Relaties
alle pijlers
Uit elkaar - jong kindje [Geen OP]
zondag 15 november 2020 om 08:25
verdiep je dan vooral in borderlineRunninglife schreef: ↑15-11-2020 07:39Het gaat al ruim een jaar (psychisch) slecht met mij. Niet door slaaptekort etc.
Depressie en kenmerken van borderline. Hiervoor word ik behandeld.
zondag 15 november 2020 om 08:34
Met borderline en depressie moet je regelmaat hebben toch?
Wat zegt de behandelaar ervan, kun je met dat advies naar de bedrijfsarts?
Welke functies in het bedrijf zijn wel 9-5, dan maar zoiets als je daar moet blijven werken. Dan doe je dat.
Laat jouw man daarin meedenken. Want die heeft jouw paniek veel minder als het goed is.
Hij heeft voor jou en jullie kind gekozen.
Hij ziet dat het niet goed met je gaat en wil er waarschijnlijk voor je zijn.
Werk aan jezelf. Misschien wel in je eentje zonder kind even als het dan sneller gaat. Misschien zonder werk als er overdag therapie beschikbaar is.
Alle andere keuzes die je nu maakt zijn paniek keuzes. Dat is een Russisch roulette.
Wat zegt de behandelaar ervan, kun je met dat advies naar de bedrijfsarts?
Welke functies in het bedrijf zijn wel 9-5, dan maar zoiets als je daar moet blijven werken. Dan doe je dat.
Laat jouw man daarin meedenken. Want die heeft jouw paniek veel minder als het goed is.
Hij heeft voor jou en jullie kind gekozen.
Hij ziet dat het niet goed met je gaat en wil er waarschijnlijk voor je zijn.
Werk aan jezelf. Misschien wel in je eentje zonder kind even als het dan sneller gaat. Misschien zonder werk als er overdag therapie beschikbaar is.
Alle andere keuzes die je nu maakt zijn paniek keuzes. Dat is een Russisch roulette.
zondag 15 november 2020 om 08:35
Borderline is een ziekte.
Eentje waar je niets aan kunt doen dat je het krijgt.
Wel wat je er mee doet. Er is veel mogelijk.
Doe het voor je kind.
Je kind heeft nu 70% kans op psychische problemen later. Dus een zelfde worsteling meemaken als jij. Met therapie en begeleiding kan die kans heel erg verkleind worden.
Je partner is niet het probleem, maar je borderline. Is een opname van bv 2 weken evt niet beter? Dan kun je rust krijgen en alles van een afstandje bekijken en intensieve therapie krijgem. Ik ken meerdere moeders die dit gedaan hebben en dit had een gunstige impact. Realiseer je dat als je weg gaat bij je partner dat je door je ziekte geen stabiele thuissituatie kunt bieden. Je kind heeft veel beschermende factoren nodig zoals een papa.
Eentje waar je niets aan kunt doen dat je het krijgt.
Wel wat je er mee doet. Er is veel mogelijk.
Doe het voor je kind.
Je kind heeft nu 70% kans op psychische problemen later. Dus een zelfde worsteling meemaken als jij. Met therapie en begeleiding kan die kans heel erg verkleind worden.
Je partner is niet het probleem, maar je borderline. Is een opname van bv 2 weken evt niet beter? Dan kun je rust krijgen en alles van een afstandje bekijken en intensieve therapie krijgem. Ik ken meerdere moeders die dit gedaan hebben en dit had een gunstige impact. Realiseer je dat als je weg gaat bij je partner dat je door je ziekte geen stabiele thuissituatie kunt bieden. Je kind heeft veel beschermende factoren nodig zoals een papa.
zondag 15 november 2020 om 08:38
Runninglife schreef: ↑15-11-2020 08:24Dat weet ik niet.. maar samen ongelukkig zijn heeft ook impact op ons kind natuurlijk.
Ik vroeg niet naar de impact op je kind, ik vroeg of jij echt je kind de helft van de tijd kunt en wilt missen. Of je echt denkt dat je dan gelukkig kunt zijn.
zondag 15 november 2020 om 09:00
Runninglife schreef: ↑15-11-2020 08:53Tuurlijk ben je gelukkiger als je je kind dagelijks ziet. Ons kind is nu 3 dagen bij mij en mn moeder. Morgen gaat hij voor 2 dagen naar mn partner. Vind het erg om hem dan te missen.
