Relaties
alle pijlers
Rouwen om je levende ouders
zondag 4 augustus 2019 om 21:11
Eigenlijk zou het voor iedereen het fijnst zijn als niemand deze titel begreep, maar ik denk dat er een aantal mensen zijn die hem wel begrijpen.
Niet zo’n lange tijd geleden heb ik de moeilijke beslissing gemaakt het contact te verbreken met mijn moeder. Ergens geeft me dit rust en een gevoel van opluchting, maar tegelijkertijd heb ik een heleboel te verwerken. Het is niet mijn moeder die ik mis, maar wel mis ik een moeder zoals anderen die ook hebben. Het doet pijn dat ik moet gaan accepteren dat ik nooit zo’n moeder ga krijgen. Ook doet het pijn dat ik niet weet waarom het zo heeft moeten lopen en dat ik daar ook nooit achter ga komen. In mijn hoofd is het soms een warboel van emoties door alles wat er gebeurd is en het doet zeer dat ze zelfs zonder contact nog invloed heeft op mijn leven.
Sorry ik begrijp dat dit voor sommige mensen een vaag verhaaltje is geworden omdat ik op dit moment niet weet hoe ik het allemaal moet verwoorden. Toch hoop ik dat dit topic misschien een verzameltopic kan worden met ervaringen en herkenning.
Niet zo’n lange tijd geleden heb ik de moeilijke beslissing gemaakt het contact te verbreken met mijn moeder. Ergens geeft me dit rust en een gevoel van opluchting, maar tegelijkertijd heb ik een heleboel te verwerken. Het is niet mijn moeder die ik mis, maar wel mis ik een moeder zoals anderen die ook hebben. Het doet pijn dat ik moet gaan accepteren dat ik nooit zo’n moeder ga krijgen. Ook doet het pijn dat ik niet weet waarom het zo heeft moeten lopen en dat ik daar ook nooit achter ga komen. In mijn hoofd is het soms een warboel van emoties door alles wat er gebeurd is en het doet zeer dat ze zelfs zonder contact nog invloed heeft op mijn leven.
Sorry ik begrijp dat dit voor sommige mensen een vaag verhaaltje is geworden omdat ik op dit moment niet weet hoe ik het allemaal moet verwoorden. Toch hoop ik dat dit topic misschien een verzameltopic kan worden met ervaringen en herkenning.
zondag 29 december 2019 om 16:46
@ Spotty: Ik wilde trouwens ook nog zeggen dat ik het wel herken, dat je je vasthoudt aan die momenten dat ze wel lief/zorgzaam kon zijn, als teken dat ze het wel kán. Dat het er ergens wel is.
@Wittereiger: Ik heb het zelf steeds meer nu ik aan kinderen/familie denk, dat niet snap hoe een ouder zo egoïstisch kan zijn.
Mijn moeder wordt juist door velen als extreem zorgzaam, een ideaal moeder figuur gezien. Maar zodra de deur dicht was vroeger, anderen weg waren, dag en nacht.
@Wittereiger: Ik heb het zelf steeds meer nu ik aan kinderen/familie denk, dat niet snap hoe een ouder zo egoïstisch kan zijn.
Mijn moeder wordt juist door velen als extreem zorgzaam, een ideaal moeder figuur gezien. Maar zodra de deur dicht was vroeger, anderen weg waren, dag en nacht.
zondag 29 december 2019 om 16:49
Ik heb het op bepaald moment geaccepteerd, vandaar dat de titel mij zo aanspreekt, ik heb idd gerouwd om de moeder die nog leefde maar ik niet had. Iedere dag een stukje meer afstand en afscheid nemen denk ik, tot het gevoel gewoon weg was. Haar dood was zo onrealistisch, haar zien liggen in dat ziekenhuis bed en kijken hoe het leven langzaam uit haar verdween en er gewoon 0,0 emotie bij voelen. Ben op bepaald moment verpleging gaan halen met verzoek om extra medicatie toe te dienen omdat ik zag dat ze onrust ervaarde, zonder emotie, alsof ik het over een vreemde had. Heb de verpleging kort uitgelegd waarom ik zo zakelijk was, zij begrepen dit wel.wittereiger schreef: ↑29-12-2019 16:08Wat heftig Spotty. Wat ben jij tekort gedaan. Tot het laatst heb je hoop gehad op een oprechte moeder, maar die heb je nooit gekregen. Voel je je niet erg boos en gekwetst?
