Relaties
alle pijlers
Rouwen om je levende ouders
zondag 4 augustus 2019 om 21:11
Eigenlijk zou het voor iedereen het fijnst zijn als niemand deze titel begreep, maar ik denk dat er een aantal mensen zijn die hem wel begrijpen.
Niet zo’n lange tijd geleden heb ik de moeilijke beslissing gemaakt het contact te verbreken met mijn moeder. Ergens geeft me dit rust en een gevoel van opluchting, maar tegelijkertijd heb ik een heleboel te verwerken. Het is niet mijn moeder die ik mis, maar wel mis ik een moeder zoals anderen die ook hebben. Het doet pijn dat ik moet gaan accepteren dat ik nooit zo’n moeder ga krijgen. Ook doet het pijn dat ik niet weet waarom het zo heeft moeten lopen en dat ik daar ook nooit achter ga komen. In mijn hoofd is het soms een warboel van emoties door alles wat er gebeurd is en het doet zeer dat ze zelfs zonder contact nog invloed heeft op mijn leven.
Sorry ik begrijp dat dit voor sommige mensen een vaag verhaaltje is geworden omdat ik op dit moment niet weet hoe ik het allemaal moet verwoorden. Toch hoop ik dat dit topic misschien een verzameltopic kan worden met ervaringen en herkenning.
Niet zo’n lange tijd geleden heb ik de moeilijke beslissing gemaakt het contact te verbreken met mijn moeder. Ergens geeft me dit rust en een gevoel van opluchting, maar tegelijkertijd heb ik een heleboel te verwerken. Het is niet mijn moeder die ik mis, maar wel mis ik een moeder zoals anderen die ook hebben. Het doet pijn dat ik moet gaan accepteren dat ik nooit zo’n moeder ga krijgen. Ook doet het pijn dat ik niet weet waarom het zo heeft moeten lopen en dat ik daar ook nooit achter ga komen. In mijn hoofd is het soms een warboel van emoties door alles wat er gebeurd is en het doet zeer dat ze zelfs zonder contact nog invloed heeft op mijn leven.
Sorry ik begrijp dat dit voor sommige mensen een vaag verhaaltje is geworden omdat ik op dit moment niet weet hoe ik het allemaal moet verwoorden. Toch hoop ik dat dit topic misschien een verzameltopic kan worden met ervaringen en herkenning.
maandag 13 januari 2020 om 22:11
Dank jullie wel allemaal. Lief! Maandag is de begrafenis. Ik denk dat de meeste van haar kinderen er zullen zijn, sommige heb ik geen jaren gezien (haar familie lag ook uit elkaar). Zit nog te denken of ik het aankan om iets voor te lezen of niet. Wat een gemis, wilde haar zo graag bellen vandaag om het verdriet dat ik er van had te vertellen maarja dat gaat natuurlijk niet. Blijft niet zoveel over zo.
maandag 13 januari 2020 om 23:04
Wat moeilijk voor je. Heb je veel herinneringen aan haar zoals foto's en video's? Ik ben eens iemand verloren die niet zo dicht bij me stond als jouw adoptiemoeder bij jou, maar ik heb heel lang bijna dagelijks naar foto's en video's gekeken om m'n verdriet en het besef toe te laten.davo1979 schreef: ↑13-01-2020 22:11Dank jullie wel allemaal. Lief! Maandag is de begrafenis. Ik denk dat de meeste van haar kinderen er zullen zijn, sommige heb ik geen jaren gezien (haar familie lag ook uit elkaar). Zit nog te denken of ik het aankan om iets voor te lezen of niet. Wat een gemis, wilde haar zo graag bellen vandaag om het verdriet dat ik er van had te vertellen maarja dat gaat natuurlijk niet. Blijft niet zoveel over zo.
Het is erg mooi dat je iets wil voorlezen. Wil je zelf iets schrijven of heb je iets anders in gedachten?
zaterdag 18 januari 2020 om 09:00
Over 2 weken krijg ik een EMDR behandeling om nare ervaringen van mijn jeugd een plaats te geven. Blijkbaar zit een mens zo in elkaar dat je als volwassenen je dat gevoel onbewust weer wil hebben. Ik heb mij met bepaalde gebeurtenissen heel angstig en alleen gevonden. En ga soms in mijn relatie zo ver omdat ik me dan weer dat gevoel wil hebben aldus mijn psy.
Ik ben alleen bang met EMDR dat mijn dingen niet erg genoeg zijn en er niks gebeurd. Maar ik hoop het wel en vind het best spannend.
