Relaties
alle pijlers
Toekomst in de relatie [Geen OP]
dinsdag 5 januari 2021 om 11:54
Misschien moeten jullie een kangoeroe huis nemen, dus zijn ouders er gewoon weer bij, hij erbij, jouw kinderen blijven gewoon, en ook de kleinkinderen straks.
Heb net droomhuis gezocht seizoen 6 ofzo en in Slovenie is dit heel normaal
Gewoon een andere blik op de kwestie ontwikkelen. En als een van jouw kinderen alle administratie kan doen, is het ook opgelost.
dinsdag 5 januari 2021 om 11:55
Dan moet hij daarvoor een coach zoeken of in therapie gaan als hij bij je wil blijven, want dat voldoet niet aan het idee wat jij hebt bij een partner.AnnaCh schreef: ↑05-01-2021 11:53Ja, hij houdt wel echt van me. Daar twijfel is niet aan. Doet alles voor me, is oprecht verdrietig als ik dat ben hierover en probeert het ook beter te doen. Het lijkt wel alsof hij door het lange thuiswonen sommige skills niet heeft ontwikkeld, en daar loopt hij (en ik dus ook omdat we samen zijn) tegenaan.
Sowieso is dat een goed idee voor hem, maar als hij verder zijn leven wel oké vindt dan snap ik wel dat hij geen noodzaak ziet om dit te veranderen.
dinsdag 5 januari 2021 om 12:01
Heb ik voorgesteld, maar hij vindt dat hij het zelf moet kunnenrozemarijn123 schreef: ↑05-01-2021 11:52Dan moet hij in therapie gaan / een coach nemen die hem dit gedrag afleert en aanleert om zaken als financiele administratie op orde te maken.
Ik weet niet hoe erg dat is, met die administratie, maar ik ben echt allergisch voor wanbetalers, schulden bij belasting etc. Ben zelf erg netjes daarmee en moet er niet aan denken een relatie te hebben met iemand die dat niet is. Mijn respect voor zo iemand is dan ook weg. Kan zo iemand niet meer serieus nemen.
Wat dan niet gebeurt. Probleem is dat hij mij hiermee ook stil zet, dat is wat me zo frustreert.
Ik neig er echt naar om even afstand te nemen en dan te beslissen om te stoppen of om door te gaan met de wetenschap dat hij zo is en blijven latten.
dinsdag 5 januari 2021 om 12:01
Misschien is het nog wat te abstract voor hem, omdat een concrete volgende stap pas gezet gaat worden als jouw kinderen uit huis zijn (op zijn vroegst zeg je). Ik kan me voorstellen dat dit niet echt urgent voelt voor hem, want dat kan zomaar nog een paar jaar duren. Wat wil je precies? En wat betekent 'verbinden'? Ik mag aannemen dat je al wel verbonden bent na 3 jaar? Misschien begrijpt hij je ook niet helemaal, want het is vrij vaag vind ik.
dinsdag 5 januari 2021 om 12:02
Hahaha, ik denk dat mijn zoons dan nog sneller de deur uitgaanrozemarijn123 schreef: ↑05-01-2021 11:54Misschien moeten jullie een kangoeroe huis nemen, dus zijn ouders er gewoon weer bij, hij erbij, jouw kinderen blijven gewoon, en ook de kleinkinderen straks.
Heb net droomhuis gezocht seizoen 6 ofzo en in Slovenie is dit heel normaal
Gewoon een andere blik op de kwestie ontwikkelen. En als een van jouw kinderen alle administratie kan doen, is het ook opgelost.
dinsdag 5 januari 2021 om 12:03
De kans dat jij als 'meest' volwassen partij in deze relatie de voormalige positie van zijn ouders gaat innemen (zeker ook gezien jou aanpakkerigheid) is erg groot. Jullie zullen elkaar mi juist gaan versterken in gedrag. De vraag is of hij dus leerbaar is of dat dit het hoogst haalbare is voor hem qua volwassenheid.
dinsdag 5 januari 2021 om 12:05
Tja nu ontwijkt hij weer, een coach geeft natuurlijk feedback en wijst hem eventueel op zijn houding. Dus natuurlijk houdt hij het liever in eigen handen, want dat kan hij ontwijken. Sorry maar ik vind dit best wel apart gedrag van hem.AnnaCh schreef: ↑05-01-2021 12:01Heb ik voorgesteld, maar hij vindt dat hij het zelf moet kunnen
Probleem is dat hij mij hiermee ook stil zet, dat is wat me zo frustreert.
Ik neig er echt naar om even afstand te nemen en dan te beslissen om te stoppen of om door te gaan met de wetenschap dat hij zo is en blijven latten.
