Relaties
alle pijlers
Rouwen om je levende ouders
zondag 4 augustus 2019 om 21:11
Eigenlijk zou het voor iedereen het fijnst zijn als niemand deze titel begreep, maar ik denk dat er een aantal mensen zijn die hem wel begrijpen.
Niet zo’n lange tijd geleden heb ik de moeilijke beslissing gemaakt het contact te verbreken met mijn moeder. Ergens geeft me dit rust en een gevoel van opluchting, maar tegelijkertijd heb ik een heleboel te verwerken. Het is niet mijn moeder die ik mis, maar wel mis ik een moeder zoals anderen die ook hebben. Het doet pijn dat ik moet gaan accepteren dat ik nooit zo’n moeder ga krijgen. Ook doet het pijn dat ik niet weet waarom het zo heeft moeten lopen en dat ik daar ook nooit achter ga komen. In mijn hoofd is het soms een warboel van emoties door alles wat er gebeurd is en het doet zeer dat ze zelfs zonder contact nog invloed heeft op mijn leven.
Sorry ik begrijp dat dit voor sommige mensen een vaag verhaaltje is geworden omdat ik op dit moment niet weet hoe ik het allemaal moet verwoorden. Toch hoop ik dat dit topic misschien een verzameltopic kan worden met ervaringen en herkenning.
Niet zo’n lange tijd geleden heb ik de moeilijke beslissing gemaakt het contact te verbreken met mijn moeder. Ergens geeft me dit rust en een gevoel van opluchting, maar tegelijkertijd heb ik een heleboel te verwerken. Het is niet mijn moeder die ik mis, maar wel mis ik een moeder zoals anderen die ook hebben. Het doet pijn dat ik moet gaan accepteren dat ik nooit zo’n moeder ga krijgen. Ook doet het pijn dat ik niet weet waarom het zo heeft moeten lopen en dat ik daar ook nooit achter ga komen. In mijn hoofd is het soms een warboel van emoties door alles wat er gebeurd is en het doet zeer dat ze zelfs zonder contact nog invloed heeft op mijn leven.
Sorry ik begrijp dat dit voor sommige mensen een vaag verhaaltje is geworden omdat ik op dit moment niet weet hoe ik het allemaal moet verwoorden. Toch hoop ik dat dit topic misschien een verzameltopic kan worden met ervaringen en herkenning.
woensdag 14 augustus 2019 om 18:36
Dat kan ik me zo ontzettend voorstellen. En het is ook echt moeilijk, waarschijnlijk komt er ook een stortvloed aan emoties. Probeer dicht bij jezelf te blijven en van daaruit je keuzes te maken. Het is moeilijk he? Ook hierin, of juist, het dicht bij jezelf te blijven want dat betekent een ander pijn doen.
woensdag 14 augustus 2019 om 18:42
Schuldgevoel heb ik niet, omdat ik voor mezelf donders goed weet dat man en ik altijd maar dan ook altijd voor de hele familieleden klaar hebben gestaan.
Mijn dochter was erg depressief en deed toen dingen die niet leuk waren, mijn moeder vond dat ik haar moest laten barsten. Dat deed ik niet. Zij vertelde dat ik niet lief voor meer was voor haar. Uhm ik had het druk met mijn dochter. De rest van de familieleden geloofde wát mijn moeder vertelde. Dat was niet helemaal de waarheid maar niemand van dé familieleden heeft hoor en wederhoor toegepast.
En zo is het stil geworden om ons heen.
Nou ze zoeken het maar uit.
Echt verdrietig vind ik dat onze zoon niet meer komt. We hebben het hem gevraagd, m aar dan zegt hij" jullie nou ja mama dan vooral hebben rare ideeën om niet meer bij oma te willen komen.
Ik heb hem al 5 jaar niet gezien.
Als we het hem dan willen uitleggen zegt hij ja ik hoef geen smoesjes te horen.
Mijn dochter was erg depressief en deed toen dingen die niet leuk waren, mijn moeder vond dat ik haar moest laten barsten. Dat deed ik niet. Zij vertelde dat ik niet lief voor meer was voor haar. Uhm ik had het druk met mijn dochter. De rest van de familieleden geloofde wát mijn moeder vertelde. Dat was niet helemaal de waarheid maar niemand van dé familieleden heeft hoor en wederhoor toegepast.
En zo is het stil geworden om ons heen.
Nou ze zoeken het maar uit.
Echt verdrietig vind ik dat onze zoon niet meer komt. We hebben het hem gevraagd, m aar dan zegt hij" jullie nou ja mama dan vooral hebben rare ideeën om niet meer bij oma te willen komen.
Ik heb hem al 5 jaar niet gezien.
