Rouwen om je levende ouders

Ik ga juist daardoor extra snel over tot volledige disclosure, alles over mezelf vertellen, alle ongemakkelijkheid proberen weg te maken omdat ik het niet verdraag.

Dan beland je soms in verkeerde relaties.

Allebei is heel moeilijk te doorbreken volgens mij, het afwijzen en het te snel verbinden.

Ik denk dat je het boek op titel wel kunt vinden, maar de auteur is Hannah Cuppen. Ze heeft meer geschreven, zoals een boek over zingeving (Liefdesroep). Ik vind de titels wat mwah, daarom heeft het ook lang geduurd voor ik het een kans gaf. Uit het boek over zingeving hoop ik wat meerwaarde te halen omdat ik in het dagelijks leven ook gewoon wel merk dat wat ze volgens mij in de GGZ 'primaire steungroep' noemen er dus niet echt is, en ik heb ook geen kinderen. Het vraagt dan extra kracht om zingeving te vinden. Best gek, want een relatie is niet direct zingeving, maar ik voel me wel meer 'vervuld' als ik een verbinding kan aangaan. Hoewel ik ook herken dat het verdomd ingewikkeld kan zijn. Ik neig meer naar verlatingsangst, maar ken - ik denk vanwege de verwachtingen en het opgesloten voelen oa daarin - ook de andere kant. Ik ga het dan vooral rationaliseren omdat ik me ervan bewust ben als het gebeurt, maar ok dat merkt de ander natuurlijk wel. Als adolescent stak ik in de therapie wel in op de (toen ook nog g actuele) jeugd , maar dat vond niet echt gehoor. Recenter is het meer gegaan om mijn laatste relatie en de dynamiek die daarin optrad. Ik had moeite met de persoonlijk gerichte kritiek, maar het was ook iets waaraan ik kon werken, in tegenstelling tot de dingen bij hem waar ik natuurlijk weinig invloed op had. En ik heb ook gemerkt dat mensen die de focus vooral op de ander leggen (om niet met zichzelf aan de bak te hoeven) daar doorgaans natuurlijk goed in zijn en ook best dingen oppikken dat ik denk: ja, dat klopt wel, daar kan ik wat mee. Maar als ik de enige ben die werkt, trekt de hele boel scheef. Dat is ook wel een valkuil van mij. Ik denk dat het ook voortkomt uit het vastzitten in de gezinsdynamiek vroeger, dat machteloosheid een heel moeilijke is (maar dat is natuurlijk sowieso een.moeilijk gevoel).

madelief030 schreef: ↑

11-08-2019 17:19

Waarom ben je verbaasd dat je vader niet belt? Je plaatst hem in een onmogelijke positie. Jouw moeder is zijn levenspartner. Het is nogal naief om het contact met je moeder te verbreken en dan te denken dat er nog wel een normaal en zinvol contact met je vader mogelijk is.

Ik lees vooral mee in dit topic, maar hier wil ik toch ff op reageren.
Stel dat ik met mijn moeder zou breken, zou mijn vader mij nooit in de steek laten. Durf ik echt wel mijn hand voor in het vuur te steken.
Pap en ik spreken dan wel buiten af of bij mij thuis. Mijn vader is nl. niet in staat om zich tegen zijn kinderen te keren en al helemaal niet door opstokerij van zijn vrouw of wie dan ook. Sommige mensen heb je gewoon voor altijd en helaas, anderen zijn er slechts voorwaardelijk

Ik ben heel gevoelig geworden voor afwijzing, als ik al denk dat iemand mij niet leuk vind neem ik meteen afstand. Ik hou er dan natuurlijk geen rekening mee dat iemand sacherijnig is die dag of met zijn hoofd ergens anders. Ik ga uiteraard niet de confrontatie aan want stel dat ik hoor dat ik er niet zo toe doe. Ik heb mezelf geleerd om niet meteen er vandoor te gaan maar om te redeneren van de kant van de ander maar evengoed merk ik toch dat ik gevoelsmatig wat afstand neem. Niet meer zoveel als vroeger, dan dumpte ik gewoon iemand. Ik kwam daarom vaak over als een lastig iemand van wie je geen hoogte kon krijgen. Pas toen ik er echt over ging struikelen heb ik besloten om mijn eigen pad te volgen en mezelf opnieuw op te bouwen en te "vergeten" wat ik mee had gekregen. Mijn verleden zal er altijd zijn maar het mag niet meer mijn leidraad zijn in mijn psyche en dat gaat redelijk goed.

