Relaties
alle pijlers
Uit elkaar - jong kindje [Geen OP]
zaterdag 14 november 2020 om 09:41
En dat die kindjes niet ongelukkiger zijn dat weet je niet. Als scheiden onvermijdelijk is, dan zul je daar het beste van moeten maken. Maar bagatelliseer alsjeblieft niet de gevolgen van een scheiding op een kindje. Lees je daar eens over in, zodat je jullie kindje in ieder geval zo goed mogelijk kunt begeleiden in een levens veranderende situatie.
Mijn vriendin is onlangs gescheiden, en in hun situatie was dat echt de beste oplossing. Maar haar kind heeft daar echt wel een flinke klap van gehad. En heeft het eerste half jaar dagelijks om de andere ouder gehuild. Is pas na een half jaar langzamerhand zichzelf weer geworden. Als je gaat scheiden, dan is je inlezen over de impact op je kind daarvan wel het minste wat je MOET doen. En natuurlijk kunnen kinderen ook weer gelukkig worden na een scheiding, maar onderschat het alsjeblieft niet.
Mijn vriendin is onlangs gescheiden, en in hun situatie was dat echt de beste oplossing. Maar haar kind heeft daar echt wel een flinke klap van gehad. En heeft het eerste half jaar dagelijks om de andere ouder gehuild. Is pas na een half jaar langzamerhand zichzelf weer geworden. Als je gaat scheiden, dan is je inlezen over de impact op je kind daarvan wel het minste wat je MOET doen. En natuurlijk kunnen kinderen ook weer gelukkig worden na een scheiding, maar onderschat het alsjeblieft niet.
zaterdag 14 november 2020 om 09:45
Ik ben zelf gescheiden en heb co-ouderschap. Ik ben in het geheel niet tegen scheiden maar kinderen worden er echt wel door geraakt. Ze willen natuurlijk het liefst beide ouders bij elkaar en elke dag zien. Plus vergeet niet, een omgangsregeling vraagt echt het nodige van kinderen, steeds heen en weer. Dus zo makkelijk er over praten vind ik nogal tenenkrommend.Runninglife schreef: ↑13-11-2020 22:59Kan echt kwaad worden om jouw reactie. Sorry hoor.
Maar niet gevochten voor relatie..... Wij zijn 4 jr samen en hebben al relatietherapie gevolgd. Zitten al maaanden in twijfels en toch zetten we door.
En dan zeggen dat wij geen kind verdienen. Wie ben jij uberhaupt om dat te menen zeggen. Bah.
Ik ken echt genoeg mensen die gescheiden zijn mét jonge kindjes. Zelfs met babys van x aantal weken. Die kinderen krijgen echt niets te kort, zijn niet ongelukkiger oid. Je doet alsof gescheiden ouders het leven van hen kind tot een hel maken.
Mijn kind was trouwens zo'n baby. En helaas, ondanks onze inspanningen als ouder, heeft zij een dusdanige tik gekregen van alle onrust dat dit voor problemen met hechting heeft gezorgd. Het gaat nu gelukkig goed met haar maar niet zonder bloed, zweet en tranen. Dus zo casual praten over de gevolgen van scheiden vind ik veel te makkelijk. Volgens mij gloort er bij jou een lichtje aan de ander kant van de tunnel, je bent mij iets te eager, gezien alle mogelijk shit, om te scheiden.
whateffa wijzigde dit bericht op 14-11-2020 09:49
19.71% gewijzigd
zaterdag 14 november 2020 om 09:53
Zo dan, hoe oud ben jij?
Je klinkt echt piepjong in je gedachte gang. Ik voel het niet meer, we zijn maatjes.
Wat een gezever zeg. Je hebt samen een kind, dat kind is een keuze en die verdient een pappa en mamma die er alles aan hebben gedaan voor de relatie de knokken. Ze is pas 2.
Verdiep je eens in de valkuilen bij een jong gezin en ga daar aan werken.
Verder, een relatie kent meerdere dynamieken. Dat je nu even geen zin hebt in intimiteit kan.
Slik je de anticonceptiepil? Die kan je namelijk depressief maken en ernaast je libido compleet platslaan. Onderschat dat effect niet.
Voor mij nooit meer een AC pil, met de koperspiraal nergens meer last van.
Jij zoekt naar de gemakkelijke weg. Maar heeft iemand jou ooit versteld dat het hebben van jonge kinderen makkelijk is? Met een half jaartje proberen ben je er nog niet.
Je klinkt echt piepjong in je gedachte gang. Ik voel het niet meer, we zijn maatjes.
Wat een gezever zeg. Je hebt samen een kind, dat kind is een keuze en die verdient een pappa en mamma die er alles aan hebben gedaan voor de relatie de knokken. Ze is pas 2.
