Relaties
alle pijlers
Unhappy single? Samen zijn we hier unhappy singles :)
donderdag 16 augustus 2018 om 21:08
Ik kan wel weer schrijven in mijn dagboek, maar die zegt niks terug 
En heb behoefte aan relativering, gesprekspartners en ook ben ik benieuwd of ik nu nou de enige ben....Of in ieder geval de enige die er open over is
Ik ben unhappy single. Er lijkt wel hier een taboe op te rusten, want iedereen is happy single. Natuurlijk is samen leuker, maar alleen moet je het ook fijn kunnen hebben. Nou, ik vind er maar weinig aan. Ik kan mijzelf prima vermaken, maar regelmatig ook niet (soms wanneer ik iets leuks doe) en dan vliegen de muren, mijn gevoelens en gedachtes mij aan.
Ik vind het jammer dat ik tegen een muur van onbegrip stuit, zowel van mensen in een relatie als andere singles. Het is zoals het is, dus je kan het maar beter accepteren en het beste ervan maken. Maar wanneer dat niet altijd lukt, dan lijkt het alsof mensen niet zo goed weten te reageren. Ik hoef heus niet gelijk bij je op de sofa te liggen en mijn diepste problemen erover te delen. Maar iets meer in de trant van: (ongewild) single zijn suckt!
Voordat iedereen erover heen valt. Ik heb een prima leven met wat vrienden en ben bezig om contacten op te doen en mijn kennissenkring uit te breiden. Dat gaat schelen. Ik ben wisselend actief aan het daten. Soms geen zin en te druk met (leuk) werk. Soms is het even weer leuk en dan heb ik weer een paar dates gehad. Ik laat het een beetje op zijn beloop
Mijn relatiecv, voor wie het interesseert
Kalverliefde van een paar maanden. En 2 liefdes gehad. 4 en 5 jaar. Daarna nog een intense relatie gehad van een paar maanden, waar ik wisselend nog liefdesverdriet van heb. Allemaal stuk voor stuk fijne mannen. Met hun tekortkomingen, die heb ik ook en daardoor was de relatie niet perfect maar grotendeels van de tijd wel goed. We pasten niet bij elkaar of de tekortkomingen braken ons op. Ik spreek bijna al mijn exen nog. Ik herken mij zelden in sommige horrorverhalen op het forum. Ik realiseer mij dat ik daarmee geluk heb gehad dat ik hele fijne mannen en fijne relaties heb gehad. Ik weet hoe het is om geliefd te worden door je lief en samen door het leven te gaan. Ik heb ze nog niet gehoord, maar het is wachten wanneer iemand zegt: onbegrijpelijk dat jij single bent. Jij bent zo leuk!
We weten niet hoe het leven loopt en wie weet blijf ik wel even single en blijft die behoefte om erover te praten en schrijven. Kan ik ook eens mijn dagboek met rust laten
Dus klets away Wat is jouw relatiecv? Hoe beleef jij je singleleven? Wat zijn de momenten dat je haat om single te zijn en wanneer juist niet (elk nadeel hep zijn voordeel 
) Wat zeggen mensen over jou als single? Kijk je ook weleens jaloers naar stelletjes? Hoe doe je sommige dingen als single (die spin loopt echt niet vanzelf de deur uit 
)
En heb behoefte aan relativering, gesprekspartners en ook ben ik benieuwd of ik nu nou de enige ben....Of in ieder geval de enige die er open over is Ik ben unhappy single. Er lijkt wel hier een taboe op te rusten, want iedereen is happy single. Natuurlijk is samen leuker, maar alleen moet je het ook fijn kunnen hebben. Nou, ik vind er maar weinig aan. Ik kan mijzelf prima vermaken, maar regelmatig ook niet (soms wanneer ik iets leuks doe) en dan vliegen de muren, mijn gevoelens en gedachtes mij aan.
Ik vind het jammer dat ik tegen een muur van onbegrip stuit, zowel van mensen in een relatie als andere singles. Het is zoals het is, dus je kan het maar beter accepteren en het beste ervan maken. Maar wanneer dat niet altijd lukt, dan lijkt het alsof mensen niet zo goed weten te reageren. Ik hoef heus niet gelijk bij je op de sofa te liggen en mijn diepste problemen erover te delen. Maar iets meer in de trant van: (ongewild) single zijn suckt!
Voordat iedereen erover heen valt. Ik heb een prima leven met wat vrienden en ben bezig om contacten op te doen en mijn kennissenkring uit te breiden. Dat gaat schelen. Ik ben wisselend actief aan het daten. Soms geen zin en te druk met (leuk) werk. Soms is het even weer leuk en dan heb ik weer een paar dates gehad. Ik laat het een beetje op zijn beloop
Mijn relatiecv, voor wie het interesseert
Kalverliefde van een paar maanden. En 2 liefdes gehad. 4 en 5 jaar. Daarna nog een intense relatie gehad van een paar maanden, waar ik wisselend nog liefdesverdriet van heb. Allemaal stuk voor stuk fijne mannen. Met hun tekortkomingen, die heb ik ook en daardoor was de relatie niet perfect maar grotendeels van de tijd wel goed. We pasten niet bij elkaar of de tekortkomingen braken ons op. Ik spreek bijna al mijn exen nog. Ik herken mij zelden in sommige horrorverhalen op het forum. Ik realiseer mij dat ik daarmee geluk heb gehad dat ik hele fijne mannen en fijne relaties heb gehad. Ik weet hoe het is om geliefd te worden door je lief en samen door het leven te gaan. Ik heb ze nog niet gehoord, maar het is wachten wanneer iemand zegt: onbegrijpelijk dat jij single bent. Jij bent zo leuk!