Daadwerkelijke hechtingsproblematiek herken ik niet. In mijn vroege kindertijd waren er nog nauwelijks problemen thuis, die ontstonden pas rond een jaar of 10. Daarom is de hechting volgens mij wel goed gegaan.
Ik herken wel wat Geronimo beschrijft, dat ik gevoelig ben voor afwijzing en het oordeel van anderen. Bij mijn meest hechte contacten en de oppervlakkige contacten heb ik dat helemaal niet, maar bij iedereen er tussenin wel. Ik betrek vervelende reacties dan snel op mezelf en kan erg conflictmijdend zijn. Met mijn partner gaat het helemaal prima, maar met vrienden en goede collega's vind ik het lastig.
Omdat ik zelden helemaal mezelf durf te zijn heb ik ook vaak last van eenzaamheid, juist in groepen mensen. Het gevoel dat ik niet daadwerkelijk verbinding heb met anderen overvalt me vaak en dan trek ik me liever terug.

Ik denk dat ik vooral wil werken aan het beter gaan voelen van mijn emoties. Als ik terugkijk leef ik al vele jaren vooral op de automatische piloot. Ik kan wel oprecht genieten van grote leuke dingen, maar de dagelijkse dingen gaan aan me voorbij. Als ik nu die brief naar mijn ouders teruglees voel ik niks. Rationeel weet ik dat ik verdrietig, boos of teleurgesteld zou kunnen zijn, maar voelen, nee.

blueberry schreef: ↑

13-08-2019 13:52

Ik lees vooral mee in dit topic, maar hier wil ik toch ff op reageren.
Stel dat ik met mijn moeder zou breken, zou mijn vader mij nooit in de steek laten. Durf ik echt wel mijn hand voor in het vuur te steken.
Pap en ik spreken dan wel buiten af of bij mij thuis. Mijn vader is nl. niet in staat om zich tegen zijn kinderen te keren en al helemaal niet door opstokerij van zijn vrouw of wie dan ook. Sommige mensen heb je gewoon voor altijd

Ahh Pap dat klinkt zo lief.

Ik mis die veilige haven wel.

Verbinding werk ik ook hard aan, in de zin van: buiten een relatie heb niet zo veel behoefte aan contacten maar als ik dan contact heb met mensen, dat ik dan wel authentiek ben. En mensen ook een inkijkje geef in mezelf. Dit maakt me echt SUPER onzeker. Ik denk dan dat mensen me super raar vinden. Maar dat zit allemaal in mijn hoofd...

Ik had wel wat meer spektakel ervan verwacht, dat ik ineens een schare fans zou hebben als het ware die me thuis zouden opzoeken, dat was helaas niet zo. Weet ook eigenlijk niet of ik daar op zit te wachten... Maar over het geheel genomen krijg ik wel meer waardering denk ik en, belangrijker, ik haal er zelf voldoening uit als ik echt 'als mezelf' met mensen in contact ben geweest en daar gaat het uiteindelijk om. Dat ze echt mij zien, en niet mijn masker.

Er zijn heel wat jaren aan sociale angst aan vooraf gegaan. Nog steeds vind ik sociale dingen eng, maar nu op een niveau waar veel andere mensen het ook eng vinden (vreemde opbellen, solliciteren, groep onbekende mensen ontmoeten). In een groep neem ik vaak zelfs het voortouw tegenwoordig, want wat blijkt bijna iedereen vindt dat eng en dan heb ik nog best een grote bek soms eigenlijk, stiekem.

Dat was een mooie van mijn therapeut 5 jaar terug: Avage is een meisje dat graag gezien wil worden.

Ik: nee man, ik wil helemaal niet gezien worden juist.

Ooit durfde ik niet bij de bushalte te staan, maar verstopte ik me achter het bushokje of 25m verderop. En zat ik daarna met dampende oksels in de bus weg te duiken.

