Relaties
alle pijlers
Unhappy single? Samen zijn we hier unhappy singles :)
donderdag 16 augustus 2018 om 21:08
Ik kan wel weer schrijven in mijn dagboek, maar die zegt niks terug 
En heb behoefte aan relativering, gesprekspartners en ook ben ik benieuwd of ik nu nou de enige ben....Of in ieder geval de enige die er open over is
Ik ben unhappy single. Er lijkt wel hier een taboe op te rusten, want iedereen is happy single. Natuurlijk is samen leuker, maar alleen moet je het ook fijn kunnen hebben. Nou, ik vind er maar weinig aan. Ik kan mijzelf prima vermaken, maar regelmatig ook niet (soms wanneer ik iets leuks doe) en dan vliegen de muren, mijn gevoelens en gedachtes mij aan.
Ik vind het jammer dat ik tegen een muur van onbegrip stuit, zowel van mensen in een relatie als andere singles. Het is zoals het is, dus je kan het maar beter accepteren en het beste ervan maken. Maar wanneer dat niet altijd lukt, dan lijkt het alsof mensen niet zo goed weten te reageren. Ik hoef heus niet gelijk bij je op de sofa te liggen en mijn diepste problemen erover te delen. Maar iets meer in de trant van: (ongewild) single zijn suckt!
Voordat iedereen erover heen valt. Ik heb een prima leven met wat vrienden en ben bezig om contacten op te doen en mijn kennissenkring uit te breiden. Dat gaat schelen. Ik ben wisselend actief aan het daten. Soms geen zin en te druk met (leuk) werk. Soms is het even weer leuk en dan heb ik weer een paar dates gehad. Ik laat het een beetje op zijn beloop
Mijn relatiecv, voor wie het interesseert
Kalverliefde van een paar maanden. En 2 liefdes gehad. 4 en 5 jaar. Daarna nog een intense relatie gehad van een paar maanden, waar ik wisselend nog liefdesverdriet van heb. Allemaal stuk voor stuk fijne mannen. Met hun tekortkomingen, die heb ik ook en daardoor was de relatie niet perfect maar grotendeels van de tijd wel goed. We pasten niet bij elkaar of de tekortkomingen braken ons op. Ik spreek bijna al mijn exen nog. Ik herken mij zelden in sommige horrorverhalen op het forum. Ik realiseer mij dat ik daarmee geluk heb gehad dat ik hele fijne mannen en fijne relaties heb gehad. Ik weet hoe het is om geliefd te worden door je lief en samen door het leven te gaan. Ik heb ze nog niet gehoord, maar het is wachten wanneer iemand zegt: onbegrijpelijk dat jij single bent. Jij bent zo leuk!
We weten niet hoe het leven loopt en wie weet blijf ik wel even single en blijft die behoefte om erover te praten en schrijven. Kan ik ook eens mijn dagboek met rust laten
Dus klets away Wat is jouw relatiecv? Hoe beleef jij je singleleven? Wat zijn de momenten dat je haat om single te zijn en wanneer juist niet (elk nadeel hep zijn voordeel 
) Wat zeggen mensen over jou als single? Kijk je ook weleens jaloers naar stelletjes? Hoe doe je sommige dingen als single (die spin loopt echt niet vanzelf de deur uit 
)
En heb behoefte aan relativering, gesprekspartners en ook ben ik benieuwd of ik nu nou de enige ben....Of in ieder geval de enige die er open over is Ik ben unhappy single. Er lijkt wel hier een taboe op te rusten, want iedereen is happy single. Natuurlijk is samen leuker, maar alleen moet je het ook fijn kunnen hebben. Nou, ik vind er maar weinig aan. Ik kan mijzelf prima vermaken, maar regelmatig ook niet (soms wanneer ik iets leuks doe) en dan vliegen de muren, mijn gevoelens en gedachtes mij aan.
Ik vind het jammer dat ik tegen een muur van onbegrip stuit, zowel van mensen in een relatie als andere singles. Het is zoals het is, dus je kan het maar beter accepteren en het beste ervan maken. Maar wanneer dat niet altijd lukt, dan lijkt het alsof mensen niet zo goed weten te reageren. Ik hoef heus niet gelijk bij je op de sofa te liggen en mijn diepste problemen erover te delen. Maar iets meer in de trant van: (ongewild) single zijn suckt!
Voordat iedereen erover heen valt. Ik heb een prima leven met wat vrienden en ben bezig om contacten op te doen en mijn kennissenkring uit te breiden. Dat gaat schelen. Ik ben wisselend actief aan het daten. Soms geen zin en te druk met (leuk) werk. Soms is het even weer leuk en dan heb ik weer een paar dates gehad. Ik laat het een beetje op zijn beloop
Mijn relatiecv, voor wie het interesseert
Kalverliefde van een paar maanden. En 2 liefdes gehad. 4 en 5 jaar. Daarna nog een intense relatie gehad van een paar maanden, waar ik wisselend nog liefdesverdriet van heb. Allemaal stuk voor stuk fijne mannen. Met hun tekortkomingen, die heb ik ook en daardoor was de relatie niet perfect maar grotendeels van de tijd wel goed. We pasten niet bij elkaar of de tekortkomingen braken ons op. Ik spreek bijna al mijn exen nog. Ik herken mij zelden in sommige horrorverhalen op het forum. Ik realiseer mij dat ik daarmee geluk heb gehad dat ik hele fijne mannen en fijne relaties heb gehad. Ik weet hoe het is om geliefd te worden door je lief en samen door het leven te gaan. Ik heb ze nog niet gehoord, maar het is wachten wanneer iemand zegt: onbegrijpelijk dat jij single bent. Jij bent zo leuk!
We weten niet hoe het leven loopt en wie weet blijf ik wel even single en blijft die behoefte om erover te praten en schrijven. Kan ik ook eens mijn dagboek met rust laten
Dus klets away Wat is jouw relatiecv? Hoe beleef jij je singleleven? Wat zijn de momenten dat je haat om single te zijn en wanneer juist niet (elk nadeel hep zijn voordeel ) Wat zeggen mensen over jou als single? Kijk je ook weleens jaloers naar stelletjes? Hoe doe je sommige dingen als single (die spin loopt echt niet vanzelf de deur uit )
zondag 16 juni 2019 om 02:31
Op een bruiloft kan ook, heb ik net ondervonden. Geen idee wat hij precies wou van me, maar in elk geval contact en zoenen. Ik was niet bezig deze avond met hem inschatten, dus ik weet ook nog niet goed wat ik van hem vind. Dat hij goed kan dansen en enthousiast is, zijn wel pluspunten!