Ik kan ook niet bevatten waarom sommige ouders zo doen. Kan er gewoon niet bij dat je je kind zo kan behandelen. Ik heb ook het idee dat een deel van de mensen rond die leeftijd zo zijn gevormd. Hard voor zichzelf en anderen. Niet emotioneel kunnen binden en niet durven voelen.
Bloembloembloemetje, jouw moeder is de term moeder niet waardig.
Nu overheerst soort van gekwetst waarom haar laatste woorden naar mij ook niet iets liefs hadden, alsof ze nooit van mij gehouden heeft, alsof mijn gevoel bevestigd werd. Boos omdat ze hiervoor gekozen heeft om op deze manier met ons om te gaan. Rare is dat ze tegen over anderen altijd vertelde over mij en de kinderen, zo niet te snappen.
Heb dit allemaal besproken met een nichtje van mij en zij ervaarde haar moeder (de zus van mijn moeder) precies zo. Goed verzorgd (materieel) maar emotieloos en geen liefde. Vandaar dat wij denken dat het ook iets te maken heeft met de tijd waarin zij opgroeiden. Gelukkig zijn wij beide anders naar onze kinderen.
zondag 29 december 2019 om 16:52
Ik denk ook dat dat de onvoorwaardelijke liefde is tussen ouder en kind, dat ergens je blijft hopen dat het er wel zit.Bloembloembloemetje schreef: ↑29-12-2019 16:46@ Spotty: Ik wilde trouwens ook nog zeggen dat ik het wel herken, dat je je vasthoudt aan die momenten dat ze wel lief/zorgzaam kon zijn, als teken dat ze het wel kán. Dat het er ergens wel is.
@Wittereiger: Ik heb het zelf steeds meer nu ik aan kinderen/familie denk, dat niet snap hoe een ouder zo egoïstisch kan zijn.
Mijn moeder wordt juist door velen als extreem zorgzaam, een ideaal moeder figuur gezien. Maar zodra de deur dicht was vroeger, anderen weg waren, dag en nacht.
Wat erg als je moeder zo'n toneelstuk op kon voeren voor anderen/de buitenwereld.
zondag 29 december 2019 om 16:57
Mijn tweede moeder zoals ik haar noem ligt in het ziekenhuis sinds de dag voor kerst, onverwachts. Vind het wel moeilijk omdat ze niet weten wat er mis met haar is. Maar dat er wat mis is is zeker. Ik kan er door omstandigheden niet op bezoek maar bel wel dagelijks. Toen ik 16 was en uit huis ging omdat het echt niet meer ging thuis heb ik haar leren kennen. Sinds die tijd is een soort van surrogaat moeder. En toch blijft het toch anders dan bloed. Vorig jaar kreeg ze kanker tegelijkertijd als mijn moeder achteraf. Zij overleefde het en nu dit. Inmiddels is ze ruim in de 70. Ouder dan dat mijn moeder was.
zondag 29 december 2019 om 18:06
Wat afschuwelijk. Ik hoop dat ze snel vinden wat er mis is en haar kunnen helpen.davo1979 schreef: ↑29-12-2019 16:57Mijn tweede moeder zoals ik haar noem ligt in het ziekenhuis sinds de dag voor kerst, onverwachts. Vind het wel moeilijk omdat ze niet weten wat er mis met haar is. Maar dat er wat mis is is zeker. Ik kan er door omstandigheden niet op bezoek maar bel wel dagelijks. Toen ik 16 was en uit huis ging omdat het echt niet meer ging thuis heb ik haar leren kennen. Sinds die tijd is een soort van surrogaat moeder. En toch blijft het toch anders dan bloed. Vorig jaar kreeg ze kanker tegelijkertijd als mijn moeder achteraf. Zij overleefde het en nu dit. Inmiddels is ze ruim in de 70. Ouder dan dat mijn moeder was.