Verdiep je eens in de valkuilen bij een jong gezin en ga daar aan werken.
Verder, een relatie kent meerdere dynamieken. Dat je nu even geen zin hebt in intimiteit kan.
Slik je de anticonceptiepil? Die kan je namelijk depressief maken en ernaast je libido compleet platslaan. Onderschat dat effect niet.
Voor mij nooit meer een AC pil, met de koperspiraal nergens meer last van.
Jij zoekt naar de gemakkelijke weg. Maar heeft iemand jou ooit versteld dat het hebben van jonge kinderen makkelijk is? Met een half jaartje proberen ben je er nog niet.
zaterdag 14 november 2020 om 09:56
En zeggen dat die kinderen niet ongelukkiger zijn is bullshit natuurlijk. Ze hebben geen keus dus ze gaan door.
Als ze ouders hebben die volledig in staat zijn het belang van hun kind in het oog te houden, hun eigen verdriet los te laten, niet naar eigenbelang te kijken en goede afspraken en goede communicatie met hun ex kunnen onderhouden dan is de schade aan kinderen zo beperkt mogelijk en dan hoeven ze er echt geen last van te hebben.
Als ouders dat kunnen dan kunnen ze vaak ook aan hun relatie werken. Maar goed, dan nog kunnen ze scheiden en dan is het prima geregeld voor de kinderen. Niks mis mee.
In praktijk is de ouder toch vaak verdrietig als ze het kind wegbrengen en voelt het kind dat. Dus die voelt zich bezwaard bij de andere ouder. Ouders hebben verschillende opvattingen over opvoeden dus de discussie over hoe gezond een kind moet leven ontstaat al snel. Of welke regels belangrijk zijn. Flexibiliteit ten behoeve van een kind is lastig als je vindt dat je ex zich zou moeten aanpassen en je iets anders gepland had. Een huilend kind terugkrijgen die de andere ouder mist is lastig of een kind wat boos is op de andere ouder omdat hij zegt dat hij onterecht straf heeft gekregen/de ouder gescholden heeft/hem alleen thuis heeft gelaten/een nieuwe partner heeft is lastig. Zeker als je je kind gelijk heeft voor jouw gevoel. En andersom als je kind over je klaagt en je hebt een boze ex op de stoep. Gedoe over feestjes, sporten, halen en brengen.
En die kinderen lijken vaak niet ongelukkiger want juist ouders die het zelf zo lastig vinden krijgen een kind wat het niet nóg lastiger wil maken door moeilijk te doen.
Dat is allemaal te regelen maar het vraagt véél. Nog meer dan een kind opvoeden in een relatie. En voor sommige mensen is het de oplossing en gaat het prima. Als scheiden geen oplossing is voor je eigen onvrede of overbelasting.
Als ze ouders hebben die volledig in staat zijn het belang van hun kind in het oog te houden, hun eigen verdriet los te laten, niet naar eigenbelang te kijken en goede afspraken en goede communicatie met hun ex kunnen onderhouden dan is de schade aan kinderen zo beperkt mogelijk en dan hoeven ze er echt geen last van te hebben.
Als ouders dat kunnen dan kunnen ze vaak ook aan hun relatie werken. Maar goed, dan nog kunnen ze scheiden en dan is het prima geregeld voor de kinderen. Niks mis mee.
In praktijk is de ouder toch vaak verdrietig als ze het kind wegbrengen en voelt het kind dat. Dus die voelt zich bezwaard bij de andere ouder. Ouders hebben verschillende opvattingen over opvoeden dus de discussie over hoe gezond een kind moet leven ontstaat al snel. Of welke regels belangrijk zijn. Flexibiliteit ten behoeve van een kind is lastig als je vindt dat je ex zich zou moeten aanpassen en je iets anders gepland had. Een huilend kind terugkrijgen die de andere ouder mist is lastig of een kind wat boos is op de andere ouder omdat hij zegt dat hij onterecht straf heeft gekregen/de ouder gescholden heeft/hem alleen thuis heeft gelaten/een nieuwe partner heeft is lastig. Zeker als je je kind gelijk heeft voor jouw gevoel. En andersom als je kind over je klaagt en je hebt een boze ex op de stoep. Gedoe over feestjes, sporten, halen en brengen.
En die kinderen lijken vaak niet ongelukkiger want juist ouders die het zelf zo lastig vinden krijgen een kind wat het niet nóg lastiger wil maken door moeilijk te doen.
Dat is allemaal te regelen maar het vraagt véél. Nog meer dan een kind opvoeden in een relatie. En voor sommige mensen is het de oplossing en gaat het prima. Als scheiden geen oplossing is voor je eigen onvrede of overbelasting.
zaterdag 14 november 2020 om 10:01
Runninglife schreef: ↑13-11-2020 22:27Echt? Wij werken allebei in zorg dus regelmaat is daar zeer lastig tot niet te vinden
Wat een kwats. Ik werk ook in de zorg en al langer dan 10 jaar gewoon regelmatig.