Ik ben alleen bang met EMDR dat mijn dingen niet erg genoeg zijn en er niks gebeurd. Maar ik hoop het wel en vind het best spannend.
zondag 19 januari 2020 om 12:28
Ik vond het ook heel spannend en het is wel intensief maar het komt zeker goed. Het scheelt dat je niets hoeft te herbeleven, je maakt een plaatje van het verleden en daar kijk je naar vanuit het hier en nu.
Als je nu nog de gevolgen ondervindt van je jeugd dan hebben die gebeurtenissen dus veel indruk op je gemaakt en dan zijn die dingen dus wel degelijk erg genoeg. Ik heb er heel veel baat bij gehad en jij zult er ook vast veel baat bij hebben.
Als je nu nog de gevolgen ondervindt van je jeugd dan hebben die gebeurtenissen dus veel indruk op je gemaakt en dan zijn die dingen dus wel degelijk erg genoeg. Ik heb er heel veel baat bij gehad en jij zult er ook vast veel baat bij hebben.
hope19 wijzigde dit bericht op 19-01-2020 12:29
0.55% gewijzigd
maandag 20 januari 2020 om 15:22
Nog veel sterkte gewenst Davo.
Arianne, emdr is niet makkelijk, maar het geeft je wel veel lucht in het hier en nu. Bij mij is het echt een giga omslag geweest. Ineens een leven zonder angst, dat is echt heel bizar. Ik was altijd en overal bang, voor de kleinste dingen, op allerlei momenten. Echt heel bevrijdend. Ik heb daar omheen wel al hele intensieve therapietrajecten gevolgd, dat heeft ook wel heel veel geholpen. In dit topic heb ik er uitgebreid over geschreven.
psyche/wanneer-je-trauma-s-zijn-verdwen ... #p30718419
Van de week met familie een paar dagen we geweest. Altijd dacht ik dat mijn moeder naar mij zo irritant deed, vanwege onze relatie. Ik voelde me vaak schuldig als ik haar weer stond af te blaffen of geïrriteerd naar haar deed. Maar het was een eye-opener dat mijn ooms, broer en zelfs stiefvader hetzelfde met haar omgingen. Ik kon dat schuldgevoel van me af zetten. Zo fijn is dat.
Wat mijn moeder doet: Zij kan eigenlijk geen normale gesprekken voeren. Ze gaat heel vaak vragen stellen die echt nergens op slaan, of die ze zelf eigenlijk al weet te beantwoorden. Dat vraagt ze aan iedereen. Voorbeeld, ik zette in de groepsapp waar zij ook in zat, dat ik was gevallen en dat ik pijn had etc. Gaat ze tijdens het eten uitgebreid vragen wie er nou gevallen was aan mijn broer(ik zat naast haar). Terwijl dat dus overduidelijk was. Dus mijn broer zei dat ze dat toch wist. Zei ze ja je zus, maar wat is er dan gebeurd?
Dus schiet mij maar lek maar waarom ga je vragen stellen die je al weet, en vraag je niet gewoon wat er gebeurd is? Zo irritant... Mja, gelukkig ligt het niet aan mij...
Ik wilde mijn excuus aanbieden, maar eerder deed ik dat vanuit schuldgevoel. Nu zou ik dat evengoed willen doen, maar dan om mijn moeder misschien eens te helpen. Want ik weet dat ze het niet zo leuk vindt dat ze steeds wordt afgekat, maar ze lijkt niet te begrijpen waarom dat gebeurd.
Arianne, emdr is niet makkelijk, maar het geeft je wel veel lucht in het hier en nu. Bij mij is het echt een giga omslag geweest. Ineens een leven zonder angst, dat is echt heel bizar. Ik was altijd en overal bang, voor de kleinste dingen, op allerlei momenten. Echt heel bevrijdend. Ik heb daar omheen wel al hele intensieve therapietrajecten gevolgd, dat heeft ook wel heel veel geholpen. In dit topic heb ik er uitgebreid over geschreven.
psyche/wanneer-je-trauma-s-zijn-verdwen ... #p30718419
Van de week met familie een paar dagen we geweest. Altijd dacht ik dat mijn moeder naar mij zo irritant deed, vanwege onze relatie. Ik voelde me vaak schuldig als ik haar weer stond af te blaffen of geïrriteerd naar haar deed. Maar het was een eye-opener dat mijn ooms, broer en zelfs stiefvader hetzelfde met haar omgingen. Ik kon dat schuldgevoel van me af zetten. Zo fijn is dat.