zondag 29 december 2019 om 18:10
Hmm hmm, denk dat je daar gelijk in hebt. En die 'rouw' is dat proces van acceptatie dat dat er nooit zal zijn. In mijn geval hebben mijn moeders broers en zussen ook allemaal geen relaties kunnen in stand houden/kinderen kunnen krijgen. Vooral haar broer scheld en snauwt nog steeds op al zijn vrouwelijke familieleden. Dus in die zin, als het geen generationeel ding is (wat ik me dus ook goed voor kan stellen) lijkt het mij in ieder geval iets wat soms breder in families speelt.
zondag 29 december 2019 om 18:24
Dat lijkt mij ook inderdaad. Onveilige hechting wordt ook vaak (onbewust) weer doorgegeven op de volgende generatie. Ik denk in elk geval dat mijn moeder haar gedrag door haar eigen jeugd komt. Als ouders hun ene kind geen veilige hechting kunnen meegeven zit de kans er best dik in dat dit bij een ander kind ook niet goed lukt.
zondag 29 december 2019 om 18:42
zondag 29 december 2019 om 18:49
@hope19 en @Bloembloembloemetje ik hoop het ook dat ze er snel achter zijn. Wat ik begreep kreeg ze morgen al iets van een uitslag.
Vind het verwarrend ook aan eene kant dat hier wel sympathie voor op kan brengen en toen met mijn moeder niet. Daarnaast vind het het weer vervelend dat dit omhoog komt en dat ik kritisch naar mijzelf kijk.
Vind het verwarrend ook aan eene kant dat hier wel sympathie voor op kan brengen en toen met mijn moeder niet. Daarnaast vind het het weer vervelend dat dit omhoog komt en dat ik kritisch naar mijzelf kijk.
zondag 29 december 2019 om 19:22
Ok, fijn, ik hoop dat ze met die uitslag meer kunnen. Ik herken het, in die zin dat ik voor anderen dan mijn moeder en mijn moeders familie vaak veel behulpzamer/bezorger/open etc ben. En hoewel ik dat rationeel snap, voel ik me er toch rot over, schuldig. In jouw geval, voor mij als buitenstaander, lijkt het me ook volkomen logisch dat je met jouw gekozen moeder meer betrokken bent. Zij was er immers voor je. Wees niet te hard voor jezelf hierin, dit verschil in gevoel komt niet zomaar.davo1979 schreef: ↑29-12-2019 18:49@hope19 en @Bloembloembloemetje ik hoop het ook dat ze er snel achter zijn. Wat ik begreep kreeg ze morgen al iets van een uitslag.
Vind het verwarrend ook aan eene kant dat hier wel sympathie voor op kan brengen en toen met mijn moeder niet. Daarnaast vind het het weer vervelend dat dit omhoog komt en dat ik kritisch naar mijzelf kijk.
zondag 29 december 2019 om 20:26
Wat heftig voor je en wat herkenbaar. Eerste kerstdag was voor mij zwaar vanwege een grotere groep en iedereen "heel gezellig" de tranen stonden af en toe in mijn ogen. 2de kerstdag was rustig smorgens wel een paniek aanval gehad met woede wat heel heftig was vooral voor mijn vriend. Daarna hebben we uitgebreid gesproken over wat deze dagen met mij doen en hebben daarna samen rustig aan gedaan.hope19 schreef: ↑27-12-2019 18:05Dat vind ik ook wel lastig Davo, alles is de schuld van een ander dus daarom hoefde mijn moeder in haar ogen nooit te veranderen.
Ik vond de kerst pittiger dan ik verwacht had. Ik heb een aantal keer gedissocieerd en een paar keer tegen een paniekaanval aangezeten. 1e kerstdag waren we met een hele grote groep mensen en dan kan ik na een paar uur de prikkels niet meer zo goed verdragen. 2e Kerstdag was er iemand bij die vaak boos werd en haar stem verhief tegen de honden en haar kind, dat is ook een behoorlijke trigger voor mij.
Ik ben wel blij dat ik deze momenten niet uit de weg gegaan ben en gelukkig heb ik geen echte paniekaanval gehad, dat is wel weer een stapje in de goede richting.