Maar ik weet dus niet of zijn bedoeling eerder seks was. Ik vind het een beetje raar als iemand een one night stand zoekt op een bruiloft, dus als dat de intentie is knap ik af.
En ik wil niet te lang twee mensen daten, is niet fair en leidt dan juist nergens toe. Ze hebben ook nog eens precies dezelfde naam.
Ik gok dat ik vast niet ineens de liefde van mijn leven heb gevonden, maar wie weet leidt een keer zo'n maffe ontmoeting tot iets.
Maar ik weet dus niet of zijn bedoeling eerder seks was. Ik vind het een beetje raar als iemand een one night stand zoekt op een bruiloft, dus als dat de intentie is knap ik af.
En ik wil niet te lang twee mensen daten, is niet fair en leidt dan juist nergens toe. Ze hebben ook nog eens precies dezelfde naam.
Ik gok dat ik vast niet ineens de liefde van mijn leven heb gevonden, maar wie weet leidt een keer zo'n maffe ontmoeting tot iets.
zondag 16 juni 2019 om 07:52
Internet zie (En ervaar) ik, toch wel als beste optie.
Echt veel vriendinnen die best lang alleen waren hebben toch iemand via internet ontmoet.
En ik zelf ook een paar weken geleden
Was wel een beetje klaar met swipen en elke keer maar weer die standaard gesprekken, meestal via Tinder. Dus had die er af gegooid en toch maar weer eens een betaalde site, en de eerste met wie ik ging daten was het raak!
Zoveel zelfde interesses en denken over zoveel dingen hetzelfde, echt heel leuk tot nu toe.
En voor mij was dit min in 6de of 7de date via internet, als ik bij anderen kijk is het ook meestal rond de 5 internet dates dat er wel een keer een leuke tussen zit. Je moet je alleen niet helemaal blind staten op uiterlijk.
Echt veel vriendinnen die best lang alleen waren hebben toch iemand via internet ontmoet.
En ik zelf ook een paar weken geleden
Was wel een beetje klaar met swipen en elke keer maar weer die standaard gesprekken, meestal via Tinder. Dus had die er af gegooid en toch maar weer eens een betaalde site, en de eerste met wie ik ging daten was het raak!
Zoveel zelfde interesses en denken over zoveel dingen hetzelfde, echt heel leuk tot nu toe.
En voor mij was dit min in 6de of 7de date via internet, als ik bij anderen kijk is het ook meestal rond de 5 internet dates dat er wel een keer een leuke tussen zit. Je moet je alleen niet helemaal blind staten op uiterlijk.
zondag 16 juni 2019 om 10:43
In mijn ervaring duurt het ook vaak wel langer. Ik ben nu tweede helft dertig en heb het gevoel dat er in die leeftijdsgroep best nogal wat mensen zitten met issues of die 'gewoon' nogal raar of eigenlijk niet echt relatie-minded of daar geschikt voor blijken te zijn.
En natuurlijk de typische dingen bij een eerste bericht, bijvoorbeeld:
- iemand die steeds een nieuw profiel neemt (wel met foto) en me dan een bericht stuurt waarin hij zich niet bewust lijkt van het feit dat hij me de afgelopen maanden (en ook in een eerdere datingperiode al eens) al vaker berichten heeft gestuurd. Ik ben gestopt erop te reageren, ook omdat hij me complimenteerde over mijn bondig profiel. Nou is mijn profiel veel, maar níet bondig
- iemand die al jaren hetzelfde 'origineel-grappige' openingsbericht blijkt te sturen. In algemeenheden en dan zogenaamd in juridisch jargon. Het kwam me bekend voor en ik bleek vier jaar geleden hetzelfde bericht te hebben ontvangen.
- iemand die zijn introductiebericht eindigt met de opmerking dat hij het zwarte schaap in de familie is en of ik, cq de lezer, dat erg vind.
- iemand die schreef mijn profiel te hebben gelezen en zei dat het volgens hem.wel compleet was. Euh, oké, krijg ik nu een sticker? (Of het moet een grapje geweest zijn, maar daar zag ik geen signalen van).
Dit soort dingen doet het altijd goed als anekdote op maandagochtend bij mijn collega's, maar ben er onderhand ook wel weer een beetje klaar mee...
En natuurlijk de typische dingen bij een eerste bericht, bijvoorbeeld:
- iemand die steeds een nieuw profiel neemt (wel met foto) en me dan een bericht stuurt waarin hij zich niet bewust lijkt van het feit dat hij me de afgelopen maanden (en ook in een eerdere datingperiode al eens) al vaker berichten heeft gestuurd. Ik ben gestopt erop te reageren, ook omdat hij me complimenteerde over mijn bondig profiel. Nou is mijn profiel veel, maar níet bondig
- iemand die al jaren hetzelfde 'origineel-grappige' openingsbericht blijkt te sturen. In algemeenheden en dan zogenaamd in juridisch jargon. Het kwam me bekend voor en ik bleek vier jaar geleden hetzelfde bericht te hebben ontvangen.
- iemand die zijn introductiebericht eindigt met de opmerking dat hij het zwarte schaap in de familie is en of ik, cq de lezer, dat erg vind.
- iemand die schreef mijn profiel te hebben gelezen en zei dat het volgens hem.wel compleet was. Euh, oké, krijg ik nu een sticker? (Of het moet een grapje geweest zijn, maar daar zag ik geen signalen van).
Dit soort dingen doet het altijd goed als anekdote op maandagochtend bij mijn collega's, maar ben er onderhand ook wel weer een beetje klaar mee...
Je hebt dit. En je hebt dat. Da's al heel wat.
zondag 16 juni 2019 om 10:44
Ik ben nu 32. Vrij laat denk ik, voor een eerste gezonde relatie?Charlie82 schreef: ↑15-06-2019 20:40@ Uilenzeik: hoe oud ben je dan, als ik vragen mag?