Als we het hem dan willen uitleggen zegt hij ja ik hoef geen smoesjes te horen.
woensdag 14 augustus 2019 om 18:45
woensdag 14 augustus 2019 om 18:57
Nien, hij woonde toen al niet meer thuis.
Ik heb hem destijds niet eens alles verteld wat betreft zijn zus en de wanhoop waarin we zaten...
Oma heeft/had haar hele leven al meer voorkeur voor jongens. Misschien is het dat? Géén idee.
Een gevleugelde uitspraak van mijn ouders was mama heeft 1 kind (jongen) en papa heeft 2 kinderen (meiden).
De kleinkinderen waren 3 om 3, qua jongens en meiden.
Ach het went... broer en zus (Mijn kinderen) zien elkaar redelijk vaak, daar bén ik dan wel blij mee.
En begrijpkerwijs heeft dochter aangegeven dat zij er niet tussen wil zitten om als boodschapper te fungeren tussen ouders en broer.
Ik heb hem destijds niet eens alles verteld wat betreft zijn zus en de wanhoop waarin we zaten...
Oma heeft/had haar hele leven al meer voorkeur voor jongens. Misschien is het dat? Géén idee.
Een gevleugelde uitspraak van mijn ouders was mama heeft 1 kind (jongen) en papa heeft 2 kinderen (meiden).
De kleinkinderen waren 3 om 3, qua jongens en meiden.
Ach het went... broer en zus (Mijn kinderen) zien elkaar redelijk vaak, daar bén ik dan wel blij mee.
En begrijpkerwijs heeft dochter aangegeven dat zij er niet tussen wil zitten om als boodschapper te fungeren tussen ouders en broer.
woensdag 14 augustus 2019 om 19:00
woensdag 14 augustus 2019 om 19:37
@NIEN* ja ik herken het, ik heb ook last van dat schuldgevoel en volgens mij nog wel meer mensen die hier meeschrijven. De gedachte: wat als ik zelf wat makkelijker was geweest? Die schiet vaak door mijn hoofd. Daarnaast vraag ik me vaak af of ik me niet aan stel. Nu heb ik soms een schuldgevoel over het verbreken van het contact maar ik denk als ik nu nog contact had dat ik daar steeds verder aan onderdoor was gegaan dus dat dit veel beter is voor mijzelf. Bovendien weet ik ook wel dat de dingen die gebeurd zijn niet moeten kunnen en dat ik op dat moment nog een kind was en dat zij degene had moeten zijn die meer verstand had. Ik denk dat het schuldgevoel iets is wat je in de loop der jaren aangepraat is. Mijn omgeving vind namelijk ook dat ik mij absoluut niet schuldig hoor te voelen over de dingen die gebeurd zijn en het (tijdelijk) verbreken van het contact.
Eerder schreef iemand hier al dat ze soms genoot van de kleine dingen en ze zichzelf dan een egoïstisch kreng voelde. Iemand anders reageerde daar weer op: en dan bedenk ik mij weer dat mijn moeder de enige is die mij ooit egoïstisch kreng heeft genoemd dus dat het wel niet waar zal zijn. Volgens mij schreef je toen nog niet mee dus ik weet niet of je die reactie gelezen had maar ik heb hem wel onthouden want voor mij is dat ook een hele helpende gedachte.
Eerder schreef iemand hier al dat ze soms genoot van de kleine dingen en ze zichzelf dan een egoïstisch kreng voelde. Iemand anders reageerde daar weer op: en dan bedenk ik mij weer dat mijn moeder de enige is die mij ooit egoïstisch kreng heeft genoemd dus dat het wel niet waar zal zijn. Volgens mij schreef je toen nog niet mee dus ik weet niet of je die reactie gelezen had maar ik heb hem wel onthouden want voor mij is dat ook een hele helpende gedachte.
woensdag 14 augustus 2019 om 19:42
Hope, de reacties die jij noemt zijn mij ook bijgebleven. Ik weet ook dat ik me niet schuldig hoef te voelen en mijn omgeving vertelt me dat ook maar ik zou die gevoelens zo graag niet hebben. Het aanstellen, bang dat je je aanstelt, dat heb ik ook zo erg. Ik zoek ook heel erg de bevestiging dat ik me niet aanstel, juist buiten mijn omgeving, zo van dan is het echt niet zo? Misschien heb ik oa daardoor ook hier geschreven maar ik was zo bang te lezen dat ik me aanstelde. Ingewikkelde gevoelens he..
woensdag 14 augustus 2019 om 19:48
Ja heel ingewikkeld inderdaad, vaak schiet er bij mij dan ook zo veel tegelijk door me heen. Het zou inderdaad fijner zijn als dat schuldgevoel helemaal niet meer door je heen gaat maar ik weet niet of dat kan. Misschien dat het met de tijd als je verder in het proces komt ook minder word. Dat kan ik me wel voorstellen want je leert ook steeds beter van een afstand te kijken en je gaat denk ik beter inzien wat normaal en niet normaal is.
