samengesteld gezin gaat niet zoals verwacht

Hallo, sinds twee jaar heb ik een samengesteld gezin en het verloopt niet zoals ik had gehoopt. Ik zal het kort proberen houden. Schets achtergrond:

Partner is sinds 4 jaar weg van de moeder van zijn dochters van 6 en 10. Reden: volgens hem omdat ze te dominant is en alles onder controle wilt houden, hij was geisoleerd. Is weggegaan met een andere vrouw, na enige tijd teruggekomen daar ze een alcoholprobleem had. De moeder, laten we ze 'Fien' noemen, heeft hem een 2de kans gegeven. Na een week hield hij het niet meer uit en trok hij in bij zijn ouders. Zag zijn kids sporadisch eens bij Fien thuis maar Fien liet haar deur open voor hem, ze wou hem terug.

Na jaar bij zijn ouders, leert hij mij kennen. Ik, mama van ook twee dochters. Gelukkig gescheiden en kom overeen met mijn ex mbt opvoeding van onze dochters.

Partner geeft aan dat hij goede band heeft met zijn ex, Fien.

Tot op de dag dat Fien weet van onze relatie (ik ken haar niet) en ze sleept hem voor de rechtbank mbt hoederecht. Sindsdien zeer moeilijke communicatie. Ik moei me niet en ben geen tussenpersoon. Mag zijn kids niet bij haar thuis ophalen en ik respecteert dit. Ik dacht: ik geef het tijd, komt wel goed.

Ondertussen, na 2 jaar en recent gaan samenwonen, stel ik vast dat zijn kids het moeilijk hebben bij ons. Ze zien me en zijn koud: 'hallo', geen knuffel, geen kus en negeren me voor de tijd dat ze bij ons zijn. Voorlopig komen één verlengd weekend om de twee weken. De oudste huilt regelmatig waarbij ze zegt dat ze haar mama mist. Dan troost hij haar en mag ze bellen met mama.

Ik vind het allemaal heel heftig: ze zoekt geen contact met me. Als ik iets vraag, antwoord ze heel kort en maakt ze dat ze naar haar kamer is of zoekt ze enkel papa's aandacht op. Mijn eten vinden ze niet lekker want ja hoor: 'mama kan beter koken'.

Ik zeg hier allemaal niets op, want weet zelf wat het is al kind van gescheiden ouders en dacht: ik geef het tijd.

Ondertussen zijn we twee jaar verder.

Sinds we allen samenwonen, elk hun eigen kamer, ik heb mijn eigen huis te huur gezet (grote stap voor mij), gaat het bergaf maar dan echt met iedereen: zijn kids vragen om activiteiten apart te mogen doen met hun papa, wat helemaal ok is. Ik doe hetzelfde met mijn kids om dan achteraf ruzie te moeten vaststellen bij alle kids: dat de activiteiten met de ene ouder leuker zijn enz.. Echt twee clans en tegen elkaar op.. Had ik niet verwacht.

Daarnaast informeren mijn kids me dat mijn partner strenger is naar hen toe dan naar zijn eigen kids toe. Helaas is dit waar. Als zijn kids een stommiteit begaan, winden ze hem rond hun vinger en laat hij zich doen. Als mijn kids een stommiteit begaan, is het direct: 'geen tablet meer voor de rest van de dag'. Als ze onderling ruzie hebben, komen zijn kids klagen bij hun papa en die van mij komen dan bij mij en dan is het heel moeilijk. Ik ben van het principe: 'wat je niet ziet, daar kan je niet over oordelen'. Hij niet: hij is van het principe dat degene die het hardste huilt, het slachtoffer is. Maw: zijn kids huilen heel vaak en krijgen hierbij gelijk. Vind ik niet kunnen dus wij hebben zeer regelmatig discussie als de kids er zijn, heel jammer eigenlijk.

