Relaties
alle pijlers
Schaamteloze acties van familie na overlijden dierbaren...
vrijdag 4 december 2020 om 21:49
zaterdag 5 december 2020 om 09:41
Mijn (schoon)ouders geven hun kinderen en kleinkinderen ook wel eens geld. Alle kinderen krijgen dan evenveel, en alle kleinkinderen ook. Dat de siblings met vier kinderen per gezin meer krijgen dan man en ik zonder kinderen vind ik prima. Mijn (schoon)ouders mogen namelijk helemaal zelf weten wat ze met hun geld doen en aan wie ze het weggeven. Ik vind het eerlijk gezegd nogal inhalig en ondankbaar om je daar druk over te maken.
zaterdag 5 december 2020 om 09:42
Ik heb ook gehoord dat het een soort afleidingsmanoeuvre kan zijn.
Je focussen op geld is makkelijker dan je focussen op verlies.
Maar dat gaat dus niet op voor die verre neven etc die komen opduiken.
zaterdag 5 december 2020 om 09:44
Dat is zeker waar. Het is echter geen excuus voor alles en het verbaast mij dat mensen er niet op terug komen wanneer het verdriet gezakt is. En dan bedoel ik niet het terug komen op de spullen, maar wel het aangeven dat het gedrag niet handig is geweest op een moment dat anderen wel met rouw bezig waren.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 5 december 2020 om 09:51
MarvelousMrsMaisel schreef: ↑05-12-2020 08:57Het is dan ook nogal een enorme steek onder water van jou. Lijkt wel alsof je t om die reactie deed. Hoe anders komt iemand daar ‘toevallig’ achter.
Mwoah. Mijn mans familie is ook uitgesloten. Toch handig dat ze dat vooraf weten hoor. Dan hoeven ze zich geen verbeelding te maken als mijn man overlijdt, met alle drama, theater en show op dat moment. Zou ik nogal naar vinden voor mijn familie (en erfgenamen).
Geloof niet alles wat je denkt.
zaterdag 5 december 2020 om 10:12
Oh je wil niet weten wie er allemaal bij mijn (altijd al labiele en toen onder de kalmerende middelen) rouwende moeder is langsgeweest.lichtbron schreef: ↑05-12-2020 02:59Wij hadden net mijn schoonvader gecremeerd. toen de dag erna om half negen de bel ging.. een van de buren om te vragen hoeveel het huis op ging brengen en dat we haar in gedachten moesten houden,want het zou fijn zijn als haar zoon het kon kopen. ze zag in gedachten al de kleinkinderen de weg oversteken om naar oma en opa te gaan,terwijl zoonlief nog vrijgezel was.
Bij de crematie van mijn schoonmoeder liep de ex van mijn vriend de familiekamer in. terwijl zij en mijn vriend al meer dan 20 jaar uit elkaar zijn en ze zich nooit meer heeft laten zien. toen de dienst zou beginnen wilde ze bij ons komen zitten op de eerste rijen. toen heeft mijn schoonzus toch maar even ingegrepen en gezegd dat dat niet de bedoeling was..
Toen mijn schoonvader overleed die ex maar gebeld dat ze welkom was op de crematie maar niet in de familiekamer..
Ze had een huis geërfd en er waren zoveel 'bezorgde' mensen ineens die haar wel wilden 'begeleiden', buren die het wilden kopen, mensen deden briefjes in de bus...
zaterdag 5 december 2020 om 10:16
Dan moet je wel in zicht houden dat je dat zegt vanuit je eigen referentiekader. Ons pa zou dat niet erg hebben gevonden en als ie nog had kunnen reageren had hij gezegd "dan doe je dat nu toch even, t kan maar gebeurt zijn, meer dan het bed heb ik niet nodig".Redballoon schreef: ↑04-12-2020 23:03Toch niet naast je vader mag ik hopen?
Dat zou ik echt enorm ongepast vinden...