Geloof niet alles wat je denkt.
zaterdag 14 november 2020 om 10:07
Toch heeft ze een punt. Jullie zijn nog maar vier jaar bij elkaar en nu al de brui eraan willen geven, dan heb ik inderdaad met jullie jonge kind te doen.Runninglife schreef: ↑13-11-2020 22:59Kan echt kwaad worden om jouw reactie. Sorry hoor.
Maar niet gevochten voor relatie..... Wij zijn 4 jr samen en hebben al relatietherapie gevolgd. Zitten al maaanden in twijfels en toch zetten we door.
En dan zeggen dat wij geen kind verdienen. Wie ben jij uberhaupt om dat te menen zeggen. Bah.
Ik ken echt genoeg mensen die gescheiden zijn mét jonge kindjes. Zelfs met babys van x aantal weken. Die kinderen krijgen echt niets te kort, zijn niet ongelukkiger oid. Je doet alsof gescheiden ouders het leven van hen kind tot een hel maken.
zaterdag 14 november 2020 om 10:25
Hangt wel van je functie af natuurlijk hè.
Als je doktersassistent bent, ja, 9- 17.
Ben je verzorgende, nee, dan kun je dat vaak wel vergeten.
Maar TO, je kunt ook in een pool gaan en regelmatige diensten eruit pikken bijv.
Werk zat in die richting hè.
zaterdag 14 november 2020 om 10:36
Runninglife schreef: ↑13-11-2020 22:59Kan echt kwaad worden om jouw reactie. Sorry hoor.
Maar niet gevochten voor relatie..... Wij zijn 4 jr samen en hebben al relatietherapie gevolgd. Zitten al maaanden in twijfels en toch zetten we door.
En dan zeggen dat wij geen kind verdienen. Wie ben jij uberhaupt om dat te menen zeggen. Bah.
Ik ken echt genoeg mensen die gescheiden zijn mét jonge kindjes. Zelfs met babys van x aantal weken. Die kinderen krijgen echt niets te kort, zijn niet ongelukkiger oid. Je doet alsof gescheiden ouders het leven van hen kind tot een hel maken.
Ze drukt het erg bot uit, maar ik ben het grotendeels wel met haar eens hoor!
Na 4 jaar samen (waarvan 2 jaar met kindje+ 9 maanden zwangerschap) beweren dat je zo lang en zo hard gevochten hebt voor je relatie, vind ik ook niet erg indrukwekkend.
Ik krijg van al je posts alleen maar meer het gevoel dat je gewoon bent uitgekeken op de vader van je kind.
Je wilt weg nu je nog jong bent en nog goed in de markt ligt, en daar draag je 1001 redenen en excuses voor aan.
En waarom probeer je geen andere baan te vinden als dit je zo opbreekt?
Ik trok de wisselende dienstroosters + kinderen ook niet. Ik werk nog steeds in de zorg maar op vaste dagen en tijden.
zaterdag 14 november 2020 om 10:40
Ik zie niks geks hieraan, niks ouderwets ook ,zo gaat het vaak. En als ze zichzelf meeneemt in een volgende relatie is die ook geen lang leven beschoren met haar blik, dat een relatie en haar partner geen imperfecties mag vertonen.
zaterdag 14 november 2020 om 10:49
Eens. Behalve dat je zelf je kind voor de helft van de tijd moet missen (ik moet er nu al niet aan denken, mijn kind is nog niet eens geboren), moet je kind één van zijn of haar ouders voor de helft van de tijd missen. Daar hebben kinderen natuurlijk heel veel verdriet van. En ja, kinderen zijn flexibel en wennen vrij snel aan een nieuwe situatie. Ze moeten wel. Voor het geluk van de ouders. Maar het gemis blijft.Whateffa schreef: ↑14-11-2020 09:45Ik ben zelf gescheiden en heb co-ouderschap. Ik ben in het geheel niet tegen scheiden maar kinderen worden er echt wel door geraakt. Ze willen natuurlijk het liefst beide ouders bij elkaar en elke dag zien. Plus vergeet niet, een omgangsregeling vraagt echt het nodige van kinderen, steeds heen en weer. Dus zo makkelijk er over praten vind ik nogal tenenkrommend.
Mijn kind was trouwens zo'n baby. En helaas, ondanks onze inspanningen als ouder, heeft zij een dusdanige tik gekregen van alle onrust dat dit voor problemen met hechting heeft gezorgd. Het gaat nu gelukkig goed met haar maar niet zonder bloed, zweet en tranen. Dus zo casual praten over de gevolgen van scheiden vind ik veel te makkelijk. Volgens mij gloort er bij jou een lichtje aan de ander kant van de tunnel, je bent mij iets te eager, gezien alle mogelijk shit, om te scheiden.