Ik heb hem gevraagd om een kinderpsychologe in te schakelen voor zijn kids, gezien ze rouwen om hun mama, maar ook voor zichzelf dat de band met zijn kinderen kan aangehaald worden. Want ik vermoed dat als zij zich niet goed voelen mbt de breuk 4 jaar geleden, dat zij nooit zullen contact zoeken met mij en me nooit zullen aanvaarden. We hebben het over kids van 6 en 10 jaar.. Hij is ermee akkoord en heeft een team gevonden. Vanaf maart mag hij een intake gesprek doen met een psychologe.

Recent heeft er zich een aanvaring gedaan tussen hem en mijn kids: hij is ze na school gaan ophalen (hij helpt me met het huishouden en met de kids). In de auto waren mijn kids stout en zeiden ze: 'mama moet altijd uw handje vasthouden als het over opvoeden gaat, je kan niet eens uw eigen kids opvoeden!'. Hij heeft zich heel boos gemaakt en zou zich gedragen hebben als een groot kind en ook uitlatingen gedaan hebben zoals 'jij plast nog in uw bed en mijn jongste dochter doet dit niet meer!'. Achteraf heb ikzelf, ze allen aan tafel laten plaatsnemen om het uit te praten. Ik leef van communicatie, mijn kids ook. Heb elk hun verhaal laten doen, waarbij mijn partner zei dat mijn kids logen en dat het niet waar was. Maar achteraf gaf hij schoorvoetend toe dat hij wel dergelijke uitlatingen had gedaan omdat hij vond dat ze hem de les niet moesten spellen. Iedereen heeft sorry gezegd tegen elkaar, maar het contact is nu afstandelijk en koud tussen mijn kids en hem. Ik vond dat mijn kids zich niet mochten gedragen als volwassenen, maar kan hun uitlating begrijpen. Hoe hij zich gedragen heeft, kan echter niet want bleek dat hij gelogen had. Waar liegt hij dan nog over, vraag ik me af. Momenteel is mijn vertrouwen in hem weg mbt mijn kids en opvoeding. Ik ga voorlopig mijn kids zelf terug weer gaan ophalen als ze bij mij zijn en hem effe vanaf de zijlijn laten meekijken. Mijn opvoeding is ook niet foutloos, maar ik wil openheid en eerlijkheid.

Hoe denken jullie over de situatie? Zijn er andere oplossingen want stel dat zijn kids niet willen praten tijdens de therapie? Ze zijn allebei heel gesloten, denk ik toch.. Mijn kids zijn open en transparant, ook volledig anders qua persoonlijkheid.

Ik voel me een vreemde in huis met zijn kids erbij, maar ik wil niet dat mijn kids zich ook slecht beginnen voelen..

Dag iedereen

bedankt voor jullie reacties.

Zijn kids zochten van in het begin niet echt contact met mij, maar zowel mijn partner als zijn ouders vroegen me om het tijd te geven, daar zijn kids hem tot 2x toe hebben zien vertrekken. Dus ik had begrip voor de situatie.

Wat mij vooral stoort, is dat mijn eigen kids (ben zelf 6 jaar gescheiden) beginnen lijden onder de situatie. Ik heb geen relatie gehad tot 4 jaar na mijn scheiding en we waren gezellig onder elkaar als ik mijn kinderen zag.

Nu stel ik vast dat het tussen de kids onderling ook niet goed zit. Mijn kids doen bv lacherig aan tafel als zijn kids mijn eten niet lusten voor de zoveelste keer en dit geeft spanninngen.

Ik weet dat gaan latten in ons geval idd het beste zal zijn. Mijn prioriteit zijn mijn kids maar ook hun mentaal welzijn.

Dag Renske, ik begrijp uw antwoord niet. Wat wil je zeggen met 'gelukkig zegt hij 'u' tegen uw kids?' Ik ben idd vlaams, in Vlaanderen zijn er jammergenoeg een forum's of toch niet dat ik weet?

De waarheid is hard en ik wou dit niet horen, maar gezien jullie allen hetzelfde denken, is de oplossing inderdaad om te stoppen met samenwonen en het denken aan het welzijn van iedereen.