Het was een praktische en erg pragmatische man
zaterdag 5 december 2020 om 10:16
Ik zou het niet bedenken, hoor, dat er meer naar geld naar mijn gezin zou moeten, omdat ik bijvoorbeeld 7 kinderen heb en zus/broer maar 1. Ik vind dat inhalig.Charlotte717 schreef: ↑05-12-2020 01:28De discussie ging om het feit dat de ooms/tantes met veel kinderen (5+) opperden de erfenis door 22 te delen.
zaterdag 5 december 2020 om 10:26
Toen ik klein was (jonger dan 10 jaar) deden mijn nicht en ik dat altijd als we bij opa en oma op bezoek waren. Door het huis lopen en de spullen verdelen. Zelfs de sieraden die ze op dat moment droeg. En dat triomfantelijk tegen oma vertellen wat we allemaal wilden hebben als ze dood was. Oma vond dat allemaal prima, maar benadrukte wel dat alles eerst nog naar opa zou gaan als het zo ver was.SanneH01 schreef: ↑05-12-2020 00:03Goede kennis die met haar zus opgetogen praatte over de erfenis van nog levende grootouder, hardop vertellend welke spullen zij zelf al hadden gereserveerd..op verzoek van oma hoor dat wel maar toch vond ik het schaamteloos klinken. Ik zou me zelf erg opgelaten voelen om door het huis van grootouder te lopen, alvast spullen te ' reserveren' laat staan hier luid en opgetogen over praten in het openbaar. Bah. Het voelde ongepast om bij dat gesprek te zijn. Zoiets mag van mij wel wat meer bescheiden, minder materialistisch en meer discreet.
EDIT:
Ik was overigens dol op deze oma. Heb zelfs nog meer dan een jaar bij haar in huis gewoond ná mijn 10e.
Disclaimer: ik heb een mannelijk brein.
zaterdag 5 december 2020 om 10:33
Mijn schoonmoeder wilde haar testament aanpassen zodat ook mijn kinderen straks iets krijgen (geen biologische band maar voor haar zijn alle kinderen haar kleinkinderen) hoorde ik achteraf van mijn zwager. Maar de aangetrouwde zwager heeft daar een stokje voor gestoken . Het zal mij een worst wezen hoor. De kinderen zien haar als oma en wat niet weet... veel zal er niet vrijkomen. Er is een slecht onderhouden huis dat niet veel oplevert maar denk dat die tegen die al verkocht is en ze nog een poosje in een bejaardenhuis zit. Zei ze laatst tegen mij: ik zorg wel dat ze wat krijgen hoor. Ik zei tegen haar dat het echt niet hoefde als dat tot gedoe zou leiden. De kinderen hebben daar toch geen verstand van en die zijn net zo blij met een prulletje uit huis. Sindsdien stopt ze ze dus steeds prulletjes toe . Bij ons in de familie is sowieso nooit echt wat aan geldbedragen uit erfenissen gekomen, alleen wat spullen.puntillita schreef: ↑05-12-2020 09:36Grappig. Ik ben kinderloos en moedig juist aan dat mijn ouders de kleinkinderen meenemen in hun testament. Zij kunnen het beter gebruiken als jongvolwassenen voor studie of een eerste woning, dan pas later als hun eigen ouders (en ikzelf) overlijden en ze hopelijk al een jaar of 50 zijn en gesetteld.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
zaterdag 5 december 2020 om 10:33
Ik snap dit wel. Mijn moeder (die weduwe was) is ook recent overleden en het blijkt dat de erfgenamen de auto binnen 5 weken na overlijden op naam moeten laten zetten. Dat kan je natuurlijk zelf zijn maar de auto snel verkopen hebben wij ook gedaan omdat niemand em kon gebruiken.puntillita schreef: ↑05-12-2020 09:21Er worden hier best harde oordelen geveld over het snel verkopen van de auto van een overledene of de manier waarop iemand begraven wordt.