Ik herken heel erg wat je schrijft, over foute relaties en niet van jezelf houden. Na mijn laatste heel erg foute man, nu 8 jaar geleden, ben ik ook met mezelf aan de slag gegaan. Die relatie was een eyeopener over hoe erg ik met me liet sollen. Ook door een paar vrienden, die niet veilig waren, maar ik had dat niet zo goed door (dacht altijd ergens dat ik bepaald ingewikkeld gedoe verdiende of zo). Sinds een tijdje, na veel werk aan mezelf (psycholoog, training zelfcompassie, ea) denk ik dat ik een stuk verder sta dan vroeger. Maar toch ontmoet ik niemand... Online daten blijkt niets voor mij. Ik heb ook gewoon de tijd niet voor dat uren nutteloos geswipe en gechat, vrees ik. Maar ja, in het wild kom je ze niet tegen, toch? Ook ik ga naar de sportschool ed...
Vraagje aan alle mensen hier met nieuwbakken lovers: waar zijn jullie hen tegengekomen?
(ja, daar ben ik nu eens nieuwsgierig naar)
Ik herken wat je schrijft. En ook dat 'maar waar ga ik iemand vinden dan?' gevoel. Het was bij mij een toevallige samenkomst van omstandigheden dat we beide toen op onze ontmoetingsplek (de sportschool haha!) waren. Hij is daar normaal niet op die dag en tijd. Kwestie van geluk dus in dit geval. Ik heb geen tips voor je, behalve dan doorgaan zoals je doet. Vier iedere dag dat je keihard aan jezelf hebt gewerkt! Doe gewoon de dingen die je leuk vindt. Mocht je dan bij zo'n activiteit ineens tegen iemand aanlopen, dan hebben jullie in elk geval al 1 interesse gemeen
. Ik denk dat je het voor jezelf ook makkelijker maakt als je je open opstelt, naar alles en iedereen. Roep een keer extra vrolijk gedag in de sportschool, neem als je ergens bent waar veel onbekenden zijn zelf het initiatief tot een praatje, stel jezelf voor aan de mensen waarmee je al 20 minuten op die vertraagde bus staat te wachten. En niet perse alleen aantrekkelijke mannen, maar gewoon open stellen voor iedereen. Wie weet waar het nieuwe contact je brengt! Ik zit sinds enkele maanden ontzettend lekker in mijn vel, goed humeur, zin in het leven en dat straal ik blijkbaar uit. Mijn nieuwe liefde is daar, zegt hij, als een blok voor gevallen. Mijn enthousiasme, de spontaniteit en de grote lach op mijn gezicht. Een open houding, benaderbaar en nieuwsgierig zijn does the trick . Ik merk overigens wel dat mijn oude denkpatronen, mezelf niet goed genoeg vinden, willen pleasen om gezien te worden en de onzekerheid, dat die niet meer op de voorgrond treden maar er wel nog zijn. Ik zat van de week een dag minder lekker in mijn vel en dan slaat de twijfel keihard toe. Ik voel dan echt onrust van binnen en angst. Mijn nieuwe relatie is heerlijk en veilig zoals veilig hoort te zijn, maar het is ook iets dat ik nog nooit eerder ervaren heb en daardoor heel eng. Mijn veiligheid bestond jarenlang uit mezelf wegcijferen, gemanipuleerd/gekleineerd worden, genegeerd worden en dit allemaal ook toe laten. Dit is compleet anders en heel fijn maar tegelijk ook doodeng... Op slechte dagen verval ik in mijn oude denkpatroon en gedrag. Dat blijft de rest van mijn leven een strijd met mijzelf vrees ik.
Verdeel en heers.
zondag 16 juni 2019 om 13:36
Druk, maar gezellige weekendjoysjuhhh schreef: ↑13-06-2019 21:45Mijn date is op vakantie en we hebben afgesproken elkaar daarna weer te zien. Oftewel, momenteel ben ik niet op zoek. En.... Dat is... Heeeeerlijk rustig. Afgelopen tijd was ik er ook minder mee bezig.
Bovendien zijn er veel andere leuke dingen in mijn leven: hardlopen (de km moeten omhoog want marathon in november), werk is lekker druk, zang en gitaarles (en onee! In juli een uitvoering...). Genoeg leuk werk aan de winkel dus. Ik begrijp dat bij de bruiloft aankomende zaterdag eten zit en een party dus ik heb er HEUWL veel zin in. Word gehaald en gebracht, goed geroggeld dacht ik zo. Ook andere feestjes en een roadtripvakantie met een vriendin komen eraan.
Oja, ik moet mijn familie er nog weer eens tussen proppen.
En ook genoeg op de lange termijn, klink leuk.Leuk ook van je date en dat jullie elkaar vaker gaan zien als het goed is. Ook weer eens fijn om iemand vaker dan 1x te zien. #kampioen1date
(ik heb het over mijzelf)
zondag 16 juni 2019 om 14:05
Ik herken het wel, denk ik. Ik vermoed dat je het nodige meegemaakt hebt. Sommige dingen gemist ook? Je hebt misschien wat andere karaktertrekken dan een doorsnee persoon. En je hebt zo je valkuilen en kwaliteiten. Het wollige herken ik ook wel. In mijn geval is dat ik het moeilijk vind om hoofdzaken van bijzaken te scheiden. En ik denk associatief. Je zegt 1 ding, dan roept dat tig dingen bij mij op en die dingen weer tig dingen. Zo krijgt iemand een heel verhaal, op 1 simpele vraag bij wijze van spreken.Upward_spiral schreef: ↑13-06-2019 23:45Bedankt voor je reactie.
Het vergt nog veel stappen om deze ontwikkeling door te gaan maken.
Ik ben er echter van overtuigd dat dit goed gaat komen
Vaak vraag ik me wel af hoe ik überhaupt iemand kan benaderen (voor contact).
Wil niet vaag of wollig overkomen hierin, maar ik vind (nieuwe) contacten leggen gewoon erg moeilijk.
Vaak voel ik een soort van afstand hierin en lijkt het net alsof er een soort van 'muur' is waar ik tegenaan loop.
Tevens voel ik mij ook vaak hierin niet gehoord en begrepen.
Ben al gauw bang dat ik me opdring en/of op een ongepaste manier iemand bejegen.
Dat zorgt ook weer voor een blokkade bij mij.
Ook voel ik me vaak anoniem in deze maatschappij en voel weinig verbondenheid.
Zonder me daarbij in een slachtofferrol te willen plaatsen.
