Relaties
alle pijlers
Unhappy single? Samen zijn we hier unhappy singles :)
donderdag 16 augustus 2018 om 21:08
Ik kan wel weer schrijven in mijn dagboek, maar die zegt niks terug 
En heb behoefte aan relativering, gesprekspartners en ook ben ik benieuwd of ik nu nou de enige ben....Of in ieder geval de enige die er open over is
Ik ben unhappy single. Er lijkt wel hier een taboe op te rusten, want iedereen is happy single. Natuurlijk is samen leuker, maar alleen moet je het ook fijn kunnen hebben. Nou, ik vind er maar weinig aan. Ik kan mijzelf prima vermaken, maar regelmatig ook niet (soms wanneer ik iets leuks doe) en dan vliegen de muren, mijn gevoelens en gedachtes mij aan.
Ik vind het jammer dat ik tegen een muur van onbegrip stuit, zowel van mensen in een relatie als andere singles. Het is zoals het is, dus je kan het maar beter accepteren en het beste ervan maken. Maar wanneer dat niet altijd lukt, dan lijkt het alsof mensen niet zo goed weten te reageren. Ik hoef heus niet gelijk bij je op de sofa te liggen en mijn diepste problemen erover te delen. Maar iets meer in de trant van: (ongewild) single zijn suckt!
Voordat iedereen erover heen valt. Ik heb een prima leven met wat vrienden en ben bezig om contacten op te doen en mijn kennissenkring uit te breiden. Dat gaat schelen. Ik ben wisselend actief aan het daten. Soms geen zin en te druk met (leuk) werk. Soms is het even weer leuk en dan heb ik weer een paar dates gehad. Ik laat het een beetje op zijn beloop
Mijn relatiecv, voor wie het interesseert
Kalverliefde van een paar maanden. En 2 liefdes gehad. 4 en 5 jaar. Daarna nog een intense relatie gehad van een paar maanden, waar ik wisselend nog liefdesverdriet van heb. Allemaal stuk voor stuk fijne mannen. Met hun tekortkomingen, die heb ik ook en daardoor was de relatie niet perfect maar grotendeels van de tijd wel goed. We pasten niet bij elkaar of de tekortkomingen braken ons op. Ik spreek bijna al mijn exen nog. Ik herken mij zelden in sommige horrorverhalen op het forum. Ik realiseer mij dat ik daarmee geluk heb gehad dat ik hele fijne mannen en fijne relaties heb gehad. Ik weet hoe het is om geliefd te worden door je lief en samen door het leven te gaan. Ik heb ze nog niet gehoord, maar het is wachten wanneer iemand zegt: onbegrijpelijk dat jij single bent. Jij bent zo leuk!
We weten niet hoe het leven loopt en wie weet blijf ik wel even single en blijft die behoefte om erover te praten en schrijven. Kan ik ook eens mijn dagboek met rust laten
Dus klets away Wat is jouw relatiecv? Hoe beleef jij je singleleven? Wat zijn de momenten dat je haat om single te zijn en wanneer juist niet (elk nadeel hep zijn voordeel 
) Wat zeggen mensen over jou als single? Kijk je ook weleens jaloers naar stelletjes? Hoe doe je sommige dingen als single (die spin loopt echt niet vanzelf de deur uit 
)
En heb behoefte aan relativering, gesprekspartners en ook ben ik benieuwd of ik nu nou de enige ben....Of in ieder geval de enige die er open over is Ik ben unhappy single. Er lijkt wel hier een taboe op te rusten, want iedereen is happy single. Natuurlijk is samen leuker, maar alleen moet je het ook fijn kunnen hebben. Nou, ik vind er maar weinig aan. Ik kan mijzelf prima vermaken, maar regelmatig ook niet (soms wanneer ik iets leuks doe) en dan vliegen de muren, mijn gevoelens en gedachtes mij aan.
