
maandag 16 november 2020 om 21:25
Jouw partner is niet realistisch en veel te veel met zichzelf bezig.
Zijn dochter is er niet klaar voor dat jullie samen leven, ze heeft kennelijk amper de scheiding verwerkt. Zij krijgt jou door haar strot gedrukt, en vice versa, omdat hij dat zo graag wil. En dat is niet eerlijk naar jullie beiden. Dit zul je toch echt duidelijk moeten maken aan hem. Het draait niet alleen om hem namelijk maar ook om jou en zijn dochter.
Ik zou gewoon op zoek gaan naar een eigen plek.
Het is nog maar de vraag of hij dan ook echt een punt achter de relatie zet hoor. Maar zo wel, dat is het gewoon een klootzak die je beter kunt laten lopen.
Sneu echter voor zijn dochter. Die kan nergens heen.
Zijn dochter is er niet klaar voor dat jullie samen leven, ze heeft kennelijk amper de scheiding verwerkt. Zij krijgt jou door haar strot gedrukt, en vice versa, omdat hij dat zo graag wil. En dat is niet eerlijk naar jullie beiden. Dit zul je toch echt duidelijk moeten maken aan hem. Het draait niet alleen om hem namelijk maar ook om jou en zijn dochter.
Ik zou gewoon op zoek gaan naar een eigen plek.
Het is nog maar de vraag of hij dan ook echt een punt achter de relatie zet hoor. Maar zo wel, dat is het gewoon een klootzak die je beter kunt laten lopen.
Sneu echter voor zijn dochter. Die kan nergens heen.
maandag 16 november 2020 om 22:41
Toen de dochter van een vriendin nog puberella was en thuis woonde kon haar moeder er tegen praten als brugman, ze heeft zelfs 'n keer haar dure kleding in de kliko gegooid omdat ze het verdomde het mee naar boven te nemen. Pubers kunnen gewoon energiezuigers zijn en als het je eigen kind is dan moet je die jaren doorstaan, als het een kind van 'n ander is dan kun je beter eieren voor je geld kiezen.
Ik snap sowieso niet dat TO al samenwoont in 'n relatie van nog maar 3 jaar. Wat bezielt je om je eigen huis op te geven?
Dans alsof er niemand toekijkt, schrijf alsof je elk moment geband kan worden.
maandag 16 november 2020 om 22:45
Volgens mij is het haar huis toch?iones schreef: ↑16-11-2020 21:25Jouw partner is niet realistisch en veel te veel met zichzelf bezig.
Zijn dochter is er niet klaar voor dat jullie samen leven, ze heeft kennelijk amper de scheiding verwerkt. Zij krijgt jou door haar strot gedrukt, en vice versa, omdat hij dat zo graag wil. En dat is niet eerlijk naar jullie beiden. Dit zul je toch echt duidelijk moeten maken aan hem. Het draait niet alleen om hem namelijk maar ook om jou en zijn dochter.
Ik zou gewoon op zoek gaan naar een eigen plek.
Het is nog maar de vraag of hij dan ook echt een punt achter de relatie zet hoor. Maar zo wel, dat is het gewoon een klootzak die je beter kunt laten lopen.
Sneu echter voor zijn dochter. Die kan nergens heen.
maandag 16 november 2020 om 22:46
Dat pubers energie kosten schreef ik in een eerdere post ook al. En zeker als het dan ook nog je eigen kind niet is.redbulletje schreef: ↑16-11-2020 22:41Toen de dochter van een vriendin nog puberella was en thuis woonde kon haar moeder er tegen praten als brugman, ze heeft zelfs 'n keer haar dure kleding in de kliko gegooid omdat ze het verdomde het mee naar boven te nemen. Pubers kunnen gewoon energiezuigers zijn en als het je eigen kind is dan moet je die jaren doorstaan, als het een kind van 'n ander is dan kun je beter eieren voor je geld kiezen.