Mijn neefje is niets anders gewend dan gescheiden ouders (al voor zijn geboorte zijn ze gescheiden: het kon niet anders helaas) en alsnog zegt hij vaak dat hij zijn vader mist als hij bij mama is en dat hij zijn moeder mist als hij bij papa is. Natuurlijk wordt er goed en liefdevol voor hem gezorgd bij beide ouders. En er is een goede samenwerking tussen zijn ouders. Het gaat goed met hem en zijn zus. Maar dat maakt niet dat ze het prima vinden dat hun ouders gescheiden zijn.
Ik ben zelf helemaal niet tegen scheiden. In gevallen dat het niet anders kan. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen mijn tweelingzus en ik 2 waren. We hebben nog steeds vroege herinneringen aan het huiselijk geweld (waar mijn tweelingzus en ik bij waren). We konden eindelijk ontspannen toen mijn vader wegging. We plasten van de één op de andere nacht zelfs niet meer in bed. Wij hebben het nooit erg gevonden dat onze ouders uit elkaar zijn gegaan. Maar dat is dus een uitzondering.
zaterdag 14 november 2020 om 11:03
Puur praktisch:
De weekenden beiden om en om werken en wanneer beiden ingepland in zelfde weekend proberen te ruilen met collega.
Daarnaast beiden door de week een vaste voorkeursdag vrij.
Blijven er nog 3 door de weekse dagen over,. Waarvan jullie soms ook vrij zijn. (Zeker wanneer jullie niet fulltime werken) hierin zullen jullie flexibel moeten zijn en steeds weer moeten puzzelen.
Iets wat makkelijker is wanneer kind ook bij opvang, ouders of oppas (liefst aan huis) terecht kan.
Maar een logistieke puzzle zal het blijven en die vraagt erg veel van jullie allemaal. Is dat het waard?
Welke plaatje heb je zelf voor ogen als je uit elkaar bent?
Dat plaatje zal nooit meer zo zijn als toen je hiervoor single was zonder kinderen.
Nu vind je het zwaar, misschien alleen met de kinderen nog wel zwaarder.
De weekenden beiden om en om werken en wanneer beiden ingepland in zelfde weekend proberen te ruilen met collega.
Daarnaast beiden door de week een vaste voorkeursdag vrij.
Blijven er nog 3 door de weekse dagen over,. Waarvan jullie soms ook vrij zijn. (Zeker wanneer jullie niet fulltime werken) hierin zullen jullie flexibel moeten zijn en steeds weer moeten puzzelen.
Iets wat makkelijker is wanneer kind ook bij opvang, ouders of oppas (liefst aan huis) terecht kan.
Maar een logistieke puzzle zal het blijven en die vraagt erg veel van jullie allemaal. Is dat het waard?
Welke plaatje heb je zelf voor ogen als je uit elkaar bent?
Dat plaatje zal nooit meer zo zijn als toen je hiervoor single was zonder kinderen.
Nu vind je het zwaar, misschien alleen met de kinderen nog wel zwaarder.
Anoniem23032021150259 wijzigde dit bericht op 14-11-2020 11:11
20.86% gewijzigd
zaterdag 14 november 2020 om 11:05
Ik werk ook onregelmatig. Niet in de zorg maar dat doet er niet toe. Mijn ex besloot nadat het stukliep ook onregelmatig te gaan werken (lees: alleen nog nachtdiensten) dus als ik vroege dienst heb is hij nog niet terug. Heb ik late dienst is hij al weg. Ik heb dus qua opvang niks aan m (behalve om de twee weken het weekend)
Dit heeft heel veel stress bezorgd want ik doe echt heel super tof werk, en verdien er ook veel beter mee dan wanneer ik weer terug ga naar de retail. En nu in de corona crisis een feit is, is mijn betaalde baan met onbepaalde tijd contract opgeven helemaal oerstom.
Hoe ik het heb geregeld:
- ex schoonouders
- ik heb enorm lopen socializen op school en ben bevriend geraakt met een stel wat ook allebei onregelmatig werkt en soms met conflicten zit qua diensttijden. onze kinderen zijn dikke vriendinnen dus de ene keer slaapt hun kind hier als het met mijn rooster uitkomt en andersom.