zaterdag 5 december 2020 om 10:38
Het was een Katholieke begrafenis. Maar uit de verhalen die zij en haar moeder vertelden, kregen we de indruk dat het ze getrouwd waren omdat het zo hoorde. Het stel had 9 kinderen. De vrouw klaagde wel eens tegen mijn moeder dat ze zo moe werd van al die zwangerschappen en kinderen. Die daarop vroeg of ze dat niet met haar man had kunnen bespreken destijds. Zij: "Nee een man doet gewoon wat hij doet."lemoos2 schreef: ↑05-12-2020 02:02Wellicht een Joodse of katholieke begrafenis geweest. Het symboliseert de vergankelijkheid van het leven, letterlijk afsluiten van het aardse leven en een soort tijdelijk vaarwel en hoop op weerzien in het eeuwig leven. Als je een van de eersten bent, dan ploft dat helaas nogal. Maar ik ben er vrij zeker van dat die vrouw niet dacht: ‘Dit kan mij niet snel genoeg gaan’. Dan zou je als nabestaande die rite skippen.
Bij die rite is het ook belangrijk dat je het schepje weer in het zand steekt en niet overhandigt aan de persoon na jou. Dan zou het een ‘opgedragen’ taak zijn i.p.v. een vrijwillige daad uit liefde.
Voor gelovigen dan.
Ze huilde ook niet bij de begrafenis. Oké dat kan natuurlijk. De enige keer dat haar dochter haar zag huilen was toen haar mooiste vaas kapot viel.
zaterdag 5 december 2020 om 10:39
Dit klopt. Een of andere familietherapeut heeft hier een boek over geschreven.
Het was iets van: jij hebt vroeger altijd alle aandacht van moeder gekregen, ze zag mij nooit staan, en nu ga je er ook nog vandoor met de mooiste prullaria. Onbewust natuurlijk. Alle familieverhoudingen worden onbewust via een erfenis uitgevochten.
Dat verklaart dan ook dat kinderen met wie weinig of geen contact was, toch spullen of geld willen hebben.
@Doeslief
zaterdag 5 december 2020 om 10:46
Ik vind het toch opmerkelijk dat wij hier met zijn allen allemaal niet zo zijn, terwijl er statistisch gezien toch ook een stel van die mopperaars zouden moeten zijn. Mijn erfenis tzt zal bestaan uit een hoop werk om de uitvaart te regelen en misschien een bejaarde kat. Ik verwacht niet dat mijn sibling daarom zal staan te springen maar we komen er samen wel uit.
zaterdag 5 december 2020 om 10:52
Telt een overledene die zoiets uithaalt ook? Broer van wijlen mijn opa overlijdt, deed tijdens zijn leven steeds alsof hij erg rijk was met zijn mooie dure huis in een chique wijk in een grote stad. Bleek de man 40 000 euro schulden te hebben die dus, omdat hij geen vrouw en kinderen had, rechtstreeks naar mijn moeder en haar broers en zussen ging. Het is nog een heel gedoe geweest met notarissen en rechters om de erfenis te verwerpen. En dat gaat dan naar de volgende generatie waardoor de pasgeboren baby van mijn neef nog voor zijn 1ste verjaardag met een schuld zat. Gelukkig waren die rechters en notarissen meelevend, want we hadden al jaren geen contact meer met de man.
zaterdag 5 december 2020 om 10:55
Ik vind het juist vrij normaal om aan je kleinkinderen te schenken. Een kind is een eigen persoon, niet een soort aanhangsel van de ouders.
Juist kinderen hebben het tegenwoordig financieel zwaarder, of gaan het zwaarder krijgen. Dus ik kan me voorstellen dat je juist aan hen wil schenken.
Een kindvrij stel dat toch al prima rondkomt vind ik dan minder voor de hand liggen. Gewoon alle personen evenveel en aangezien kinderen ook personen zijn, met nog een heel leven voor zich, ligt die keuze voor de hand.
Juist kinderen hebben het tegenwoordig financieel zwaarder, of gaan het zwaarder krijgen. Dus ik kan me voorstellen dat je juist aan hen wil schenken.