We weten niet hoe het leven loopt en wie weet blijf ik wel even single en blijft die behoefte om erover te praten en schrijven. Kan ik ook eens mijn dagboek met rust laten
Dus klets away Wat is jouw relatiecv? Hoe beleef jij je singleleven? Wat zijn de momenten dat je haat om single te zijn en wanneer juist niet (elk nadeel hep zijn voordeel ) Wat zeggen mensen over jou als single? Kijk je ook weleens jaloers naar stelletjes? Hoe doe je sommige dingen als single (die spin loopt echt niet vanzelf de deur uit )
dinsdag 2 april 2019 om 20:17
Ik ben soms verbaasd dat het topic al zoveel pagina's kent en dat er nog steeds dingen geschreven worden die nieuwe herkenning oproepen. Zo fijn is dat!Flylib schreef: ↑30-03-2019 23:22Ik heb weer even last van een ´sucks to be single´ momentje....
Iemand van mijn dansschool die ik wel date-waardig vond blijkt al een tijdje met iemand te daten. Kans verkeken helaas. Misschien had ik eerder een move moeten maken, maar op dat moment was ik nog teveel met mijn collega bezig.
Het verwerken van de dateperiode met mijn collega verloopt best redelijk. Ik heb haar nauwelijks meer gezien en doordat ik op alle vlakken het contact met haar heb verbroken verdwijnt ze stukje bij beetje uit mijn gedachten. Na morgen zal het allemaal een stuk sneller gaan, want morgen heeft ze haar laatste werkdag op onze afdeling en ik ben vrij. Dus dat scheelt
Maar ik merk wel dat ik me nu erg alleen voel op deze vrije zaterdagavond. En ja, ik kan het relativeren. Want ik heb fijne vrienden die ik regelmatig zie, en dankzij het dansen en mijn onregelmatige werktijden ben ik veel in de weer.
Mijn leven is dus prima, maar toch merk ik in een weekend als deze (een vrij weekend zonder plannen) dat ik iemand naast me mis om mee te kletsen, te knuffelen, dingen te ondernemen of gewoon helemaal niks te ondernemen.....
Ik baal er ook gewoon van dat ik het afgelopen jaar te vaak tegen 'net niet' momenten in de liefde ben aangelopen. En mijn hoofd tolt daar continu over op dit moment. Wanneer gaat het weer eens gebeuren en gaat het überhaupt gebeuren?
Het is een gevoel wat wel weer overgaat, dat weet ik. Maar als het gevoel er is, is het rot. Op momenten als deze merk ik dat ik het best moeilijk vind om alleen thuis te zijn zonder iets voorhanden te hebben. Ik heb in 2 jaar therapie veel over mezelf geleerd, waaronder het feit dat ik tevreden moet zijn over mezelf, en in het algemeen gaat dat best okee....maar nu heb ik weer even zo'n down momentje dat ik me niet relaxed voel over mezelf.
Best stom eigenlijk als ik me bedenk dat ik niet altijd een vrij weekend heb, dus er eigenlijk extra van moet genieten. En soms gaat dat goed, en soms niet....zoals nu....
Ik moet er maar gewoon even doorheen....zal vanzelf wel weer goed komen.
Beetje onsamenhangend verhaal dit, maar de kern moge duidelijk zijn. Ik mis iemand.....
Nou ja, niet fijn dat het zo is natuurlijk. Maar man man, dankzij jullie/dit topic voel ik mij iets minder zielig, alleen etc. Omdat mijn gevoel gedeeld word met jullie. Het maakt het allemaal wat draaglijker.Zo ook het 'net niet' momenten met de liefde. Vreselijk is dat. Ergens super fijn om dat gevoel een beetje te hebben. Je leeeeeeeeeeeeft. Alles is net iets mooier van kleur en je straalt zelf ook wat. Maar als het dan op niks uitloopt of nog erger, stom of zelfs een naar einde heeft. Dan is dat bijna haast vervelender dan gewoon (unhappy) single zijn en daarmee dealen.
Mijn liefdesleven is dood momenteel. En inmiddels voel ik zelfs een beetje angst. Want wat als een beetje leuke man zich straks aandient? Dan vrees ik dat ik hem helemaal bedolf met mijn aandacht en verlangen. Niet handig. Goed, schiet niet op om hieraan te denken. Deal ik wel mee als het zover is.
Hopelijk is het weekend oké verlopen ondanks bepaalde gevoelens die de boventoon voerde. Het gaat inderdaad over. Even door de zure appel en/of afleiding zoeken. Hier al een week dat ik intensief aan het Netflixen ben. Zit niet zo lekker in mijn vel in het algemeen, maar specifiek door werk. Loopt even niet lekker. Komt goed, maar even kut nu. Ik gun mijzelf ook aandacht voor mijzelf. Betere tijden komen vanzelf weer.