Activiteiten zoals de sportschool, bioscoop, sauna etc zijn ontzettend leuk en ook nuttig, maar je doet er geen nieuwe contacten mee op.
Dat vind ik ergens wel weer erg jammer.
Wil zeker niet doelloos lopen klagen, maar ik zie momenteel geen situaties waarin ik makkelijker contact zou kunnen leggen.
Dating zou voor de hand kunnen liggen; dit is echter bij mij nooit effectief gebleken.
Ik wil voorkomen dat ons gesprek een soort therapiesessie wordt. Dus ik probeer het beperkt te houden en je kan zelf ook aangeven wat je prettig vind.
Iemand benaderen kan altijd. De meeste mensen vinden dat leuk zelfs. Je moet niet denken dat niemand op je zit te wachten, want dat is echt niet zo
Verder, als je wat andere en ook meer dingen heb meegemaakt dan de meesten (van jouw leeftijd), heb je andere ervaringen. Deze veranderen je. Je weet wellicht al wat eerder wat belangrijk voor je is. Je begrijpt anderen niet zo goed en andersom. Dat kan denk ik wel eenzaam voelen. En vervreemd van anderen. Ik denk wat helpt is om uit je hoofd te gaan en meer in je zijn te staan. Wat ik zo lees, is dat je veels te veel denkt voor/vanuit een ander. Denk eens aan jezelf. Hoe wil jij overkomen en wees daar tevreden mee.
En die anonimiteit in de samenleving is een ontwikkeling van deze tijd. Helaas weinig aan te doen, behalve adapteren. Kan je natuurlijk wel jammer en lastig vinden, daar niet van.
Sportschool: in kleine groepjes trainen? Een teamsport doen? Mensen aanspreken? Bioscoop heb je van die clubjes die samen naar de film gaan. Vooraf of achteraf nog wat drinken vaak. Eh sauna is wel een beetje een rustige hobby
Ik denk niet dat je klaagt en zo kom je niet op mij over. Wel hoor ik dat je vast zit en daarvan baalt.
zondag 16 juni 2019 om 14:06
Kut is dat. Dikke knuffelIlovefairytales schreef: ↑14-06-2019 10:45Ik heb soms moeite omdat mijn vriendschappen weer zijn verandert.
Eentje die bleek te liegen. En een ander zit in een slecht huwelijk.
En nu ging ik bijvoorbeeld alleen naar een ander stad met zo een ns actie. Ik had ook boek bij.
Ergens was ik in een soort energie van “he fijn ik kan alleen met mezelf genieten” maar ook weer niet. Dacht had ik maar iemand om het mee te delen zo een dagje weg en samen zoenen.
Ik voelde toen echt een soort van leegte.
Bij tijd en wijlen heeft iedereen die hier meeleest en schrijft hier last van. Alleen zijn (zonder vrienden op dat moment of een parter) als je dat niet wil zijn is rot.
Ging het gevoel nog weg? Ik hoop dat je nog heb kunnen genieten van je dagje weg
zondag 16 juni 2019 om 14:10
zondag 16 juni 2019 om 14:11
Grappig dat het zo loopt. Je kan inderdaad even kort aankijken of het wat is. En dan een beslissing maken.joysjuhhh schreef: ↑16-06-2019 02:31Op een bruiloft kan ook, heb ik net ondervonden. Geen idee wat hij precies wou van me, maar in elk geval contact en zoenen. Ik was niet bezig deze avond met hem inschatten, dus ik weet ook nog niet goed wat ik van hem vind. Dat hij goed kan dansen en enthousiast is, zijn wel pluspunten!
Maar ik weet dus niet of zijn bedoeling eerder seks was. Ik vind het een beetje raar als iemand een one night stand zoekt op een bruiloft, dus als dat de intentie is knap ik af.
En ik wil niet te lang twee mensen daten, is niet fair en leidt dan juist nergens toe. Ze hebben ook nog eens precies dezelfde naam.
Ik gok dat ik vast niet ineens de liefde van mijn leven heb gevonden, maar wie weet leidt een keer zo'n maffe ontmoeting tot iets.
zondag 16 juni 2019 om 14:12
coolpack2 schreef: ↑16-06-2019 10:43In mijn ervaring duurt het ook vaak wel langer. Ik ben nu tweede helft dertig en heb het gevoel dat er in die leeftijdsgroep best nogal wat mensen zitten met issues of die 'gewoon' nogal raar of eigenlijk niet echt relatie-minded of daar geschikt voor blijken te zijn.
En natuurlijk de typische dingen bij een eerste bericht, bijvoorbeeld:
- iemand die steeds een nieuw profiel neemt (wel met foto) en me dan een bericht stuurt waarin hij zich niet bewust lijkt van het feit dat hij me de afgelopen maanden (en ook in een eerdere datingperiode al eens) al vaker berichten heeft gestuurd. Ik ben gestopt erop te reageren, ook omdat hij me complimenteerde over mijn bondig profiel. Nou is mijn profiel veel, maar níet bondig
- iemand die al jaren hetzelfde 'origineel-grappige' openingsbericht blijkt te sturen. In algemeenheden en dan zogenaamd in juridisch jargon. Het kwam me bekend voor en ik bleek vier jaar geleden hetzelfde bericht te hebben ontvangen.
- iemand die zijn introductiebericht eindigt met de opmerking dat hij het zwarte schaap in de familie is en of ik, cq de lezer, dat erg vind.
- iemand die schreef mijn profiel te hebben gelezen en zei dat het volgens hem.wel compleet was. Euh, oké, krijg ik nu een sticker? (Of het moet een grapje geweest zijn, maar daar zag ik geen signalen van).
Dit soort dingen doet het altijd goed als anekdote op maandagochtend bij mijn collega's, maar ben er onderhand ook wel weer een beetje klaar mee...
Jeetje!
zondag 16 juni 2019 om 14:14
Haha, geeft niet hoor! Ik reageer daarom ook maar een paar keer per week. Dan slinger ik mijn pc aan, want dat typt veel lekkerder dan via de telefoon. Lekker doen waar jij zin in hebt
zondag 16 juni 2019 om 15:29
Ik ben ook unhappy single, relatie is in begin april ten einde gekomen (ik heb er een eind aangemaakt) MAAR ik merk dat ik in een neerwaartse spiraal terechtkom. Ik kan heel moeilijk mijn draai vinden en wil heel graag de deur uit...maar niet alleen. Heb weinig tot geen vrienden. Die 2 wie ik nog heb/had zijn zo druk dat ze nergens meer tijd voor hebben...en familie...pfff
Kortom ik voel me eenzaam en wil hier van af...maar hoe ?