Ik heb verschillende kinderopvang instanties gesproken in deze regio maar flexibele opvang was niet te doen. Dit omdat ik in een 10 weeks rooster loop en de ene week op maandag vrij ben de week erop maandag vroege dienst de week daarop weer laat etc. Bijna iedereen die ik sprak wil vaste dagen. En dat kan ik dus niet bieden. Helemaal niet omdat ik nu aan het reintegreren ben na medische problemen waardoor mijn rooster pas 4 dagen van te voren duidelijk is (ik loop nu mee met collegas)
Er was 1 geschikte flexibele gastouder die ook nachtopvang bood, maar die had zelf puberzonen en er waren nog wat meer dingen die me niet helemaal lekker zaten. dan heb ik liever dat ze doordeweek keer bij een vriendinnetje of opa en oma slaapt. Dat is veel vertrouwder dan tegen wil en dank in een gezin waar ze wellicht niks mee heeft.
Het breekt mijn moederhart ik zou gewoon zelf op regelmatige tijden voor haar thuis willen zijn maar zowel financieel als verstandelijk als plezier hebben in het werk zit dat er niet in. Dus nu doen we het zo.
Dit heeft heel veel stress bezorgd want ik doe echt heel super tof werk, en verdien er ook veel beter mee dan wanneer ik weer terug ga naar de retail. En nu in de corona crisis een feit is, is mijn betaalde baan met onbepaalde tijd contract opgeven helemaal oerstom.
Hoe ik het heb geregeld:
- ex schoonouders
- ik heb enorm lopen socializen op school en ben bevriend geraakt met een stel wat ook allebei onregelmatig werkt en soms met conflicten zit qua diensttijden. onze kinderen zijn dikke vriendinnen dus de ene keer slaapt hun kind hier als het met mijn rooster uitkomt en andersom.
Ik heb verschillende kinderopvang instanties gesproken in deze regio maar flexibele opvang was niet te doen. Dit omdat ik in een 10 weeks rooster loop en de ene week op maandag vrij ben de week erop maandag vroege dienst de week daarop weer laat etc. Bijna iedereen die ik sprak wil vaste dagen. En dat kan ik dus niet bieden. Helemaal niet omdat ik nu aan het reintegreren ben na medische problemen waardoor mijn rooster pas 4 dagen van te voren duidelijk is (ik loop nu mee met collegas)
Er was 1 geschikte flexibele gastouder die ook nachtopvang bood, maar die had zelf puberzonen en er waren nog wat meer dingen die me niet helemaal lekker zaten. dan heb ik liever dat ze doordeweek keer bij een vriendinnetje of opa en oma slaapt. Dat is veel vertrouwder dan tegen wil en dank in een gezin waar ze wellicht niks mee heeft.
Het breekt mijn moederhart ik zou gewoon zelf op regelmatige tijden voor haar thuis willen zijn maar zowel financieel als verstandelijk als plezier hebben in het werk zit dat er niet in. Dus nu doen we het zo.
zaterdag 14 november 2020 om 11:08
Je kind zal echt niet na drie weken vakantie bij vader, vragen of ze langer mag blijven. Of de stiefmoeder liever vinden. Zo gaat dat gewoon niet. Dikke kans dat de man eerder weer aan een nieuw gezinnetje werkt, zo gaat dat meestal, maar het werd hier wel heel idyllisch voorgesteld.MasonPearson schreef: ↑14-11-2020 10:40Ik zie niks geks hieraan, niks ouderwets ook ,zo gaat het vaak. En als ze zichzelf meeneemt in een volgende relatie is die ook geen lang leven beschoren met haar blik, dat een relatie en haar partner geen imperfecties mag vertonen.
Ik ben zelf gescheiden toen mijn kind een peuter was. Met de vader van mijn jongste was het al voorbij voor ze geboren werd. Met beide kinderen is het prima gegaan, goede relatie met vader en met moeder, en ouders onderling.
zaterdag 14 november 2020 om 11:12
- Wat maakte dat je destijds verliefd op hem bent geworden en hij op jou?Runninglife schreef: ↑13-11-2020 23:10Er is niets mis met hem. Hij is een prima persoon, mijn maatje.
Wanneer ik lekkere jank muziek op zet en naar een foto van hem kijk, dan breek ik. Omdat ik hem niet wil missen.
Maar onze relatie is niet goed. We leven naast elkaar af, letterlijk en figuurlijk. We communiceren en praten niet. Er is geen gespreksstof, geen intimiteit, 0.
Ik mis hem niet als ie er niet is. Vind het juist fijn om alleen te zijn.
Het enige wat ons bind is ons kindje. Zonder kind waren we allang uit elkaar geweest.
- Hoe was jullie relatie in het begin?
- Wat maakte jullie relatie in het begin leuk?
- Wat maakte seks in het begin leuk? Waarom had je er toen wel zin in?
- Doen jullie nog wel genoeg leuke dingen samen?
- Wat is zijn mening over jullie relatie?
- Indien er een ander is, weet je partner hiervan? Ben je bereid al het contact met die ander te verbreken zodat je je volledig kan richten op je man?