Maar nu blijkt steeds meer dat hij toch wel gelijk had.

Hoop dat ik niet te veel afdwaal hiermee, ik zit soms hier zo lekker van me af te schrijven...

Geronimo: ik herken wel het punt waar je bent. Ik ben me goed bewust van mijn valkuilen en ben ook steeds duidelijker en directer. Alleen merk ik dat het contact met mijn ouders af en toe te beladen voor me is en ik moeite heb uit dat patroon te blijven.

Hope: ik bedoel niet echt het leven voor een ander in plaats van voor mezelf. Dat heb ik ook nooit echt gedaan, eerder me teruggetrokken. Ik bedoel echt de diepere verbinding met iemand, wat al begint met een hoe je dag was, wat je bezighoudt, maar natuurlijk ook intimiteit. Dat heb ik nu weinig. Ik heb een paar goede vrienden die verder weg wonen én een partner (en soms ook gezin) hebben. Er zijn wel mensen met wie ik me verwant voel maar ik spreek ze niet vaak en het isqua frequentie natuurlijk niet te vergelijken met een relatie. Als ik een relatie heb blijf ik ook in contact met die mensen, dat is dan ongeveer hetzelfde als nu. Dus qua emotionele verbinding ervaar ik wel een leegheid. Het is ook niet dat ik er om het algemeen moeite mee heb om alleen naar bed te gaan of op te staan, of mezelf te vermaken. Ik woon al zo lang alleen en kan mijn agenda als ik wil met van alles vullen. Maar ik heb als introvert ook echt tijd thuis en rust nodig en juist dan mis ik toch af en toe iemand om samen mee een filmpje te kijken, of wel.ieder je eigen ding te doen maar in dezelfde ruimte. Of lekker thuis aanklooien in de wetenschap dat je je partner die avond, de volgende dag of anderszins binnenkort weer ziet. Dat doet af en toe pijn, maar ja, ik kan het niet direct veranderen. Ik probeer ook niet alleen daarop te focussen maar dus in bredere zin dingen te doen en na te streven die ik tof vind. Maar altijd alleen (nou ja, tenzij je actief iets doet om met anderen af te spreken) is wel moeilijk nu en dan. En dat heeft eigenlijk niet eens met mijn eventuele gedragspatronen te maken, maar het ontbreken van een goede band met ouders maakt het wel pittiger denk ik, als ik het vergelijk met sommige andere mensen.

Avage, je dwaalt niet af hoor, je beschrijft het wel geestig (en herkenbaar) met die schare fans

Kan ik me echt goed voorstellen Coolpack dat dat soms moeilijk is! Het maakt inderdaad al zo veel verschil, ook al ben je graag alleen, of je dan in de wetenschap bent dat je iemand, of je familie anders, snel weer gaat zien en dan lekker samen wat tijd kan doorbrengen.

Als dat niet is, voelt het zo leeg of zelfs alsof je niet eens bestaat (dat heb ik dan). Ik ervaar dat als iets onverdraaglijks, ik raak ervan in paniek. Dus ik vind het al heel wat dat je zo'n tijd al alleen bent/woont.

hope19 schreef: ↑

13-08-2019 19:30

Heb jij ook een periode gekend Avage dat je niet meer echt wist wie je eigenlijk zelf was? Ik zou graag mezelf zijn maar ik weet niet hoe op dit moment omdat ik niet echt weet wie ik nou ben en wat ik voel en vind. Ik vind dat maar ingewikkeld

Ja absoluut.

Het was ook het eerste waar ik tegenaan liep toen ik mezelf wou zijn.

Het is een proces... het kost tijd.

Een versneller in het proces was toen ik één lijn ging trekken. Zo: ik ga nu alleen nog maar uit van wat ik vind. Ik was altijd maar aan het schipperen en puzzelen, ja maar als zij dat zo bedoelt en het komt zo op mij over, wat zegt het dan over mij? Ben ik wel een goede vriendin? Wat verwachten mensen? Kan ik dit wel doen/zeggen? En dan speelde ik altijd op safe. Ik dacht ach, mij maakt het niet uit, ik ben gewend om te incasseren, ik verdraag de gekkigheid wel. Als het nou een ander gelukkig maakt... enz.