Ik snap sowieso niet dat TO al samenwoont in 'n relatie van nog maar 3 jaar. Wat bezielt je om je eigen huis op te geven?
maandag 16 november 2020 om 22:49
Die indruk had ik ook.
maandag 16 november 2020 om 23:20
Er is ook een middenweg. Je kan ook voor hr gezondheid kiezen zonder je relatie te verliezen. Geef je partner aan dat het zo niet langer kan. Dan zijn er twee opties, of hij zoekt hulp hoe jullie met deze puber om kunnen gaan en de band met moeder weer aan te halen (iets wat sowisoheel belangrijk is) en werkt hij daar niet aan mee prima, dan ga je latten. Hij kan het daar wel niet. Ee eens zijn maar gezondheid staat voorop en wil hij geen hulp inschakelen of niet latten, dan houdt het op en kun je niet anders dan de relatie verbreken. Je hebt er niks aan als je letterlijk doodziek van bent maar nog wel een relatie hebt.Smrt schreef: ↑16-11-2020 20:31Het komt misschien over alsof mijn vriend er niks aan doet, maar dat is absoluut niet het geval. Hij heeft wat dat betreft ook echt al alles geprobeerd om de situatie wat te veranderen: streng zijn, juist wat meer ruimte geven, meer tijd in haar investeren, haar wat los laten enz. enz.. Het moeilijke hierin is dat een andere aanpak even lijkt te werken, maar na een paar weken/maanden zwakt het weer af.
Echter, dit is niet de reden waarom ik dit topic gestart ben. Ik ben niet op zoek naar adviezen hoe ik of mijn vriend met een puber om moeten gaan, want dat is afgelopen jaren al sterk verbeterd. Ik ben op zoek naar een advies hoe ik zelf met de situatie om moet gaan. Moet ik in deze voor mijn gezondheid of voor mijn relatie kiezen?
Ik weet heus wel dat het leven met een puber niet altijd makkelijk is en zeker niet als ze een scheiding hebben meegemaakt. Daar heb ik alle begrip voor. Nu kom ik alleen zelf op een punt dat het mij fysiek (lees extreme vermoeidheid) op gaat breken.
Wacht voor hulp niet te lang. Straks is ze 18 en dan kan het niet meer en gaat het can kwaad tot erger.
maandag 16 november 2020 om 23:41
Dat sowiezo , maar als to samenwoont met vader, zal ze de sfeer vast wel "mee voelen".
Ik zou in zo'n situatie gaan latten tot stiefdochter op zich zelf zou wonen. Of er op staan dat stiefdochter evengoed de helft van de tijd bij haar moeder is. Het is geen cafetariamodel , als ze bij ma haar zin niet krijgt dan maar bij pa aankloppen.
'LOEP me maar' aub
dinsdag 17 november 2020 om 05:58
Nee, ze heeft ergens gezegd dat het op beider naam staat.
dinsdag 17 november 2020 om 06:55
Ik zit nog eens naar de titel van het topic te kijken: gaan LATten is niet de relatie opgeven hè. Als de keuze is of jouw gezondheid kapot of geen relatie meer of gaan LATten dan is het beste antwoord duidelijk toch? Ook al zou dochter meer naar moeder gaan, dan trekt het nog steeds een wissel op jouw gezondheid.
dinsdag 17 november 2020 om 08:05
Nouja, dat advies is dus LATten of in elk geval ruimte voor jezelf creëren. Of in huis een ruimte voor jou met slot, of elders. Desnoods een vakantiehuisje, die staan nu wel leeg.Smrt schreef: ↑16-11-2020 20:31Het komt misschien over alsof mijn vriend er niks aan doet, maar dat is absoluut niet het geval. Hij heeft wat dat betreft ook echt al alles geprobeerd om de situatie wat te veranderen: streng zijn, juist wat meer ruimte geven, meer tijd in haar investeren, haar wat los laten enz. enz.. Het moeilijke hierin is dat een andere aanpak even lijkt te werken, maar na een paar weken/maanden zwakt het weer af.
Echter, dit is niet de reden waarom ik dit topic gestart ben. Ik ben niet op zoek naar adviezen hoe ik of mijn vriend met een puber om moeten gaan, want dat is afgelopen jaren al sterk verbeterd. Ik ben op zoek naar een advies hoe ik zelf met de situatie om moet gaan. Moet ik in deze voor mijn gezondheid of voor mijn relatie kiezen?
Ik weet heus wel dat het leven met een puber niet altijd makkelijk is en zeker niet als ze een scheiding hebben meegemaakt. Daar heb ik alle begrip voor. Nu kom ik alleen zelf op een punt dat het mij fysiek (lees extreme vermoeidheid) op gaat breken.
En dat jouw vriend dat niet wil, is toch echt zijn probleem. Hij manipuleert je hierin. Het is dit (wat jij niet trekt) of niets. Ondertussen is het wel makkelijk, dat jij er bent wanneer hij er niet is. Dat jij de problemen thuis opvangt.