Vind het alleen zo erg dat wij hier allemaal weer er zoveel last van hebben, en hun....?
zondag 29 december 2019 om 20:52
Fijn dat je er goed mee over kan praten met je vriend, dat helpt wel lijkt me.arianne9191 schreef: ↑29-12-2019 20:26Wat heftig voor je en wat herkenbaar. Eerste kerstdag was voor mij zwaar vanwege een grotere groep en iedereen "heel gezellig" de tranen stonden af en toe in mijn ogen. 2de kerstdag was rustig smorgens wel een paniek aanval gehad met woede wat heel heftig was vooral voor mijn vriend. Daarna hebben we uitgebreid gesproken over wat deze dagen met mij doen en hebben daarna samen rustig aan gedaan.
Vind het alleen zo erg dat wij hier allemaal weer er zoveel last van hebben, en hun....?
Ik denk dat mijn moeder er eerlijk gezegd zelf ook wel wat moeite mee had dat ik er voor het eerst niet bij was. Ik geloof niet dat ze mij echt gemist heeft maar ik denk wel dat ze er stress van heeft gehad, al is het niet zo dat ik haar dat gun.
zondag 29 december 2019 om 22:22
Die zijn zogenaamd vergeten wat ze zelf hebben gedaan/gezegd. Ik en mijn moeder hadden dat gevoel de eerste jaren na de scheiding. Wij hadden alleen maar ellende toen. Mijn opa die 4 maanden na de scheiding plotseling overleed, mijn moeder die een paar keer ernstig ziek werd. Ons 1e hondje, die nog geen jaar mocht worden. We hadden echt zoiets van: Hallo! Pa wilde zo nodig scheiden, liet het op alle vlakken afweten. Waarom hadden WIJ dan al die shit? Hij had alleen maar leve de lol. Niet dat ik hem een ziekte toewens, maar schuldgevoelens, dat wel.arianne9191 schreef: ↑29-12-2019 20:26Vind het alleen zo erg dat wij hier allemaal weer er zoveel last van hebben, en hun....?
maandag 30 december 2019 om 00:38
Spotty, Ik herken je reactie op je moeders dood. Toen mijn pa overleed, was ik verdrietig voor mijn ma omdat hij (de laatste jaren toch) voor haar wel goed was. Maar hoe langer hij dood is, hoe kwader ik ben omdat het zoals je zegt niet af is. Ik had graag vergelding gehad voor zijn gedrag naar mij toe, hem eens even hard kunnen kwetsen zoals hij gedaan heeft met mij.
Ik heb mijn ma eens aangesproken vanuit de ik boodschap maar nut had het vrees ik niet. Ik werk van thuis uit en heb haar al zo vaak gezegd dat ze niet moet bellen als ik aan het werk ben maar ze blijft het doen. Nu neem ik niet meer op, en op kerst zei ze dat ze gebeld had om te vragen wanneer ze moesten komen maar dat ik niet opnam en niet teruggebeld heb. Ik zei dat ik niet graag heb dat er gebeld wordt als ik werk omdat ik dan mijn concentratie kwijt ben. Was geen geldig excuus want ik moet toch maar gewoon zeggen hoe laat. Ik herhaal dat ik dan mijn concentratie kwijt ben. Ze zegt niks en ik keek ook niet naar haar dus heb haar reactie niet gezien maar volgens mij vond ze dat ik moeilijk deed en maar moet opnemen als ze belt.
Ik heb mijn ma eens aangesproken vanuit de ik boodschap maar nut had het vrees ik niet. Ik werk van thuis uit en heb haar al zo vaak gezegd dat ze niet moet bellen als ik aan het werk ben maar ze blijft het doen. Nu neem ik niet meer op, en op kerst zei ze dat ze gebeld had om te vragen wanneer ze moesten komen maar dat ik niet opnam en niet teruggebeld heb. Ik zei dat ik niet graag heb dat er gebeld wordt als ik werk omdat ik dan mijn concentratie kwijt ben. Was geen geldig excuus want ik moet toch maar gewoon zeggen hoe laat. Ik herhaal dat ik dan mijn concentratie kwijt ben. Ze zegt niks en ik keek ook niet naar haar dus heb haar reactie niet gezien maar volgens mij vond ze dat ik moeilijk deed en maar moet opnemen als ze belt.
Ik ben het levende bewijs dat je niet moet drinken om onnozel te doen.
zaterdag 4 januari 2020 om 12:01
Ik kwam gisteren kennissen tegen in de supermarkt. Klein gesprekje mee gehad. Ze hadden mijn vader gezien bij een reünie. Ze moesten toch 2 keer kijken voor ze hem herkenden. Ik zei dat ik mijn vader flink verouderd vond qua uiterlijk. Hij voegde eraan toe: "stokoud". Vader is 65. Hoe het komt weet ik niet goed, ik vermoed door veel roken en drinken.