Ik geloof er niets van dat hij dit af gaat leren, dit zit (maar dag gok ik natuurlijk) nogal in hem verankert. Als het verder een leuke man is en je wilt graag met hem door dan zou ik mijn verwachtingen qua toekomst bijstellen en blijven latten.
whateffa wijzigde dit bericht op 05-01-2021 12:07
16.50% gewijzigd
dinsdag 5 januari 2021 om 12:07
Ja, want hoe doen jullie dat normaal met uitjes en weekendjes weg of vakanties?Whateffa schreef: ↑05-01-2021 12:03De kans dat jij als 'meest' volwassen partij in deze relatie de voormalige positie van zijn ouders gaat innemen (zeker ook gezien jou aanpakkerigheid) is erg groot. Jullie zullen elkaar mi juist gaan versterken in gedrag. De vraag is of hij dus leerbaar is of dat dit het hoogst haalbare is voor hem qua volwassenheid.
Ik ben zelf ook nogal proactief, maar als ik met mensen optrek en ik moet telkens weer de kar trekken, bedenken waar we heengaan - pfff, op een gegeven moment ben ik dat ook wel zat. Het is ook leuk als een ander met een tof restaurant ofzo eens aankomt. (even uitgaande van een niet lockdown scenario)
dinsdag 5 januari 2021 om 12:07
Klopt heel erg ja. Ik voel me soms echt zijn drammende moeder en dat wil ik echt niet! En hij gaat dan het gedrag vertonen wat hij thuis deed als volwassen man: zich terugtrekken en zich afschermen en wegduiken.... patroon zien we allebei.Whateffa schreef: ↑05-01-2021 12:03De kans dat jij als 'meest' volwassen partij in deze relatie de voormalige positie van zijn ouders gaat innemen (zeker ook gezien jou aanpakkerigheid) is erg groot. Jullie zullen elkaar mi juist gaan versterken in gedrag. De vraag is of hij dus leerbaar is of dat dit het hoogst haalbare is voor hem qua volwassenheid.
dinsdag 5 januari 2021 om 12:21
Klopt, dit zegt hij ook en “maar we hebben het toch goed nu?” Ik raak dan gefrustreerd. Niet omdat ik per se nu van alles wil, maar wel bespreekbaar wil kunnen maken. Ook omdat ik hem op dat vlak beter wil leren kennen, hoe ziet hij het huis later voor zich, hoe gaan we dat financieel aanpakken, gaan we vast sparen, willen we ooit trouwen of niet? Dat zijn onderwerpen waar ik wel eens over wil hebben, maar ik kom dan in een zwarte vlek bij hem. Denk omdat hij zelf geen idee heeft, er nooit mee bezig is geweest en geen idee heeft hoe je dit doet...JackyBee schreef: ↑05-01-2021 12:01Misschien is het nog wat te abstract voor hem, omdat een concrete volgende stap pas gezet gaat worden als jouw kinderen uit huis zijn (op zijn vroegst zeg je). Ik kan me voorstellen dat dit niet echt urgent voelt voor hem, want dat kan zomaar nog een paar jaar duren. Wat wil je precies? En wat betekent 'verbinden'? Ik mag aannemen dat je al wel verbonden bent na 3 jaar? Misschien begrijpt hij je ook niet helemaal, want het is vrij vaag vind ik.
dinsdag 5 januari 2021 om 12:23
Hier word ik echt verdrietig vanLuci_Mster2 schreef: ↑05-01-2021 12:14Niet klaar klinkt alsof hij dat wel ooit kan zijn. Dit is gewoon hoe hij is. Helaas voor TO.
dinsdag 5 januari 2021 om 12:32
Klopt helemaal. Ik blijf ook zo bezig met de vraag: woonde hij zolang thuis vanwege zijn al aanwezige karakter of is zijn karakter gevormd/versterkt door het lange thuiswonen?Whateffa schreef: ↑05-01-2021 12:05Tja nu ontwijkt hij weer, een coach geeft natuurlijk feedback en wijst hem eventueel op zijn houding. Dus natuurlijk houdt hij het liever in eigen handen, want dat kan hij ontwijken. Sorry maar ik vind dit best wel apart gedrag van hem.
Ik geloof er niets van dat hij dit af gaat leren, dit zit (maar dag gok ik natuurlijk) nogal in hem verankert. Als het verder een leuke man is en je wilt graag met hem door dan zou ik mijn verwachtingen qua toekomst bijstellen en blijven latten.