Een kindvrij stel dat toch al prima rondkomt vind ik dan minder voor de hand liggen. Gewoon alle personen evenveel en aangezien kinderen ook personen zijn, met nog een heel leven voor zich, ligt die keuze voor de hand.
zaterdag 5 december 2020 om 11:02
Dat begrijp ik niet. Kinderen zijn als eerste erfgenamen, niet de kleinkinderen. Mijn ouders leven niet meer maar gelukkig hebben ze nooit zoiets gedaan.HawaZon schreef: ↑05-12-2020 10:55Ik vind het juist vrij normaal om aan je kleinkinderen te schenken. Een kind is een eigen persoon, niet een soort aanhangsel van de ouders.
Juist kinderen hebben het tegenwoordig financieel zwaarder, of gaan het zwaarder krijgen. Dus ik kan me voorstellen dat je juist aan hen wil schenken.
Een kindvrij stel dat toch al prima rondkomt vind ik dan minder voor de hand liggen. Gewoon alle personen evenveel en aangezien kinderen ook personen zijn, met nog een heel leven voor zich, ligt die keuze voor de hand.
You can't always get what you want, but if you try sometime
You find you get what you need
You find you get what you need
zaterdag 5 december 2020 om 11:07
Nee hoor.
Ik had die spullen en het geld ook niet voor dat x-persoon overleed, dus waarom zou ik dat nu dan opeens wel willen.
Die inhaligheid gaat mij echt de pet te boven. Ik zeg ook heel vaak tegen moeder en schoonmoeder dat ze alles lekker op moeten maken.
Overigens hebben wij wel snel de auto verkocht van een overleden persoon, wij waren erg jong, hadden geen geld en konden anders de begravenis niet betalen.
zaterdag 5 december 2020 om 11:08
Je mag dat zelf bepalen. Als ik nu zie hoe moeilijk veel jonge mensen het hebben, kan ik me voorstellen dat je geld aan hen wil nalaten.
Veel ouderen zijn een jaar of 80- 90 als ze doodgaan, hun kinderen zijn een jaar of 50-60 en zitten er vaak warmpjes bij, terwijl de 20-30'ers van nu, vaak grote moeite hebben om hun leven op poten te krijgen.
Het kan dan een logische keuze zijn om iedereen, kind en kleinkind hetzelfde percentage te gunnen. Ik vind dat helemaal niet zo schokkend.
Uiteindelijk bepaalt de persoon die overlijdt. Verbolgen zijn over de verdeling vind ik ietwat vreemd en ook wat inhalig overkomen.
zaterdag 5 december 2020 om 11:12
zaterdag 5 december 2020 om 11:14
Iedereen uit verdriet op een andere manier. De ene huilt heel snel, de ander nooit. Ik vind het niet zo respectvol om hierover zo'n oordeel te hebben.hondenmens schreef: ↑05-12-2020 10:38Het was een Katholieke begrafenis. Maar uit de verhalen die zij en haar moeder vertelden, kregen we de indruk dat het ze getrouwd waren omdat het zo hoorde. Het stel had 9 kinderen. De vrouw klaagde wel eens tegen mijn moeder dat ze zo moe werd van al die zwangerschappen en kinderen. Die daarop vroeg of ze dat niet met haar man had kunnen bespreken destijds. Zij: "Nee een man doet gewoon wat hij doet."
Ze huilde ook niet bij de begrafenis. Oké dat kan natuurlijk. De enige keer dat haar dochter haar zag huilen was toen haar mooiste vaas kapot viel.
Voor de oudere generatie heeft de dood ook vaak een andere lading. Als je al zoveel mensen bent verloren en al ontzettend veel hebt meegemaakt, dan treedt er soms gelatenheid op. Bij mensen die sterk gelovig zijn zie je dit ook veel. Zij hebben de vergankelijkheid van het leven geaccepteerd.
