Relaties
alle pijlers
Unhappy single? Samen delen we ons verhaal hier in deel 2!
vrijdag 1 november 2019 om 03:17
Wegens succes (helaas veel unhappy singles) hier een nieuw topic! Deel je verdrietige, boze, eenzame, wanhopige, blije, grappige belevenissen hier als je unhappy single bent. Wees welkom.
Zoals sommigen al weten ben ik al vele jaren lang single en heb ik dat erg lastig gevonden, die wens naar een relatie is groot. Nu is het zo dat ik inmiddels al een tijdje met iemand date via Tinder en er meerdere eerdere posters zijn afgehaakt in dit topic, soms tijdelijk, omdat ze een relatie vonden. Dus... hierbij ook direct een hart onder de riem voor mensen die het niet meer zien gebeuren, de liefde.
Voel je vrij om natuurlijk je teleurstellingen te delen. Ik heb vaak gedacht dat het niet meer ging gebeuren en weet dat nu ook nog steeds niet goed, nu het zo vers is. Alsof ik pech had. En mensen, of jijzelf, zich afvragen wat je 'fout' doet, alsof het zo simpel is.
Link oude topic:
relaties/unhappy-single-samen-zijn-we-h ... 425542/121
Zoals sommigen al weten ben ik al vele jaren lang single en heb ik dat erg lastig gevonden, die wens naar een relatie is groot. Nu is het zo dat ik inmiddels al een tijdje met iemand date via Tinder en er meerdere eerdere posters zijn afgehaakt in dit topic, soms tijdelijk, omdat ze een relatie vonden. Dus... hierbij ook direct een hart onder de riem voor mensen die het niet meer zien gebeuren, de liefde.
Voel je vrij om natuurlijk je teleurstellingen te delen. Ik heb vaak gedacht dat het niet meer ging gebeuren en weet dat nu ook nog steeds niet goed, nu het zo vers is. Alsof ik pech had. En mensen, of jijzelf, zich afvragen wat je 'fout' doet, alsof het zo simpel is.
Link oude topic:
relaties/unhappy-single-samen-zijn-we-h ... 425542/121
vrijdag 10 januari 2020 om 19:25
Nou wat dat betreft was jouw vorige post wel spot on, Antoon. Ik zit nu een beetje in een ''zinloze'' fase : ik heb mijn situatie nog niet veranderd (weet op dit moment even niet zo goed hoe), maar ik heb mijn situatie ook nog niet omarmd/geaccepteerd. En zit ik in een soort tussenfase waarin ik gefrustreerd/teleurgesteld ben in de dingen die gebeuren en de mensen om mij heen.
De vriendin die ik app of ze mee gaat een drankje doen, en dan al weten dat de kans 2% is dat ze ''ja'' zegt, en uiteraard is het dan uiteindelijk ook ''nee''. Ze woont nog bij haar ouders, en dan krijgen haar ouders visite, gaat ze er de hele avond bij zitten. Meid is 30, komt ca. 3 van de 52 weekenden per jaar het ouderlijk huis uit, dan denk ik : ga nou toch eens de deur uit!! maargoed, ik kan me daar wel druk om maken maar ten eerste is het mijn zaak niet, ten tweede heb ik er niets aan om me daar druk om te gaan maken. Weer een andere vriendin die kindjes heeft gekregen en sinds dien nooit meer eens iets van zich laat horen. Ik geef al haar FB foto's een ''like'' maar andersom nooit. Ben al drie keer naar haar verbouwde huis komen kijken, maar eens een berichtje dat ze mijn appartement wil komen bekijken : nee hoor...
Maar ook dat : ik kan me er vreselijk over gaan zitten opwinden, maar ik moet voor mezelf ook zorgen dat ik er op een gegeven moment echt een punt achter zet. Dat het is zoals het is, en dat ik daar niets aan kan veranderen. Ja vanuit mezelf. Wat ik nu doe is blijven trekken aan dode paarden en steeds teleurgesteld worden en me daar vreselijk down over voelen dat de Neuzen van (voormalig) vriendinnen niet meer dezelfde kant opstaan als die van mij... Maar daar kan ik eeuwig over blijven sikkeneuren, maar op een gegeven moment moet je door. Mentaal merk ik dat ik nun nog niet zo ver ben, daar moet ik aan gaan werken.
Ook wat naamloosjes zegt dus...
De vriendin die ik app of ze mee gaat een drankje doen, en dan al weten dat de kans 2% is dat ze ''ja'' zegt, en uiteraard is het dan uiteindelijk ook ''nee''. Ze woont nog bij haar ouders, en dan krijgen haar ouders visite, gaat ze er de hele avond bij zitten. Meid is 30, komt ca. 3 van de 52 weekenden per jaar het ouderlijk huis uit, dan denk ik : ga nou toch eens de deur uit!! maargoed, ik kan me daar wel druk om maken maar ten eerste is het mijn zaak niet, ten tweede heb ik er niets aan om me daar druk om te gaan maken. Weer een andere vriendin die kindjes heeft gekregen en sinds dien nooit meer eens iets van zich laat horen. Ik geef al haar FB foto's een ''like'' maar andersom nooit. Ben al drie keer naar haar verbouwde huis komen kijken, maar eens een berichtje dat ze mijn appartement wil komen bekijken : nee hoor...