Kortom ik voel me eenzaam en wil hier van af...maar hoe ?
zondag 16 juni 2019 om 15:29
Wat een fijne en begripvolle reactie.Lovestar schreef: ↑16-06-2019 14:05Ik herken het wel, denk ik. Ik vermoed dat je het nodige meegemaakt hebt. Sommige dingen gemist ook? Je hebt misschien wat andere karaktertrekken dan een doorsnee persoon. En je hebt zo je valkuilen en kwaliteiten. Het wollige herken ik ook wel. In mijn geval is dat ik het moeilijk vind om hoofdzaken van bijzaken te scheiden. En ik denk associatief. Je zegt 1 ding, dan roept dat tig dingen bij mij op en die dingen weer tig dingen. Zo krijgt iemand een heel verhaal, op 1 simpele vraag bij wijze van spreken.
Ik wil voorkomen dat ons gesprek een soort therapiesessie wordt. Dus ik probeer het beperkt te houden en je kan zelf ook aangeven wat je prettig vind.
Iemand benaderen kan altijd. De meeste mensen vinden dat leuk zelfs. Je moet niet denken dat niemand op je zit te wachten, want dat is echt niet zo
Verder, als je wat andere en ook meer dingen heb meegemaakt dan de meesten (van jouw leeftijd), heb je andere ervaringen. Deze veranderen je. Je weet wellicht al wat eerder wat belangrijk voor je is. Je begrijpt anderen niet zo goed en andersom. Dat kan denk ik wel eenzaam voelen. En vervreemd van anderen. Ik denk wat helpt is om uit je hoofd te gaan en meer in je zijn te staan. Wat ik zo lees, is dat je veels te veel denkt voor/vanuit een ander. Denk eens aan jezelf. Hoe wil jij overkomen en wees daar tevreden mee.
En die anonimiteit in de samenleving is een ontwikkeling van deze tijd. Helaas weinig aan te doen, behalve adapteren. Kan je natuurlijk wel jammer en lastig vinden, daar niet van.
Sportschool: in kleine groepjes trainen? Een teamsport doen? Mensen aanspreken? Bioscoop heb je van die clubjes die samen naar de film gaan. Vooraf of achteraf nog wat drinken vaak. Eh sauna is wel een beetje een rustige hobby
Ik denk niet dat je klaagt en zo kom je niet op mij over. Wel hoor ik dat je vast zit en daarvan baalt.
Heel erg bedankt hiervoor; doet me erg goed om dit te lezen.
Je hebt het erg sterk omschreven en daar haal ik weer erg veel nieuwe leerpunten uit.
Heb inderdaad best wel veel dingen gemist, zoals (liefdes)relaties.
Had pas op mijn 21e een relatie en hier is het eigenlijk grotendeels ook bij gebleven (ben nu 42).
Rare situatie eigenlijk wel.
Aansluiting vinden in deze huidige tijd is niet makkelijk.
Wil zeker niet doelloos hierover klagen; het is een bepaalde constatering die ik doe.
Wellicht is een teamsport (of tennis bijvoorbeeld) beter dan naar de sportschool gaan (alhoewel ik toch echt wat aan mijn conditie en gewicht moet doen).
De sauna is altijd heerlijk om naar toe te gaan; erg veel contact maak je daar echter niet.
Naar de bioscoop ga ik soms alleen (aangezien je tijdens de film ook niet echt met elkaar kunt praten), maar soms ook wel met vrienden etc.
Het klopt ook dat je schrijft dat ik teveel denk voor en vanuit een ander.
Daar moet ik ook mee gaan stoppen.
Hiermee roep ik ook teveel onzekerheid op bij mijzelf.
zondag 16 juni 2019 om 15:35
Ja het ging weg. Het spookte door mijn hoofd. Op een gegeven moment is het weg want het leven gaat door. Je stapt uit de tr3in , gaat fietsen....Lovestar schreef: ↑16-06-2019 14:06Kut is dat. Dikke knuffel
Bij tijd en wijlen heeft iedereen die hier meeleest en schrijft hier last van. Alleen zijn (zonder vrienden op dat moment of een parter) als je dat niet wil zijn is rot.
Ging het gevoel nog weg? Ik hoop dat je nog heb kunnen genieten van je dagje weg
Katjes voeren en iets opzetten tv en maskertje doen, kijken wat ik afgelopen weken heb bereikt. Zoals mijn tuin mooi gemaakt en plantjes. Dan ga ik daar zo zitten, ja het leven is mooi hè.
He heb wel geleerd dat ik het wel zo mag voelen. Dat verlangen of missen van een persoon. Voorheen zou ik dan mij dag volplannen om maar die gevoel te ontwijken.
Nu merk ik toch leven gaat door. Paar uur later voel je dan toch anders.
(Gelukkig)
maandag 17 juni 2019 om 12:57
En toch voelt het alsof ik half leef de laatste jaren. Ik kan eten en kopen wat ik wil, geen schulden, goede woning en locatie maar toch steeds alles in je eentje beleven maakt dat ik er niet van kan genieten. Ik weet dat je er zelf het beste van moet maken en dat doe ik ook. Andere hebben iets om voor te leven: een relatie, kinderen etc. Ik moet alleen mezelf zien te vermaken en maak eigenlijk geen deel uit van andermans leven. Op het werk merk ik ook dat ik niet meekom en wordt ook niet echt betrokken omdat we heel andere leeffases hebben. Ik kan niet meepraten over kinderen, gezamenlijke vakanties, uitjes, familiebezoek etc. En dan doe je al snel niet mee.
maandag 17 juni 2019 om 16:17
Vervelend Lola!lola712 schreef: ↑17-06-2019 12:57En toch voelt het alsof ik half leef de laatste jaren. Ik kan eten en kopen wat ik wil, geen schulden, goede woning en locatie maar toch steeds alles in je eentje beleven maakt dat ik er niet van kan genieten. Ik weet dat je er zelf het beste van moet maken en dat doe ik ook. Andere hebben iets om voor te leven: een relatie, kinderen etc. Ik moet alleen mezelf zien te vermaken en maak eigenlijk geen deel uit van andermans leven. Op het werk merk ik ook dat ik niet meekom en wordt ook niet echt betrokken omdat we heel andere leeffases hebben. Ik kan niet meepraten over kinderen, gezamenlijke vakanties, uitjes, familiebezoek etc. En dan doe je al snel niet mee.