Ik vind het jammer dat ik tegen een muur van onbegrip stuit, zowel van mensen in een relatie als andere singles. Het is zoals het is, dus je kan het maar beter accepteren en het beste ervan maken. Maar wanneer dat niet altijd lukt, dan lijkt het alsof mensen niet zo goed weten te reageren. Ik hoef heus niet gelijk bij je op de sofa te liggen en mijn diepste problemen erover te delen. Maar iets meer in de trant van: (ongewild) single zijn suckt!
Voordat iedereen erover heen valt. Ik heb een prima leven met wat vrienden en ben bezig om contacten op te doen en mijn kennissenkring uit te breiden. Dat gaat schelen. Ik ben wisselend actief aan het daten. Soms geen zin en te druk met (leuk) werk. Soms is het even weer leuk en dan heb ik weer een paar dates gehad. Ik laat het een beetje op zijn beloop
Mijn relatiecv, voor wie het interesseert
Kalverliefde van een paar maanden. En 2 liefdes gehad. 4 en 5 jaar. Daarna nog een intense relatie gehad van een paar maanden, waar ik wisselend nog liefdesverdriet van heb. Allemaal stuk voor stuk fijne mannen. Met hun tekortkomingen, die heb ik ook en daardoor was de relatie niet perfect maar grotendeels van de tijd wel goed. We pasten niet bij elkaar of de tekortkomingen braken ons op. Ik spreek bijna al mijn exen nog. Ik herken mij zelden in sommige horrorverhalen op het forum. Ik realiseer mij dat ik daarmee geluk heb gehad dat ik hele fijne mannen en fijne relaties heb gehad. Ik weet hoe het is om geliefd te worden door je lief en samen door het leven te gaan. Ik heb ze nog niet gehoord, maar het is wachten wanneer iemand zegt: onbegrijpelijk dat jij single bent. Jij bent zo leuk!
We weten niet hoe het leven loopt en wie weet blijf ik wel even single en blijft die behoefte om erover te praten en schrijven. Kan ik ook eens mijn dagboek met rust laten
Dus klets away Wat is jouw relatiecv? Hoe beleef jij je singleleven? Wat zijn de momenten dat je haat om single te zijn en wanneer juist niet (elk nadeel hep zijn voordeel ) Wat zeggen mensen over jou als single? Kijk je ook weleens jaloers naar stelletjes? Hoe doe je sommige dingen als single (die spin loopt echt niet vanzelf de deur uit )
vrijdag 11 oktober 2019 om 18:11
Hier ook iemand in mijn omgeving die eigenlijk nooit een relatie had gehad en ineens een relatie, na een maand al samenwonen, na een half jaar verloofd en nu jaar later nog steeds samen... Dus dan is je leven 180 graden gedraaid en bij ons blijft het een beetje rondjes draaien.Julus schreef: ↑11-10-2019 15:56Campercamping, dat van je collega, dat had ik ook met de mijne . We begonnen samen in hetzelfde team en hij toen 6 jaar single. Na 1 jaar leerde hij iemand online kennen en onlangs werd hij vader. Ze hebben binnen 1 jaar een huis gekocht, zijn getrouwd en zij raakte zwanger. Ze zijn wel begin en midden 40. Maar het is een positief verhaal, dat het soms zo snel kan gaan!
vrijdag 11 oktober 2019 om 18:40
vrijdag 11 oktober 2019 om 18:53
Heerlijk, jouw nuchterheid en realiteitszin Julus
vrijdag 11 oktober 2019 om 20:18
Juistjoysjuhhh schreef: ↑11-10-2019 15:20Ik heb net IPH opgezocht. Ik kwam eerst op resultaten voor positieve gezondheid en dacht, 'dat kan lovestar toch niet bedoelen'.
Ik typ iph en hoogte in:
...
....
.....
Nu je het zo zegt trouwens... een lang iemand is helemaal niet handig. Ik kan niet overal makkelijk bij en hij wel. Ik voel me soms zo stuntelig daardoor!!
Vreselijk toch
vrijdag 11 oktober 2019 om 20:37
zaterdag 12 oktober 2019 om 08:11
Dat heb ik ook wel meegemaakt.lola712 schreef: ↑11-10-2019 18:11Hier ook iemand in mijn omgeving die eigenlijk nooit een relatie had gehad en ineens een relatie, na een maand al samenwonen, na een half jaar verloofd en nu jaar later nog steeds samen... Dus dan is je leven 180 graden gedraaid en bij ons blijft het een beetje rondjes draaien.