Dat betekent niet dat ze niet verdrietig zijn, maar wel dat ze er misschien anders op reageren, dan in jouw ogen normaal is. Je kunt je afvragen wat eigenlijk normaal gedrag is in zo'n situatie en waar dit beeld bij jou vandaan komt. Jij bent zelf ook maar een kind van je tijd.
zaterdag 5 december 2020 om 11:15
Ik sluit niet uit dat ik zelf ook zo wordt. Band met broers en zussen (heb er bovengemiddeld veel) is niet fantastisch. We hebben geen ruzie, maar we zijn zo verschillend van elkaar dat communicatie zelden goed gaat. Er is altijd wel iemand die een ander iets verwijt, of iemand die zaken uit context haalt, of iemand wiens mening een ander niet bevalt, etc. Dat lost zich eigenlijk altijd wel op, maar als onze ouders (de buffers) zouden overlijden en wij moeten het met z'n allen oplossen geloof ik niet dat dat in volledige harmonie zal gaan. Tel daar de emotie van dat moment bij op en ik zie zomaar dat er een ikke ikke ikke situatie ontstaat waarin iedereen opgeslokt wordt.KamilleT schreef: ↑05-12-2020 10:46Ik vind het toch opmerkelijk dat wij hier met zijn allen allemaal niet zo zijn, terwijl er statistisch gezien toch ook een stel van die mopperaars zouden moeten zijn. Mijn erfenis tzt zal bestaan uit een hoop werk om de uitvaart te regelen en misschien een bejaarde kat. Ik verwacht niet dat mijn sibling daarom zal staan te springen maar we komen er samen wel uit.
Natuurlijk zou ik graag zeggen dat ik er vertrouwen in heb dat we allemaal het beste willen, maar met zoveel personen die mogelijk allemaal hun eigen kijk hebben op wat 'het beste' is, onderwijl allen hoog in emotie, moet je wel realistisch blijven en lijkt me de kans dat het mis gaat even zo groot
Er is altijd een excuus voor taart
zaterdag 5 december 2020 om 11:16
Wij zitten hier nu midden in, ik ben echt totaal verrast door de actie van mijn schoonzus.
Schoonvader was een zonderlinge, moeilijke man met verslavingsproblemen. Woonde in een vervuild huis en was fervent zorgmijder.
Schoonzus had al ruim 26 jaar geen contact meer met hem.
Mijn man en ik zijn in de afgelopen jaren steeds bezig geweest om hulp te organiseren, zijn huis schoon te laten maken, meubels te vervangen etc. Erg moeizaam proces.
Afgelopen zomer, tijdens de hittegolf, is hij onwel geworden. Hij heeft 9 uur in de gang gelegen in zijn eigen ontlasting.
Na een aantal weken ziekenhuis heeft hij een pacemaker gekregen. Toch nog onverwacht is hij door een complicatie overleden. Wij hebben in die tijd kleding geregeld, ik heb zijn gang staan schoonmaken, zorg proberen te organiseren voor als hij uit het ziekenhuis zou komen.
Ik heb mijn schoonzus over alles geïnformeerd, ze wenste nergens bij betrokken te worden. Ook toen hij overleed en we de begrafenis regelden wilde ze niet komen, er niets mee te maken hebben want ze had in haar leven genoeg last van de man gehad. Ze is op vakantie gegaan en wenste ons veel succes.
Aan ons de taak om de erfenis af te handelen en zijn zwaar vervuilde woning te ontruimen.
Toen ze notie kreeg dat er nog een bedragje te erven viel, na haar vakantie, gaf ze aan dat ze toch wel wilde helpen. Want dat geld konden haar kids wel gebruiken.
Toen was het meeste werk al gedaan natuurlijk en waren wij erg boos en teleurgesteld. We hebben haar uitgelegd hoe dit bij ons is overgekomen, geen steun voor haar broer om samen deze klus van hun vader te klaren maar wel komen als er geld te halen valt.
Nooit een reactie of excuus op gekomen, alleen korte zakelijke mails over de afwikkeling van de erfenis. Ook geen felicitatie voor ons kind die pas jarig was en die hun erg hoog heeft zitten. Alsof die er iets mee te maken heeft?