Wat mijn moeder doet: Zij kan eigenlijk geen normale gesprekken voeren. Ze gaat heel vaak vragen stellen die echt nergens op slaan, of die ze zelf eigenlijk al weet te beantwoorden. Dat vraagt ze aan iedereen. Voorbeeld, ik zette in de groepsapp waar zij ook in zat, dat ik was gevallen en dat ik pijn had etc. Gaat ze tijdens het eten uitgebreid vragen wie er nou gevallen was aan mijn broer(ik zat naast haar). Terwijl dat dus overduidelijk was. Dus mijn broer zei dat ze dat toch wist. Zei ze ja je zus, maar wat is er dan gebeurd?
Dus schiet mij maar lek maar waarom ga je vragen stellen die je al weet, en vraag je niet gewoon wat er gebeurd is? Zo irritant... Mja, gelukkig ligt het niet aan mij...
Ik wilde mijn excuus aanbieden, maar eerder deed ik dat vanuit schuldgevoel. Nu zou ik dat evengoed willen doen, maar dan om mijn moeder misschien eens te helpen. Want ik weet dat ze het niet zo leuk vindt dat ze steeds wordt afgekat, maar ze lijkt niet te begrijpen waarom dat gebeurd.
'Happiness is only real when shared'.
woensdag 22 januari 2020 om 11:14
Ik heb hier een tijdje niet meer meegeschreven omdat ik erg zoekende was naar wat ik nu precies wilde met behandeling en het contact met mijn ouders.
Inmiddels ben ik gestart met een intake bij een psychotherapeut en hebben we het gehad over hechtingsproblemen, vermijdende karaktertrekken en een onvermogen om emoties en mijn lichaam goed te voelen.
Ik ben nu voor 1/3 ziekgemeld en heb minder cliënten, omdat al hun verhalen me enorm veel energie kosten nu ik zelf ook psychische problemen heb. Alle stress komt eruit via mijn lijf, in de vorm van hevige duizeligheid, oorsuizen, vlekken voor mijn ogen en hoofdpijn. Volledig werken gaat dus gewoon niet meer, maar ik voel me daar wel schuldig over.
Verder ben ik het gesprek met mijn ouders aangegaan omdat ik gek werd van het doen alsof alles oké was. Ze reageerden beter dan ik had verwacht, al bleef het natuurlijk heftig en was mijn moeder natuurlijk weer diep verdrietig, meer dan ikzelf.
Hoewel ik nooit hecht met ze zal worden door alles wat er is gebeurd, is mijn wens uiteindelijk wel om het contact met hen een stukje te verbeteren. Na mijn behandeltraject is dat waarschijnlijk ook wel haalbaar.
Ik weet niet of ik nog veel zal meeschrijven, maar ik kom af en toe zeker nog eens kijken hoe het met jullie gaat en een korte update geven!
Davo, veel sterkte!
Arianne, ik herken het gevoel dat je ervaringen niet erg genoeg zouden zijn. Ik betrap mezelf er ook regelmatig op dat ik denk 'mag ik hierom nu echt minder werken?' of 'verdien ik wel psychotherapie terwijl zoveel mensen veel dieper zitten?' Maar als jij er last van hebt, is het erg genoeg! EMDR is behoorlijk pittig maar kan veel verlichting geven. Succes, het is ook gewoon spannend!
Inmiddels ben ik gestart met een intake bij een psychotherapeut en hebben we het gehad over hechtingsproblemen, vermijdende karaktertrekken en een onvermogen om emoties en mijn lichaam goed te voelen.
Ik ben nu voor 1/3 ziekgemeld en heb minder cliënten, omdat al hun verhalen me enorm veel energie kosten nu ik zelf ook psychische problemen heb. Alle stress komt eruit via mijn lijf, in de vorm van hevige duizeligheid, oorsuizen, vlekken voor mijn ogen en hoofdpijn. Volledig werken gaat dus gewoon niet meer, maar ik voel me daar wel schuldig over.
Verder ben ik het gesprek met mijn ouders aangegaan omdat ik gek werd van het doen alsof alles oké was. Ze reageerden beter dan ik had verwacht, al bleef het natuurlijk heftig en was mijn moeder natuurlijk weer diep verdrietig, meer dan ikzelf.
Hoewel ik nooit hecht met ze zal worden door alles wat er is gebeurd, is mijn wens uiteindelijk wel om het contact met hen een stukje te verbeteren. Na mijn behandeltraject is dat waarschijnlijk ook wel haalbaar.