Vind je het samenzijn met de vader van het kind dan echt zo erg, dat je daarvoor het dagelijks samenzijn met je kind zou willen opgeven?
zondag 15 november 2020 om 09:08
En je denkt dat dit allemaal beter wordt als je straks weg bent bij je partner?Runninglife schreef: ↑15-11-2020 08:51Ik volg therapie ervoor, dit elke dinsdag en duurt 1,5 jaar lang. Ik ben nu 2 maanden bezig.
Hopelijk start ik morgen weer op met medicatie. Dacht het zonder te kunnen maar nu 3 weken zonder en voel me echt blehh.
Opname is begin dit jaar over gesproken maar de behandelaren zijn het er over eens dat dit mij zeker niet gaat helpen. Dat ik het beste functioneer als ik de alledaagse dingen kan doen: werk, zorg voor kind, sport etc.
Begin het jaar was ik fors suicidaal. Zelfs toen wilde ze geen opname voor mij.
zondag 15 november 2020 om 09:30
Dit! Je moet helemaal niet aan je relatie twijfelen op dit moment, of twijfels voeden of denken dat die twijfels serieus iets betekenen. Je zit zelf in de kreukels en die moet je eerst gladstrijken voor je verder gaat kijken naar wat er mogelijk niet goed is in je leven. Echt, wees wijs en hou het bij jezelf. Zorg dat je met je partner het leuk genoeg houdt op dit moment, voor jezelf, je kind en voor hem, en als je over 1,5 jaar je behandeling hebt afgerond, kijk dan nog eens hoe alles er voor staat.
zondag 15 november 2020 om 09:44
Oh TO.. Ga alsjeblíeft niet uit elkaar. Zowel jij als je kind hebben stabiliteit keihard nodig. Maak alsjeblieft niet zo’n levensveranderende beslissing, juist niet nu het zo slecht met je gaat.Runninglife schreef: ↑15-11-2020 07:39Het gaat al ruim een jaar (psychisch) slecht met mij. Niet door slaaptekort etc. Depressie en kenmerken van borderline. Hiervoor word ik behandeld.
Mijn moeder kreeg zelfs een psychose na haar tweede scheiding. Vooral omdat zij degene was die ging verhuizen, opnieuw moest beginnen. Dat was voor haar de trigger. We zagen haar tijdens de verhuizing afglijden. Je hebt geen idee hoe groot de impact is, als je alleen opnieuw moet beginnen. Als je psychisch niet zo sterk bent, kan zoveel verandering funest zijn voor je mentale gezondheid.
Als je partner nog voor jullie relatie en jullie gezin wil vechten: ga er dan voor. Samen. Ik ben heel blij dat je al aan jezelf werkt. Veel sterkte en wijsheid toegewenst.
zondag 15 november 2020 om 09:52
Wat heftig zeg!Lotus90 schreef: ↑15-11-2020 09:44Oh TO.. Ga alsjeblíeft niet uit elkaar. Zowel jij als je kind hebben stabiliteit keihard nodig. Maak alsjeblieft niet zo’n levensveranderende beslissing, juist niet nu het zo slecht met je gaat.
Mijn moeder kreeg zelfs een psychose na haar tweede scheiding. Vooral omdat zij degene was die ging verhuizen, opnieuw moest beginnen. Dat was voor haar de trigger. We zagen haar tijdens de verhuizing afglijden. Je hebt geen idee hoe groot de impact is, als je alleen opnieuw moet beginnen. Als je psychisch niet zo sterk bent, kan zoveel verandering funest zijn voor je mentale gezondheid.
Als je partner nog voor jullie relatie en jullie gezin wil vechten: ga er dan voor. Samen. Ik ben heel blij dat je al aan jezelf werkt. Veel sterkte en wijsheid toegewenst.
Ja partner wilt me overal mee helpen en steunen. En er het beste van maken.
Echter krijg ik wel heeeel vaak het verwijt dat ik geen vreugde uitstraal en dat er niets uit me komt. Dat ie dagelijks tegen een ongelukkig iemand aan kijkt.
Terwijl ik dat niet voor mijn lol doe natuurlijk.
zondag 15 november 2020 om 10:04
[quote=Runninglife post_id=32163080 time=1605430366 user_id=40158
Ja partner wilt me overal mee helpen en steunen. En er het beste van maken.
Echter krijg ik wel heeeel vaak het verwijt dat ik geen vreugde uitstraal en dat er niets uit me komt. Dat ie dagelijks tegen een ongelukkig iemand aan kijkt.
Terwijl ik dat niet voor mijn lol doe natuurlijk.
[/quote]
wordt partner ook betrokken bij jou therapie
of heeft hij zelf hulp / voorlichting oid
Ja partner wilt me overal mee helpen en steunen. En er het beste van maken.