woensdag 14 augustus 2019 om 20:09
@ Nien dat aanstellen is zo herkenbaar voor mij ook deels uit opvoeding. Hoelang ik niet bij wijze van heb rondgelopen met een gebroken pols of enkel etc.,.Nu ik velen malen ouder ben heb ik er nog vaak last van. Ik wil niet opvallen, doe vooral normaal, laat geen emoties zien die buiten het normale zijn en wees vooral niet jezelf want dat is nooit goed genoeg. Gelukkig ben ik hard aan het werk via therapie om mijzelf te zijn zonder al die dwangmatige regels/gedachten en verplichtingen.
Schuldgevoel heb ik jaren gehad maar ik moet zeggen het laatste jaar voel ik dat helemaal niet meer. Kan mijn vinger er niet opleggen waarom dat veranderd is anders dat ik mijzelf meer ben gaan waarderen.
Schuldgevoel heb ik jaren gehad maar ik moet zeggen het laatste jaar voel ik dat helemaal niet meer. Kan mijn vinger er niet opleggen waarom dat veranderd is anders dat ik mijzelf meer ben gaan waarderen.
woensdag 14 augustus 2019 om 20:37
Ik voel me niet meer schuldig sinds ik besefte dat ik me verantwoordelijk voelde voor de idiote opvoeding van mijn ouders. Zij waren de ouders en ik moet de rotzooi er van opruimen. En als ze nu iets van verantwoordelijk zouden nemen...….wat hun betreft is er niets gebeurd. Je moet bedenken dat je als kind maar één ding wil en dat is liefde en een beetje aandacht. Dat iedereen hier zichzelf en zijn emoties opnieuw moet vinden geeft wel aan wat er met je gebeurd is. Niemand wil zo maar de banden doorbreken met ouder(s).
Vecht tegen je schuldgevoel, je loyaliteit heb je meer dan genoeg getoond en heel soms houden mensen hun schuldgevoel in stand omdat ze dan geen stappen hoeven te zetten omdat het zo eng lijkt.
We hebben gewoon pech gehad, je ziet soms mensen om je heen waarvan je alleen maar kan hopen dat ze geen kinderen hebben en toch hebben ook die ze. En zo'n kind ben jij, er is niets mis met jou en ook nooit geweest, je ouder(s) zijn gewoon geen aardige mensen met rare trekjes. Het is K4t maar daarom hoef je ook niet bang te zijn voor je toekomst (eng vinden mag altijd
)
Vecht tegen je schuldgevoel, je loyaliteit heb je meer dan genoeg getoond en heel soms houden mensen hun schuldgevoel in stand omdat ze dan geen stappen hoeven te zetten omdat het zo eng lijkt.
We hebben gewoon pech gehad, je ziet soms mensen om je heen waarvan je alleen maar kan hopen dat ze geen kinderen hebben en toch hebben ook die ze. En zo'n kind ben jij, er is niets mis met jou en ook nooit geweest, je ouder(s) zijn gewoon geen aardige mensen met rare trekjes. Het is K4t maar daarom hoef je ook niet bang te zijn voor je toekomst (eng vinden mag altijd
)
woensdag 14 augustus 2019 om 20:39
Ik ben nu ook meer mezelf dan ooit tevoren maar ervaar nog steeds een vorm van angst ofzo als je duidelijk je mening laat horen? Soms voelt het zo hopeloos na 10 jaar therapie maar ik bedenk me ook wat een stappen ik gezet heb en wat een depressie ik overwonnen heb. Ik heb eigenlijk nog maar kort het contact met mijn vader verbroken (feb/mrt) en het zijn weer nieuwe dingen waar ik doorheen moet. Ik denk dat ik die keuze heb durven en kunnen maken doordat ik nu zelf een stabiel thuis heb.. mijn partner heeft eigenlijk zoveel voor mijn rust gedaan en het meer en meer mijzelf durven te zijn in situaties. Tegelijkertijd klinkt dat ook heel laf vind ik, ik vraag me af of ik het zonder die stabiliteit had gekund en dan voelt het alsof ik het alsnog niet zelf doe of heb gedaan ofzo.. nahja wirwar aan gedachten in mijn hoofd en emoties. Ik vind het fijn jullie te lezen!
woensdag 14 augustus 2019 om 21:02
Ik vind dat niet laf, het klinkt heel logisch. Ik heb een tijd terug ook gelezen dat als je een partner hebt die wel veilig gehecht is, dat de kans het grootst is dat je zelf vooruitgang boekt. Ik zal eens zoeken of ik dat nog kan terugvinden.