Pffff.....zo verdrietig. Wat kun je je in mensen vergissen.
De notaris die ik sprak zei dat je mensen pas echt goed leert kennen als er een erfenis te verdelen valt. Waarvan akte
Schoonvader was een zonderlinge, moeilijke man met verslavingsproblemen. Woonde in een vervuild huis en was fervent zorgmijder.
Schoonzus had al ruim 26 jaar geen contact meer met hem.
Mijn man en ik zijn in de afgelopen jaren steeds bezig geweest om hulp te organiseren, zijn huis schoon te laten maken, meubels te vervangen etc. Erg moeizaam proces.
Afgelopen zomer, tijdens de hittegolf, is hij onwel geworden. Hij heeft 9 uur in de gang gelegen in zijn eigen ontlasting.
Na een aantal weken ziekenhuis heeft hij een pacemaker gekregen. Toch nog onverwacht is hij door een complicatie overleden. Wij hebben in die tijd kleding geregeld, ik heb zijn gang staan schoonmaken, zorg proberen te organiseren voor als hij uit het ziekenhuis zou komen.
Ik heb mijn schoonzus over alles geïnformeerd, ze wenste nergens bij betrokken te worden. Ook toen hij overleed en we de begrafenis regelden wilde ze niet komen, er niets mee te maken hebben want ze had in haar leven genoeg last van de man gehad. Ze is op vakantie gegaan en wenste ons veel succes.
Aan ons de taak om de erfenis af te handelen en zijn zwaar vervuilde woning te ontruimen.
Toen ze notie kreeg dat er nog een bedragje te erven viel, na haar vakantie, gaf ze aan dat ze toch wel wilde helpen. Want dat geld konden haar kids wel gebruiken.
Toen was het meeste werk al gedaan natuurlijk en waren wij erg boos en teleurgesteld. We hebben haar uitgelegd hoe dit bij ons is overgekomen, geen steun voor haar broer om samen deze klus van hun vader te klaren maar wel komen als er geld te halen valt.
Nooit een reactie of excuus op gekomen, alleen korte zakelijke mails over de afwikkeling van de erfenis. Ook geen felicitatie voor ons kind die pas jarig was en die hun erg hoog heeft zitten. Alsof die er iets mee te maken heeft?
Pffff.....zo verdrietig. Wat kun je je in mensen vergissen.
De notaris die ik sprak zei dat je mensen pas echt goed leert kennen als er een erfenis te verdelen valt. Waarvan akte
zaterdag 5 december 2020 om 11:22
Voor veel vrouwen uit die tijd had het huwelijk ook een heel andere lading. De rol van veel vrouwen ging niet verder dan baren en opvoeden en om 5 uur het eten klaar hebben staan. Er was geen ruimte voor eigen ontwikkeling en zat je in een kuthuwelijk, dan had je pech en zat je je tijd uit.HawaZon schreef: ↑05-12-2020 11:14Iedereen uit verdriet op een andere manier. De ene huilt heel snel, de ander nooit. Ik vind het niet zo respectvol om hierover zo'n oordeel te hebben.
Voor de oudere generatie heeft de dood ook vaak een andere lading. Als je al zoveel mensen bent verloren en al ontzettend veel hebt meegemaakt, dan treedt er soms gelatenheid op. Bij mensen die sterk gelovig zijn zie je dit ook veel. Zij hebben de vergankelijkheid van het leven geaccepteerd.
Dat betekent niet dat ze niet verdrietig zijn, maar wel dat ze er misschien anders op reageren, dan in jouw ogen normaal is. Je kunt je afvragen wat eigenlijk normaal gedrag is in zo'n situatie en waar dit beeld bij jou vandaan komt. Jij bent zelf ook maar een kind van je tijd.
Ik ken genoeg oude vrouwen die het overlijden van hun man een bevrijding vonden.