Anyway, je bent niet alleen in je gevoel
dinsdag 2 april 2019 om 20:44
Hier ook weer veel herkenning en ook niet helemaal lekker in mijn vel momenteel...
Wanneer is het nou eens mijn tijd? Dat gevoel. Op meerdere vlakken. Verder mis ik een maatje, waar je alles mee kan delen, iemand die trots op je is, je goed kent en ook je kan motiveren als het even niet lukt en andersom. Want ik weet dat ik een zorgzaam type ben. Ik vond alleen zijn altijd heerlijk en nu nog wel met tijden, maar ik merk ook wel dat ik iets mis. Altijd alles uit jezelf moeten halen.
Helaas ook niet veel sociaal leven, omdat iedereen gesetteld is, vriendschappen verloren. Misschien heb ik het hier al weleens vermeld.
Hier ook een angst... Maar meer de angst om alleen te blijven en dat is iets wat ik niet graag toegeef en wat ook niemand van mij weet. Ik kom altijd heel vrolijk over, maar van binnen soms pfoehh.
Maar ik blijf ook hoop houden op betere tijden, ik ben sowieso een laatbloeier dus het moet gewoon goed komen
Wanneer is het nou eens mijn tijd? Dat gevoel. Op meerdere vlakken. Verder mis ik een maatje, waar je alles mee kan delen, iemand die trots op je is, je goed kent en ook je kan motiveren als het even niet lukt en andersom. Want ik weet dat ik een zorgzaam type ben. Ik vond alleen zijn altijd heerlijk en nu nog wel met tijden, maar ik merk ook wel dat ik iets mis. Altijd alles uit jezelf moeten halen.
Helaas ook niet veel sociaal leven, omdat iedereen gesetteld is, vriendschappen verloren. Misschien heb ik het hier al weleens vermeld.
Hier ook een angst... Maar meer de angst om alleen te blijven en dat is iets wat ik niet graag toegeef en wat ook niemand van mij weet. Ik kom altijd heel vrolijk over, maar van binnen soms pfoehh.
Maar ik blijf ook hoop houden op betere tijden, ik ben sowieso een laatbloeier dus het moet gewoon goed komen
dinsdag 2 april 2019 om 22:19
Ik heb zowel bindingsangst als de angst om alleen te blijven. Beiden vind ik eng. Ik heb toch met bepaalde dingen een drijvende kracht nodig om dingen (blijven) te doen. Van mezelf ben ik best passief. Deels mijn karakter en deels angst. Angst dat ik iets niet kan afmaken omdat het me toch teveel energie kost of ik het ineens niet meer leuk vind. Dan heb ik aanmoediging en advies nodig als niet goed lukt. Nu is mijn moeder die persoon voor me. Zij staat het dichtst bij me. Maar ze heeft niet het eeuwige leven. Aan de andere kant ben ik bang in een ongelukkige relatie te belanden waar ik niet meer uitkom. En ja, ook weinig vriendschappen. Vaak teleurgesteld daarin. Het gevoel het 5e wiel te zijn.
dinsdag 2 april 2019 om 23:32
Ik merk het de laatste tijd sterker dat ik op zich de dag zonder problemen doorkom maar het gemis zit vooral in alleen naar bed , alleen wakker worden en gewoon geen persoon hebben om dingen mee te delen. Dat je zoals bij een relatie of huisgenoot weet: elke avond zien we elkaar en maken we onderdeel uit van elkaars leven. Het is gewoon steeds dat op het eind je je leven alleen leeft hoe zeer je je ook omringt met andere mensen op bepaalde momenten.
woensdag 3 april 2019 om 06:40
Ik erger me kapot aan het feit dat elke man die ik tegenkom online binnen een uur over seks begint. En ik ben behoorlijk preuts en bedekt gekleed, dus ik snap het niet. In het echt ontmoet ik alleen bezette mannen, of mannen die niet mijn type zijn. Maar ook die laatsten willen maar een ding. Het is de vloek van 30 zijn denk ik. Ik wil settlen, de mannen zitten in hun quarterlife crisis.
woensdag 3 april 2019 om 21:17
Hey Lovestar,Lovestar schreef: ↑02-04-2019 20:17Ik ben soms verbaasd dat het topic al zoveel pagina's kent en dat er nog steeds dingen geschreven worden die nieuwe herkenning oproepen. Zo fijn is dat!
Zo ook het 'net niet' momenten met de liefde. Vreselijk is dat. Ergens super fijn om dat gevoel een beetje te hebben. Je leeeeeeeeeeeeft. Alles is net iets mooier van kleur en je straalt zelf ook wat. Maar als het dan op niks uitloopt of nog erger, stom of zelfs een naar einde heeft. Dan is dat bijna haast vervelender dan gewoon (unhappy) single zijn en daarmee dealen.
Mijn liefdesleven is dood momenteel. En inmiddels voel ik zelfs een beetje angst. Want wat als een beetje leuke man zich straks aandient? Dan vrees ik dat ik hem helemaal bedolf met mijn aandacht en verlangen. Niet handig. Goed, schiet niet op om hieraan te denken. Deal ik wel mee als het zover is.