Bijvoorbeeld vrienden die vanuit het niets ineens een relatie kregen.
En dan zijn de verhoudingen ineens ook heel anders, qua vriendschap dan.
zaterdag 12 oktober 2019 om 10:00
Het is maar net hoe je het bekijkt hé! Het kan heel positief zijn, aan de andere kant krijg ik al de zenuwen als ik eraan denk.Julus schreef: ↑11-10-2019 15:56Campercamping, dat van je collega, dat had ik ook met de mijne . We begonnen samen in hetzelfde team en hij toen 6 jaar single. Na 1 jaar leerde hij iemand online kennen en onlangs werd hij vader. Ze hebben binnen 1 jaar een huis gekocht, zijn getrouwd en zij raakte zwanger. Ze zijn wel begin en midden 40. Maar het is een positief verhaal, dat het soms zo snel kan gaan!
Moet ook wel zeggen dat als ik bijvoorbeeld mij vriendin zie met 2 jonge kinderen, verbouwing, trouwen allemaal op korte tijd
dat ik denk (ten eerste) : waar haal je in hemelsnaam de centen vandaan en (ten tweede) wat doe je jezelf eigenlijk aan!!
Ik merk aan hen wel heel erg dat het leven op een bepaalde manier toch wel echt voorbij is. Op een andere manier begint er ook weer een nieuw leven. Ik merk aan mezelf dat ik nog niet kan kiezen. Sinterklaas vieren met de kleintjes, zaterdagavond voor de TV met het gezin nadat iedereen overdag naar de sportclub is geweest, dat lijkt me een héle mooie tijd..... Maar binnenkort zomaar even 5 weken op reis naar Nieuw Zeeland, uitslapen op zaterdag en zondag, in je eentje door je huis dartelen, dat heeft natuurlijk ook een behoorlijke waarde...
Uiteindelijk loopt het, zoals het loopt. Merk wel steeds meer dat ik een persoon mis om tegenaan te praten, dat had ik 2 jaar geleden bijvoorbeeld écht nog niet. Dan vond ik dagen in mijn eentje heerlijk. Nu begin ik soms wel tegen muren op te lopen, wat er dan weer in resulteert dat ik tinder installeer en na 2 dagen weer de-installeer uit teleurstelling. Vind het soms wel moeilijk/raar. Is het nou echt zo verdomd moeilijk om iemand te vinden? Ik ben toch een fijn persoon, zeker niet lelijk, hoog opgeleid, geen groot ego of andere moelijke karaktertrekken. Maar iemand vinden om op één lijn te zitten is nog moeilijker dan het vinden van een speld in een hooiberg lijkt het wel.
zaterdag 12 oktober 2019 om 10:58
Het is een groot goed om te kunnen gaan en staan waar je wil. Maar we willen allemaal ( ook) die warmte en steun van een speciaal iemand. Het ene gaat vaak niet goed samen met het ander. Niet voor niets dat velen vreemdgaan, of niet volledig voor een relatie kiezen maar alleen voor de lusten. De kunst is dus om iemand te vinden met wie je dezelfde levensstijl kunt hebben. Iemand die dezelfde mate aan vrijheid nodig heeft als jij. Samen dingen doen, maar ook elkaar de ruimte geven. Uitslapen, maar dan samen. En ja, zo iemand vinden is hartstikke lastig. Als je bedenkt op hoeveel gebieden het echt moet klikken..ga maar na. En dan nog zul je beiden water bij de wijn moeten doen. Niks matcht perfect, want je blijft allebei een individu met verschillende achtergronden, wensen en behoeften.
Het betekent concessies doen. Als je dat niet wil moet je niet aan een relatie beginnen. Mijn ervaring met 40+ mannen is dat zij geen concessies meer willen doen. Dat hebben ze al gedaan en willen ze niet meer.