Ik merk zelf ook dat het voor mij heel veel doet dat ik een hele fijne relatie heb. Alleen al dat gevoel dat je na je werk zin hebt om naar huis te gaan
De laatste tijd besef ik me ook wel hoe veel geluk ik heb gehad dat ik hem tegen ben gekomen. Ik denk, hoe gênant ik dat ook vind, dat als ik een relatie met iemand had die graag misbruik van mij zou maken, dat ik niet in staat zou zijn mezelf daar tegen te beschermen.
Ik merk zelf ook dat het voor mij heel veel doet dat ik een hele fijne relatie heb. Alleen al dat gevoel dat je na je werk zin hebt om naar huis te gaan
De laatste tijd besef ik me ook wel hoe veel geluk ik heb gehad dat ik hem tegen ben gekomen. Ik denk, hoe gênant ik dat ook vind, dat als ik een relatie met iemand had die graag misbruik van mij zou maken, dat ik niet in staat zou zijn mezelf daar tegen te beschermen.
woensdag 14 augustus 2019 om 21:07
Dit is niet de site die ik in eerste instantie bedoelde maar hier staat die ook bij, onder oplossingen voor onveilige hechting.
https://singlecoaching.nl/hechting-en-o ... e-hechting
Hier staat ook een stukje: partner als therapeut.
https://www.psychologiemagazine.nl/arti ... de-liefde/
https://singlecoaching.nl/hechting-en-o ... e-hechting
Hier staat ook een stukje: partner als therapeut.
https://www.psychologiemagazine.nl/arti ... de-liefde/
woensdag 14 augustus 2019 om 21:33
Dank je wel hope! Het eerste artikel herken ik heel veel in. Jaa dat deel dat je na een dag echt uit kijkt naar het naar huis gaan, thuis zijn, samen zijn. Gewoon de dag doornemen of samen niks doen.
Ik heb rare relaties gehad (geen mishandeling wel echt gewoon kut behandeld) en ik liet het altijd gaan. Mishandeling, ik hoop dat ik dat niet had toegelaten, ik heb als kind altijd al gezegd als een man ook maar aanstalten maakt in agressie ben ik weg, juist om wat ik thuis zag en voelde denk ik? Ik Dacht ook altijd, als ik ooooit kinderen krijg ga ik het heel anders doen!
Ik heb rare relaties gehad (geen mishandeling wel echt gewoon kut behandeld) en ik liet het altijd gaan. Mishandeling, ik hoop dat ik dat niet had toegelaten, ik heb als kind altijd al gezegd als een man ook maar aanstalten maakt in agressie ben ik weg, juist om wat ik thuis zag en voelde denk ik? Ik Dacht ook altijd, als ik ooooit kinderen krijg ga ik het heel anders doen!
woensdag 14 augustus 2019 om 21:49
Hoe bedoel je dat, ik liet het altijd gaan? Dat je het altijd liet gebeuren of dat je dan de relatie verbrak?
Ik heb ook wel bepaalde triggers die ik denk ik niet zou accepteren, voor mij zou dat schreeuwen en schelden zijn. Toch denk ik wel dat ik te veel andere dingen goed zou vinden. Zo ben ik ook niet zo goed in mijn grenzen aangeven en als iemand daar een loopje mee neemt dan zou ik dat denk ik gewoon laten gebeuren. Vooral omdat zoiets dan niet van de ene op de andere dag gebeurt maar er langzaam insluipt.
Ik heb ook wel bepaalde triggers die ik denk ik niet zou accepteren, voor mij zou dat schreeuwen en schelden zijn. Toch denk ik wel dat ik te veel andere dingen goed zou vinden. Zo ben ik ook niet zo goed in mijn grenzen aangeven en als iemand daar een loopje mee neemt dan zou ik dat denk ik gewoon laten gebeuren. Vooral omdat zoiets dan niet van de ene op de andere dag gebeurt maar er langzaam insluipt.
woensdag 14 augustus 2019 om 21:55
Ik liet het gebeuren, het was zo niet oke allemaal maar ik twijfelde aan mezelf. Ik zou ook misschien wel teveel gevraagd of gebeld hebben om maar iets te noemen. Ik liet eigenlijk gewoon zo over me heen walsen, zo ver over mijn grenzen heen gaan. Elk ander was er bij wijze van al niet aan begonnen haha. Ik denk dat je gelijk hebt, dingen sluipen erin en voor je het weet zit je er midden in. Al denk ik niet dat het me nu zo zou gebeuren (stel, heeeeeeel erg stel want dat gaat niet gebeuren haha, dat mijn relatie nu uit zou gaan) in een andere relatie (in deze is het sowieso niet aan de orde).
woensdag 14 augustus 2019 om 23:12
Ik heb geen schuldgevoelens naar mijn vader toe. Mijn moeder is het daar mee eens. Ze zegt dat zij samen voor een kind gekozen hebben en niet andersom. Dat hij zijn verantwoordelijkheid had moeten nemen.