Maar ook dat : ik kan me er vreselijk over gaan zitten opwinden, maar ik moet voor mezelf ook zorgen dat ik er op een gegeven moment echt een punt achter zet. Dat het is zoals het is, en dat ik daar niets aan kan veranderen. Ja vanuit mezelf. Wat ik nu doe is blijven trekken aan dode paarden en steeds teleurgesteld worden en me daar vreselijk down over voelen dat de Neuzen van (voormalig) vriendinnen niet meer dezelfde kant opstaan als die van mij... Maar daar kan ik eeuwig over blijven sikkeneuren, maar op een gegeven moment moet je door. Mentaal merk ik dat ik nun nog niet zo ver ben, daar moet ik aan gaan werken.
Ook wat naamloosjes zegt dus...
vrijdag 10 januari 2020 om 19:40
Ja ik vind dat je de deksel wel behoorlijk op je neus krijgt van je vriendinnen CC. Normaal zou iemand daar wel tegen kunnen en sommige 'vriendinnen' eens een veeg uit de pan geven omdat ze het zo af laten weten. Maar als je je al down en genegeerd voelt ben je waarschijnlijk zuinig op je uitgedunde vriendenkring en kun je dit alles ook moeilijk meer relativeren.
Ik vind wel dat je het ondanks dat goed doet allemaal. Je werk beviel je niet meer en je hebt een nieuwe baan gevonden, en verder blijf je ondernemend heb ik het idee.
Woon je eigenlijk in een grote stad of wat meer afgelegen?
Ik vind wel dat je het ondanks dat goed doet allemaal. Je werk beviel je niet meer en je hebt een nieuwe baan gevonden, en verder blijf je ondernemend heb ik het idee.
Woon je eigenlijk in een grote stad of wat meer afgelegen?
vrijdag 10 januari 2020 om 19:59
tja ik denk dat de situatie bij mij niet per se heel anders is dan bij veel anderen rond mijn leeftijd.
ik denk ook dat dit misschien wel de meest ''egocentrische'' fase is van veel mensen, zo tussen de 30-40 jaar. Ik merk ook echt dat de meesten enorm druk zijn met zichzelf, ook vanuit een soort onzekerheid: ''Waar kom ik terecht, hoe succesvol word ik'' en ''ga ik (maatschappelijk gezien) het maken?''. Nu is een tijd waarin vol moet worden gebouwd : kinderen, trouwen, eerste ''grote mensen huis'', en dan heb je ook nog eens een carrière waarin de volgende stap moet worden gemaakt;
ik neem het mensen dus ook echt niet kwalijk. Ook denk ik dat het tij wel weer een keer gaat keren. Dat over een paar jaar het besef komt : alleen maar hard rennen voor de kinderen, de hypotheek, etc. word ik ook niet gelukkig van, ik mis weer een beetje dat ouderwets wijntje drinken met vriendinnen op een terras.
Maarja, nu als vrijgezel is het wel zuur. Ik word inderdaad wel een beetje met de neus op de feiten gedrukt, dat je er in het leven toch echt uiteindelijk alleen voor staat. Vriendinnen hebben iets aan jou, tot ze andere prioriteiten hebben. Zo werkt het nu eenmaal, en ik denk niet dat ik veel roomser dan de paus zou zijn als ik zelf een relatie/kinderen etc. zou hebben. Het is ook nogal een gedoe de hele week... Ik woon in een middelgrote stad met ca. 150.000 inwoners. Zou naar een grotere stad kunnen verhuizen, maar dat past niet echt bij mij. Ben wel het meest thuis in een wat rustigere omgeving. Dat is ook een beetje mijn ''probleem'': ik pas het best (qua karakter) bij wat rustigere, gevoeligere mensen.. Terwijl juist dat de mensen zijn die doorgaans vroeg settelen en vroeger uit het uitgaansleven verdwijnen. Dan blijven de hele extraverte mensen / grote mond mensen over, maar daar heb ik dan weer minder mee..
ik denk ook dat dit misschien wel de meest ''egocentrische'' fase is van veel mensen, zo tussen de 30-40 jaar. Ik merk ook echt dat de meesten enorm druk zijn met zichzelf, ook vanuit een soort onzekerheid: ''Waar kom ik terecht, hoe succesvol word ik'' en ''ga ik (maatschappelijk gezien) het maken?''. Nu is een tijd waarin vol moet worden gebouwd : kinderen, trouwen, eerste ''grote mensen huis'', en dan heb je ook nog eens een carrière waarin de volgende stap moet worden gemaakt;
ik neem het mensen dus ook echt niet kwalijk. Ook denk ik dat het tij wel weer een keer gaat keren. Dat over een paar jaar het besef komt : alleen maar hard rennen voor de kinderen, de hypotheek, etc. word ik ook niet gelukkig van, ik mis weer een beetje dat ouderwets wijntje drinken met vriendinnen op een terras.