Echter krijg ik wel heeeel vaak het verwijt dat ik geen vreugde uitstraal en dat er niets uit me komt. Dat ie dagelijks tegen een ongelukkig iemand aan kijkt.
Terwijl ik dat niet voor mijn lol doe natuurlijk.
[/quote]
wordt partner ook betrokken bij jou therapie
of heeft hij zelf hulp / voorlichting oid
zondag 15 november 2020 om 10:08
Wat klote voor je dat je al zolang worstelt. En dat is voor je partner ook zwaar. Fijn dat je steun hebt aan je ouders.Runninglife schreef: ↑15-11-2020 09:52Wat heftig zeg!
Ja partner wilt me overal mee helpen en steunen. En er het beste van maken.
Echter krijg ik wel heeeel vaak het verwijt dat ik geen vreugde uitstraal en dat er niets uit me komt. Dat ie dagelijks tegen een ongelukkig iemand aan kijkt.
Terwijl ik dat niet voor mijn lol doe natuurlijk.
Zéker in deze omstandigheden is het niet goed om Grote Beslissingen te nemen.
Ik snap goed dat je wil vluchten uit de ellende. Dat dat afgelopen moet zijn. Maar als je bij je partner weggaat, neem je jezelf nog steeds mee. En je klinkt niet belastbaar genoeg om een scheiding en een eigen huishouden opbouwen te kunnen dragen. Nog naast het feit dat het niets op lost.
Zet alles op alles om te herstellen. Misschien (gedeeltelijk) ziekmelden, want dat ben je. En daarna, als je stabieler bent, handvaten hebt om met je borderline trekken om te gaan, dan nog eens kijken wat je met je relatie wil.
Sterkte.
Wie nooit van mening is veranderd, heeft zelden iets geleerd
zondag 15 november 2020 om 11:43
Dit!Lotus90 schreef: ↑15-11-2020 09:44Oh TO.. Ga alsjeblíeft niet uit elkaar. Zowel jij als je kind hebben stabiliteit keihard nodig. Maak alsjeblieft niet zo’n levensveranderende beslissing, juist niet nu het zo slecht met je gaat.
Mijn moeder kreeg zelfs een psychose na haar tweede scheiding. Vooral omdat zij degene was die ging verhuizen, opnieuw moest beginnen. Dat was voor haar de trigger. We zagen haar tijdens de verhuizing afglijden. Je hebt geen idee hoe groot de impact is, als je alleen opnieuw moet beginnen. Als je psychisch niet zo sterk bent, kan zoveel verandering funest zijn voor je mentale gezondheid.
Als je partner nog voor jullie relatie en jullie gezin wil vechten: ga er dan voor. Samen. Ik ben heel blij dat je al aan jezelf werkt. Veel sterkte en wijsheid toegewenst.
Ik ben een kind van een moeder met Borderline, alleen werd dit pas veel later gediagnosticeerd, toen ik al volwassen en het huis uit was. Ook mijn ouders zijn gescheiden toen ik heel jong was, daardoor was er niemand in huis die mijn moeders wisselvallige emoties kon bijsturen of afremmen. Als kind wist ik niet beter; ik was altijd doodsbang als ik van scbool thuis kwam: hoe was haar stemming? Was ze woedend om een kleinigheid, uitzinnig verdrietig omdat iemand haar had 'gekwetst', was ze uitbundig vrolijk? Ik sloop stilletjes het huis in en ging stil in een hoekje zitten lezen, probeerde me onzichtbaar te maken zodat ik niets in haar triggerde.
Vriendinnetjes nam ik niet mee naar huis, dat durfde ik niet omdat ik niet wilde dat mijn vriendinnetjes zouden denken dat ik een rare moeder had. Anderzijds ging ik graag met vriendinnetjes mee naar huis: daar was dan een moeder die 'gewoon' was, die alleen maar boos werd als er reden toe was, die alleen maar verdrietig was als er iemand was overleden .... Dat voelde voor mij als een verademing.
Ook moest ik altijd oppassen als familie of buren ter sprake kwamen, want mijn moeder was erg wispelturig, maakte om niets ruzie met iedereen terwijl ze dan een week/maand later weer diegene ophemelde. Dus als ik argeloos iets zei over oom X (een broer van haar) waar we de vorige week nog op bezoek waren geweest werd ze furieus: oom X had haar gekwetst en nu was oom Y haar lievelingsbroer. Maar dat wisselde dan een week later weer dus ik moest altijd op mijn woorden passen.