Maar heb je dan ook geen vrijgezelle vriendinnen met wie je leuke dingen doet?
Ik heb gelukkig nog aardig wat vriendinnen die vrijgezel zijn waarmee we naar festivals gaan, weekendjes weg, stedentrip etc, waardoor ik een relatie op dit moment niet heel erg mis.
maandag 17 juni 2019 om 19:35
Lola,
Ik hoef niet per se dezelfde leeffases als iedereen te hebben. Ik heb vriendinnen en familieleden van mijn leeftijd die starten met trouwen, huis en kids. Natuurlijk voelt het alsof je minder mee doet en anderen hebben blijkbaar wel datgene waar je naar verlangt. Zeer frustrerend en eenzaam. Als ik jou was zou ik zeker kijken naar vriendschappen met mensen die in jouw 'fase' zitten. Je wordt toch sneller begrepen, je voelt je minder snel eenzaam (ik ken het kwalitatief uitermate teleurstellende gevoel al te goed), je hebt mogelijk allebei dat onvervulde verlangen, maar ondanks dat alles geef ik het volgende ongevraagde advies toch maar: verschuil je er niet te veel achter.
Ook een ogenschijnlijk happy echtgenote met kids kan mogelijk snappen wat je doormaakt, sterker nog, soms blijken mensen lang vrijgezel te zijn geweest en pas sinds twee-drie jaar 'alles' te hebben waar ze op hoopten. Of dat ze zich in een relatie erg eenzaam voelen. Het is niet hetzelfde, maar dat geldt voor iedereen. Mijn vrijgezelle leven is anders dan de jouwe. En ja, dan praat je bij een moeder vaker over iemands kids, maar lang niet elke moeder is vastgeplakt aan haar kind. Er zijn ook getrouwde mensen die nog wel activiteiten zonder partner en kids ondernemen en het over iets anders kunnen hebben.
Je kunt elkaar ook vinden in werksores, leuk werk, gedeelde hobby's zoals sport, spellen, andere activiteiten, vrijwilligerswerk, lekker eten, samen kunnen stappen of shoppen of dat je samen gewoon dom kunt keuvelen op de bank en er ineens drie uur om is. En je gaat niet gezamenlijk met partner op vakantie misschien, maar je kunt ook op singlesreis, met familie of met vrienden, toch? En die ander kan toch ook interesse hebben in jouw verhaal? Genoeg andere interessante dingen dan kids en man.
Maar bij alles hierboven geldt: dan moet je wel voor een ander kunnen openstaan.
En wat bedoel je precies met 'leven voor een ander'?
Dat kids en een man enorm veel levensvreugde toevoegen snap ik, maar het is altijd een totaalplaatje van meerdere factoren waar je voor leeft toch? En in hoeverre is de relatie met jezelf belangrijk om voor te leven?
Het voelt voor mij wel degelijk dat ik deel maak van het leven van mijn familieleden en vrienden. Mijn lieve nichtje eist eigenlijk meer contact dan ik kan bieden met mijn fulltime job en andere bezigheden...
Ik voel me ook wel gewaardeerd in mijn werk, ook al heb ik nu elke keer stages van 6 maanden.
Ik hoef niet per se dezelfde leeffases als iedereen te hebben. Ik heb vriendinnen en familieleden van mijn leeftijd die starten met trouwen, huis en kids. Natuurlijk voelt het alsof je minder mee doet en anderen hebben blijkbaar wel datgene waar je naar verlangt. Zeer frustrerend en eenzaam. Als ik jou was zou ik zeker kijken naar vriendschappen met mensen die in jouw 'fase' zitten. Je wordt toch sneller begrepen, je voelt je minder snel eenzaam (ik ken het kwalitatief uitermate teleurstellende gevoel al te goed), je hebt mogelijk allebei dat onvervulde verlangen, maar ondanks dat alles geef ik het volgende ongevraagde advies toch maar: verschuil je er niet te veel achter.
Ook een ogenschijnlijk happy echtgenote met kids kan mogelijk snappen wat je doormaakt, sterker nog, soms blijken mensen lang vrijgezel te zijn geweest en pas sinds twee-drie jaar 'alles' te hebben waar ze op hoopten. Of dat ze zich in een relatie erg eenzaam voelen. Het is niet hetzelfde, maar dat geldt voor iedereen. Mijn vrijgezelle leven is anders dan de jouwe. En ja, dan praat je bij een moeder vaker over iemands kids, maar lang niet elke moeder is vastgeplakt aan haar kind. Er zijn ook getrouwde mensen die nog wel activiteiten zonder partner en kids ondernemen en het over iets anders kunnen hebben.
Je kunt elkaar ook vinden in werksores, leuk werk, gedeelde hobby's zoals sport, spellen, andere activiteiten, vrijwilligerswerk, lekker eten, samen kunnen stappen of shoppen of dat je samen gewoon dom kunt keuvelen op de bank en er ineens drie uur om is. En je gaat niet gezamenlijk met partner op vakantie misschien, maar je kunt ook op singlesreis, met familie of met vrienden, toch? En die ander kan toch ook interesse hebben in jouw verhaal? Genoeg andere interessante dingen dan kids en man.
Maar bij alles hierboven geldt: dan moet je wel voor een ander kunnen openstaan.
En wat bedoel je precies met 'leven voor een ander'?
Dat kids en een man enorm veel levensvreugde toevoegen snap ik, maar het is altijd een totaalplaatje van meerdere factoren waar je voor leeft toch? En in hoeverre is de relatie met jezelf belangrijk om voor te leven?
Het voelt voor mij wel degelijk dat ik deel maak van het leven van mijn familieleden en vrienden. Mijn lieve nichtje eist eigenlijk meer contact dan ik kan bieden met mijn fulltime job en andere bezigheden...
Ik voel me ook wel gewaardeerd in mijn werk, ook al heb ik nu elke keer stages van 6 maanden.
dinsdag 18 juni 2019 om 17:05
@lola712 ik snap je.