Maarja, nu als vrijgezel is het wel zuur. Ik word inderdaad wel een beetje met de neus op de feiten gedrukt, dat je er in het leven toch echt uiteindelijk alleen voor staat. Vriendinnen hebben iets aan jou, tot ze andere prioriteiten hebben. Zo werkt het nu eenmaal, en ik denk niet dat ik veel roomser dan de paus zou zijn als ik zelf een relatie/kinderen etc. zou hebben. Het is ook nogal een gedoe de hele week... Ik woon in een middelgrote stad met ca. 150.000 inwoners. Zou naar een grotere stad kunnen verhuizen, maar dat past niet echt bij mij. Ben wel het meest thuis in een wat rustigere omgeving. Dat is ook een beetje mijn ''probleem'': ik pas het best (qua karakter) bij wat rustigere, gevoeligere mensen.. Terwijl juist dat de mensen zijn die doorgaans vroeg settelen en vroeger uit het uitgaansleven verdwijnen. Dan blijven de hele extraverte mensen / grote mond mensen over, maar daar heb ik dan weer minder mee..
vrijdag 10 januari 2020 om 21:57
Camper camping, ik reageerde net ook meer omdat ik exact dezelfde fase door ging een paar jaar terug en iedereen aan het pleasen was uit angst ze te verliezen. Uiteindelijk ben ik ook wat mensen verloren en het gaf ook wel rust om het los te laten en niet meer achter mensen aan te jagen. Het grappige is dat sommige mensen dan juist terugkomen. Ik zou wat meer voor jezelf gaan doen, dan ben je niet zo afhankelijk. Ik kocht toen bijv een museumpas en ging veel zelf wandelen en surfen. Ik leerde ook beter met mezelf over weg te gaan.
vrijdag 10 januari 2020 om 22:32
Het is wel al zo dat ik (vind ik zelf) juist best wel een expert ben geworden in het dingen in m'n upsel doen / mezelf vermaken. Maar vroeg of laat loop ik toch tegen een grens aan, en dan ''moet'' ik toch iets sociaals doen. Wat dat betreft ben ik wel echt een beetje jaloers op die vriendin van mij die bij haar ouders woont: die zit gewoon rustig 8 zaterdagavonden thuis op de bank te netfloxen, en als iemand de 9e zaterdagavond vraagt of ze even mee gaat een drankje drinken in de stad, zegt. ze dat ook nog. eens met het grootste. gemak af. Die is gewoon oke met haar invulling en heeft er kennelijk ook geen behoefte aan...Heerlijk lijkt me dat..
Een nieuw netwerk opbouwen lijkt me ook heel lastig. Maar weinig mensen van rond de 30 zijn daar naar op zoek. Prio ligt vaak ergens anders. Dus of je moet uitwijken naar jongere mensen (22 ofzo), of juist ouder waarvan de kinderen al zo'n beetje naar de middelbare gaan en weer wat meer op zoek gaan naar vertier. Valt me hier op de sportclub ook op : of het is begin twintig, of begin/medio veertig. Van rond mijn eigen leeftijd lopen er maar heel weinig.
Het is trouwens wel zo dat ik wel iets. van een sociaal leven heb. Morgen heb ik een afspraak staan met een vriendin. Ik vind het alleen zelf vaak leuker om met wat meer mensen te zijn, zodat je niet de hele avond 1 op 1 zit, dan vind ik. het altijd nogal een last op mijn schouders om constant maar een gesprek gaande te moeten houden. Eigenlijk als ik er zo bij nadenk : als ik een relatie zou hebben, zou alles denk ik perfect in balans zijn. Genoeg activiteiten met vrienden/collega's/kennissen. De lege plekken van nu opgevuld door leuke dingen te. doen met partner. En dan is het prima voor mij. Het hoeft voor mij niet overvol te zijn met vanalles en nog wat.
Een nieuw netwerk opbouwen lijkt me ook heel lastig. Maar weinig mensen van rond de 30 zijn daar naar op zoek. Prio ligt vaak ergens anders. Dus of je moet uitwijken naar jongere mensen (22 ofzo), of juist ouder waarvan de kinderen al zo'n beetje naar de middelbare gaan en weer wat meer op zoek gaan naar vertier. Valt me hier op de sportclub ook op : of het is begin twintig, of begin/medio veertig. Van rond mijn eigen leeftijd lopen er maar heel weinig.
Het is trouwens wel zo dat ik wel iets. van een sociaal leven heb. Morgen heb ik een afspraak staan met een vriendin. Ik vind het alleen zelf vaak leuker om met wat meer mensen te zijn, zodat je niet de hele avond 1 op 1 zit, dan vind ik. het altijd nogal een last op mijn schouders om constant maar een gesprek gaande te moeten houden. Eigenlijk als ik er zo bij nadenk : als ik een relatie zou hebben, zou alles denk ik perfect in balans zijn. Genoeg activiteiten met vrienden/collega's/kennissen. De lege plekken van nu opgevuld door leuke dingen te. doen met partner. En dan is het prima voor mij. Het hoeft voor mij niet overvol te zijn met vanalles en nog wat.
vrijdag 10 januari 2020 om 22:39
Campercamping schreef: ↑10-01-2020 22:32................
Een nieuw netwerk opbouwen lijkt me ook heel lastig. Maar weinig mensen van rond de 30 zijn daar naar op zoek. Prio ligt vaak ergens anders. Dus of je moet uitwijken naar jongere mensen (22 ofzo), of juist ouder waarvan de kinderen al zo'n beetje naar de middelbare gaan en weer wat meer op zoek gaan naar vertier. Valt me hier op de sportclub ook op : of het is begin twintig, of begin/medio veertig. Van rond mijn eigen leeftijd lopen er maar heel weinig.
....................