Ik moest uit dat hoofd komen en mijn eigen voorkeuren leren kennen.

Bovengenoemde therapeut zei continu: niet denken, maar voelen.
Voel waar je voorkeur naar uitgaat.
Beslis op gevoel: welke auto van die 2 auto's buiten vind je het mooist? Niet bedenken, voelen. Voel het ergens in je lichaam en beslis dan. Niet beredeneren. Je gevoel is puur en hoeft niet beredeneerd te worden, of verdedigd te worden, of uitgelegd.

Ik ging ook zelf proberen contact maken met mijn gevoel door te mediteren. Toen kwam er heel veel boosheid naar boven.

En wat ik nu ga zeggen had ik nooit kunnen verzinnen, maar: boosheid en afkeur geven veel kleur en richting aan mijn leven. Het is niet leuk, ik kwets nu ook mensen daarmee, neem afstand van mensen. Ik probeer het te doseren maar ik spreek wel degelijk mijn voor- en afkeuren uit, omdat ik me daardoor een écht mens voel. Ik sla er wel nog wat in door soms, ook in dit topic door van me af te bijten terwijl het niet nodig is en dan ben ik ook echt geëmotioneerd.

Maar het is dan ook allemaal nog relatief nieuw voor me. Maar het voelt als essentieel, omdat ik daarmee aan mijzelf laat zien: kijk dan, ik bén iemand. Ik heb dingen die ik leuk vind en dingen die ik gewoon helemaal kut vind en dan mogen ze het ook gewoon weten. Dan neem je ineens veel ruimte in. Of nouja veel, voor mij lijkt het als reuze veel maar mensen reageren hier helemaal niet geschokt op.

Ik had dit van tevoren nooit zo kunnen bedenken. Maar hierdoor voel ik me veel meer mens.

Hoe meer je over jezelf praat (ik wist niet waar ik moest beginnen maar nu houd ik soms niet meer op), hoe meer je ook ontdekt over hoe je bent, hoe je anders bent dan anderen. En zo vind je soms ook ineens een gelijkgestemde, wat dan een enorme boost geeft om nog meer jezelf te willen zijn.

En ik probeer dingen uit. Hobby's, activiteiten, zo veel dingen die ik al geprobeerd heb en waarvan 99% het niet was voor mij. Maar ik probeer ze gewoon uit, bij alles wat ik doe ontdek ik weer iets nieuws over mezelf en dat leidt weer tot iets anders. Ik bedenk hoe ik als kind was, wat ik als kind leuk vond, en dan probeer ik dat uit (knutselen ofzo). Gewoon kinderdingen doen, kan ook verfrissend zijn en je weer een beetje in je kind-modus brengen.

Nu ben ik er ook nog niet, want ik voel me nog steeds wel verward over mijn identiteit soms. Maar het voelt nu al wel veel beter, veel meer als een 'ik', die ruimte inneemt.

Ik heb ook een keer een workshop gedaan, was via werk, maar dat ging over gebruik van je stem en je houding. Ruimte innemen is mijn uitdaging, ik wil me instinctief verstoppen. Nu oefen ik met 'ruimte innemen'. Met luidere stem praten. Als ik over straat loop oogcontact maken met mensen. Zoals ik zei ik vond die dingen heel erg eng en die gaan niet vanzelf bij mij. Maar ook dat helpt om meer een ik-gevoel te krijgen.

blueberry schreef: ↑

13-08-2019 13:52

Ik lees vooral mee in dit topic, maar hier wil ik toch ff op reageren.
Stel dat ik met mijn moeder zou breken, zou mijn vader mij nooit in de steek laten. Durf ik echt wel mijn hand voor in het vuur te steken.
Pap en ik spreken dan wel buiten af of bij mij thuis. Mijn vader is nl. niet in staat om zich tegen zijn kinderen te keren en al helemaal niet door opstokerij van zijn vrouw of wie dan ook. Sommige mensen heb je gewoon voor altijd en helaas, anderen zijn er slechts voorwaardelijk

Dank je, dit is exact zoals ik had gehoopt dat het na het (helaas noodgedwongen verbreken van het contact met mijn moeder) zou gaan.