Hopelijk is het weekend oké verlopen ondanks bepaalde gevoelens die de boventoon voerde. Het gaat inderdaad over. Even door de zure appel en/of afleiding zoeken. Hier al een week dat ik intensief aan het Netflixen ben. Zit niet zo lekker in mijn vel in het algemeen, maar specifiek door werk. Loopt even niet lekker. Komt goed, maar even kut nu. Ik gun mijzelf ook aandacht voor mijzelf. Betere tijden komen vanzelf weer.
Anyway, je bent niet alleen in je gevoel
Dat vind ik ook zo fijn aan dit topic. Het is fijn om te zien dat ik niet de enige ben met dit soort gevoelens.
Soms lijkt het net of de wereld om me heen me praktisch dwingt een ´happy´ single leven te leiden. En over het algemeen leid ik ook een prima leven qua stabiliteit en sociale zaken, maar ik steek niet onder stoelen of banken dat ik het niet fijn vind om single te zijn. Ik mis die connectie, en ik mis iemand om me heen en dat is gewoon een feit. En de pogingen die ik tot nog toe heb ondernemen om die connectie te vinden verliepen niet goed....en dat gevoel dat je ineens weer met lege handen staat maakt me verdrietig en frustreert me. En als dat iets is wat je zorgen baart mag dat gewoon worden uitgesproken, niks mis mee. Het leven is niet altijd 'good vibes only'.
Tegelijkertijd zie ik gelukkig wel in dat het geen zin heeft om te blijven rouwen, dus ik ga vrolijk verder met waar ik ben gebleven. Mijn werk, mijn hobby´s, enzovoort
En verder gewoon leuke contacten blijven maken, zowel offline als online....je weet maar nooit wat er op je pad komt Hoop dat je een fijne netflix-week hebt gehad. Het is heel belangrijk dat je jezelf een break geeft als het even niet lekker loopt, doe je goed
Mijn weekend was helaas niet denderend, maar ben nu weer lekker op dreef. Met werk, maar ook allerlei afspraken die me lekker bezighouden.
Wat ook helpt in mijn betere gevoel nu is dat de date-collega de grenzen van mijn irritaties heeft bereikt. Toen we stopten met daten had ik haar duidelijk aangegeven dat ik geen privé contact meer met haar wilde hebben. Afgelopen weekend, in haar laatste werkdagen op onze afdeling appt ze me ineens over de verhalen die er over ons rondgaan op de afdeling. Zij trekt zich dat kennelijk erg aan, en mij interesseert het geen fluit wat er allemaal wordt gezegd.
Wat mij hier vooral aan irriteerde was het feit dat ze me na lange tijd ineens appt, maar in plaats van wat interesse tonen in mij begint ze over dit soort onzin. Dat gecombineerd met haar sowieso al vreemde karakter hebben het verwerkingsproces ineens in een stroomversnelling gebracht. Ik ben klaar met haar. Ik heb inmiddels ook haar nummer uit mijn telefoon gegooid. Ik heb ook niet meer gereageerd op haar appjes. Ik heb even tot 10 geteld en ben maar in ignore-modus gegaan. Daar bereik ik vooral voor mezelf meer mee. Want haar angsten over wat kletspraat is haar probleem, niet die van mij
Ik ga weer vrolijk verder...enne, Lovestar...je hebt helemaal gelijk: betere tijden komen vanzelf wel weer
woensdag 3 april 2019 om 23:03
ik heb al 7 jaar liefdesverdriet en daarom ook nog steeds single... ik vind mezelf behoorlijk triest!maar het lukt me maar niet hem te vergeten... en ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik ooit hetzelfde voor een andere man zal voelen, nooit hetzelfde natuulijk...,maar dat iemand de moeite waard voelt om weer iets mee op te bouwen...maar ja, de jaren vliegen voorbij en word er niet jonger op en voel een soort onrust...alsof het nu toch gauw moet gaan gebeuren...ik mis de leuke dingen van samenzijn heel erg, je bij iemand voelen horen...maar ben ook blij dat ik kan gaan en staan waar ik wil...
donderdag 4 april 2019 om 09:23
Ik herken dit wel een beetje. Het is bij mij 8 jaar geleden dat het uitging met een liefde die ik toch wel als grote liefde beschouwde. En dan ging het ook nog op zo'n rotmanier uit. Hij bleek een ander te hebben. Gelukkig heeft hij het met mij wel netjes afgesloten. Maar het heeft me destijds zo'n pijn gedaan. Ik was met hem op vakantie geweest en kort daarna was het over. Het heeft me 3 jaar gekost om daar echt overheen te komen. En nog steeds denk ik regelmatig aan hem. Niet dat ik hem terug wil. Maar ik zie hem nog steeds een soort van als ideale man. Ik kon zo met hem lachen maar okk goed praten. Maar ik laat dat idee ook wel bewust los. Ik ben inmiddels 32 en was destijds 24. Destijds was hij voor me de ideale man, maar de tijd tikt door en mensen veranderen.veraviva35 schreef: ↑03-04-2019 23:03ik heb al 7 jaar liefdesverdriet en daarom ook nog steeds single... ik vind mezelf behoorlijk triest!maar het lukt me maar niet hem te vergeten... en ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik ooit hetzelfde voor een andere man zal voelen, nooit hetzelfde natuulijk...,maar dat iemand de moeite waard voelt om weer iets mee op te bouwen...maar ja, de jaren vliegen voorbij en word er niet jonger op en voel een soort onrust...alsof het nu toch gauw moet gaan gebeuren...ik mis de leuke dingen van samenzijn heel erg, je bij iemand voelen horen...maar ben ook blij dat ik kan gaan en staan waar ik wil...
donderdag 4 april 2019 om 09:29
wat ik met daten merk is dat er best wat mannen zijn, die naar mijn idee wat hopeloos op zoek zijn. Ze zijn dan gelijk helemaal verliefd en praten over serieuze zaken. Allemaal leuk en aardig. Maar ik wil wel het idee hebben dat ze mij bijzonder vinden. vaak krijg ik meer het gevoel dat ze gewoon heel graag een relatie willen en bij iedere vrouw die op hun pad komt er zo vol ingaan.