Gestolen make up en kleding zou ik terug laten betalen. Ik zou haar tegelijkertijd leren dat vrienden kopen geen oplossing is.
Het meisje is 17. Ze heeft begeleiding en sturing nodig. Ze heeft haar ouders nodig. (en als ze echt niet naar haar moeder wil, zou ik dat even laten. Als je blijft aandringen, is het duidelijk dat jullie haar ook niet willen)
Over een paar jaar is de situatie weer anders. Het LATten is dus niet voor eeuwig, maar stap gewoon even uit deze situatie, die kennelijk geen kant op gaat
Later is nu
dinsdag 17 november 2020 om 08:17
dinsdag 17 november 2020 om 08:27
Die puberdame is tamelijk dwars, lijkt het. Maar ik heb ook wel met haar te doen. Ben je kind / prepuber... besluiten je ouders uit elkaar te gaan. Ze kiezen wel voor co-ouderschap, maar er is weinig 'co' aan. Ze krijgen het niet eens voor elkaar om als fatsoenlijke mensen met elkaar in gesprek te gaan. Laat staan dat ze het eens zijn over hoe hun dochter op te voeden. Ondertussen kun je iedere twee weken je tas pakken en naar het andere huis vertrekken. Valt niet mee om je dan echt ergens thuis te voelen. Pa maakt lange dagen op het werk; dat geeft vrijheid... maar weinig houvast en sturing. Komt er op enig moment ook nog een stief bij. Dus die schaarse momenten dat pa thuis is, mag ze zijn aandacht delen.
Ik zou er misschien ook wel dwarsig van worden...
Ik zou er misschien ook wel dwarsig van worden...
Ik geloof niet meer in sprookjes.
dinsdag 17 november 2020 om 08:28
Nee. Dat is hoe ze het in de OP beschrijft (dat ze moe is van zich aan te passen in haar huis), maar het is van hen beiden en het zou dus ook het thuis van dochter moeten zijn. Zo ziet TO het echter niet.
dinsdag 17 november 2020 om 08:42
In geval van TO wel, omdat haar vriend een Graag-of-Niet-clausule heeft ingebouwdMarana schreef: ↑17-11-2020 06:55Ik zit nog eens naar de titel van het topic te kijken: gaan LATten is niet de relatie opgeven hè. Als de keuze is of jouw gezondheid kapot of geen relatie meer of gaan LATten dan is het beste antwoord duidelijk toch? Ook al zou dochter meer naar moeder gaan, dan trekt het nog steeds een wissel op jouw gezondheid.
Bij LAT-ten is de relatie over
dinsdag 17 november 2020 om 08:43
dinsdag 17 november 2020 om 08:44
Maar kan nog wel anders voelen als het huis oorspronkelijk van TO was, maar ze zo naief is geweest om haar vriend gelijk op het huurcontract bij te zetten.
Dans alsof er niemand toekijkt, schrijf alsof je elk moment geband kan worden.
dinsdag 17 november 2020 om 08:56
Ik denk dat dat inderdaad de opmerking "aanpassen in mijn eigen huis" inhoudt. Maarja, als je met iemand samenwoont, pas je je altijd aan in je eigen huis. En kinderen nemen meer ruimte.
Weet je TO. Ik had makkelijke pubers. Toch heb ik wel met vriendinnen zitten fantaseren over een huisje/ruimte huren, waar we om de beurt wat tijd voor onszelf zouden hebben. Het is geen schande als je het even niet trekt. Dat overkomt iedereen wel, denk ik. En jij hebt én niet een eigen kind in huis, maar het kind van een ander, én je hebt meer tijd voor jezelf nodig om bij te komen.
Ik heb dat ook. Mijn kinderen wisten dat. Mijn man wist dat. En als ik de ruimte/rust nodig had (en het was haalbaar) dan kreeg ik die. Maar als je jezelf op de derde plaats blijft zetten, gebeurt dat niet. Dan denkt iedereen "oh, het gaat dus nog, want ze is er nog"
Het gaat er echt om dat je zélf grenzen voor jóu stelt en je daar ook aan houdt. Dus gewoon jezelf terugtrekken, ook al is het huis een zootje, moet er nog gekookt en ligt er nog een was, die eigenlijk morgen schoon, droog en gestreken moet zijn. Zolang het niet jouw was is, regelen zij het zelf maar.
Een beetje egoïstisch zijn dus, zoals zij dat ook zijn.
Later is nu
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