Vader 20 jaar geleden overleden
Met moeder 5 jaar terug contact verbroken. Na gedoe met depressieve dochter.
Broer en zus en onze zoon kiezen kan van moeder.
Dus ja eenzaam, maar samen met man een hecht team en goed contact met dochter.
We zien dus verder geen familieleden en gaan ze ook echt uit de weg, als in geen b.v. kerst ergens vieren. Kroonjaar verjaardagen vieren we dus met een vakantie, gewoon als team en later een etentje met dochter.
Maar geen spijt van de beslissing het slijt wel met de tijd... behalve als ik heel veel moet strijken, dan kan ik piekeren.

Avage schreef: ↑

13-08-2019 21:08

Kan ik me echt goed voorstellen Coolpack dat dat soms moeilijk is! Het maakt inderdaad al zo veel verschil, ook al ben je graag alleen, of je dan in de wetenschap bent dat je iemand, of je familie anders, snel weer gaat zien en dan lekker samen wat tijd kan doorbrengen.

Als dat niet is, voelt het zo leeg of zelfs alsof je niet eens bestaat (dat heb ik dan). Ik ervaar dat als iets onverdraaglijks, ik raak ervan in paniek. Dus ik vind het al heel wat dat je zo'n tijd al alleen bent/woont.

Dank voor je lieve woorden. Het gevoel dat ik niet besta heb ik niet, maar wel 'gewoon' wat leeg, eenzaam.

Ik liep me wel net te bedenken dat ik een bepaalde vorm van niet-bestaan in mijn jeugd heb ervaren. Met daten of een relatie en zelfs daarbuiten ga ik als vanzelf vaak mezelf met andere vrouwen vergelijken. Uiterlijk, uitstraling, welbespraaktheid, charme, etc. Het gaat bijna automatisch. Ik vroeg me af of ik dat als kind op een bepaalde manier al deed, maar kan het me eigenlijk niet herinneren. Volgens mij is tot zeker mijn achttiende het in mijn beleving 'gewoon een feit' geweest dat ik lelijk was. Humor had ik geloof ik ook niet echt, ik heb daar echt naartoe moeten groeien of zo, naar mijn kracht. En nog steeds. Ik zou alleen de fase van het vergelijken wel eens willen ontgroeien

Welkom aan de nieuwe meeschrijvers!

Avage schreef: ↑

13-08-2019 21:08

Kan ik me echt goed voorstellen Coolpack dat dat soms moeilijk is! Het maakt inderdaad al zo veel verschil, ook al ben je graag alleen, of je dan in de wetenschap bent dat je iemand, of je familie anders, snel weer gaat zien en dan lekker samen wat tijd kan doorbrengen.

Als dat niet is, voelt het zo leeg of zelfs alsof je niet eens bestaat (dat heb ik dan). Ik ervaar dat als iets onverdraaglijks, ik raak ervan in paniek. Dus ik vind het al heel wat dat je zo'n tijd al alleen bent/woont.


Ja absoluut.

Het was ook het eerste waar ik tegenaan liep toen ik mezelf wou zijn.

Het is een proces... het kost tijd.

Een versneller in het proces was toen ik één lijn ging trekken. Zo: ik ga nu alleen nog maar uit van wat ik vind. Ik was altijd maar aan het schipperen en puzzelen, ja maar als zij dat zo bedoelt en het komt zo op mij over, wat zegt het dan over mij? Ben ik wel een goede vriendin? Wat verwachten mensen? Kan ik dit wel doen/zeggen? En dan speelde ik altijd op safe. Ik dacht ach, mij maakt het niet uit, ik ben gewend om te incasseren, ik verdraag de gekkigheid wel. Als het nou een ander gelukkig maakt... enz.

Ik moest uit dat hoofd komen en mijn eigen voorkeuren leren kennen.

etc.