Ik vrees dat de gedachte dat het leven maakbaar is nogal overheerst. Dat je het kunt timen. Nu geen relatie willen maar tzt wel ( en er dan achter komen dat het verrekte lastig is). Dat je zomaar 6 jaar verder bent.
Het betekent concessies doen. Als je dat niet wil moet je niet aan een relatie beginnen. Mijn ervaring met 40+ mannen is dat zij geen concessies meer willen doen. Dat hebben ze al gedaan en willen ze niet meer.
Ik vrees dat de gedachte dat het leven maakbaar is nogal overheerst. Dat je het kunt timen. Nu geen relatie willen maar tzt wel ( en er dan achter komen dat het verrekte lastig is). Dat je zomaar 6 jaar verder bent.
zaterdag 12 oktober 2019 om 11:04
Denk dat dit wel is. Ik had lang ook romantisch beeld van koppels. Ben zelf single. Maar ook als ik naar huwelijken kijk. Je kunt ook niet alles uit 1persoon halen. En je moet inderdaad geven en nemen.Julus schreef: ↑12-10-2019 10:58Het is een groot goed om te kunnen gaan en staan waar je wil. Maar we willen allemaal ( ook) die warmte en steun van een speciaal iemand. Het ene gaat vaak niet goed samen met het ander. Niet voor niets dat velen vreemdgaan, of niet volledig voor een relatie kiezen maar alleen voor de lusten. De kunst is dus om iemand te vinden met wie je dezelfde levensstijl kunt hebben. Iemand die dezelfde mate aan vrijheid nodig heeft als jij. Samen dingen doen, maar ook elkaar de ruimte geven. Uitslapen, maar dan samen. En ja, zo iemand vinden is hartstikke lastig. Als je bedenkt op hoeveel gebieden het echt moet klikken..ga maar na. En dan nog zul je beiden water bij de wijn moeten doen. Niks matcht perfect, want je blijft allebei een individu met verschillende achtergronden, wensen en behoeften.
Het betekent concessies doen. Als je dat niet wil moet je niet aan een relatie beginnen. Mijn ervaring met 40+ mannen is dat zij geen concessies meer willen doen. Dat hebben ze al gedaan en willen ze niet meer.
Ik vrees dat de gedachte dat het leven maakbaar is nogal overheerst. Dat je het kunt timen. Nu geen relatie willen maar tzt wel ( en er dan achter komen dat het verrekte lastig is). Dat je zomaar 6 jaar verder bent.
Gaat toch ook voor grote deel, je gevoel ook.
zaterdag 12 oktober 2019 om 11:10
Julus schrijft hierop als antwoord "zo gaat dat" maar is dat in dit geval ook zo? Het roept bij mij de vraag op of bovengenoemde iemand actief iets heeft gedaan hierin.lola712 schreef: ↑11-10-2019 18:11Hier ook iemand in mijn omgeving die eigenlijk nooit een relatie had gehad en ineens een relatie, na een maand al samenwonen, na een half jaar verloofd en nu jaar later nog steeds samen... Dus dan is je leven 180 graden gedraaid en bij ons blijft het een beetje rondjes draaien.
zaterdag 12 oktober 2019 om 11:18
Zelfs als je actief zoekt, hoeft het niet perse iets op te leveren. Het is een kwestie van geluk hebben. Er is geen wondermiddel wat zorgt voor het vinden van de juiste persoon. In het voorbeeld van hier boven hebben 2 mensen elkaar gevonden en kozen om snelle stappen te zetten. Dat doe je uiteraard wel actief ( samen).
zaterdag 12 oktober 2019 om 11:26
Ilovefairy, het geheim van langdurige relaties zit hem volgens mij in de mate waarin je bereid bent om andermans mindere karaktertrekjes te accepteren, en in hoeveel je voor elkaar over hebt. Iets doen of laten voor de ander. En natuurlijk de bereidheid om ervoor te blijven gaan wanneer het mindere tijden zijn. Voor elkaar blijven kiezen.