- Ben je bereid om opnieuw in (relatie)therapie te gaan met je partner?
- Iemand stelde de vraag of je een postnatale depressie zou kunnen hebben. Misschien is dat iets om met de huisarts over te praten.
- Kan het zijn dat je nu in een heel hectische fase van je relatie/leven zit (onregelmatige diensten, een kindje van 2, oververmoeidheid, een veranderd lichaam door een bevalling, onzekerheid door corona) maar dat deze fase tijdelijk is en dat er in de toekomst een betere fase kan komen?
- Wat heb jij nodig om je partner weer als partner te zien (ipv als een broer/zus relatie)?
- Waar zou je graag met je partner over willen praten? Waarover praatten jullie in het begin? (aangezien je zegt dat er 0 gespreksstof is)
zaterdag 14 november 2020 om 11:15
Dit heb ik na de geboorte van onze tweede (nu 7 jaar geleden) ook een tijd gedacht. Maar vanwege onze kinderen vond ik dat ik niet zo maar de handdoek in de ring mocht gooien. Ook heb ik op een gegeven moment geaccepteerd dat er een bepaald soort gesprekken/emotionele steun was die ik van mijn man niet kon verwachten maar die ik wel kreeg bij vrienden (m/v) om me heen.Runninglife schreef: ↑13-11-2020 23:10Er is niets mis met hem. Hij is een prima persoon, mijn maatje.
Wanneer ik lekkere jank muziek op zet en naar een foto van hem kijk, dan breek ik. Omdat ik hem niet wil missen.
Maar onze relatie is niet goed. We leven naast elkaar af, letterlijk en figuurlijk. We communiceren en praten niet. Er is geen gespreksstof, geen intimiteit, 0.
Ik mis hem niet als ie er niet is. Vind het juist fijn om alleen te zijn.
Het enige wat ons bind is ons kindje. Zonder kind waren we allang uit elkaar geweest.
Inmiddels is ons huwelijk beter dan ooit en krijg ik zelfs langzaam maar zeker steeds vaker wél die gesprekken en emotionele steun die ik bij mijn man miste. We zijn 'pas' 12 jaar samen, dus ik geloof er inmiddels ook wel in dat het alleen nog maar leuker kan worden.
En ja, daar hoort soms een periode doorbijten en volhouden bij.
zaterdag 14 november 2020 om 11:19
Van mensen die heel lang getrouwd zijn, 40+ jaar, heb ik begrepen dat het bij elkaar soms wel 10+ jaar k*t is geweest. Knap als je dat uitzit, maar zeker niet gek als je dat niet doet. Ik denk dat we er een beetje vanaf moeten dat het langdurige monogame huwelijk het ideaal is. Een flink percentage van de kinderen groeit op in een gezin anders dan met twee ouders, en met de meesten gaat het gewoon goed.Maduixa schreef: ↑14-11-2020 11:15Dit heb ik na de geboorte van onze tweede (nu 7 jaar geleden) ook een tijd gedacht. Maar vanwege onze kinderen vond ik dat ik niet zo maar de handdoek in de ring mocht gooien. Ook heb ik op een gegeven moment geaccepteerd dat er een bepaald soort gesprekken/emotionele steun was die ik van mijn man niet kon verwachten maar die ik wel kreeg bij vrienden (m/v) om me heen.
Inmiddels is ons huwelijk beter dan ooit en krijg ik zelfs langzaam maar zeker steeds vaker wél die gesprekken en emotionele steun die ik bij mijn man miste. We zijn 'pas' 12 jaar samen, dus ik geloof er inmiddels ook wel in dat het alleen nog maar leuker kan worden.
En ja, daar hoort soms een periode doorbijten en volhouden bij.
zaterdag 14 november 2020 om 11:27
Vaak is dat niet 10 jaar achter elkaar natuurlijk. En het geldt niet voor iedere relatie/ huwelijk.
Ik zou het toch wel heel erg fijn vinden als ik mijn 2 jongste kinderen wel 2 ouders kan bieden die bij elkaar blijven.
Wij kwamen ook pas op 30 jarige leeftijd bij elkaar, dus rondkijken en -sloeren hebben we wel genoeg gedaan.
Ik heb een hele gelukkige jeugd gehad met ouders die een goed huwelijk hadden, dat gun ik mijn kinderen ook. Scheiden doe je alleen als het echt niet anders kan.
Ik zou het toch wel heel erg fijn vinden als ik mijn 2 jongste kinderen wel 2 ouders kan bieden die bij elkaar blijven.
Wij kwamen ook pas op 30 jarige leeftijd bij elkaar, dus rondkijken en -sloeren hebben we wel genoeg gedaan.