Jij doet het precies zoals ik het ook doe en heb gedaan. Ik mijd ook mensen die in problemen of negatieve gevoelens blijven hangen, ik associeer het toch met passiviteit en ik wil juist door en dat soort mensen verstoren mijn focus. Alsof ik genoeg negativiteit in mijn leven heb gehad en er geen ruimte meer voor kan en wil maken. Mensen met veel problemen zuigen je toch mee in hun leven en denken en dat wil ik niet meer. En heel veel nieuwe dingen doen, dat is de makkelijkste manier om bij je gevoelens te komen.

En voor die mensen die niet meer weten wie ze zijn, je bent wie je bent, karaktertrekken kunnen gestimuleerd worden of bestraft maar dan ben je nog steeds wie je bent. Afleren is dat alles wat je doet, denkt of zegt slecht is of niet goed, gewoon op je gevoel afgaan, al is die moeilijk te vinden, gewoon kiezen en niet nadenken. Dat nadenken doe je erna, zo ontdek je jezelf weer waar je je comfortabel bij voelt en niet.

Probeer te bedenken dat het ook leuk kan zijn om te ontdekken wie je echt bent, je hebt niets te verliezen, en het is in jouw nadeel als je geen definitief afscheid neemt van het idee dat het leven eenzaam is zonder ouder, je had hier nooit geschreven als dat geen verschrikkelijke eenzame tijd was.

Ervaren jullie schuldgevoel en hoe ga je daarmee om? Ik kan mezelf soms echt een slecht persoon vinden/ medelijden hebben met mijn vader en denken wat doe ik die arme man aan (dit is wanneer mijn hoofd me in de steek laat en alles me even lijkt te overvallen). Wat als ik spijt krijg en het te laat is.. wat als ik zijn leven verwoest hiermee? Wat dat betreft hielp een bericht van iemand me hier wel, dat je niet rouwt om de persoon in de kist maar om de ouder die je nooit gehad hebt. Dank voor het delen van jullie verhalen!

Hoi Nien, 'schuldgevoel' kenschetst hoe ik in relatie tot mijn moeder sta en ik word er doodmoe van. En daardoor is het sowieso een gevoel dat dicht onder de oppervlakte ligt. Ik hoop door te leren meer regie te pakken in het contact (als dat lukt) dat dat gevoel ook wat minder aanwezig wordt. Maar toen mijn therapeut me laatst vroeg om 'gewoon' aan te geven dat ik moeite had met een bepaalde situatie (waarin ik ook geen regie had en me overgeleverd voelde) ervoer ik ook al wat jij schetst, de angst dat ik dinfen verwoest. Niet door die ene uitspraak, maar doordat ik bang ben dat het het begin is van een lawine

Zonder mijn therapeut had ik ook nooit zo bewust voor mijzelf kunnen kiezen. Het helpt en de dingen die gezegd worden neem ik mee en doe ik ook iets mee. Soms word ik ook boos, dan denk ik verdomme dit is mijn hele leven geweest. Schuldgevoel omdat ik kon denken dat als ik liever was geweest er geen ruzie was of dat ik geslagen was omdat ik nou eenmaal iets deed wat echtttt erg fout was en hem schaamte bracht (angst voor tandarts, mond niet open willen doen... wtf). Zijn manipulatie naar mij toe, het geraffineerd te werk gaan. Urgh ik word er dus ook boos om want dat schuldgevoel en niemand willen kwetsen en overal omheen gaan en over je heen laten gaan, dat is allemaal daardoor. Sorry, lekker geblaat haha

coolpack2 schreef: ↑

14-08-2019 18:18

Hoi Nien, 'schuldgevoel' kenschetst hoe ik in relatie tot mijn moeder sta en ik word er doodmoe van. En daardoor is het sowieso een gevoel dat dicht onder de oppervlakte ligt. Ik hoop door te leren meer regie te pakken in het contact (als dat lukt) dat dat gevoel ook wat minder aanwezig wordt. Maar toen mijn therapeut me laatst vroeg om 'gewoon' aan te geven dat ik moeite had met een bepaalde situatie (waarin ik ook geen regie had en me overgeleverd voelde) ervoer ik ook al wat jij schetst, de angst dat ik dinfen verwoest. Niet door die ene uitspraak, maar doordat ik bang ben dat het het begin is van een lawine

Ben je bang voor de lawine van jouw eigen gevoelens of lawine van jouw moeder - dat ze het niet zal accepteren?