En dat heeft weinig te maken met verliefd zijn. Dan is alles stukken makkelijker omdat je hormonen je nog mee helpen. Daarna draait het om persoonlijkheid en karakter. Je moet maar net iemand treffen die daarin hetzelfde is als jij. Dat zijn de lucky bastards onder ons. Zo'n match vinden kost veel tijd maar je moet ook weten wie bij je past.
En dat heeft weinig te maken met verliefd zijn. Dan is alles stukken makkelijker omdat je hormonen je nog mee helpen. Daarna draait het om persoonlijkheid en karakter. Je moet maar net iemand treffen die daarin hetzelfde is als jij. Dat zijn de lucky bastards onder ons. Zo'n match vinden kost veel tijd maar je moet ook weten wie bij je past.
zaterdag 12 oktober 2019 om 11:53
Je moet elkaar ook op het juiste moment treffen. Ik ben bijna 30 en dan heb je nog de mannen die 'gewoon' single zijn en de mannen die juist weer single zijn met een kind op zak. Hoe ouder, hoe lastiger het wordt is mijn idee. Ergens zie ik het ook als obstakel dat ik in mijn 18-30 jaar periode nooit echt relaties heb gehad als een stukje niet meedoen met de samenleving waar je juist op die leeftijden volop in de ontdekkingsfase zit. Voor mij voelt een relatie krijgen op latere leeftijd meteen als iets waar een grotere druk op zit terwijl je in je jonge jaren weet dat de eerste relaties vaak niet standhouden.
En ik begrijp die vriend wel dat je binnen één jaar alles wilt vastleggen en inhalen, maar het komt toch vrij bizar over om binnen een half jaar elkaar ten huwelijk te vragen terwijl je daarvoor nog nooit een serieuze relatie had gehad. Dan vraag je haast om dat het fout gaat , al hoeft dat natuurlijk niet. Die zijn gewoon druk bezig gemiste tijd in te halen.
En ik begrijp die vriend wel dat je binnen één jaar alles wilt vastleggen en inhalen, maar het komt toch vrij bizar over om binnen een half jaar elkaar ten huwelijk te vragen terwijl je daarvoor nog nooit een serieuze relatie had gehad. Dan vraag je haast om dat het fout gaat , al hoeft dat natuurlijk niet. Die zijn gewoon druk bezig gemiste tijd in te halen.
zaterdag 12 oktober 2019 om 12:36
Klopt ook, uiteraard! Ik bedoelde het meer als dat het niet zo "vanzelf gaat" als soms wordt gedacht.Julus schreef: ↑12-10-2019 11:18Zelfs als je actief zoekt, hoeft het niet perse iets op te leveren. Het is een kwestie van geluk hebben. Er is geen wondermiddel wat zorgt voor het vinden van de juiste persoon. In het voorbeeld van hier boven hebben 2 mensen elkaar gevonden en kozen om snelle stappen te zetten. Dat doe je uiteraard wel actief ( samen).
zaterdag 12 oktober 2019 om 12:47
Dat het lastiger wordt met leeftijd schrijven velen met jou en dat denk ik ook. Is het zo dat je juist door eerdere relatie ervaring een steeds preciezer beeld krijgt wat bij je past? Zo is het bij een goede vriend wel gelopen.lola712 schreef: ↑12-10-2019 11:53Je moet elkaar ook op het juiste moment treffen. Ik ben bijna 30 en dan heb je nog de mannen die 'gewoon' single zijn en de mannen die juist weer single zijn met een kind op zak. Hoe ouder, hoe lastiger het wordt is mijn idee. Ergens zie ik het ook als obstakel dat ik in mijn 18-30 jaar periode nooit echt relaties heb gehad als een stukje niet meedoen met de samenleving waar je juist op die leeftijden volop in de ontdekkingsfase zit. Voor mij voelt een relatie krijgen op latere leeftijd meteen als iets waar een grotere druk op zit terwijl je in je jonge jaren weet dat de eerste relaties vaak niet standhouden.
En ik begrijp die vriend wel dat je binnen één jaar alles wilt vastleggen en inhalen, maar het komt toch vrij bizar over om binnen een half jaar elkaar ten huwelijk te vragen terwijl je daarvoor nog nooit een serieuze relatie had gehad. Dan vraag je haast om dat het fout gaat , al hoeft dat natuurlijk niet. Die zijn gewoon druk bezig gemiste tijd in te halen.