Maakt misschien ook niet uit, hij is wie hij is. En als dit voor hem werkt, dan is het goed natuurlijk. Dan is het voor mij accepteren, blij zijn met wat ik heb en dat toekomstbeeld even laten varen. Als me dat lukt
dinsdag 5 januari 2021 om 12:36
Je zegt zelf al:AnnaCh schreef: ↑05-01-2021 12:21Klopt, dit zegt hij ook en “maar we hebben het toch goed nu?” Ik raak dan gefrustreerd. Niet omdat ik per se nu van alles wil, maar wel bespreekbaar wil kunnen maken. Ook omdat ik hem op dat vlak beter wil leren kennen, hoe ziet hij het huis later voor zich, hoe gaan we dat financieel aanpakken, gaan we vast sparen, willen we ooit trouwen of niet? Dat zijn onderwerpen waar ik wel eens over wil hebben, maar ik kom dan in een zwarte vlek bij hem. Denk omdat hij zelf geen idee heeft, er nooit mee bezig is geweest en geen idee heeft hoe je dit doet...
Ja, ik heb ook al besloten dat ik mijn huis niet ga verkopen. Het is mijn veilige basis en spaarpotje voor later.
Maar wat wil jij dan? Een tweede huis kopen met hem? En je eigen huis gaan verhuren?
Zolang hij zijn financiele administratie niet op orde heeft, kun je sowieso niets met hem op dat vlak.
En want betreft plannen maken voor over drie jaar, ik ben een regelnicht met alle zaken in orde, maar ik plan echt niets over 3 jaar. Que sera, sera - is het wat mij betreft.
dinsdag 5 januari 2021 om 12:41
Heb je hem wel eens gevraagd waarom hij het er niet over wil hebben?AnnaCh schreef: ↑05-01-2021 12:21Klopt, dit zegt hij ook en “maar we hebben het toch goed nu?” Ik raak dan gefrustreerd. Niet omdat ik per se nu van alles wil, maar wel bespreekbaar wil kunnen maken. Ook omdat ik hem op dat vlak beter wil leren kennen, hoe ziet hij het huis later voor zich, hoe gaan we dat financieel aanpakken, gaan we vast sparen, willen we ooit trouwen of niet? Dat zijn onderwerpen waar ik wel eens over wil hebben, maar ik kom dan in een zwarte vlek bij hem. Denk omdat hij zelf geen idee heeft, er nooit mee bezig is geweest en geen idee heeft hoe je dit doet...
Ik lijk op je vriend. Ik kan het niet over de toekomst hebben in zekerheden en verwachtingen. Ik heb een licht autistische stoornis, en kán dat echt niet. Ik weet namelijk niet zeker wat er over een uur gebeurt, laat staan dat ik me het leven over drie jaar voor me kan zien. Dat betekent niet dat ik niet verder wil met iemand, maar wel dat dit soort gesprekken over 'de toekomst' een ware crime zijn. Want we hebben het nu toch goed? Dat is wat telt. Dat is wat ik kan zien, en als dat goed zit ís het goed. Misschien word ik morgen wel ontslagen, dan heeft het helemaal geen zin om 'over drie jaar' al gepland te hebben. Alles kan er dan anders uitzien. Ik maak dus liever geen plannen, dan continue vage plannen die kunnen wijzigen. Daar word ik heel onrustig en ongelukkig van. Een plan, een toekomstidee moet realistisch, haalbaar en heel vastomlijnd zijn, anders wil ik er niet aan denken. Dit is natuurlijk wat gechargeerd neergezet, ik heb veel geleerd in jaren therapie, maar dit is wel de bottom-line.
Ik ben een half jaar geleden pas met mijn vriend gaan praten over samenwonen, en dat was omdat ik een huis had gezien dat ik wel wilde kopen. En toen ineens snapte ik zijn vragen over wanneer, waar, hoe enz. pas, want toen pas was er een beeld bij die toekomst, een aangrijpingspunt. Tot die tijd was het zo abstract dat het me werkelijk niet kon interesseren, omdat ik het niet voor me kon zien. En nu wonen we samen en het is helemaal goed.
Heel verhaal, maar ik vraag me dus af of dat voor hem ook zo kan zijn. Ook dat bij zijn ouders blijven wonen suggereert dat hij niet zo goed tegen verandering kan.
dinsdag 5 januari 2021 om 13:00
Dat is toch echt te erg en zo niet sexy om bij je lief te moeten doen?
Het is een volwassen vent met een goede baan - hij is toch niet verstandelijk beperkt?
Ik neem aan, TO, dat hij hbo+ niveau heeft?
dinsdag 5 januari 2021 om 13:06
Alles parkeren en hem accepteren zoals hij is een optie, wil ik ook wel proberen, alleen ik merk nu dat ik gewoon minder zin krijg om af te spreken of om even te kletsen.rozemarijn123 schreef: ↑05-01-2021 12:36Je zegt zelf al:
Ja, ik heb ook al besloten dat ik mijn huis niet ga verkopen. Het is mijn veilige basis en spaarpotje voor later.
Maar wat wil jij dan? Een tweede huis kopen met hem? En je eigen huis gaan verhuren?