Wat me ook stoort: mannen op die datingapps die nog geen zin kunnen typen zonder spelfouten:
- ik vindt
- me moeder
- is ipv eens.
echt een afknapper!
Wat me ook stoort: mannen op die datingapps die nog geen zin kunnen typen zonder spelfouten:
- ik vindt
- me moeder
- is ipv eens.
echt een afknapper!
donderdag 4 april 2019 om 11:37
Ik heb juist het omgekeerde, ze willen alleen seks meestal.mick87 schreef: ↑04-04-2019 09:29wat ik met daten merk is dat er best wat mannen zijn, die naar mijn idee wat hopeloos op zoek zijn. Ze zijn dan gelijk helemaal verliefd en praten over serieuze zaken. Allemaal leuk en aardig. Maar ik wil wel het idee hebben dat ze mij bijzonder vinden. vaak krijg ik meer het gevoel dat ze gewoon heel graag een relatie willen en bij iedere vrouw die op hun pad komt er zo vol ingaan.
Wat me ook stoort: mannen op die datingapps die nog geen zin kunnen typen zonder spelfouten:
- ik vindt
- me moeder
- is ipv eens.
echt een afknapper!
En spelfouten knap ik ook op af. Of mannen die geen opleiding hebben afgemaakt.
donderdag 4 april 2019 om 12:03
Jouw ideale man is dus iemand die uiteindelijk vreemdgaat. Iemand die je niet voor jouw kiest.mick87 schreef: ↑04-04-2019 09:23Ik herken dit wel een beetje. Het is bij mij 8 jaar geleden dat het uitging met een liefde die ik toch wel als grote liefde beschouwde. En dan ging het ook nog op zo'n rotmanier uit. Hij bleek een ander te hebben. Gelukkig heeft hij het met mij wel netjes afgesloten. Maar het heeft me destijds zo'n pijn gedaan. Ik was met hem op vakantie geweest en kort daarna was het over. Het heeft me 3 jaar gekost om daar echt overheen te komen. En nog steeds denk ik regelmatig aan hem. Niet dat ik hem terug wil. Maar ik zie hem nog steeds een soort van als ideale man. Ik kon zo met hem lachen maar okk goed praten. Maar ik laat dat idee ook wel bewust los. Ik ben inmiddels 32 en was destijds 24. Destijds was hij voor me de ideale man, maar de tijd tikt door en mensen veranderen.
De magie van de onbereikbare liefde.
Van bereikbare mannen zie je vooral de beperkingen.
Ik vind het moeilijk om niet te oordelen. Er is een flinke groep mannen die niet mee lijkt te tellen en andere mannen krijgen met gemak 1 vrouw aan elke vinger.
donderdag 4 april 2019 om 15:22
Ik vind het onbedoeld grappig hoe mannen keihard op spelfouten worden afgeserveerd. Toevallig heb ik nu al ruim een jaar intensief app contact met een man die daarin ook wel eens taalfouten maakt (voor zover ik dat juist beoordeel).
Tegelijk weet ik door wat hij heeft gedaan voor mensen hoeveel er aan de kant wordt geschoven als iemand hem daarop zou afserveren en dat is heel veel. Maar goed, zijn vriendin heeft hem niet via een dating app leren kennen.
Tegelijk weet ik door wat hij heeft gedaan voor mensen hoeveel er aan de kant wordt geschoven als iemand hem daarop zou afserveren en dat is heel veel. Maar goed, zijn vriendin heeft hem niet via een dating app leren kennen.
donderdag 4 april 2019 om 18:45
Jaren met liefdesverdriet rondlopen herken ik ook wel. Het is pas sinds dit jaar dat ik echt over mijn relatie van destijds heen ben. Helemaal eerlijk naar de dates die ik in de tussentijd heb gehad voelt dat dan ook niet helemaal, het kan zijn dat ik die meer als rebound zocht dan dat ik er echt open voor stond.
Ondertussen ben ik al een maand helemaal happy single en blijf ik in de 'mood' zitten dat een relatie geen noodzaak is maar een leuke toevoeging aan mijn leven mocht ik bij toeval tegen iemand aanlopen. Op zoek gaan doe ik dan ook niet meer
Grappig trouwens hoe mensen ineens een stuk belangstellender naar je zijn als je lekker in je vel zit. Ik verdenk twee vrouwen ervan dat ze recent met me hebben geprobeerd te flirten, hoewel ik vrijwel blind voor dat soort signalen ben. Net als de meeste mannen denk ik
Ondertussen ben ik al een maand helemaal happy single en blijf ik in de 'mood' zitten dat een relatie geen noodzaak is maar een leuke toevoeging aan mijn leven mocht ik bij toeval tegen iemand aanlopen. Op zoek gaan doe ik dan ook niet meer
Grappig trouwens hoe mensen ineens een stuk belangstellender naar je zijn als je lekker in je vel zit. Ik verdenk twee vrouwen ervan dat ze recent met me hebben geprobeerd te flirten, hoewel ik vrijwel blind voor dat soort signalen ben. Net als de meeste mannen denk ik
I like trains...