Een grotere druk is ook zo maar dat werkt spontaniteit wel tegen, ik was er echt obsessief mee bezig en erg rationeel ook.
Ik heb alweer een lange tijd contact met een man in Berlijn die net 30 is geworden, nooit een relatie gehad. We kennen elkaar via een Duitse coach. Hij is ermee bezig zichzelf te ontwikkelen maar het gaat niet zo snel.
zaterdag 12 oktober 2019 om 12:56
Ben nu bijna 50 en gaat inderdaad moeilijker. Maar heb gewoon de indruk dat er zo weinig interessante mannen van mijn leeftijd single zijn. Ik heb geen kinderen meer thuis en heb op dat vlak veel vrijheid. Ben dan niet bereid om mijn weekends gaan aan te passen naar de jonge kinderen van iemand anders, die hebben mannen van rond de 50 nog vaak. Of ze zijn gewoon niet interessant, geen brede interesses, niet verzorgd,... En de weinige mannen die dat wel zijn hebben vaak geen nood aan iets serieus. Die nemen het er van. Daar krijg je na 1 of 2 dates een berichtje van dat ze iemand gevonden hebben 'waar het meer mee klikt'.
zaterdag 12 oktober 2019 om 13:29
Ook mijn ervaring als mid veertiger Attraverso.
Ooitverlegen, daar heb je een punt. Er is weinig spontaan of onbevangen meer aan als je er druk op zet. De online datingmarkt is mi een gespannen toestand geworden en staat haaks op hoe de natuur het heeft geregeld. Als je erover nadenkt is het haast ridicuul. De omgekeerde wereld als je het mij vraagt. Maar het levert nog steeds stelletjes op, dus op die hoop varen wij, singles.
Ooitverlegen, daar heb je een punt. Er is weinig spontaan of onbevangen meer aan als je er druk op zet. De online datingmarkt is mi een gespannen toestand geworden en staat haaks op hoe de natuur het heeft geregeld. Als je erover nadenkt is het haast ridicuul. De omgekeerde wereld als je het mij vraagt. Maar het levert nog steeds stelletjes op, dus op die hoop varen wij, singles.
zaterdag 12 oktober 2019 om 13:59
Ik heb het gevoel vooral nu mijn zus een nieuwe relatie heeft, ze gaan nu samenwonen en het wordt allemaal zo enorm benadrukt.
Als ik mijn ouders spreek gaat het weer over de verhuizing en wat voor kast ze weer hebben gekocht enzo.
Het rare is, zelf heb ik eigenlijk helemaal geen zin in een relatie momenteel, geen idee hoe ik me weer aan moet gaan passen.
Ben echt teveel gehecht aan mijn vrijheid en er komen natuurlijk ook weer meer verplichtingen bij.
Ik zie dat eigenlijk maar moeilijk voor me de laatste tijd. Maar altijd alleen blijven zie ik eigenlijk ook niet zitten. Dus dat gaat wat op en af...
En dan komt inderdaad wat Campercamping zegt, de maatschappelijke druk toch naar boven... Een relatie wordt toch wel gezien als het hoogst haalbare doel ofzo en je wordt er gewoon continu geconfronteerd.
Ik kwam laatst een oude bekende tegen en die begon ook meteen over mijn zus, wat leuk dat ze een vriend heeft en gaat samenwonen. Ja hartstikke leuk, maar ik ben ook met genoeg dingen bezig en daar wordt niet naar gevraagd. Of er word gevraagd hoe het met mij en de liefde is.
Dus beetje irritant is het wel...
(Dat is eigenlijk nog een understatement )
Liever niet quoten trouwens, altijd een beetje bang voor herkenning maar moest het ff kwijt
Als ik mijn ouders spreek gaat het weer over de verhuizing en wat voor kast ze weer hebben gekocht enzo.