Zolang hij zijn financiele administratie niet op orde heeft, kun je sowieso niets met hem op dat vlak.
anoniem_401847 wijzigde dit bericht op 26-04-2021 10:21
31.42% gewijzigd
dinsdag 5 januari 2021 om 13:06
AnnaCh schreef: ↑05-01-2021 12:21Klopt, dit zegt hij ook en “maar we hebben het toch goed nu?” Ik raak dan gefrustreerd. Niet omdat ik per se nu van alles wil, maar wel bespreekbaar wil kunnen maken. Ook omdat ik hem op dat vlak beter wil leren kennen, hoe ziet hij het huis later voor zich, hoe gaan we dat financieel aanpakken, gaan we vast sparen, willen we ooit trouwen of niet? Dat zijn onderwerpen waar ik wel eens over wil hebben, maar ik kom dan in een zwarte vlek bij hem. Denk omdat hij zelf geen idee heeft, er nooit mee bezig is geweest en geen idee heeft hoe je dit doet...
Denkend vanuit een best case scenario, want ik snap je zorgen over dit in combinatie met de andere eigenschappen die je noemt.
Maar ik zou dit ook niet kunnen/willen, zulke lange termijngesprekken. Ik wil best een beetje over de toekomst nadenken/dromen, maar zaken die over 3 jaar geregeld moeten worden hoeven van mij echt niet op concreet niveau besproken te worden. Je weet zelf hoeveel er in 3 jaar kan gebeuren terwijl je ondertussen een ander leven plant.
Huis: ligt er aan wat er dan beschikbaar is en dan jullie prioriteiten zijn; trouwen wel of niet: wat maakt het uit, waarom moet dit nu al gepland worden; Sparen: spaar gewoon zelf en bepaal later gezamenlijke spaardoelen als jullie ook samen leven.
Welke garanties hoop je te krijgen uit zo'n gesprek?
dinsdag 5 januari 2021 om 13:08
Ja, universitair geschoold en hoge leidinggevende functie. Hem helpen wil ik best, maar hij geeft aan dat hij zich schaamt voor de achterstand en het liever alleen wil doen. Snap ik ook.rozemarijn123 schreef: ↑05-01-2021 13:00Dat is toch echt te erg en zo niet sexy om bij je lief te moeten doen?
Het is een volwassen vent met een goede baan - hij is toch niet verstandelijk beperkt?
Ik neem aan, TO, dat hij hbo+ niveau heeft?
dinsdag 5 januari 2021 om 13:09
Ik vind dit een mooie post die ook goed weergeeft wat ik in mijn vriend zie.Mevrouw_SpuitElf schreef: ↑05-01-2021 12:41Heb je hem wel eens gevraagd waarom hij het er niet over wil hebben?
Ik lijk op je vriend. Ik kan het niet over de toekomst hebben in zekerheden en verwachtingen. Ik heb een licht autistische stoornis, en kán dat echt niet. Ik weet namelijk niet zeker wat er over een uur gebeurt, laat staan dat ik me het leven over drie jaar voor me kan zien. Dat betekent niet dat ik niet verder wil met iemand, maar wel dat dit soort gesprekken over 'de toekomst' een ware crime zijn. Want we hebben het nu toch goed? Dat is wat telt. Dat is wat ik kan zien, en als dat goed zit ís het goed. Misschien word ik morgen wel ontslagen, dan heeft het helemaal geen zin om 'over drie jaar' al gepland te hebben. Alles kan er dan anders uitzien. Ik maak dus liever geen plannen, dan continue vage plannen die kunnen wijzigen. Daar word ik heel onrustig en ongelukkig van. Een plan, een toekomstidee moet realistisch, haalbaar en heel vastomlijnd zijn, anders wil ik er niet aan denken. Dit is natuurlijk wat gechargeerd neergezet, ik heb veel geleerd in jaren therapie, maar dit is wel de bottom-line.
Ik ben een half jaar geleden pas met mijn vriend gaan praten over samenwonen, en dat was omdat ik een huis had gezien dat ik wel wilde kopen. En toen ineens snapte ik zijn vragen over wanneer, waar, hoe enz. pas, want toen pas was er een beeld bij die toekomst, een aangrijpingspunt. Tot die tijd was het zo abstract dat het me werkelijk niet kon interesseren, omdat ik het niet voor me kon zien. En nu wonen we samen en het is helemaal goed.
Heel verhaal, maar ik vraag me dus af of dat voor hem ook zo kan zijn. Ook dat bij zijn ouders blijven wonen suggereert dat hij niet zo goed tegen verandering kan.
TO, je hoeft niet verdrietig te worden hoor. Je kan ook bedenken dat het dit dus is en dat het dus inderdaad niet aan "jullie" ligt.
Zou dat niet genoeg kunnen zijn?
Chocolade, altijd goed!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