Nogmaals: als mijn ouders niet gescheiden waren had mijn vader wellicht regelmatig kunnen ingrijpen/bijsturen. Nu was dat niet het geval, dus ze kon helemaal losgaan. Toen was borderline nog geen bekend begrip, ze is dus indertijd nooit behandeld. Later ontwikkelde ze een ernstige alcoholverslaving waar ze uiteindelijk aan onderdoor is gegaan.
Nu is er veel bekend over borderline; je bent al onder behandeling, je bent jong, je hebt - wat ik lees - een lieve partner en steun van je moeder.
Grijp al je kansen om hiermee te leren omgaan, zorg dat je de juiste therapie krijgt, en bovenal: neem nu geen overhaaste beslissingen en in het belang van je kind: blijf bij je partner! Je hebt een stabiele omgeving keihard nodig om overeind te blijven als moeder. Kies niet alleen voor jezelf, kies ook in het belang van je kind.
zondag 15 november 2020 om 13:22
TO, dat je je niet goed voelt, heeft meer oorzaken dan alleen je relatie. hoop dat je dat heel goed beseft. En dat sneltreinvaart gaan van “lekker praten met sportmaatje” naar “twijfel” naar “uit elkaar” óók het gevolg is van hoe jouw hersenen werken.
Ik heb zelf ook een moeder met aanleg voor depressies. Maar ik heb wel een gelukkige jeugd gehad, mede doordat mijn vader goed bij stuurde als het de verkeerde kant op ging. En ons kon uitleggen wat er speelde (“Mama wordt altijd verdrietig als de blaadjes weer van de bomen vallen”). En ervoor zorgde dat haar drankgebruik beperkt bleef.
Ik heb zelf ook een moeder met aanleg voor depressies. Maar ik heb wel een gelukkige jeugd gehad, mede doordat mijn vader goed bij stuurde als het de verkeerde kant op ging. En ons kon uitleggen wat er speelde (“Mama wordt altijd verdrietig als de blaadjes weer van de bomen vallen”). En ervoor zorgde dat haar drankgebruik beperkt bleef.
zondag 15 november 2020 om 16:01
Jemig, to, suïcidaal en nog niet opgenomen kunnen worden. Wat zal je hard gewerkt hebben om overeind te blijven.
En te blijven werken.
En voor jezelf te zorgen.
En voor jullie kind.
Want op welke reserve batterij was dat?
Maar ook: die man van jou. Ziet dat het slecht gaat met zijn geliefde. De moeder van zijn kind. Kan niks doen. En als hij weet dat je suïcidaal was, heeft hij jou en jullie kind ook samen achter gelaten. Jij hebt problemen, maar hij ook.
En hij kiest nog steeds voor jou.
Jij weet het allemaal even niet.
Maar moet dat? Je bent ziek en herstel kost tijd. Als je paniekt nog langer.
Hoe lang kun je bij je moeder blijven, of kom je daar niet tot rust? Is er nog een vakantiehuisje te huur waar je in je eentje heen kan of ben je daarvoor te depressief?
Niemand hier kan bepalen wat je moet doen, want jij bepaalt. We kunnen wel dingen typen waar je misschien over nadenkt.
Als je een hersenoperatie hebt ondergaan krijg je meer hulp dan na problemen in je brein. Maar je hebt het wel nodig.
Je klinkt als iemand die het nu even niet redt. Kun je terug naar de bedrijfsarts?
En te blijven werken.
En voor jezelf te zorgen.
En voor jullie kind.
Want op welke reserve batterij was dat?
Maar ook: die man van jou. Ziet dat het slecht gaat met zijn geliefde. De moeder van zijn kind. Kan niks doen. En als hij weet dat je suïcidaal was, heeft hij jou en jullie kind ook samen achter gelaten. Jij hebt problemen, maar hij ook.
En hij kiest nog steeds voor jou.
Jij weet het allemaal even niet.
Maar moet dat? Je bent ziek en herstel kost tijd. Als je paniekt nog langer.
Hoe lang kun je bij je moeder blijven, of kom je daar niet tot rust? Is er nog een vakantiehuisje te huur waar je in je eentje heen kan of ben je daarvoor te depressief?
Niemand hier kan bepalen wat je moet doen, want jij bepaalt. We kunnen wel dingen typen waar je misschien over nadenkt.
Als je een hersenoperatie hebt ondergaan krijg je meer hulp dan na problemen in je brein. Maar je hebt het wel nodig.
Je klinkt als iemand die het nu even niet redt. Kun je terug naar de bedrijfsarts?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