Daarom is het ook fijn dat je niet in een dorp woont. Altijd toch wel ergens lotgenoten te vinden.
zaterdag 11 januari 2020 om 08:56
Maar stel he dat je nog laten we zeggen 10 jaar alleen doorbrengt, hoe zou je dat invullen? Want het klinkt een beetje als de wachtstand. Je hebt maar 1 leven en het zou zonde zijn om dat ongelukkig door te brengen.Campercamping schreef: ↑10-01-2020 22:32Het is wel al zo dat ik (vind ik zelf) juist best wel een expert ben geworden in het dingen in m'n upsel doen / mezelf vermaken. Maar vroeg of laat loop ik toch tegen een grens aan, en dan ''moet'' ik toch iets sociaals doen. Wat dat betreft ben ik wel echt een beetje jaloers op die vriendin van mij die bij haar ouders woont: die zit gewoon rustig 8 zaterdagavonden thuis op de bank te netfloxen, en als iemand de 9e zaterdagavond vraagt of ze even mee gaat een drankje drinken in de stad, zegt. ze dat ook nog. eens met het grootste. gemak af. Die is gewoon oke met haar invulling en heeft er kennelijk ook geen behoefte aan...Heerlijk lijkt me dat..
Een nieuw netwerk opbouwen lijkt me ook heel lastig. Maar weinig mensen van rond de 30 zijn daar naar op zoek. Prio ligt vaak ergens anders. Dus of je moet uitwijken naar jongere mensen (22 ofzo), of juist ouder waarvan de kinderen al zo'n beetje naar de middelbare gaan en weer wat meer op zoek gaan naar vertier. Valt me hier op de sportclub ook op : of het is begin twintig, of begin/medio veertig. Van rond mijn eigen leeftijd lopen er maar heel weinig.
Het is trouwens wel zo dat ik wel iets. van een sociaal leven heb. Morgen heb ik een afspraak staan met een vriendin. Ik vind het alleen zelf vaak leuker om met wat meer mensen te zijn, zodat je niet de hele avond 1 op 1 zit, dan vind ik. het altijd nogal een last op mijn schouders om constant maar een gesprek gaande te moeten houden. Eigenlijk als ik er zo bij nadenk : als ik een relatie zou hebben, zou alles denk ik perfect in balans zijn. Genoeg activiteiten met vrienden/collega's/kennissen. De lege plekken van nu opgevuld door leuke dingen te. doen met partner. En dan is het prima voor mij. Het hoeft voor mij niet overvol te zijn met vanalles en nog wat.
zaterdag 11 januari 2020 om 09:32
Ik heb op dit forum al zo veel mensen van medio 30 jr gezien die eenzaam zijn, dat in het echte leven er vast ook veel van rondlopen. Alleen in je vertrouwde kring zie je ze vaak niet.
Al moet gezegd worden, ik heb toch een extra vriendin sinds vorig jaar, via een andere vriendin. En een andere kennis erbij.
Al moet gezegd worden, ik heb toch een extra vriendin sinds vorig jaar, via een andere vriendin. En een andere kennis erbij.
zaterdag 11 januari 2020 om 14:22
Hmm. Interessante vraag.ooitverlegen schreef: ↑09-01-2020 13:29Mag ik een gekke vraag stellen: Is de kans op een relatie op de huidige manier wel veel groter dan bij eenzelfde aantal blind dates?
Ik zag eens een mooie reportage over Internet daten. Betreffende man werkte bij de omroep en maakte dus een reportage over zijn eigen ervaringen. Hij reed heel Duitsland door voor meer dan 100 dates en een vriend verklaarde hem al voor gek.
De vrouw die het uiteindelijk werd herkende hij niet in het café omdat ze haar profiel had hersteld, fout of vergissing. Hij was dus positief verrast en het klikte perfect.
Hangt denk ik per persoon af. Ik vind uiterlijk, uitstraling echt belangrijk. Dat kan je deels aflezen van foto's. In de praktijk heb ik zelden meegemaakt dat iemand die een beetje 'saai' op een foto staat, irl veel leuker was. Dus voor mij zou het niet opgaan.
Maar mijn broer die valt echt op innerlijk. Hij vindt mensen veel sneller leuk en uiterlijk doet hem niet zoveel.
Wat denk jij?
zaterdag 11 januari 2020 om 14:39
Het is lief bedoeld, maar ook oprecht. Ik denk echt dat je jezelf voor te weinig weg zetSheldon-Lee-Cooper schreef: ↑09-01-2020 16:45Dank je. Je opmerking over "ook voor mij zijn er ergens leuke vrouwen" is lief bedoeld, het is wel een variatie op het bekende thema "ook jij komt nog wel iemand tegen". Na 8 jaar is het geloof daarin echter tot 0% gedaald, met een minime marge van 0,1%
Je hebt gelijk dat die knauw niet nodig is want ik voelde van mijn kant ook niet genoeg. Het komt echter te weinig voor dat iemand aangeeft mij leuk te vinden en als dat al zo is dan heb ik op mijn beurt weer niet 'het' gevoel. Het steekt dus vooral dat ik de zoveeltste date heb gehad die niet in een prinses veranderde.