Het rare is, zelf heb ik eigenlijk helemaal geen zin in een relatie momenteel, geen idee hoe ik me weer aan moet gaan passen.
Ben echt teveel gehecht aan mijn vrijheid en er komen natuurlijk ook weer meer verplichtingen bij.
Ik zie dat eigenlijk maar moeilijk voor me de laatste tijd. Maar altijd alleen blijven zie ik eigenlijk ook niet zitten. Dus dat gaat wat op en af...
En dan komt inderdaad wat Campercamping zegt, de maatschappelijke druk toch naar boven... Een relatie wordt toch wel gezien als het hoogst haalbare doel ofzo en je wordt er gewoon continu geconfronteerd.
Ik kwam laatst een oude bekende tegen en die begon ook meteen over mijn zus, wat leuk dat ze een vriend heeft en gaat samenwonen. Ja hartstikke leuk, maar ik ben ook met genoeg dingen bezig en daar wordt niet naar gevraagd. Of er word gevraagd hoe het met mij en de liefde is.
Dus beetje irritant is het wel...
(Dat is eigenlijk nog een understatement
)Liever niet quoten trouwens, altijd een beetje bang voor herkenning maar moest het ff kwijt
zaterdag 12 oktober 2019 om 16:04
Jullie hebben het er over dat er weinig single leuke mannen zijn...
Maar zouden jullie alle vrienden en mannen van jullie vriendinnen, nichten en zussen relatiemateriaal vinden?
Zowel uiterlijk als innerlijk?
Ik denk dat ik er op eentje nu wel zou vallen... maar toen hij single was zag ik hem ook niet staan. Wel eens iemand op het werk gedacht 'jammer dat hij niet single is'.
Ik denk niet dat het zo'n verschil uitmaakt maar is dat voor jullie wel zo?
Maar zouden jullie alle vrienden en mannen van jullie vriendinnen, nichten en zussen relatiemateriaal vinden?
Zowel uiterlijk als innerlijk?
Ik denk dat ik er op eentje nu wel zou vallen... maar toen hij single was zag ik hem ook niet staan. Wel eens iemand op het werk gedacht 'jammer dat hij niet single is'.
Ik denk niet dat het zo'n verschil uitmaakt maar is dat voor jullie wel zo?
zaterdag 12 oktober 2019 om 16:33
Attraverso schreef: ↑12-10-2019 12:56Ben nu bijna 50 en gaat inderdaad moeilijker. Maar heb gewoon de indruk dat er zo weinig interessante mannen van mijn leeftijd single zijn. Ik heb geen kinderen meer thuis en heb op dat vlak veel vrijheid. Ben dan niet bereid om mijn weekends gaan aan te passen naar de jonge kinderen van iemand anders, die hebben mannen van rond de 50 nog vaak. Of ze zijn gewoon niet interessant, geen brede interesses, niet verzorgd,... En de weinige mannen die dat wel zijn hebben vaak geen nood aan iets serieus. Die nemen het er van. Daar krijg je na 1 of 2 dates een berichtje van dat ze iemand gevonden hebben 'waar het meer mee klikt'.
Ik als man van 50 (
) denk dat (gemiddeld genomen) 40er mannen iets meer aandacht van vrouwelijke leeftijdsgenoten hebben dan toen ze 20er waren. Dat, plus het feit dat 90% van de vrouwen meestal dezelfde 10% van de mannen leuk vindt zorgt dat die mannen er relaxed in staan en steeds weer op 'wat beters' wachten. Met de wetenschap dat ze, als ze willen, snel en makkelijk een nieuwe partner zouden hebben, kunnen ze zich dit gedrag gevoelsmatig permitteren. Anders zouden ze zich wel wat krampachtiger vasthouden aan een nieuwe verovering.
zaterdag 12 oktober 2019 om 17:23
Heb ik ook hoor Yesss, die ''relatie-stress''. Je voelt wel de maatschappelijke druk, maar het beangstigt ook dat je moet voldoen aan een bepaald ideaalplaatje.
Mijn motto is de laatste tijd om alles niet te groot te maken en geen (te) hoge verwachtingen te hebben.