Wat ik ook vreemd vind is dat alles wat vroeger bij ons niet mocht wat huisdieren betreft, nu met zijn 2e vrouw wél allemaal kan. Zo wilden mijn moeder en ik toen al een hond. Het laatste jaar met ons gezin pas, dat wel. Mijn vader niet. En nu heeft hij er 3. Vroeger hadden we katten gehad en die mochten niet vaak binnen van mijn vader. Die moesten meestal in de schuur en buitenren, die eraan vast zat. Bij zijn 2e vrouw mochten de katten op bed slapen. Het kan natuurlijk zijn dat hij mijn vader al wist dat hij wilde scheiden toen wij over die hond begonnen, maar wij nog niet. Dat hij het niet met ONS wilde. Of hij zijn nieuwe vrouw heel dominant is en hij weinig te zeggen heeft.
Wat ik ook vreemd vind is dat alles wat vroeger bij ons niet mocht wat huisdieren betreft, nu met zijn 2e vrouw wél allemaal kan. Zo wilden mijn moeder en ik toen al een hond. Het laatste jaar met ons gezin pas, dat wel. Mijn vader niet. En nu heeft hij er 3. Vroeger hadden we katten gehad en die mochten niet vaak binnen van mijn vader. Die moesten meestal in de schuur en buitenren, die eraan vast zat. Bij zijn 2e vrouw mochten de katten op bed slapen. Het kan natuurlijk zijn dat hij mijn vader al wist dat hij wilde scheiden toen wij over die hond begonnen, maar wij nog niet. Dat hij het niet met ONS wilde. Of hij zijn nieuwe vrouw heel dominant is en hij weinig te zeggen heeft.
zaterdag 4 januari 2020 om 18:00
zaterdag 4 januari 2020 om 18:32
Dat hij van karakter veel veranderd is lijkt me niet echt. Of misschien net op dat punt wel, kan. Als ik zijn reacties op een misdaad soms voorbij zie komen op Facebook is dat vaak vloeken en tieren. Deed hij thuis ook makkelijk tegen ons. Mijn stiefmoeder ken ik niet echt van karakter, heb alleen verhalen gehoord. Dat ze net als mijn vader ook veel loog en bedroog. Soort zoekt soort, denk ik dan.
zondag 12 januari 2020 om 19:29
Op dit moment hebben mijn ouders weer precies wat ze willen, ik heb ruzie met mijn vriend. Sinds dat wij samen wonen hebben ze al de pik op hem en vonden ze dat hij niks in huis deed. Blijkbaar is dit ook door gespeeld naar de rest van de familie. Wij waren bij mijn opa en toen ik zei dat we gingen omdat ik het huishouden nog moest doen kreeg ik te horen dat hij ook wel wat kon doen. Ik was eigenlijk met mijn mond vol tanden en zei niet veel terug. Mijn vriend vind nu dat ik me mond wel open had moeten doen om duidelijk te maken dat het anders ligt dan hun doen vertellen.
zondag 12 januari 2020 om 20:14
Ik kreeg net (een paar uur geleden) bericht dat mijn tweede moeder is overleden. Ze had een tumor in haar maag en die hebben ze weg gehaald een paar dagen geleden maar de complicaties werden te veel. Bah wat een gemis, ik dacht dat ze wel 100 zou worden. En natuurlijk een hoop verdriet, wat ik niet had met mijn eigen moeder. Maarja over gevoelens kan je niks veranderen.
zondag 12 januari 2020 om 21:12
davo1979 schreef: ↑12-01-2020 20:14Ik kreeg net (een paar uur geleden) bericht dat mijn tweede moeder is overleden. Ze had een tumor in haar maag en die hebben ze weg gehaald een paar dagen geleden maar de complicaties werden te veel. Bah wat een gemis, ik dacht dat ze wel 100 zou worden. En natuurlijk een hoop verdriet, wat ik niet had met mijn eigen moeder. Maarja over gevoelens kan je niks veranderen.
Heftig.. heel veel sterkte!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
