Relaties
alle pijlers
Samen blijven voor de kinderen en de financien
donderdag 26 september 2013 om 12:34
Dames,
Ik wil jullie wat voorleggen.
Sinds 2 maanden heb ik te horen gekregen dat mijn vrouw niet meer van mij houdt, de liefde is na 18 jaar langzaam weggesijpeld. Dit heeft meerdere redenen. Ze geeft nog wel steeds om me in de zin van een goede vriend, en vader van onze 2 lieve kinderen (6 & 12 Jaar). Een van de redenen is dat ik niet zo goed met mijn eigen gevoelens en die van andere om kan gaan. Hiervoor heb ik nu hulp gezocht en ben daar druk mee bezig. Hopende dat onze relatie ooit nog goed zal komen.... zucht...
Ik houd ontzettend veel van haar en de kinderen. Zij beseft dit ook en wil mij ook geen verdriet aan doen, en dat doet haar ook veel pijn. Alleen ze geeft stellig aan dat zij geen oplossing weet en echt voor haar eigen moet kiezen en dat zij op dit moment het gevoel van houden van niet terug kan vinden, en bijna met 100% zekerheid voelt dat deze niet meer terug komt. Dit is heel lastig omdat zij mijn gevoel voor haar niet kan afpakken, en ik het haar "het houden van" ook niet kan opleggen.
Zij heeft geen werk, en voorlopig ook geen uitzicht naar werk, dit heeft meer een medische redenen. Dit zou dus betekenen dat wanneer we echt uit elkaar zouden gaan zij afhankelijk is van de bijstand, met aanvulling van kinder alimentatie (We zijn niet getrouwd). Ikzelf moet dan op mijn eigen gaan wonen, met alle kosten van dien aard. Dat wordt domweg heel lastig. Ik zie het zo dat we dan in feite 2 kanten hebben die financieel weinig ruimte zullen hebben.
Komt er nog eens bij dat onze 2 kinderen veranderingen erg lastig vinden, en dat ik hen geen dag wil missen. Mijn hart breekt alleen al als ik eraan denk dat ik ze alleen in het weekend of om het weekend kan en mag zien.
Nu hebben we het hier tot in den treuren over gehad. En omdat we het heel goed met elkaar kunnen vinden, (Als vrienden) en het voor het gezin wel het beste is. En natuurlijk spelen de financien ook mee. Hebben we eigenlijk besloten om wel samen te blijven. Zij zal op een andere kamer gaan slapen, om toch wel privacy en ruimte hebben. En verder gaan we gewoon verder zoals het was.
Ik heb hier nog mijn twijfels. Omdat ik nog zielsveel van haar houd, en nog steeds elke keer als ik haar zie zitten op de bank behoefte heb aan een knuffel, genegenheid etc... En dan heb ik het niet over seks of zo, want dat is maar bijzaak. Ga ik dit volhouden... Gaat dat gevoel op termijn over.... Is dit een soort rouw proces.
Of moet ik toch de beslissing maken om ergens anders iets opnieuw op te bouwen. Al wordt dat volgens mijn gevoel een ware hel...
Kent iemand mensen die in hetzelfde schuitje zitten, hoe kijken jullie hier tegen aan.
Graag advies !!!!
Ik wil jullie wat voorleggen.
Sinds 2 maanden heb ik te horen gekregen dat mijn vrouw niet meer van mij houdt, de liefde is na 18 jaar langzaam weggesijpeld. Dit heeft meerdere redenen. Ze geeft nog wel steeds om me in de zin van een goede vriend, en vader van onze 2 lieve kinderen (6 & 12 Jaar). Een van de redenen is dat ik niet zo goed met mijn eigen gevoelens en die van andere om kan gaan. Hiervoor heb ik nu hulp gezocht en ben daar druk mee bezig. Hopende dat onze relatie ooit nog goed zal komen.... zucht...
Ik houd ontzettend veel van haar en de kinderen. Zij beseft dit ook en wil mij ook geen verdriet aan doen, en dat doet haar ook veel pijn. Alleen ze geeft stellig aan dat zij geen oplossing weet en echt voor haar eigen moet kiezen en dat zij op dit moment het gevoel van houden van niet terug kan vinden, en bijna met 100% zekerheid voelt dat deze niet meer terug komt. Dit is heel lastig omdat zij mijn gevoel voor haar niet kan afpakken, en ik het haar "het houden van" ook niet kan opleggen.
Zij heeft geen werk, en voorlopig ook geen uitzicht naar werk, dit heeft meer een medische redenen. Dit zou dus betekenen dat wanneer we echt uit elkaar zouden gaan zij afhankelijk is van de bijstand, met aanvulling van kinder alimentatie (We zijn niet getrouwd). Ikzelf moet dan op mijn eigen gaan wonen, met alle kosten van dien aard. Dat wordt domweg heel lastig. Ik zie het zo dat we dan in feite 2 kanten hebben die financieel weinig ruimte zullen hebben.
Komt er nog eens bij dat onze 2 kinderen veranderingen erg lastig vinden, en dat ik hen geen dag wil missen. Mijn hart breekt alleen al als ik eraan denk dat ik ze alleen in het weekend of om het weekend kan en mag zien.
Nu hebben we het hier tot in den treuren over gehad. En omdat we het heel goed met elkaar kunnen vinden, (Als vrienden) en het voor het gezin wel het beste is. En natuurlijk spelen de financien ook mee. Hebben we eigenlijk besloten om wel samen te blijven. Zij zal op een andere kamer gaan slapen, om toch wel privacy en ruimte hebben. En verder gaan we gewoon verder zoals het was.