Er is altijd een excuus voor taart
zaterdag 5 december 2020 om 11:22
Ik ben daar ook bang voor, mijn zus is economiste en heel handig met geld. Ik vertrouw erop dat ze het eerlijk speelt, maar als ik diep diep in mezelf kijk weet ik het zo nog niet. Laten we hopen van wel.TijdvoorTaart schreef: ↑05-12-2020 11:15Ik sluit niet uit dat ik zelf ook zo wordt. Band met broers en zussen (heb er bovengemiddeld veel) is niet fantastisch. We hebben geen ruzie, maar we zijn zo verschillend van elkaar dat communicatie zelden goed gaat. Er is altijd wel iemand die een ander iets verwijt, of iemand die zaken uit context haalt, of iemand wiens mening een ander niet bevalt, etc. Dat lost zich eigenlijk altijd wel op, maar als onze ouders (de buffers) zouden overlijden en wij moeten het met z'n allen oplossen geloof ik niet dat dat in volledige harmonie zal gaan. Tel daar de emotie van dat moment bij op en ik zie zomaar dat er een ikke ikke ikke situatie ontstaat waarin iedereen opgeslokt wordt.
Natuurlijk zou ik graag zeggen dat ik er vertrouwen in heb dat we allemaal het beste willen, maar met zoveel personen die mogelijk allemaal hun eigen kijk hebben op wat 'het beste' is, onderwijl allen hoog in emotie, moet je wel realistisch blijven en lijkt me de kans dat het mis gaat even zo groot
zaterdag 5 december 2020 om 11:24
Maar zij is zijn dochter als ik het goed begrijp? Want heeft zij dan niet gewoon recht op haar kindsdeel, of is zij onterfd?Bowie79 schreef: ↑05-12-2020 11:16Wij zitten hier nu midden in, ik ben echt totaal verrast door de actie van mijn schoonzus.
Schoonvader was een zonderlinge, moeilijke man met verslavingsproblemen. Woonde in een vervuild huis en was fervent zorgmijder.
Schoonzus had al ruim 26 jaar geen contact meer met hem.
Mijn man en ik zijn in de afgelopen jaren steeds bezig geweest om hulp te organiseren, zijn huis schoon te laten maken, meubels te vervangen etc. Erg moeizaam proces.
Afgelopen zomer, tijdens de hittegolf, is hij onwel geworden. Hij heeft 9 uur in de gang gelegen in zijn eigen ontlasting.
Na een aantal weken ziekenhuis heeft hij een pacemaker gekregen. Toch nog onverwacht is hij door een complicatie overleden. Wij hebben in die tijd kleding geregeld, ik heb zijn gang staan schoonmaken, zorg proberen te organiseren voor als hij uit het ziekenhuis zou komen.
Ik heb mijn schoonzus over alles geïnformeerd, ze wenste nergens bij betrokken te worden. Ook toen hij overleed en we de begrafenis regelden wilde ze niet komen, er niets mee te maken hebben want ze had in haar leven genoeg last van de man gehad. Ze is op vakantie gegaan en wenste ons veel succes.
Aan ons de taak om de erfenis af te handelen en zijn zwaar vervuilde woning te ontruimen.
Toen ze notie kreeg dat er nog een bedragje te erven viel, na haar vakantie, gaf ze aan dat ze toch wel wilde helpen. Want dat geld konden haar kids wel gebruiken.
Toen was het meeste werk al gedaan natuurlijk en waren wij erg boos en teleurgesteld. We hebben haar uitgelegd hoe dit bij ons is overgekomen, geen steun voor haar broer om samen deze klus van hun vader te klaren maar wel komen als er geld te halen valt.
Nooit een reactie of excuus op gekomen, alleen korte zakelijke mails over de afwikkeling van de erfenis. Ook geen felicitatie voor ons kind die pas jarig was en die hun erg hoog heeft zitten. Alsof die er iets mee te maken heeft?
Pffff.....zo verdrietig. Wat kun je je in mensen vergissen.
De notaris die ik sprak zei dat je mensen pas echt goed leert kennen als er een erfenis te verdelen valt. Waarvan akte
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