Ik heb een hele gelukkige jeugd gehad met ouders die een goed huwelijk hadden, dat gun ik mijn kinderen ook. Scheiden doe je alleen als het echt niet anders kan.
zaterdag 14 november 2020 om 11:48
Dit is even off-topic, maar: waarom breekt het je hart? Ik durf niets voor jou in te vullen, want ik ken jouw rooster/situatie niet, maar heb je door die onregelmatige diensten niet juist veel tijd met je kind?Eggo schreef: ↑14-11-2020 11:05Ik werk ook onregelmatig. Niet in de zorg maar dat doet er niet toe. Mijn ex besloot nadat het stukliep ook onregelmatig te gaan werken (lees: alleen nog nachtdiensten) dus als ik vroege dienst heb is hij nog niet terug. Heb ik late dienst is hij al weg. Ik heb dus qua opvang niks aan m (behalve om de twee weken het weekend)
Dit heeft heel veel stress bezorgd want ik doe echt heel super tof werk, en verdien er ook veel beter mee dan wanneer ik weer terug ga naar de retail. En nu in de corona crisis een feit is, is mijn betaalde baan met onbepaalde tijd contract opgeven helemaal oerstom.
Hoe ik het heb geregeld:
- ex schoonouders
- ik heb enorm lopen socializen op school en ben bevriend geraakt met een stel wat ook allebei onregelmatig werkt en soms met conflicten zit qua diensttijden. onze kinderen zijn dikke vriendinnen dus de ene keer slaapt hun kind hier als het met mijn rooster uitkomt en andersom.
Ik heb verschillende kinderopvang instanties gesproken in deze regio maar flexibele opvang was niet te doen. Dit omdat ik in een 10 weeks rooster loop en de ene week op maandag vrij ben de week erop maandag vroege dienst de week daarop weer laat etc. Bijna iedereen die ik sprak wil vaste dagen. En dat kan ik dus niet bieden. Helemaal niet omdat ik nu aan het reintegreren ben na medische problemen waardoor mijn rooster pas 4 dagen van te voren duidelijk is (ik loop nu mee met collegas)
Er was 1 geschikte flexibele gastouder die ook nachtopvang bood, maar die had zelf puberzonen en er waren nog wat meer dingen die me niet helemaal lekker zaten. dan heb ik liever dat ze doordeweek keer bij een vriendinnetje of opa en oma slaapt. Dat is veel vertrouwder dan tegen wil en dank in een gezin waar ze wellicht niks mee heeft.
Het breekt mijn moederhart ik zou gewoon zelf op regelmatige tijden voor haar thuis willen zijn maar zowel financieel als verstandelijk als plezier hebben in het werk zit dat er niet in. Dus nu doen we het zo.
Ik ben van plan voorlopig nog wel onregelmatig te blijven werken. Omdat ik heel veel vrije tijd heb (ik werk 30u per week). Juist omdat de diensten die ik werk zo lang zijn, heb ik ook veel vrije dagen.
Mijn kindje zal naar een vaste gastouder gaan (toevallig mijn meest dierbare/naaste familielid) en daar na de borstvoeding periode ook gaan slapen. Een betere situatie kan ik me eigenlijk niet wensen voor mijn kind.
Jouw kind zit toch ook goed bij haar opa & oma en haar vriendinnetje? Het klinkt alsof je het super goed geregeld hebt!
zaterdag 14 november 2020 om 11:48
Gezien jouw achtergrond (twee kinderen bij twee vaders en nu alleenstaand, als ik het goed lees) is het logisch dat je zo denkt, maar de meeste mensen zien een gezin als ideaal. Niet alleen voor de kinderen, maar ook voor henzelf. Het is gewoon leuker maar ook gemakkelijker om zoiets samen te doen, met elkaar. Overigens zijn er ook vrouwen die kinderen krijgen zonder direct een gezin te willen stichten, en dat is natuurlijk ook prima. Maar als je aan kinderen begint met het idee dat je een gezin gaat vormen - zoals TO - dan is het wel een beetje een zwaktebod om er na korte tijd de brui aan te geven. Dan is er niet heel goed nagedacht over de consequenties. Misschien is het perfectionisme van TO wel het grote probleem. Het is niet reëel om een perfecte relatie na te streven, of een perfect gezin.KamilleT schreef: ↑14-11-2020 11:19Van mensen die heel lang getrouwd zijn, 40+ jaar, heb ik begrepen dat het bij elkaar soms wel 10+ jaar k*t is geweest. Knap als je dat uitzit, maar zeker niet gek als je dat niet doet. Ik denk dat we er een beetje vanaf moeten dat het langdurige monogame huwelijk het ideaal is. Een flink percentage van de kinderen groeit op in een gezin anders dan met twee ouders, en met de meesten gaat het gewoon goed.