Dit is hoe ik het ook voel. Verder heb ik ook niet echt vrienden. Qua familie contact idemdito. Ik kom er gewoon niet in mee ofzo.
Niet uit gebrek van moeite maar het lukt me gewoon niet echt. Ik heb er ook geen grootste interesse in. Al heb ik die behoefte dus wel. Ook om leuke dingen mee te doen. Nu doe ik helemaal niets. Dat vind ik erg jammer.
Ik vind het ook best moeilijk als mensen tegen me zeggen, je moet het leven zelf mooi maken. Het werkt gewoon niet mee, zelfs tegen .
Unhappy single ^^.
Dit is hoe ik het ook voel. Verder heb ik ook niet echt vrienden. Qua familie contact idemdito. Ik kom er gewoon niet in mee ofzo.
Niet uit gebrek van moeite maar het lukt me gewoon niet echt. Ik heb er ook geen grootste interesse in. Al heb ik die behoefte dus wel. Ook om leuke dingen mee te doen. Nu doe ik helemaal niets. Dat vind ik erg jammer.
Ik vind het ook best moeilijk als mensen tegen me zeggen, je moet het leven zelf mooi maken. Het werkt gewoon niet mee, zelfs tegen .
Unhappy single ^^.
zaterdag 22 juni 2019 om 09:07
Vrienden zat hier, maar toch merk ik (30) dat doordeweeks afspreken er met verloop van de jaren uit is gegroeid. Moet ook opletten dat ik daardoor niet te weemoedig ga zitten doen door te verlangen naar zomers van 5/6 jaar terug, toen ik elke dag die ook maar even mooi was met een zooi vriendinnen en vrienden op onze met elkaar gekochte stalen schuit zat : muziek erbij, chips/wijn/bier erbij en genieten maar.
Dat gebeurt nu niet meer. Ik bedoel : iedereen heeft nu toch een fulltime baan, een relatie, soms ook kinderen. De vier vakantieweken die men gemiddeld per jaar heeft worden besteed aan op vakantie gaan met partner, verbouwingen van huizen, of verlengd verlof na geboorte . kind. Die tijd zal niet snel meer met mij worden gevuld. Daarnaast is mijn vriendengroep (al vanaf de basisschool) uitgevlogen binnen een straal van zo'n 50 KM. Merk ook wel dat mensen wat meer gecompliceerd lijken te worden naar mate de leeftijd vordert. Wat ik dus nog het meeste mis, is iemand die een paar straten verderop woont en waarmee je op een zomeravond eventjes kunt hardlopen of (al is het maar een half uurtje) even een terrasje kunt pakken.
Want dat is wel iets wat mij best wel dwars zit. Ik ben het afgelopen jaar lekker afgevallen, ben topfit en vind (zelf) dat ik er nu goed uit zie. Ik wil een beetje flaneren, (overdreven gezegd), lekker op plekken komen waar ook andere mensen van rond mijn leeftijd komen.
Er komen nu vier dagen met prachtig weer aan. Vanavond wel bij een vriend een BBQ, de weekenden vullen zich wel, maar ik kom nergens waar ik potentieel leuke vrijgezellen kan ontmoeten. Afgelopen week had ik vakantie, en dan ben je toch maar een beetje aan het sporten, binnen rommelen. Ik pak dan maar de fiets naar de AH in plaats van de auto, fiets een blokje om. Ga naar de intratuin om nieuwe planten voor mijn balkon te halen, en zo probeer ik mijn dagen te vullen maar het is wel echt sprokkelen geblazen.
Dan besef ik me dat ik ook alweer sinds 2012 single ben en komt het opeens wel een beetje op me af allemaal... Hoe ga ik deze mammoettanker weer keren
Dat gebeurt nu niet meer. Ik bedoel : iedereen heeft nu toch een fulltime baan, een relatie, soms ook kinderen. De vier vakantieweken die men gemiddeld per jaar heeft worden besteed aan op vakantie gaan met partner, verbouwingen van huizen, of verlengd verlof na geboorte . kind. Die tijd zal niet snel meer met mij worden gevuld. Daarnaast is mijn vriendengroep (al vanaf de basisschool) uitgevlogen binnen een straal van zo'n 50 KM. Merk ook wel dat mensen wat meer gecompliceerd lijken te worden naar mate de leeftijd vordert. Wat ik dus nog het meeste mis, is iemand die een paar straten verderop woont en waarmee je op een zomeravond eventjes kunt hardlopen of (al is het maar een half uurtje) even een terrasje kunt pakken.
Want dat is wel iets wat mij best wel dwars zit. Ik ben het afgelopen jaar lekker afgevallen, ben topfit en vind (zelf) dat ik er nu goed uit zie. Ik wil een beetje flaneren, (overdreven gezegd), lekker op plekken komen waar ook andere mensen van rond mijn leeftijd komen.
Er komen nu vier dagen met prachtig weer aan. Vanavond wel bij een vriend een BBQ, de weekenden vullen zich wel, maar ik kom nergens waar ik potentieel leuke vrijgezellen kan ontmoeten. Afgelopen week had ik vakantie, en dan ben je toch maar een beetje aan het sporten, binnen rommelen. Ik pak dan maar de fiets naar de AH in plaats van de auto, fiets een blokje om. Ga naar de intratuin om nieuwe planten voor mijn balkon te halen, en zo probeer ik mijn dagen te vullen maar het is wel echt sprokkelen geblazen.
Dan besef ik me dat ik ook alweer sinds 2012 single ben en komt het opeens wel een beetje op me af allemaal... Hoe ga ik deze mammoettanker weer keren
zaterdag 22 juni 2019 om 14:03
Heel herkenbaar....Campercamping schreef: ↑22-06-2019 09:07Vrienden zat hier, maar toch merk ik (30) dat doordeweeks afspreken er met verloop van de jaren uit is gegroeid. Moet ook opletten dat ik daardoor niet te weemoedig ga zitten doen door te verlangen naar zomers van 5/6 jaar terug, toen ik elke dag die ook maar even mooi was met een zooi vriendinnen en vrienden op onze met elkaar gekochte stalen schuit zat : muziek erbij, chips/wijn/bier erbij en genieten maar.