Ik heb hier nog mijn twijfels. Omdat ik nog zielsveel van haar houd, en nog steeds elke keer als ik haar zie zitten op de bank behoefte heb aan een knuffel, genegenheid etc... En dan heb ik het niet over seks of zo, want dat is maar bijzaak. Ga ik dit volhouden... Gaat dat gevoel op termijn over.... Is dit een soort rouw proces.
Of moet ik toch de beslissing maken om ergens anders iets opnieuw op te bouwen. Al wordt dat volgens mijn gevoel een ware hel...
Kent iemand mensen die in hetzelfde schuitje zitten, hoe kijken jullie hier tegen aan.
Graag advies !!!!
vrijdag 27 september 2013 om 10:12
Ik kan me goed voorstellen dat bij elkaar blijven in een matig huwelijk gelukkiger kan maken dan scheiden.
Maar... Dan moeten wel beide partijen ook echt bij elkaar willen blijven.
In dit geval wil één partij helemaal niks, alleen gebruik maken van de financiële mogelijkheden die de andere partij biedt.
Als je om iemand geeft, doe je dat een ander niet aan.
Als je dan bij elkaar wil blijven, ga je er maar aan werken. Naar een relatietherapeut, samen dingen doen die je vroeger ook leuk vond. Opschrijven wat je leuk vindt aan je partner. Moeite doen om je partner aandacht te geven, samen praten, iets.
Dat ben je jezelf, je partner én je kinderen verplicht.
Maar... Dan moeten wel beide partijen ook echt bij elkaar willen blijven.
In dit geval wil één partij helemaal niks, alleen gebruik maken van de financiële mogelijkheden die de andere partij biedt.
Als je om iemand geeft, doe je dat een ander niet aan.
Als je dan bij elkaar wil blijven, ga je er maar aan werken. Naar een relatietherapeut, samen dingen doen die je vroeger ook leuk vond. Opschrijven wat je leuk vindt aan je partner. Moeite doen om je partner aandacht te geven, samen praten, iets.
Dat ben je jezelf, je partner én je kinderen verplicht.
vrijdag 27 september 2013 om 10:22
Dat is niet zo. Er is een mogelijkheid tot bijstand en als de vrouw wel zou kunnen werken zou er ook kinderopvang moeten komen. Er is meer afhankelijkheid dan alleen financiele.
Ik denk dat het in Gizmo's geval nog een beetje nieuw is. Je kunt wel met de beste intentie proberen bij elkaar te blijven, maar dan moet je wel allebei een beetje hetzelfde gevoel hebben. Als beide partners uitgekeken zijn op elkaar kunnen ze er ook streep onder zetten. Bij Gizmo is het nog vers en hij zit met vragen. Voelt zich inderdaad misschien een pinautomaat. Dat moet nog vorm krijgen.
Juist als je gaat scheiden en kinderen hebt moet je gaan samenwerken terwijl in een huwelijk het best zo kan zijn dat een van de ouders al die dingen regelt, maar bij co-ouderschap moet dat weer verdeeld worden.
Ik denk dat het in Gizmo's geval nog een beetje nieuw is. Je kunt wel met de beste intentie proberen bij elkaar te blijven, maar dan moet je wel allebei een beetje hetzelfde gevoel hebben. Als beide partners uitgekeken zijn op elkaar kunnen ze er ook streep onder zetten. Bij Gizmo is het nog vers en hij zit met vragen. Voelt zich inderdaad misschien een pinautomaat. Dat moet nog vorm krijgen.
Juist als je gaat scheiden en kinderen hebt moet je gaan samenwerken terwijl in een huwelijk het best zo kan zijn dat een van de ouders al die dingen regelt, maar bij co-ouderschap moet dat weer verdeeld worden.
vrijdag 27 september 2013 om 10:30
De ouders wisselen van woning ipv de kinderen. (De kinderen blijven op het nest, de ouders vliegen aan) Ex en ik doen dat nu zo'n twee jaar. Wij zijn allebei een deel van de week bij de kinderen.
Ik heb een huis gehuurd voor de dagen dat we niet bij ze zijn. Ik heb wel gezocht naar een woning waar ik eventueel ook met de kinderen zou kunnen wonen. Stel dat het op een gegeven moment niet meer werkt, dan kunnen we het "traditioneler" gaan doen.
Iedere 6 maanden maken ex en ik een stevige wandeling om de stand van zaken door te spreken. We hopen het zo te kunnen blijven doen totdat de kinderen de deur uit gaan.
Before you assume, there is this thing called asking.
vrijdag 27 september 2013 om 10:44
@gizmo, ik snap dat je verdrietig bent, maar probeer geen beslissing te nemen met je hart.
Jij wilt bij haar blijven maar zij houdt niet meer van je, ze wil niet meer aangehaald worden, je mag geen lieve woorden tegen haar zeggen....dat ga je niet volhouden.
Zij wil je niet meer, je bent alleen nog financiël aantrekkelijk voor haar. Je bent geen melkkoe, hou de eer aan jezelf en laat haar gaan.
Ja, je leest het goed, laat haar andere woonruimte zoeken.
Jij wilt bij haar blijven maar zij houdt niet meer van je, ze wil niet meer aangehaald worden, je mag geen lieve woorden tegen haar zeggen....dat ga je niet volhouden.
Zij wil je niet meer, je bent alleen nog financiël aantrekkelijk voor haar. Je bent geen melkkoe, hou de eer aan jezelf en laat haar gaan.
Ja, je leest het goed, laat haar andere woonruimte zoeken.