I'm not crazy, my mother had me tested...
I'm not crazy, my mother had me tested...
vrijdag 5 april 2019 om 16:38
Dat merk ik ook als man zijnde en dan voornamelijk op de datingapp Paiq je krijgt daar al snel vragen over je relatiegeschiedenis, kinderen etc,etc van de dames. Ik heb zoiets dat komt vanzelf allemaal wel als de klik er is, Als ze daar mee beginnen is het gelijk zo geforceerd of/en ik moet morgen een relatie hebben. Laat maar denk ik dan dan mis ik al gelijk het gevoel van iets van een klik. Op datingapps zoals happn en tinder haak ik bij vrouwen voornamelijk af op snapchatfilters(kom je bent richting de 30 ga je toch geen konijnenoren op je gezicht zetten), standaardteksten zoals Ik ben spontaan, levensgenieter en blabla, en het promoten van haar instaaccount. Hoewel ik toe ben aan iets serieus maar niet hopeloos opzoek. Is het soms lastig inschatten om zo niet over te komen, moet je nu wel gelijk een berichtje sturen ja of nee? Als je even niks laten weten gaat de aandacht dan weg? En nee ik probeer het bij lange na niet bij iedere willekeurige vrouw. Soms heb ik er ook dagen/weken bij zitten dat ik met niemand aan het babbelen ben.mick87 schreef: ↑04-04-2019 09:29wat ik met daten merk is dat er best wat mannen zijn, die naar mijn idee wat hopeloos op zoek zijn. Ze zijn dan gelijk helemaal verliefd en praten over serieuze zaken. Allemaal leuk en aardig. Maar ik wil wel het idee hebben dat ze mij bijzonder vinden. vaak krijg ik meer het gevoel dat ze gewoon heel graag een relatie willen en bij iedere vrouw die op hun pad komt er zo vol ingaan.
Wat me ook stoort: mannen op die datingapps die nog geen zin kunnen typen zonder spelfouten:
- ik vindt
- me moeder
- is ipv eens.
echt een afknapper!
vrijdag 5 april 2019 om 16:53
Dat is best een lange tijd om te verwerken. Misschien ben je ondertussen al wat opener om nieuwe potentiële partners te ontdekken? Ik ben het met jou eens dat kwaliteitseisen niet hoeven te vervagen omdat je ouder wordt. Ik erger me ook aan dialect of schrijffouten.
En ja, als single van eind 20 eigenlijk best gelukkig om me te focussen op werk & sport, alleen affectie en seks ontbreekt. Al zal dat niet zomaar met eender wie gebeuren.
vrijdag 5 april 2019 om 19:22
Ik sta er zeker voor open om potentiele partners te ontmoeten. Maar ik merk dat ik vaak die grote klik mis die ik met ex had. Dat gevoel dat je je gelijk helemaal thuisvoelt bij iemand. En veel lol met elkaar hebben en hetzelfde in het leven staan. Dat gevoel heb ik in de afgelopen 7 jaar nog maar 2 keer gehad bij een man. En beide keren werd het niets, om verschillende redenen. En zo tikt de tijd door en verstrijken de jaren.Charles_Gentle28 schreef: ↑05-04-2019 16:53Dat is best een lange tijd om te verwerken. Misschien ben je ondertussen al wat opener om nieuwe potentiële partners te ontdekken? Ik ben het met jou eens dat kwaliteitseisen niet hoeven te vervagen omdat je ouder wordt. Ik erger me ook aan dialect of schrijffouten.
En ja, als single van eind 20 eigenlijk best gelukkig om me te focussen op werk & sport, alleen affectie en seks ontbreekt. Al zal dat niet zomaar met eender wie gebeuren.
Datingapps doe ik niet echt meer aan. Het voelt mij als een onnatuurlijk iets. Je gaat dan daten met iemand van wie je niet weet of je die IRL aantrekkelijk vindt. Zo zou het niet horen te gaan, maar andersom: Daten met iemand die je uit het echte leven kent en die je interessant/aantrekkelijk en van daaruit via daten verder kijken.
Op dit moment heb ik aandacht van een man die ik uit de kroeg ken. Laatst heb ik in een dronken bui wat slap staan te ouwehoeren. Naderhand voegde hij me toe op Facebook. En nu stuurt ie me berichtjes. Hij zegt dat ie me beter wil leren kennen en graag met me op date zou willen. Zoiets vind ik leuk en ongedwongen.