Dat gebeurt nu niet meer. Ik bedoel : iedereen heeft nu toch een fulltime baan, een relatie, soms ook kinderen. De vier vakantieweken die men gemiddeld per jaar heeft worden besteed aan op vakantie gaan met partner, verbouwingen van huizen, of verlengd verlof na geboorte . kind. Die tijd zal niet snel meer met mij worden gevuld. Daarnaast is mijn vriendengroep (al vanaf de basisschool) uitgevlogen binnen een straal van zo'n 50 KM. Merk ook wel dat mensen wat meer gecompliceerd lijken te worden naar mate de leeftijd vordert. Wat ik dus nog het meeste mis, is iemand die een paar straten verderop woont en waarmee je op een zomeravond eventjes kunt hardlopen of (al is het maar een half uurtje) even een terrasje kunt pakken.
Want dat is wel iets wat mij best wel dwars zit. Ik ben het afgelopen jaar lekker afgevallen, ben topfit en vind (zelf) dat ik er nu goed uit zie. Ik wil een beetje flaneren, (overdreven gezegd), lekker op plekken komen waar ook andere mensen van rond mijn leeftijd komen.
Er komen nu vier dagen met prachtig weer aan. Vanavond wel bij een vriend een BBQ, de weekenden vullen zich wel, maar ik kom nergens waar ik potentieel leuke vrijgezellen kan ontmoeten. Afgelopen week had ik vakantie, en dan ben je toch maar een beetje aan het sporten, binnen rommelen. Ik pak dan maar de fiets naar de AH in plaats van de auto, fiets een blokje om. Ga naar de intratuin om nieuwe planten voor mijn balkon te halen, en zo probeer ik mijn dagen te vullen maar het is wel echt sprokkelen geblazen.
Dan besef ik me dat ik ook alweer sinds 2012 single ben en komt het opeens wel een beetje op me af allemaal... Hoe ga ik deze mammoettanker weer keren
Ik was aan het experimenteren om alleen te gaan naar plekken zoals een cafe of park.
Nou werd aangesproken dat wel. Een junk leek het wel en een getrouwde man...
Museum getest... viel bijna zelf in slaap.
Ga naar die "plekken " die jij leuk vindt zei iemand. Maar ik dacht welke dan...
Haha ..welke plekken kan ik nog meer zien in me eentje ? Zat ook te denken aan een hobby. Maar wat ik leuk vind zitten allemaal dames op.
Dus nu heb ik vrede ermee. Ik ga dingen doen die mij leuk lijken of gewoon wat spelen.
Niet zo zeer om iemand te ontmoeten.
Heb besloten om geen tinder te hebben , toch. Wel erover getwijfeld. Merk wel dat rustiger ben en geniet van het leven meer. Waarschijnlijk hou ik meer tijd over en energie. Tenminste zo voelt het wel..
Merk zelfs dat ik denk ja dan krijg ik geen kids...en dan?
Ben nu 33.... en een kinderwens. Maar ja dacht ik als ik zo mezelf opfok....
zaterdag 22 juni 2019 om 14:56
zaterdag 22 juni 2019 om 15:12
Tinder maakt wel de weg vrij naar een enorm aanbod singles. Ik geef toe : de slaagkans is laag, er zitten veel onwelwillende mensen op, maar ik denk vaak maar zo : het kan ook weinig kwaad?! Zolang je er maar niet al te veel van verwacht. Er zijn trouwens ook serieuzere dating apps/sites, waar de sfeer (committment) een stuk hoger ligt dan op tinder. Misschien is dat een idee? De kans is de kans is daar een stuk groter denk ik dat je iemand treft die ook bereid is om enigszins moeite te doen voor een match. Dat scheelt je ook weer tinder-frustratie, daar zitten inderdaad zo veel mensen waarbij het is als trekken aan een dood paard.Ilovefairytales schreef: ↑22-06-2019 14:03Heel herkenbaar....
Ik was aan het experimenteren om alleen te gaan naar plekken zoals een cafe of park.
Nou werd aangesproken dat wel. Een junk leek het wel en een getrouwde man...
Museum getest... viel bijna zelf in slaap.
Ga naar die "plekken " die jij leuk vindt zei iemand. Maar ik dacht welke dan...
Haha ..welke plekken kan ik nog meer zien in me eentje ? Zat ook te denken aan een hobby. Maar wat ik leuk vind zitten allemaal dames op.
Dus nu heb ik vrede ermee. Ik ga dingen doen die mij leuk lijken of gewoon wat spelen.
Niet zo zeer om iemand te ontmoeten.
Heb besloten om geen tinder te hebben , toch. Wel erover getwijfeld. Merk wel dat rustiger ben en geniet van het leven meer. Waarschijnlijk hou ik meer tijd over en energie. Tenminste zo voelt het wel..
Merk zelfs dat ik denk ja dan krijg ik geen kids...en dan?
Ben nu 33.... en een kinderwens. Maar ja dacht ik als ik zo mezelf opfok....
Wat betreft in je eentje plekken bezoeken: voor mezelf ben ik er al achter, dat dit niet werkt. Ik heb het niet naar mijn zin in mijn eentje op een festival, in een kroeg. Dat neemt trouwens niet weg dat je een hoop andere dingen kunt doen in je eentje : alles is beter dan een dag thuis hangen en wachten tot het voorbij is allemaal. Ik heb zelf een tijdje terug een racefiets gekocht, en op dagen zoals vandaag vind ik het zo heerlijk. Je bent een paar uur van huis, en als fietser is het ook helemaal niet vreemd om in je eentje even op een terras neer te strijken om een kop koffie met een broodje te nuttigen ofzo. Dat soort dingen breek ik mijn dag mee.
Maar dan blijft inderdaad wel open dat ik dus weinig tot nooit op terrasjes kom en leuke kroegjes. Ik merk soms dat ik ook wel echt de neiging heb om een beetje gefrustreerd te raken over mijn vrienden en vriendinnen : paar jaar geleden waren ze er elke dag, en nu opeens nooit meer. Sterker nog : eigenlijk heb ik alleen nog maar de ''vermoeiende'' dingen van die vriendschappen. Komende drie weken ben ik weer verjaardagen aan het aflopen (bah). Ik heb het ervoor over, maar waarom eigenlijk? Tijdens de rest van het jaar gaan ze toch weer nergens mee naartoe.
Kijk soms ook wel eens verlekkerd naar mensen die het geluk hebben onderdeel uit te maken van een vriendengroep die niet uit elkaar is gevallen en die nog wel ondernemend is. Vind dat wel echt een groot gemis.