Begrijpelijkerwijs ga ik vanwege de privacy niet mijn hele karakter hier op tafel gooien, maar ben je nou serieus niet met mij eens dat een auti met een voorliefde voor techniek en bord- en computerspellen, waarbij ik in lichte mate ook echt op Sheldon lijk, niet zo makkelijk te daten is
Niet elke vrouw valt op een bruisend, alfatype, speciaal bier drinkend etc etc etc man. Mijn vriend had ook niet verwacht dat ik op hem zou vallen..... Hij ziet mij als een knappe, vrolijke en sociale vrouw. Ziet zichzelf als een rustige, introverte (maar wel sociaal), niet per se knap (maar ik vind hem wel een lekker ding ) man. Wat er vervolgens onder ligt is dat ik een rustige extravert ben. Ik ben vrolijk op het oog, maar ben best intens en serieus. Ik vind uiterlijk belangrijk, maar dat ik mij veilig voel en fijn is veel belangrijker. Hij: beetje kat uit de boom kijken, maar er kwamen allerlei verrassende dingen naar boven. Niet zo rustig op het eerste indruk. Hij houdt ervan om eruit te gaan. Ik kan prima een hele dag binnen zitten een beetje puzzelen. Hij had niet het idee dat veel vrouwen op hem zouden vallen. Ik date mij een ongeluk en vind niet zoveel mannen daadwerkelijk leuk.... En toch hebben we elkaar gevonden. Ik ben geen 8 jaar single, dus kan mij voorstellen dat het ook aan je vreet. Maar kijk naar Joys en naar Mick. Die waren ook een hele lange tijd vrijgezel. Houdt hoop En voor het waard is: ik hou van gamen, bordspelletjes en ben een wetenschaps/trivia nerd
Maar dans ook met losse haren in de zon op een festival 
zaterdag 11 januari 2020 om 14:45
En hierbij sluit ik mij volledig bij aanIt-is-joysjuhhh schreef: ↑09-01-2020 23:17Sheldon:
Ik zal niet verbaasd zijn als er evenveel vrouwen als mannen autisme hebben. Of nou ja, het is een spectrum en een autistische gevoeligheid is maar een onderdeel van je karakter.
Het is niet logisch dat er zeldzaam weinig mensen op jou zullen vallen.
1. Vis je wel in de goede vijver? En dan bedoel ik: de vijver met voor jou leuke mensen, ook vrouwen! Met jouw interesses (deels)! Bezoek spellenbeurzen, gamesbeurzen, comic markten, vraag bij multiplayer games op internet wat verder (misschien doe je daar leuke contacten op), cosplay, star wars, zoek of er op internet fora en clubs zijn waarbij je je kunt aansluiten, of er meets zijn. Als dit niet jouw interesses zijn, dan dezelfde tip maar dan in jouw hobbygebied zoeken. Ga die activiteiten doen die je leuk vindt en dan met meer gelijkgestemden. Krijg je vriendschappen van en dan hoor je soms ook via via welke leuke singles er rondlopen. Of ga op een sport. Bijvoorbeeld een teamsport of vechtsport. Als je geïnteresseerd bent in hardlopen zijn er vaak net voor een grote wedstrijd 'clinics' waar de absolute beginner kan starten. Kom je veel gelijkgestemden tegen als je nog niet zo ver bent.
2. Belangrijkste: ken jezelf en wees lief voor jezelf. Respecteer jezelf. Ken je valkuilen.
zaterdag 11 januari 2020 om 15:05
@Camper
Ik sluit mij deels aan bij Antoon. Ik denk ook dat het jaar in en jaar uit en steeds meer sociale contacten/activiteiten verliezen erin hakt. En dan komen er wat tegenslagen op je pad waar je óók al geen controle over hebt. Dan wil je inderdaad vasthouden wat fijn is en wat je plezier en geluk geeft. Net zoals dat je verlangt naar de oude tijden.
Ik vind het ergens een beetje irritant dat ik begin te klinken als een positiviteitsgoeroe (maar ik ben dan ook best positief en optimistisch ingesteld ), maar er zit er niet veel op om het beste ervan te maken. Nieuwemensenlerenkennen.nl is al vaker genoemd om onder de mensen te komen en misschien je sociale contacten uit te breiden (met singles of leuke mensen in een relatie)
Als single is het belangrijk om die veiligheid en geborgenheid in jezelf te vinden tot zover het kan. Met de input van de dingen die je noemt, zou ik bv een nieuwe hobby zoeken (zelfontplooiing, leuke tijdbesteding en ook sociaal) zoals een sport oid. Vrijwilligerswerk doen (het voelt goed om te geven, nuttig te zijn en ook onder de mensen te komen). En ik schrijf in mijn dagboek en/of hier. Het scheelt voor mij veel om mijn gedachtes en gevoelens ergens kwijt te zijn.
Dikke knuffel
Je mag je rot voelen
Ik sluit mij deels aan bij Antoon. Ik denk ook dat het jaar in en jaar uit en steeds meer sociale contacten/activiteiten verliezen erin hakt. En dan komen er wat tegenslagen op je pad waar je óók al geen controle over hebt. Dan wil je inderdaad vasthouden wat fijn is en wat je plezier en geluk geeft. Net zoals dat je verlangt naar de oude tijden.
Ik vind het ergens een beetje irritant dat ik begin te klinken als een positiviteitsgoeroe (maar ik ben dan ook best positief en optimistisch ingesteld
), maar er zit er niet veel op om het beste ervan te maken. Nieuwemensenlerenkennen.nl is al vaker genoemd om onder de mensen te komen en misschien je sociale contacten uit te breiden (met singles of leuke mensen in een relatie)Als single is het belangrijk om die veiligheid en geborgenheid in jezelf te vinden tot zover het kan. Met de input van de dingen die je noemt, zou ik bv een nieuwe hobby zoeken (zelfontplooiing, leuke tijdbesteding en ook sociaal) zoals een sport oid. Vrijwilligerswerk doen (het voelt goed om te geven, nuttig te zijn en ook onder de mensen te komen). En ik schrijf in mijn dagboek en/of hier. Het scheelt voor mij veel om mijn gedachtes en gevoelens ergens kwijt te zijn.