Wat ik me soms wel afvraag is of ik nou zo'n moeilijk mens was/ben dat hij me liet vallen.
Ik kreeg op mijn 21e de diagnose ASS. Er waren altijd wel al problemen die vraagtekens opriepen. Maar het was voor anderen niet genoeg zichtbaar. Op mijn 19e escaleerde het. Mijn stages mislukten o.a. op mijn trage werktempo en weinig uit mezelf doen. Ik zag mijn werk niet. Zo was ik thuis ook. Oké thuis had ik ook soms gewoon geen zin. Als ik iets niet (direct) deed werd mijn vader woedend. Eén keer zei hij dat ik op stage vast ook zo lui was. Ik bleef ontkennen, maar hij was niet voor rede vatbaar. Hij voegde eraan toe dat ik in de Bijstand zou komen door mijn gedrag. Ik zou alleen brood met pindakaas kunnen kopen. Geen geld voor auto, pc. En weg van de bewoonde wereld moest gaan wonen. Hij zei niet verantwoordelijk te willen blijven voor een kind haar best niet deed. Die ruzie is me erg bijgebleven.
Toen ik 2 later mijn diagnose kreeg leek hij begrip te hebben. Datzelfde jaar scheidden mijn ouders. Maar ik heb toch het idee dat hij zich schaamt omdat hij een dochter met beperking heeft.
Ik heb hem eens geconfronteerd met zijn woorden in een chatgesprek. Hij herinnerde het zich niet meer, maar geloofde me gelijk. Hij weet dat mijn lange termijngeheugen erg goed is. Ook zei hij van me te houden. Ik accepteerde zijn excuus, maar zei niet: "Ik ook van jou." Want dat voel ik niet meer. Ik heb helemaal niet het leven wat hij voor me uitgestippeld had. Weliswaar een laag inkomen, doordat ik niet regulier kan werken. Maar rondkomen lukt prima. Daar heb ik hem niet bij nodig.
Wat ik me soms wel afvraag is of ik nou zo'n moeilijk mens was/ben dat hij me liet vallen.
Ik kreeg op mijn 21e de diagnose ASS. Er waren altijd wel al problemen die vraagtekens opriepen. Maar het was voor anderen niet genoeg zichtbaar. Op mijn 19e escaleerde het. Mijn stages mislukten o.a. op mijn trage werktempo en weinig uit mezelf doen. Ik zag mijn werk niet. Zo was ik thuis ook. Oké thuis had ik ook soms gewoon geen zin. Als ik iets niet (direct) deed werd mijn vader woedend. Eén keer zei hij dat ik op stage vast ook zo lui was. Ik bleef ontkennen, maar hij was niet voor rede vatbaar. Hij voegde eraan toe dat ik in de Bijstand zou komen door mijn gedrag. Ik zou alleen brood met pindakaas kunnen kopen. Geen geld voor auto, pc. En weg van de bewoonde wereld moest gaan wonen. Hij zei niet verantwoordelijk te willen blijven voor een kind haar best niet deed. Die ruzie is me erg bijgebleven.
Toen ik 2 later mijn diagnose kreeg leek hij begrip te hebben. Datzelfde jaar scheidden mijn ouders. Maar ik heb toch het idee dat hij zich schaamt omdat hij een dochter met beperking heeft.
Ik heb hem eens geconfronteerd met zijn woorden in een chatgesprek. Hij herinnerde het zich niet meer, maar geloofde me gelijk. Hij weet dat mijn lange termijngeheugen erg goed is. Ook zei hij van me te houden. Ik accepteerde zijn excuus, maar zei niet: "Ik ook van jou." Want dat voel ik niet meer. Ik heb helemaal niet het leven wat hij voor me uitgestippeld had. Weliswaar een laag inkomen, doordat ik niet regulier kan werken. Maar rondkomen lukt prima. Daar heb ik hem niet bij nodig.
woensdag 14 augustus 2019 om 23:38
Dat is het moeilijkste om vanaf te komen, dat gevoel dat je het ergens verdient hebt en dat het aan je zelf heeft gelegen. Ik was ook heel goed in het excuses voor hun verzinnen, zij hebben ook een moeilijke jeugd gehad o.id.. Toen ik dat kon loslaten ben ik ongelooflijk kwaad geworden, ik hoefde het niet eens te uiten maar het eindelijk mogen voelen en menen was de laatste stap. Ik mocht eindelijk razend zijn over hun acties en wat het mij had gebracht en dat zij dat opzettelijk hadden gedaan. Mijn gevoelens waren gewoon niet belangrijk alleen die van hun. Ik weet zeker dat degene die nog kinderen gaan krijgen hun kinderen anders opvoeden, je denkt na over je eigen gedrag, je durft stappen te maken om je leven beter te maken, een belangrijke les voor kinderen.
donderdag 15 augustus 2019 om 10:13
Een deel van je blijft altijd het kind van je ouders, inclusief het gevoel dat zij je gaven en wat je daardoor over jezelf hebt.