Ik weet niet of ik nog veel zal meeschrijven, maar ik kom af en toe zeker nog eens kijken hoe het met jullie gaat en een korte update geven!
Davo, veel sterkte!
Arianne, ik herken het gevoel dat je ervaringen niet erg genoeg zouden zijn. Ik betrap mezelf er ook regelmatig op dat ik denk 'mag ik hierom nu echt minder werken?' of 'verdien ik wel psychotherapie terwijl zoveel mensen veel dieper zitten?' Maar als jij er last van hebt, is het erg genoeg! EMDR is behoorlijk pittig maar kan veel verlichting geven. Succes, het is ook gewoon spannend!
woensdag 22 januari 2020 om 12:41
woensdag 22 januari 2020 om 15:46
hope19 schreef: ↑19-01-2020 12:28Ik vond het ook heel spannend en het is wel intensief maar het komt zeker goed. Het scheelt dat je niets hoeft te herbeleven, je maakt een plaatje van het verleden en daar kijk je naar vanuit het hier en nu.
Als je nu nog de gevolgen ondervindt van je jeugd dan hebben die gebeurtenissen dus veel indruk op je gemaakt en dan zijn die dingen dus wel degelijk erg genoeg. Ik heb er heel veel baat bij gehad en jij zult er ook vast veel baat bij hebben.
Bedankt voor je reactie. Het verbaasd me hoe geruststellend het soms is om mee te lezsn en schrijven op dit forum. Dat ik die niet enigd ben, helaas eigenlijk.. en dat mensen mijn gevoel echt begrijpen.
Ik hoop heel erg dat het me gaat helpen. Het is spannend. Ik zak jullje na volgende week vrijdag een update geven en lees zeker nog elke dag mee.
woensdag 22 januari 2020 om 20:17
Eventjes niet zo’n positief bericht helaas, sorry daarvoor. Ik zit zo in de knoop met mezelf ik weet gewoon even niet meer wat ik moet. Misschien weer opnieuw hulp zoeken. Ik word zo gek van mezelf. Ik kan het niet uitleggen en ik weet ook niet wat ik wil met dit bericht, van me afschrijven denk ik en misschien hopen dat iemand het leest. Ik ben zo in de war en het lukt me even niet meer om tegen alle gedachtes te vechten. Het duurt al te lang en het is te veel. Het vechten dan maar even opgeven en toegeven aan alles denk ik. Sorry voor de wartaal 
woensdag 22 januari 2020 om 20:48
Daar moet je zeker geen sorry voor zeggen. Je doet altijd je best en dat het nu zo tegen zit kan je niks aan doen! Misschien is het wel goed om er hulp voor te zoeken ook omdat je aangeeft dat het voor jezelf al te lang duurt. Soms moet je ook toegeven om weer een stap vooruit te zetten. Ik hoop dat het snel beter met je gaat!hope19 schreef: ↑22-01-2020 20:17Eventjes niet zo’n positief bericht helaas, sorry daarvoor. Ik zit zo in de knoop met mezelf ik weet gewoon even niet meer wat ik moet. Misschien weer opnieuw hulp zoeken. Ik word zo gek van mezelf. Ik kan het niet uitleggen en ik weet ook niet wat ik wil met dit bericht, van me afschrijven denk ik en misschien hopen dat iemand het leest. Ik ben zo in de war en het lukt me even niet meer om tegen alle gedachtes te vechten. Het duurt al te lang en het is te veel. Het vechten dan maar even opgeven en toegeven aan alles denk ik. Sorry voor de wartaal
woensdag 22 januari 2020 om 21:14
Bedankt voor je berichtje 
Ik moest vandaag naar de supermarkt om 3 producten te kopen maar ik was zo gestrest dat zelfs boodschappen doen al heel lastig is, vooral omdat ik niet meer na kan denken maar ook omdat ik bang ben dat andere mensen zouden zien dat ik het eigenlijk niet goed weet. Dan baal ik zo van mezelf want boodschappen doen kan iedereen.