Dikke knuffel
Je mag je rot voelen
zaterdag 11 januari 2020 om 15:14
Ik had in 2019 al kaarten en mensen om mee te gaan voor een aantal festivals in 2020. Sommige zelfs met de datum van bijna een jaar later...... Is ook voor het eerst trouwens. In mijn geval omdat ik een nieuwe groep vriendinnen heb leren kennen. Waarvan 2 een relatie hebben en eentje gekregen heeft. Eentje is nog single. Voor een paar ga ik met een vriend, omdat het vaste prik is. Zelfs nu we allebei een relatie hebben gekregen sinds vorig jaar. Zal het wellicht de pech zijn dat de mensen in de omgeving van Camper en FCBM met name dingen doen met hun partner? Wat ik niet helemaal begrijp, maar ik heb graag een eigen leven. Mijn vriend vindt vast niet alles leuk (en ik overigens een aantal dingen niet van hem) wat ik doe. Hij kan overigens ook niet altijd ivm de zorg voor zijn kinderenYou_gotta_be_tough schreef: ↑10-01-2020 13:54@ camper : dat gevoel voor een soort ''angst'' voor eenzaamheid herken ik ook wel.
Op facebook zie ik alweer volop evenementen voorbij komen voor komend jaar : festivals in mei, sail in augustus, etc.
En het eerste wat dan bij me op komt : hoe krijg ik het voor elkaar om iemand te regelen die mee wil? Net een vriendin van mij die een huis heeft gekocht net boven alkmaar terwijl ik/wij (onze sociale kring) uit omgeving utrecht komt.
Ik ben blij voor haar, want elke dag op en neer in de auto is ook waardeloos. Maar tegelijkertijd denk ik : bah, weer iemand uit mn sociale kring die ''ver weg'' gaat wonen en je dus niet zomaar even kunt bellen voor een kop koffie of in de zomer een wijntje op het terras.
Sowieso ben ik de laatste tijd eigenlijk nog het meeste met mijn eigen moedeR: samen naar het zwembad, samen naar het tuincentrum. Ik waardeer dat enorm en ben blij dat het uberhaupt kan, maar soms vreet het ook wel aan me dat ik zelf geen partner of vriendinnen heb om dat mee te doen. Maar ik moet die negativiteit / pessimisime over de toekomst juist zien . om te buigen in hoop en goede moed. Dat voelt al een stuk prettiger aan.
2 vriendinnen met een relatie doen gewoon dingen met vriendinnen. Ik heb niet het gevoel dat zij weinig kunnen.Ik heb geen goede band met mijn moeder.....Ik zou dolgraag met haar naar het tuincentrum willen
Ik denk dat het goed is om positief te blijven en dingen in perspectief te zien inderdaad
zaterdag 11 januari 2020 om 15:18
Campercamping schreef: ↑10-01-2020 16:27Antoon en Yoougotta:
Het is denk ik ook een beetje het momentum. Alles maar ook echt alles gaat op dit moment zo verschrikkelijk stroperig, moeizaam. Solliciteren voor een nieuwe baan, blij zijn te horen dat je aangenomen bent en een aanbod krijgt, dan duurt dat aanbod weer weken en dus geen idee waar ik aan toe ben. Een vriendin vragen of ze morgen meegaat een drankje doen en dan blijft het natuurlijk weer uren stil op de whatsapp en uiteindelijk hoor je een 'nee', een mooie reis boeken naar australie, staat net op het moment dat ik wil gaan het halve land in de fik (oke voor de mensen is het erger dan voor mij maar toch), tinder installeren en dan weer de eerste drie kerels waarmee je praat die binnen no-time over vunzigheid beginnen, een auto-ongeluk krijgen waardoor je hele auto in de prak zit door de tegenpartij en na maanden nog steeds je geld niet hebben en van tegenpartij/verzekeraar/rechtsbijstand : iedereen zes keer moeten benaderen voor je één keer een (inhoudsloos) antwoord terug krijgt... Alles en iedereen is zo ongeinteresseerd (behalve jullie godzijdank), de maatschappij als geheel valt me gewoon echt even enorm tegen op dit moment.
Allemaal van dat soort dingen en dan denk ik : pff, kan het ook eens een keertje gewoon soepel lopen, kan er ook eens een keertje iets mee zitten?! Het hoeft ook niet allemaal tegen te zitten toch.
Het leven is nu ook even schijt. Ik heb 2 katten
die onvoorwaardelijk liefde geven. Als ik ze zie slapen of naar mij kijken, of ik aai ze lekker, dan kan ik dingen veel beter van mij afzetten. Heb je planten en/of dieren? Ik geloof oprecht dat als ik mijn kat niet heb (die al dik bejaard is.....) ik veel ongelukkiger zou zijn toen ik nog single was. Nu kan ik het beestje veel liefde geven ;heart: En zij heeft mij nodig wat een fijn gevoel geeft.
zaterdag 11 januari 2020 om 15:19
Lovestar net als jij ben ik ook optimistisch en positief ingesteld. Heb ook mijn portie tegenslagen al gehad maar niets wat voor altijd is, ik ga door, pak aan en weet dat het goed komt.
Daarom kan ik me in sommige posts niet vinden. Naar een 'vriendin' (want dit zou ik voor mezelf echt geen vriendin noemen) waarvan ik weet dat de kans op een positief antwoord 2% is stuur ik geen uitnodiging. Dat is vragen om teleurstelling.