Maar op den duur ontwikkel je ook andere kanten die daar los van staan, die je ouders ook niet van je kennen. Kanten waarmee je ook het leven tegemoet treedt en waarbij je je zelfverzekerder voelt, omdat je voelt dat je meer in de realiteit bent dan toen je klein was binnen de koepel van het gezin.
Zo komt het schuldgevoel meer op de achtergrond te staan omdat je nu ook andere delen hebt, die het ook voor je kunnen opnemen zodra schuldgevoel de overhand dreigt te nemen.
Dit klinkt nu heel gespleten, maar ik denk dat veel mensen of misschien iedereen bestaat uit verschillende elementen die samen integreren tot een persoon en waarin je verschillende gevoelens beleeft.
De kleine Avage is bescheiden en kent geen boosheid, alleen inschikkelijkheid en angst. Inmiddels is er ook een grote Avage en die kan wel de regie pakken, grenzen bewaken (steeds beter) en boosheid ervaren. En zij is ook degene die kleine Avage soms troost of zegt: het was niet jouw schuld, en die de moeilijke gevoelens op zich neemt om ze te verwerken omdat kleine Avage dit niet geleerd heeft.
Beetje therapeutisch geneuzel misschien voor sommigen, maar zo werkt het voor mij.
Maar op den duur ontwikkel je ook andere kanten die daar los van staan, die je ouders ook niet van je kennen. Kanten waarmee je ook het leven tegemoet treedt en waarbij je je zelfverzekerder voelt, omdat je voelt dat je meer in de realiteit bent dan toen je klein was binnen de koepel van het gezin.
Zo komt het schuldgevoel meer op de achtergrond te staan omdat je nu ook andere delen hebt, die het ook voor je kunnen opnemen zodra schuldgevoel de overhand dreigt te nemen.
Dit klinkt nu heel gespleten, maar ik denk dat veel mensen of misschien iedereen bestaat uit verschillende elementen die samen integreren tot een persoon en waarin je verschillende gevoelens beleeft.
De kleine Avage is bescheiden en kent geen boosheid, alleen inschikkelijkheid en angst. Inmiddels is er ook een grote Avage en die kan wel de regie pakken, grenzen bewaken (steeds beter) en boosheid ervaren. En zij is ook degene die kleine Avage soms troost of zegt: het was niet jouw schuld, en die de moeilijke gevoelens op zich neemt om ze te verwerken omdat kleine Avage dit niet geleerd heeft.
Beetje therapeutisch geneuzel misschien voor sommigen, maar zo werkt het voor mij.
donderdag 15 augustus 2019 om 10:22
Ik denk als ik zo om me heen kijk, dat veel mensen leven zonder een "gezond volwassen element" in zich. Hun volwassen kant is eigenlijk de geinternaliseerde ouder. Ze hanteren dezelfde aanpak waarmee ze zijn grootgebracht nu zelf ook, om met gevoelens en situaties om te gaan.
Dat werkt misschien wel om je staande te houden. Maar zo kan je nooit boven jezelf uitstijgen. En als je opvoeding meer kwaad dan goed deed werkt het al helemaal niet.
Veel mensen praten tegen zichzelf (en tegen anderen) met de woorden van hun ouders valt mij op.
Zoals hier zelfs in dit topic gebeurde "jullie zijn egoïstisch"' zoiets zegt een normaal volwassen persoon niet tegen mensen die hij/zij niet eens kent en die nota bene hun gevoelens uiten in kwetsbaarheid. Daar spreekt duidelijk een corrigerende ouder.
Het werken aan jezelf wordt veel leuker zodra je ziet dat je zelf je volwassen persoonlijkheid kan vormgeven vind ik. Dat je ook nog kind blijft met alle gevoelens die daarbij horen, maar je kan ook nieuwe dingen aangaan en ontwikkelen, zelf kiezen hoe je de wereld tegemoet treedt.
Dat werkt misschien wel om je staande te houden. Maar zo kan je nooit boven jezelf uitstijgen. En als je opvoeding meer kwaad dan goed deed werkt het al helemaal niet.
Veel mensen praten tegen zichzelf (en tegen anderen) met de woorden van hun ouders valt mij op.
Zoals hier zelfs in dit topic gebeurde "jullie zijn egoïstisch"' zoiets zegt een normaal volwassen persoon niet tegen mensen die hij/zij niet eens kent en die nota bene hun gevoelens uiten in kwetsbaarheid. Daar spreekt duidelijk een corrigerende ouder.