Maar volgens mij ben ik daar redelijk alleen in. Velen van mijn leeftijd zijn opzoek naar een leven dat bijna richting jetset- achtig gaat. Het moet allemaal maar bomvol zitten met lunchjes in hippe tentjes hier, chique etentjes daar..
Op Spotify ben ik een podcast tegen gekomen over daten : Datevermaak (voor sommigen hier misschien wel eens leuk om te luisteren). Maar dat zijn ook weer van die typische millennial randstedelingen die het leven allemaal ''larger than life'' willen maken en veel te veel eisen aan alles, iedereen en zichzelf stellen. Aan hun manier van praten merk ik ook helemaal niet dat ze gewoon op zoek zijn naar een lief, fijn persoon, maar er moet zoveel méér zijn, maar wat dat dan precies is, weten ze zelf volgens mij ook niet....
En dat vind ik nou precies het lastige. Volgens mij val ik binnen geen enkele groep. Ik ben opzicht wel intelligent en hoog opgeleid, maar ook weer niet zo'n typische persoon die in het centrum van een hippe stad moet wonen en allerlei hippe dingen moet doen de hele tijd. Maar de meeste. (ex) studenten, zijn wel zo. Grosso modo zie ik ook twee gescheiden groepen : de ''randstedelingen'' en de ''provincialen''. Als je heel duidelijk één van beiden bent, dan vind je elkaar denk ik makkelijk. Maar ik ben beiden niet echt.
Mijn motto is de laatste tijd om alles niet te groot te maken en geen (te) hoge verwachtingen te hebben.
Maar volgens mij ben ik daar redelijk alleen in. Velen van mijn leeftijd zijn opzoek naar een leven dat bijna richting jetset- achtig gaat. Het moet allemaal maar bomvol zitten met lunchjes in hippe tentjes hier, chique etentjes daar..
Op Spotify ben ik een podcast tegen gekomen over daten : Datevermaak (voor sommigen hier misschien wel eens leuk om te luisteren). Maar dat zijn ook weer van die typische millennial randstedelingen die het leven allemaal ''larger than life'' willen maken en veel te veel eisen aan alles, iedereen en zichzelf stellen. Aan hun manier van praten merk ik ook helemaal niet dat ze gewoon op zoek zijn naar een lief, fijn persoon, maar er moet zoveel méér zijn, maar wat dat dan precies is, weten ze zelf volgens mij ook niet....
En dat vind ik nou precies het lastige. Volgens mij val ik binnen geen enkele groep. Ik ben opzicht wel intelligent en hoog opgeleid, maar ook weer niet zo'n typische persoon die in het centrum van een hippe stad moet wonen en allerlei hippe dingen moet doen de hele tijd. Maar de meeste. (ex) studenten, zijn wel zo. Grosso modo zie ik ook twee gescheiden groepen : de ''randstedelingen'' en de ''provincialen''. Als je heel duidelijk één van beiden bent, dan vind je elkaar denk ik makkelijk. Maar ik ben beiden niet echt.
zaterdag 12 oktober 2019 om 17:48
Precies dat, ik wil daar ook helemaal niet mee bezig zijn en dichtbij mezelf blijven, maar soms is dat gewoon lastig...Campercamping schreef: ↑12-10-2019 17:23Heb ik ook hoor Yesss, die ''relatie-stress''. Je voelt wel de maatschappelijke druk, maar het beangstigt ook dat je moet voldoen aan een bepaald ideaalplaatje.
Mijn motto is de laatste tijd om alles niet te groot te maken en geen (te) hoge verwachtingen te hebben.
Maar aan de andere kant, ik zou ook met niemand willen ruilen in mijn omgeving. Het moet toch allemaal wel een beetje volgens het boekje, een bepaald plaatje wat nagestreefd wordt, ook voor de buitenwereld.
Mooi motto, zou ook wel een goede voor mij zijn en meer in het moment leven. Ik ben ook nog weleens geneigd om mezelf kleiner te maken of te vergelijken met anderen dus ik heb voortaan een mantra die ik in mijn hoofd zeg als ik me even onzeker voel