Daarom kan ik me in sommige posts niet vinden. Naar een 'vriendin' (want dit zou ik voor mezelf echt geen vriendin noemen) waarvan ik weet dat de kans op een positief antwoord 2% is stuur ik geen uitnodiging. Dat is vragen om teleurstelling.
zaterdag 11 januari 2020 om 15:24
Dit.naamloosjes schreef: ↑11-01-2020 08:56Maar stel he dat je nog laten we zeggen 10 jaar alleen doorbrengt, hoe zou je dat invullen? Want het klinkt een beetje als de wachtstand. Je hebt maar 1 leven en het zou zonde zijn om dat ongelukkig door te brengen.
zaterdag 11 januari 2020 om 15:41
Het is ook dat ik vind dat er niet echt een alternatief is...... En hiermee wil ik echt niet zeggen dat mensen zich niet rot kunnen/mogen voelen, klagen etc etc. Ik ben notabene de topicstarterAttraverso schreef: ↑11-01-2020 15:19Lovestar net als jij ben ik ook optimistisch en positief ingesteld. Heb ook mijn portie tegenslagen al gehad maar niets wat voor altijd is, ik ga door, pak aan en weet dat het goed komt.
Daarom kan ik me in sommige posts niet vinden. Naar een 'vriendin' (want dit zou ik voor mezelf echt geen vriendin noemen) waarvan ik weet dat de kans op een positief antwoord 2% is stuur ik geen uitnodiging. Dat is vragen om teleurstelling.
Ik geef en ontvang graag knuffels als het leven schijt is, dingen tegen zitten of gewoon omdat het fijn is Ik herken bepaalde posts van forummers wel van de weemoed naar vroeger. De veranderende vriendschappen en hoe dat is als single Evengoed voor mensen die een relatie hebben, heeft veranderende vriendschappen ook impact, maar we hebben het even over singles
Vandaar dat ik blijf strooien om de sociale contacten uit te breiden 
Dan ben je niet zo afhankelijk van je bestaande contacten. Zit je zo met jezelf te leuren. En omdat ik net als jij regelmatig een date heb, was dat ook een vorm van sociaal contact of was ik onder de mensen. Het was niet de hoofdmoot om te daten, maar mooie bijkomstigheid. Met een date waarmee ik langer datete, heb ik ook een theatervoorstelling bezocht.
zaterdag 11 januari 2020 om 15:56
Ik neem regelmatig dates mee naar een evenement waar ik anders alleen naartoe zou gaan. Vorige maand nog een concert. Nooit tegengevallen. Omdat ik op dat moment ook niet anders dan leuk gezelschap van die man verwacht.
Contacten veranderen inderdaad, ik heb een heel andere vriendenkring dan 15 jaar geleden. Allemaal nieuwe mensen. Mijn leven ziet er ook heel anders uit dan toen. Een paar keer verhuisd, gescheiden, andere job, kind volwassen...
Maar kan me best inbeelden dat er mensen zijn die daardoor in een dip terechtkomen.
Je zegt dat je niet vindt dat er een alternatief is, dat is geheel hoe ik er over denk. Toen ik ernstig ziek werd en me erdoor sleurde zei een kennis dat ze dit niet zou aankunnen, dat ze me zo sterk vindt . Ik heb dat nooit zo bekeken. Er was zoals je zegt gewoon geen alternatief. Ik moest en zou beter worden en daarom moest ik even door de shit.
Contacten veranderen inderdaad, ik heb een heel andere vriendenkring dan 15 jaar geleden. Allemaal nieuwe mensen. Mijn leven ziet er ook heel anders uit dan toen. Een paar keer verhuisd, gescheiden, andere job, kind volwassen...
Maar kan me best inbeelden dat er mensen zijn die daardoor in een dip terechtkomen.
Je zegt dat je niet vindt dat er een alternatief is, dat is geheel hoe ik er over denk. Toen ik ernstig ziek werd en me erdoor sleurde zei een kennis dat ze dit niet zou aankunnen, dat ze me zo sterk vindt . Ik heb dat nooit zo bekeken. Er was zoals je zegt gewoon geen alternatief. Ik moest en zou beter worden en daarom moest ik even door de shit.
zaterdag 11 januari 2020 om 16:43
Precies. Het is wat ook wat meer ongedwongen vind ik dan een interview-stijl date. Alhoewel ik een kletser ben, dus daar ook geen problemen mee hebAttraverso schreef: ↑11-01-2020 15:56Ik neem regelmatig dates mee naar een evenement waar ik anders alleen naartoe zou gaan. Vorige maand nog een concert. Nooit tegengevallen. Omdat ik op dat moment ook niet anders dan leuk gezelschap van die man verwacht.
Contacten veranderen inderdaad, ik heb een heel andere vriendenkring dan 15 jaar geleden. Allemaal nieuwe mensen. Mijn leven ziet er ook heel anders uit dan toen. Een paar keer verhuisd, gescheiden, andere job, kind volwassen...
Maar kan me best inbeelden dat er mensen zijn die daardoor in een dip terechtkomen.
Je zegt dat je niet vindt dat er een alternatief is, dat is geheel hoe ik er over denk. Toen ik ernstig ziek werd en me erdoor sleurde zei een kennis dat ze dit niet zou aankunnen, dat ze me zo sterk vindt . Ik heb dat nooit zo bekeken. Er was zoals je zegt gewoon geen alternatief. Ik moest en zou beter worden en daarom moest ik even door de shit.