Ik moest vandaag naar de supermarkt om 3 producten te kopen maar ik was zo gestrest dat zelfs boodschappen doen al heel lastig is, vooral omdat ik niet meer na kan denken maar ook omdat ik bang ben dat andere mensen zouden zien dat ik het eigenlijk niet goed weet. Dan baal ik zo van mezelf want boodschappen doen kan iedereen.
woensdag 22 januari 2020 om 21:19
woensdag 22 januari 2020 om 21:21
Heb je last van paniek hope? Ik herken namelijk de gedachten gangen en het druk maken over wat anderen denken. Heb je veel last van stress de afgelopen weken of is er iets gebeurd wat dit aangeslingert? Wanneer is de laatste keer dat je wat voor jezelf heb gedaan of er even tussen uit ben gegaan om wat leuks te doen om je hoofd op wat anders te zetten?hope19 schreef: ↑22-01-2020 21:14Bedankt voor je berichtje
Ik moest vandaag naar de supermarkt om 3 producten te kopen maar ik was zo gestrest dat zelfs boodschappen doen al heel lastig is, vooral omdat ik niet meer na kan denken maar ook omdat ik bang ben dat andere mensen zouden zien dat ik het eigenlijk niet goed weet. Dan baal ik zo van mezelf want boodschappen doen kan iedereen.
woensdag 22 januari 2020 om 21:25
woensdag 22 januari 2020 om 21:29
Er zijn inderdaad wel wat dingen gebeurd waardoor een terugval niet zo gek is, namelijk een overlijden een maandje terug en het laatste zetje was dat mijn vader een nare herinnering van vroeger die ik had bevestigde. Enerzijds was dat fijn maar anderzijds kwam ik er achter dat ik liever had gehad dat ik het in mijn hoofd groter had gemaakt dan wat het was, dan was ik wel de aansteller maar dan lag het aan mij en niet aan mijn moeder. Volgen jullie me nog?davo1979 schreef: ↑22-01-2020 21:21Heb je last van paniek hope? Ik herken namelijk de gedachten gangen en het druk maken over wat anderen denken. Heb je veel last van stress de afgelopen weken of is er iets gebeurd wat dit aangeslingert? Wanneer is de laatste keer dat je wat voor jezelf heb gedaan of er even tussen uit ben gegaan om wat leuks te doen om je hoofd op wat anders te zetten?
Ik probeer leuke dingen te doen maar het vervelende is omdat ik een terugval heb leuke dingen me ook heel veel kosten.
woensdag 22 januari 2020 om 21:40
Ik herken dat. Dan heb je het gevoel dat je er controle over hebt en je alleen maar jezelf hoeft aan te passen. Maar dat is een vermoeiende, zware strijd met jezelf die het je alleen maar moeilijker zal maken. Nu ben je erachter gekomen dat je gevoel gelijk heeft. Je bent niet gek en je hebt het jezelf niet aangepraat. Je mag op jezelf vertrouwen. Nu die gebeurtenis weer omhoog is gekomen en er nieuw licht op is geschenen, kun je er aan beginnen het te verwerken. Dat is niet gemakkelijk, maar je weet nu dat je op jezelf kan vertrouwen en deze strijd kun je winnen.
woensdag 22 januari 2020 om 21:46
Dank jullie wel voor de lieve berichtjes. Soms lijkt het een beetje uitzichtloos want dan denk ik dat ik er ben en dan komt er toch weer iets nieuws. Als ik in die negatieve spiraal zit wordt het ook steeds moeilijker positief te blijven en een uitweg te zien want je raakt steeds vermoeider van de stress en gaat slechter slapen etc.
woensdag 22 januari 2020 om 22:01
Nee die heb ik niet. Slaapmedicatie moet je wel voorgeschreven krijgen denk ik of niet? Toen ik de vorige keer in therapie ging heb ik via de POH een doorverwijzing gekregen, ik heb het nooit met de huisarts hierover gehad dus daardoor ook nooit medicatie gekregen. Wel een goed idee, ik kan me voorstellen dat een nachtje slaapmedicatie zou helpen om die vicieuze cirkel te doorbreken of in elk geval er voor te zorgen dat ik weer iets rustiger word.
woensdag 22 januari 2020 om 22:04
Ben het met wittereiger eens. Geduld is het moeilijkste uit het leven geloof ik. In ieder geval voor mij. Soms is het 1 stap vooruit en 2 achteruit maar over een tijdje kan het best omgekeerd zijn. Gevoel en gedachtes mogen er zijn en vertrekken ook wel weer.
Is het misschien een idee (ik kan natuurlijk niet in jouw portemonnee of tijd kijken) om voor jezelf een nieuw kleurboek te kopen. Misschien bij de lokale boekhandel of bol bij wijze van. Gewoon iets voor jezelf of een boek dat je al lang wilden maar niet kocht.
Is het misschien een idee (ik kan natuurlijk niet in jouw portemonnee of tijd kijken) om voor jezelf een nieuw kleurboek te kopen. Misschien bij de lokale boekhandel of bol bij wijze van. Gewoon iets voor jezelf of een boek dat je al lang wilden maar niet kocht.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