Het toeval wil dat hij in zijn vakgebied bekend is in Nederland. Er zijn op internet best veel foto's en filmpjes van hem te vinden. Dus die ben ik nu allemaal aan het kijken
. Ik merk dat ik hem wel interessant vind. Dus ik denk dat die date er zeker gaat komen.
vrijdag 5 april 2019 om 21:21
Ik herken wat die zekere kieskeurigheid, wens voor iets puur. Ik gebruik geen online apps omdat het echte leven me wel kansen biedt nieuwe mensen te leren kennen. Zo is er de laatste tijd een meisje erg geïnteresseerd in me. Ik val normaal op oudere dames, in de dertig. Zij is begin twintig en daarenboven heel erg ‘petite’. Ik twijfel oprecht of ze me fysiek wel aankan...
zaterdag 6 april 2019 om 13:45
Ik betrapte me vandaag op een treurige gedachte: elke dag weer een dag ouder.. en een dag langer single. Je kan niet eeuwig 22 zijn dus dan ontmoet je langzamerhand ook steeds oudere mensen met daten. En die hebben vaak al meer meegemaakt in hun leven. Die groei mis ik. Ik ben nog steeds de eeuwige single zonder echte date ervaring. Soms best fijn, want ook weinig ellende maar je matcht dan niet zo heel goed met mensen die al verder zijn in het leven of waar gelijk alles serieus moet zijn deze keer.
zaterdag 6 april 2019 om 14:16
heb je ervaren dat je niet zo goed matcht met andere mensen dan? En wat bedoel je met: "Verder in het leven"?lola712 schreef: ↑06-04-2019 13:45Ik betrapte me vandaag op een treurige gedachte: elke dag weer een dag ouder.. en een dag langer single. Je kan niet eeuwig 22 zijn dus dan ontmoet je langzamerhand ook steeds oudere mensen met daten. En die hebben vaak al meer meegemaakt in hun leven. Die groei mis ik. Ik ben nog steeds de eeuwige single zonder echte date ervaring. Soms best fijn, want ook weinig ellende maar je matcht dan niet zo heel goed met mensen die al verder zijn in het leven of waar gelijk alles serieus moet zijn deze keer.
Zelf ben ik ook al heel lang alleen. Nooit samengewoond, nooit lang iets serieus gehad etc. Maar ik kan niet zeggen dat anderen 'verder' zijn dan ik. Zo zie ik dat niet. Doordat ik al lang alleen ben, heb ik andere keuzes gemaakt in het leven en andere dingen ervaren dan anderen. Op sommige vlakken ben ik dan ook 'verder' dan anderen. Het is maar net hoe je er zelf tegenaan kijkt. Vaak zitten dingen in je eigen hoofd en kijken anderen er helemaal niet zo tegenaan.
Hoe oud ben je nu?
zaterdag 6 april 2019 om 14:57
Klinkt ook zo treurig, maar heb dit jaar voor het eerst dat ik op zie tegen een dag als morgen : 20 graden, heerlijk weer, maar ik zal 'm toch weer in mijn eentje moeten maken. En dat lukt ook vast wel, rondje wielrennen, uurtje in de zon zitten, voor je het weet is de dag weer voorbij en heb je toch best een prima dagje gehad.
Maar ik mis dit jaar voor het eerst wel écht een persoon die je altijd even kunt bellen of altijd even mee kunt afspreken.
Het is ook wel typisch om te zien hoe er elk jaar meer redenen bij komen waardoor vrienden niet kunnen. Vorige zomer had ik nog een vriend die elke dag overdag in het weekend beschikbaar was om even naar een terras te gaan of iets dergelijks. Nu heeft hij met zijn vriendin een huis gekocht, en is het overdags klussen. En dan appt hij me wel of ik zin heb om in de avond even een biertje bij hem te komen drinken, wat ik vaak ook wel doe, maar waarvan ik ook weer denk : tja hier ga ik natuurlijk ook niemand tegen komen
Begin het wel steeds raarder te vinden waarom het juist bij mij zo moeilijk loopt. Ik werd altijd gezien als degene uit de vriendengroep die als eerste een gezin zou hebben. Nou ik word over een maand 30 en het is al jaren geleden dat ik uberhaupt een date heb gehad.
Een vriend van mij heeft een lichte vorm van autisme. Op vakantie ben ik dan degene die alles regelt, iedereen aanspreeekt, het meeest assertief en open is naar vreeemden en op dingen afstapt. Maar hij heeft een relatie van drie jaar, die gaat voorbij, en alsof de duvel ermee speelt heeft hij binnen twee maanden weer een andere meid aan de haak geslagen Ik gun het hem van harte en voel me echt niet beter of een betere ''catch'' ofzo, maar het maakt wel dat ik soms denk : Hoe dan?! Wat doe ik verkeerd.
Maar ik mis dit jaar voor het eerst wel écht een persoon die je altijd even kunt bellen of altijd even mee kunt afspreken.
Het is ook wel typisch om te zien hoe er elk jaar meer redenen bij komen waardoor vrienden niet kunnen. Vorige zomer had ik nog een vriend die elke dag overdag in het weekend beschikbaar was om even naar een terras te gaan of iets dergelijks. Nu heeft hij met zijn vriendin een huis gekocht, en is het overdags klussen. En dan appt hij me wel of ik zin heb om in de avond even een biertje bij hem te komen drinken, wat ik vaak ook wel doe, maar waarvan ik ook weer denk : tja hier ga ik natuurlijk ook niemand tegen komen
Begin het wel steeds raarder te vinden waarom het juist bij mij zo moeilijk loopt. Ik werd altijd gezien als degene uit de vriendengroep die als eerste een gezin zou hebben. Nou ik word over een maand 30 en het is al jaren geleden dat ik uberhaupt een date heb gehad.