Het daten om het daten is ervan af en daardoor luchtiger. Ik ging nergens van uit, behalve een gezellige date.Ik kan mij voorstellen dat het fases zijn in het leven en dat vriendschappen ook veranderen, anders uitzien. Zoals je het ook lijkt te beschrijven. Daten na je 40e oid is ook anders dan daten voor het huisje-boompje-beestje. En vrienden hebben oudere, volwassen kinderen en hebben meer tijd en ruimte voor zichzelf weer. Kan mij voorstellen dat er veel vriendschappen aangehaald, actiever of nieuwe gemaakt worden. Maar goed, zo sociaal als ik ben, heb ik ook geleerd meer onafhankelijk te worden en anders oplossingsgericht te gaan kijken
Heftig trouwens dat je ziek bent geweest. Je klinkt als een mooi en krachtig mens
zaterdag 11 januari 2020 om 16:49
Jullie hebben zo enorm gelijk..
Die positieve denkwijze is iets dat ik mijzelf echt moet aanleren. Helaas is dat niet alleen iets feitelijks, maar ook iets chemisch. Mijn moeder heeft dit, en ik heb dat vrees ik een beetje van haar ge-erfd : er is iets in mijn hoofd waardoor ik dikwijls automatisch toe ''neig'' naar een vrij sombere, pessimistische manier van denken. Van nature ben ik niet iemand die luchtig en open in het leven staat (vrij zwaarmoedig), daar moet ik alle zeilen voor bijzetten om dit te creëren. Dit heeft mijn moeder ook, en zij is bijvoorbeeld iemand die niet eens op vakantie gaat, want in de twee weken voor de vakantie voelt ze zich gestressd en ziet ze er tegenop, en in de twee weken na de vakantie is ze ook down en baalt ze van alles. Dat is een vrij onschuldig voorbeeld, maar bij haar is het wel echt zo dat ze een bepaald stofje in haar hersenen tekort komt, waardoor ze standaard vrij negatief denkend is (serotonine geloof ik).
We hebben beide ook best last van angstigheid enzo... Dus hoewel ik het helemaal met jullie eens ben, besef ik dat het ook niet zomaar even een kwestie is van ''gewoon doen''. Ik ga het zeker wel proberen, maar voor een positieve ''mindset'' moet ik véél meer energie leveren dan de gemiddelde mens, omdat mijn hersenen het qua chemische stofjes niet echt aanmoedigen.
O.a. om deze reden loop ik 4 x per week hard, eet ik heel gezond en beweeg ik veel en pak ik elk straaltje zonlicht dat ik kan vinden mee. Op die manier zakt mijn geluksgevoel nooit zodanig laag dat ik echt in een soort depressieve flow terecht kom. Maar ik wil in de toekomst ook weer een beetje die weg omhoog vinden. Die euforische, pure geluk momenten die ik als kind/tiener veel vaker ervaarde. Ik zit de laatste tijd sowieso in een vrij lamlendige flow van werken, thuis komen, eten, gamen, in bed liggen met mijn laptop... Ik moet meer gaan doen, weer het leven gaan ervaren. Maar we komen er wel
Die positieve denkwijze is iets dat ik mijzelf echt moet aanleren. Helaas is dat niet alleen iets feitelijks, maar ook iets chemisch. Mijn moeder heeft dit, en ik heb dat vrees ik een beetje van haar ge-erfd : er is iets in mijn hoofd waardoor ik dikwijls automatisch toe ''neig'' naar een vrij sombere, pessimistische manier van denken. Van nature ben ik niet iemand die luchtig en open in het leven staat (vrij zwaarmoedig), daar moet ik alle zeilen voor bijzetten om dit te creëren. Dit heeft mijn moeder ook, en zij is bijvoorbeeld iemand die niet eens op vakantie gaat, want in de twee weken voor de vakantie voelt ze zich gestressd en ziet ze er tegenop, en in de twee weken na de vakantie is ze ook down en baalt ze van alles. Dat is een vrij onschuldig voorbeeld, maar bij haar is het wel echt zo dat ze een bepaald stofje in haar hersenen tekort komt, waardoor ze standaard vrij negatief denkend is (serotonine geloof ik).
We hebben beide ook best last van angstigheid enzo... Dus hoewel ik het helemaal met jullie eens ben, besef ik dat het ook niet zomaar even een kwestie is van ''gewoon doen''. Ik ga het zeker wel proberen, maar voor een positieve ''mindset'' moet ik véél meer energie leveren dan de gemiddelde mens, omdat mijn hersenen het qua chemische stofjes niet echt aanmoedigen.
O.a. om deze reden loop ik 4 x per week hard, eet ik heel gezond en beweeg ik veel en pak ik elk straaltje zonlicht dat ik kan vinden mee. Op die manier zakt mijn geluksgevoel nooit zodanig laag dat ik echt in een soort depressieve flow terecht kom. Maar ik wil in de toekomst ook weer een beetje die weg omhoog vinden. Die euforische, pure geluk momenten die ik als kind/tiener veel vaker ervaarde. Ik zit de laatste tijd sowieso in een vrij lamlendige flow van werken, thuis komen, eten, gamen, in bed liggen met mijn laptop... Ik moet meer gaan doen, weer het leven gaan ervaren. Maar we komen er wel
zaterdag 11 januari 2020 om 17:22
Ja het bekende gen voor zwartgalligheid haha. Ik heb het ook denk ik. Mijn zoontje gek genoeg niet, maar mijn dochter weer wel (beiden zijn gelukkige kinderen hoor, en ik ben het over het algemeen ook). Troost je, ik vind zwartgallige mensen (stiekem) veel leuker Ze hebben veel meer humor en ze leven ook langer.
Ze hebben veel meer humor en ze leven ook langer.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