Het werken aan jezelf wordt veel leuker zodra je ziet dat je zelf je volwassen persoonlijkheid kan vormgeven vind ik. Dat je ook nog kind blijft met alle gevoelens die daarbij horen, maar je kan ook nieuwe dingen aangaan en ontwikkelen, zelf kiezen hoe je de wereld tegemoet treedt.
donderdag 15 augustus 2019 om 12:07
Avage, wat kun je de dingen goed verwoorden.
Ik herken dat om me heen inderdaad ook, dat mensen gewoon doorgaan op dezelfde voet als hun ouders en anderen in hun omgeving, zonder bewust stil te staan bij wie ze zelf nu precies zijn. De manier waarop mijn ouders met emoties omgaan past niet bij mij, dat is me nu wel duidelijk. De hele manier waarop ze in het leven staan, erg gericht op 'hoe het hoort', angstig voor alles dat onbekend is, daar heb ik ook afstand van genomen. Maar dat lukt me pas sinds kort.
Gisteren heb ik de brief voor mijn ouders herschreven en een paar keer doorgelezen. Emoties kwamen weer niet, helaas. Maar toen ik opstond van mijn stoel merkte ik hoeveel impact het toch weer heeft gehad. Knallende hoofdpijn, zo duizelig dat ik echt even moest wachten voor ik de trap af kon, en vannacht heb ik weer 10 uren geslapen zonder echt uitgerust te zijn. Het komt er dus toch wel uit allemaal, alleen niet op een goede manier
Ik moet het gesprek met mijn ouders binnenkort toch maar eens aangaan. Hoe ik dat ga aanpakken weet ik nog niet. De brief is een mooi beginpunt, maar ik ben zo bang voor de emoties die het bij mijn ouders (vooral moeder) gaat opwekken. Eerst met mijn vader praten is een optie, maar aangezien ze altijd samen zijn is dat ook niet zo makkelijk te regelen zonder dat mijn moeder direct weet dat er iets speelt
Ik herken dat om me heen inderdaad ook, dat mensen gewoon doorgaan op dezelfde voet als hun ouders en anderen in hun omgeving, zonder bewust stil te staan bij wie ze zelf nu precies zijn. De manier waarop mijn ouders met emoties omgaan past niet bij mij, dat is me nu wel duidelijk. De hele manier waarop ze in het leven staan, erg gericht op 'hoe het hoort', angstig voor alles dat onbekend is, daar heb ik ook afstand van genomen. Maar dat lukt me pas sinds kort.
Gisteren heb ik de brief voor mijn ouders herschreven en een paar keer doorgelezen. Emoties kwamen weer niet, helaas. Maar toen ik opstond van mijn stoel merkte ik hoeveel impact het toch weer heeft gehad. Knallende hoofdpijn, zo duizelig dat ik echt even moest wachten voor ik de trap af kon, en vannacht heb ik weer 10 uren geslapen zonder echt uitgerust te zijn. Het komt er dus toch wel uit allemaal, alleen niet op een goede manier
Ik moet het gesprek met mijn ouders binnenkort toch maar eens aangaan. Hoe ik dat ga aanpakken weet ik nog niet. De brief is een mooi beginpunt, maar ik ben zo bang voor de emoties die het bij mijn ouders (vooral moeder) gaat opwekken. Eerst met mijn vader praten is een optie, maar aangezien ze altijd samen zijn is dat ook niet zo makkelijk te regelen zonder dat mijn moeder direct weet dat er iets speelt
donderdag 15 augustus 2019 om 12:13
Wie ben jij om dat te bepalen?Yugen schreef: ↑15-08-2019 12:07Avage, wat kun je de dingen goed verwoorden.
Maar toen ik opstond van mijn stoel merkte ik hoeveel impact het toch weer heeft gehad. Knallende hoofdpijn, zo duizelig dat ik echt even moest wachten voor ik de trap af kon, en vannacht heb ik weer 10 uren geslapen zonder echt uitgerust te zijn. Het komt er dus toch wel uit allemaal, alleen niet op een goede manier
dit zijn misschien wel de allereerste pogingen van je lichaam om iets met gevoelens te gaan doen, daar mag je best wat milder mee omgaan. Om welke reden moet je binnenkort het gesprek aangaan?Ik moet het gesprek met mijn ouders binnenkort toch maar eens aangaan. Hoe ik dat ga aanpakken weet ik nog niet. De brief is een mooi beginpunt, maar ik ben zo bang voor de emoties die het bij mijn ouders (vooral moeder) gaat opwekken. Eerst met mijn vader praten is een optie, maar aangezien ze altijd samen zijn is dat ook niet zo makkelijk te regelen zonder dat mijn moeder direct weet dat er iets speelt
Niet verkeerd/veroordelend bedoeld hoor dit. Maar ik vind eigenlijk dat je niets moet en dat je jezelf mogelijk wat druk aan het opleggen bent. Het is allemaal nog best pril en onzeker, je mag jezelf best in bescherming nemen vind ik. Ik hoop dat je dit niet als kritiek opvat, het is uit een goed hart en ik herken iets van het 'goed moeten doen' in je verhaal.
donderdag 15 augustus 2019 om 12:35
Hmm, ja. Goed punt
Ik zie het niet als oordeel, hoor. Fijn juist om andere ideeën hierover te horen!