Een vriend van mij heeft een lichte vorm van autisme. Op vakantie ben ik dan degene die alles regelt, iedereen aanspreeekt, het meeest assertief en open is naar vreeemden en op dingen afstapt. Maar hij heeft een relatie van drie jaar, die gaat voorbij, en alsof de duvel ermee speelt heeft hij binnen twee maanden weer een andere meid aan de haak geslagen
Ik gun het hem van harte en voel me echt niet beter of een betere ''catch'' ofzo, maar het maakt wel dat ik soms denk : Hoe dan?! Wat doe ik verkeerd.
zaterdag 6 april 2019 om 16:24
Heel herkenbaar FCBM! Vooral het laatste stukje en dat is iets wat ik eigenlijk niet wil voelen maar toch denk ik het soms ook.
Ik snap het soms ook echt niet...
Iemand in mijn omgeving heeft sinds kort ook een nieuwe vriend, echt een leuke man.
En ik snap ook eigenlijk niet waarom zij wel en ik niet.
Slechte gedachtes misschien hoor en eigenlijk wil je ze ook niet hebben maar ik vind mezelf eigenlijk best wel een leuk persoon.
En dat bedoel ik niet op een arrogante manier, heb gewoon op een positieve manier aan mezelf gewerkt de laatste jaren en qua uiterlijk zit het volgens mij ook wel goed.
Maar toch zie ik mensen die moeilijker zijn als ik en qua karakter ook niet altijd even leuk zijn.. die dan ineens met een leuke partner aan komen zetten.
Dan denk ik ook weleens, wat doe ik dan verkeerd?
Nogmaals, niet hele leuke en aardige gedachtes misschien maar wel fijn om het hier eens kwijt te kunnen
Ik snap het soms ook echt niet...
Iemand in mijn omgeving heeft sinds kort ook een nieuwe vriend, echt een leuke man.
En ik snap ook eigenlijk niet waarom zij wel en ik niet.
Slechte gedachtes misschien hoor en eigenlijk wil je ze ook niet hebben maar ik vind mezelf eigenlijk best wel een leuk persoon.
En dat bedoel ik niet op een arrogante manier, heb gewoon op een positieve manier aan mezelf gewerkt de laatste jaren en qua uiterlijk zit het volgens mij ook wel goed.
Maar toch zie ik mensen die moeilijker zijn als ik en qua karakter ook niet altijd even leuk zijn.. die dan ineens met een leuke partner aan komen zetten.
Dan denk ik ook weleens, wat doe ik dan verkeerd?
Nogmaals, niet hele leuke en aardige gedachtes misschien maar wel fijn om het hier eens kwijt te kunnen
zaterdag 6 april 2019 om 20:02
Zie PB van vorige weekyesss schreef: ↑06-04-2019 16:24Heel herkenbaar FCBM! Vooral het laatste stukje en dat is iets wat ik eigenlijk niet wil voelen maar toch denk ik het soms ook.
Ik snap het soms ook echt niet...
Iemand in mijn omgeving heeft sinds kort ook een nieuwe vriend, echt een leuke man.
En ik snap ook eigenlijk niet waarom zij wel en ik niet.
Slechte gedachtes misschien hoor en eigenlijk wil je ze ook niet hebben maar ik vind mezelf eigenlijk best wel een leuk persoon.
En dat bedoel ik niet op een arrogante manier, heb gewoon op een positieve manier aan mezelf gewerkt de laatste jaren en qua uiterlijk zit het volgens mij ook wel goed.
Maar toch zie ik mensen die moeilijker zijn als ik en qua karakter ook niet altijd even leuk zijn.. die dan ineens met een leuke partner aan komen zetten.
Dan denk ik ook weleens, wat doe ik dan verkeerd?
Nogmaals, niet hele leuke en aardige gedachtes misschien maar wel fijn om het hier eens kwijt te kunnen
zaterdag 6 april 2019 om 20:15
Zeer herkenbaar.lola712 schreef: ↑06-04-2019 13:45Ik betrapte me vandaag op een treurige gedachte: elke dag weer een dag ouder.. en een dag langer single. Je kan niet eeuwig 22 zijn dus dan ontmoet je langzamerhand ook steeds oudere mensen met daten. En die hebben vaak al meer meegemaakt in hun leven. Die groei mis ik. Ik ben nog steeds de eeuwige single zonder echte date ervaring. Soms best fijn, want ook weinig ellende maar je matcht dan niet zo heel goed met mensen die al verder zijn in het leven of waar gelijk alles serieus moet zijn deze keer.
Ook ik heb weinig date-ervaringen en ik sta hier steeds 'huiveriger' en gereserveerder tegenover.
Hoe ouder ik word, hoe moeilijker het lijkt te worden.
Gelukkig ga ik er niet (meer) gebukt onder en vind ik 'alleen' zijn eigenlijk wel prima.
Wil me niet afhankelijk stellen van iemand anders die mijn 'levensgeluk' zou moeten gaan invullen.
Dat klinkt wellicht wat zwaar, zo bedoel ik het echter niet.
Ik zie een relatie meer als een aanvulling, dan als een invulling.