zaterdag 14 november 2020 om 11:49
De meeste mensen hebben in een periode van 40 jaar tussen hun 20e en 60e wel een flink aantal jaren dat het kut is. Jaren dat je single en eenzaam bent, dat je relatie kut is of er gaan mensen dood of worden ziek. Je baan onzeker is of je hebt er geen.KamilleT schreef: ↑14-11-2020 11:19Van mensen die heel lang getrouwd zijn, 40+ jaar, heb ik begrepen dat het bij elkaar soms wel 10+ jaar k*t is geweest. Knap als je dat uitzit, maar zeker niet gek als je dat niet doet. Ik denk dat we er een beetje vanaf moeten dat het langdurige monogame huwelijk het ideaal is. Een flink percentage van de kinderen groeit op in een gezin anders dan met twee ouders, en met de meesten gaat het gewoon goed.
Dat ligt heus niet per se aan een relatie en scheiden is dan ook zelden de oplossing.
En ik ben helemaal niet per se voor levenslang samenblijven en ook niet tegen scheiden. Maar scheiden als je kind nog maar 2 is om de verkeerde redenen is onnodig en dom.
Dat is als gaan solliciteren naar een nieuwe baan omdat je geluidsoverlast hebt van de buren. Of opvoedondersteuning vragen omdat het op je werk niet goed gaat. Heeft er niets mee te maken en het helpt niet
zaterdag 14 november 2020 om 11:56
Het lijkt mij inderdaad niet leuker om het samen te doen, en in de beperkte ervaring die ik ermee heb vond ik het ook zeker niet makkelijker. Daar speelt wel mee dat mijn ex een type is waar je meer last van hebt dan gemak (autisme, agressieprobleem etc).samarinde schreef: ↑14-11-2020 11:48Gezien jouw achtergrond (twee kinderen bij twee vaders en nu alleenstaand, als ik het goed lees) is het logisch dat je zo denkt, maar de meeste mensen zien een gezin als ideaal. Niet alleen voor de kinderen, maar ook voor henzelf. Het is gewoon leuker maar ook gemakkelijker om zoiets samen te doen, met elkaar. Overigens zijn er ook vrouwen die kinderen krijgen zonder direct een gezin te willen stichten, en dat is natuurlijk ook prima. Maar als je aan kinderen begint met het idee dat je een gezin gaat vormen - zoals TO - dan is het wel een beetje een zwaktebod om er na korte tijd de brui aan te geven. Dan is er niet heel goed nagedacht over de consequenties. Misschien is het perfectionisme van TO wel het grote probleem. Het is niet reëel om een perfecte relatie na te streven, of een perfect gezin.
Maar goed, een beetje tegengas mag wel in zo’n topic. Het leven van een gescheiden ouder is niet slechts kommer en kwel. Ik ken zat mensen die er gelukkiger uit zijn gekomen.
zaterdag 14 november 2020 om 12:01
zaterdag 14 november 2020 om 12:02
Ik zie een gezin met vader & moeder bij elkaar persoonlijk juist helemaal niet noodzakelijkerwijs als ideaal. Je ziet namelijk vaak genoeg dat dat het totaal niet is.samarinde schreef: ↑14-11-2020 11:48Gezien jouw achtergrond (twee kinderen bij twee vaders en nu alleenstaand, als ik het goed lees) is het logisch dat je zo denkt, maar de meeste mensen zien een gezin als ideaal. Niet alleen voor de kinderen, maar ook voor henzelf. Het is gewoon leuker maar ook gemakkelijker om zoiets samen te doen, met elkaar. Overigens zijn er ook vrouwen die kinderen krijgen zonder direct een gezin te willen stichten, en dat is natuurlijk ook prima. Maar als je aan kinderen begint met het idee dat je een gezin gaat vormen - zoals TO - dan is het wel een beetje een zwaktebod om er na korte tijd de brui aan te geven. Dan is er niet heel goed nagedacht over de consequenties. Misschien is het perfectionisme van TO wel het grote probleem. Het is niet reëel om een perfecte relatie na te streven, of een perfect gezin.
Wel vind ik dat, als je samen een gezin sticht en je kind dit dus gewend is, het heel erg heftig om zonder zeer dringende redenen / zonder er álles aan gedaan te hebben, de basis van je kind te verbreken. Het uitgangspunt hoort dan echt te zijn: we gaan ervoor, samen, in voor & tegenspoed.
Ik geloof oprecht dat een kind ook heel gelukkig kan worden in een minder traditionele gezinssituatie. Zolang er maar een stabiele, sterke basis is. Met een liefdevol netwerk om het kind heen. Het lijkt me nogal logisch dat je het leven van je kind hoe dan ook niet zomaar overhoop gooit. Dan moet er écht geen andere keuze zijn.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