Inderdaad, mijn lichaam is dus wel iets met die emoties aan het doen. Dat is op zich positief, zo zag ik het niet. Ik zou alleen graag willen dat dingen er niet lichamelijk uitkomen, maar dat ik de emotie zelf voel. Misschien is dat gewoon te hoog gegrepen voor nu.
De reden dat ik het gesprek wil aangaan:
Anders dan de meeste anderen hier heb ik nog wel contact met mijn ouders, al is het oppervlakkig. Mijn moeder trekt voortdurend aan me en wil me meer zien/spreken. Ik heb nooit echt geuit waarom ik contact een beetje afhoud. Zij weten niet hoe ik mijn jeugd daadwerkelijk heb ervaren. Soms noemde ik kort iets en dan kwam er een huilbui van mijn moeder, met veel zelfmedelijden en slachtoffergedrag. Ik ben dus maar blijven doen alsof er niets aan de hand was.
Maar nu ik hier zo mee bezig ben, merk ik dat dat niet meer lukt. Als mijn moeder me een appje stuurt zit ik met trillende handen en hartkloppingen een antwoord te typen. Als ik weet dat ik mijn ouders ga tegenkomen ben ik bloednerveus. Ik zie ze bijvoorbeeld komende zaterdag weer, bij een optreden van mijn man. Dan kan ik ze gelukkig een beetje ontlopen vanwege alle andere mensen die er zijn, maar ze zullen me sowieso komen begroeten.
Zij kennen mijn kant van het verhaal niet omdat ik nooit de mogelijkheid heb gevoeld die te delen. Ik kan dan toch moeilijk zeggen dat ik ze voorlopig even niet wil zien, zonder daar een reden voor te geven. Hoe zie jij dat dan?
Ik zie het niet als oordeel, hoor. Fijn juist om andere ideeën hierover te horen!
Inderdaad, mijn lichaam is dus wel iets met die emoties aan het doen. Dat is op zich positief, zo zag ik het niet. Ik zou alleen graag willen dat dingen er niet lichamelijk uitkomen, maar dat ik de emotie zelf voel. Misschien is dat gewoon te hoog gegrepen voor nu.
De reden dat ik het gesprek wil aangaan:
Anders dan de meeste anderen hier heb ik nog wel contact met mijn ouders, al is het oppervlakkig. Mijn moeder trekt voortdurend aan me en wil me meer zien/spreken. Ik heb nooit echt geuit waarom ik contact een beetje afhoud. Zij weten niet hoe ik mijn jeugd daadwerkelijk heb ervaren. Soms noemde ik kort iets en dan kwam er een huilbui van mijn moeder, met veel zelfmedelijden en slachtoffergedrag. Ik ben dus maar blijven doen alsof er niets aan de hand was.
Maar nu ik hier zo mee bezig ben, merk ik dat dat niet meer lukt. Als mijn moeder me een appje stuurt zit ik met trillende handen en hartkloppingen een antwoord te typen. Als ik weet dat ik mijn ouders ga tegenkomen ben ik bloednerveus. Ik zie ze bijvoorbeeld komende zaterdag weer, bij een optreden van mijn man. Dan kan ik ze gelukkig een beetje ontlopen vanwege alle andere mensen die er zijn, maar ze zullen me sowieso komen begroeten.
Zij kennen mijn kant van het verhaal niet omdat ik nooit de mogelijkheid heb gevoeld die te delen. Ik kan dan toch moeilijk zeggen dat ik ze voorlopig even niet wil zien, zonder daar een reden voor te geven. Hoe zie jij dat dan?
donderdag 15 augustus 2019 om 12:59
In dat geval Yugen is het inderdaad voor jou heel goed om dit te zeggen. Als ik echter lees hoe je moeder reageert komt dit me helaas al te bekend voor. Het is de perfecte methode om iemand het zwijgen op te leggen en te voorkomen dat ze naar haar eigen aandeel moet kijken. Het enige wat je kan doen is het zo snel mogelijk doen en gewoon door tranen heen praten, het wordt toch niet makkelijker naarmate het langer duurt. Dat je zolang slaapt en niet uitgerust voelt zal absoluut iets te maken hebben met de stress die je ervaart. Dit lijkt me een gevalletje om die pleister er van af te rukken zodat je eindelijk verder kan.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
