veilig blijven hangen of gaan voor het leven..

Ik denk al een tijdje..te veel na over het volgende. en ik vraag me af of er nog kanten zijn die ik niet overdacht heb hierover

Vandaar dat ik het eens hier neerschrijf. meestal hebben jullie wel een woordje klaar incl oordelen. maar ik ben benieuwd.



ik zal mezelf en mn partner even omschrijven;

14 jaar heb ik een relatie met mn 1e liefde. sinds mn 18e. en we hebben een kind van bijna 5.

ik ben een verzorgend type, ben open, maak graag contact, kan soms moeilijk de controle uit handen geven, hou van rust op zn tijd maar onderneem ook graag vanalles.

ik ga ruzies uit de weg/ voorkom ze en ga ze dus alleen aan als het echt niet anders kan.

hij houd er van verzorgd te worden, houd van rust, onderneemt niet graag wat, is een gesloten type, laat zich niet zeggen wat te doen, is een goed mens, totaal zichzelf en

zal zich ook nooit anders voordoen. is vrij makkelijk, maakt zelden ruzie



De relatie gaat niet goed, heb vaak mn best gedaan er meer uit te halen maar dat kan alleen als je het samen doet en dan is niet het geval. ik denk dat we naarmate we ouder

zijn geworden we teveel veranderd zijn ten opzichte van elkaar in hoe we in het leven staan.

lang heb ik mezelf aangepraat dat het normaal is..er zoveel huwelijken niet zo mooi zijn als ze van buiten lijken, bij iedereen is er wel wat en

door veel te accepteren zoals het is , kabbelen we zo'n beetje door. de liefde is weg, we zijn inmiddels goeie huisgenoten en ook als vader en moeder zijn de rollen goed verdeeld

en is daar eigenlijk geen onenigheid over. ons kind heeft er geen last van denk ik..alleen ziet ze ons ook niet veel knus en gezellig ..wat wel normaler zou zijn.



3 jaar geleden heb ik een man ontmoet in internet waar ik via chat, vrienden mee werd, we zaten helemaal op 1 lijn , konden overal over praten. iets wat ik nooit echt

gehad heb met mijn man. hij heeft eenzelfde situatie thuis, en beiden willen we hetzelfde. geen gevaren voor onze relaties, vanwege de kinderen. maar wel het fijne

gevoel wat we wel met elkaar hebben, we zijn echt soulmates. Dus eigenlijk was het goed zo. je voelt hem al aankomen waarschijnlijk.. na 3 jaar foutloos vrienden te zijn, wilde hij me wel eens zien.

ik had er niet zo 'n goed gevoel bij (stel dat je elkaar leuker gaat vinden) en heb het een tijd uitgesteld, maar dus toch uiteindelijk heb ik hem ontmoet.

en waar ik al bang voor was , was waar. Het gras LIJKT niet alleen groener aan de overkant. nu weten we dat we echt bij elkaar passen, een hele grote klik..

Hij vergat even zijn gezin en zou een boel verpest hebben..als ik niet mn verstand was blijven gebruiken. dus uiteindelijk zijn we gewoon netjes gebleven.

maarja.. wat moeten we er nu mee? we denken er beiden over. Voor onszelf te kiezen, eerlijk zijn naar onze partners en dat beeindigen, maar een hele boel overhoop gooien, vooral

voor de kinderen want gescheiden ouders willen we ze niet aandoen..en hoe doe je zoiets zonder iedereen teveel pijn te doen??? (zijn daar sites met ervaringen over om te lezen?)

Of de klik met deze man vergeten en misschien zelfs stoppen met het contact nu we weten dat er meer is.. maar daarmee dus niet voor jezelf kiezen, en door gaan met onze relaties zoals ze zijn,

maar wel steeds weten dat we de ware laten lopen in dit leven. (en ja ik geloof inmiddels echt dat hij dat is voor mij)

Als het aan hem ligt wil hij wachten tot onze kinderen (5 en 10) een paar? jaar ouder is en dan kiezen voor wel scheiden. Maar als dat al een optie zou zijn, wat is voor kinderen

dan de minst inpact hebbende leeftijd voor een scheiding?? ik heb geen idee

En daarbij is dit wel erg om door te gaan met je relatie terwijl zoiets al in je achterhoofd zit. dat kunnen we toch ook niet maken.



wat zouden jullie doen.. met deze man alles verbreken (ookal is hij mn soulmate...) en NOG een keer proberen leven in mn huidige relatie te blazen ookal ben ik de enige? lekker veilig ..

alles..



@Enn, precies daar zeg je wat: -----Is het niet dringend tijd om te zorgen dat jij jouw leven leuk gaat vinden om de dingen die jij

doet en wilt gaan doen en dus gaat leren om zelf je leven leuk te maken?

Dat je dus leert om jouw tevredenheidsgevoel dus niet meer af te laten hangen van een relatie of chat relatie maar van jezelf?----

en zover was ik dus ook een jaar of 6 terug. het was gewoon goed zo. gelukkig met hoe ik in het leven stond en de dingen

die niet super werkten in onze relatie die veranderden daar niet veel aan. het betekende dan wel dat we veel dingen zonder

elkaar deden vanwege de verschillde interesses. ernaast waren we denk ik zo goed als mogenlijk was in deze relatie.

Nu jaren verder weet ik dat ik graag ook samen dingen wil doen en er samen van genieten en dat zit er niet in in dit geval





en Dan komt wat

@hollebollegijs schrijft: TO is op het punt gekomen dat ze het een keer leuk vind als zaken voor haar of met haar geregeld worden.

en ja, een -extreem- passieve man dat is hij.

@rasa --Ze moet zich afvragen of ze al twijfelde aan haar relatie vóór chatman.



- Indien ja, dan is hij slechts een wake up call. In dat geval zou ik me, als ik haar was, afvragen of ik gelukkiger ben met mijn huidige man óf gelukkiger ben alleen.

Dat is inderdaad de vraag, ik denk dat ik gelukkiger ben alleen. als hij er niet is heb ik meer energie, geniet ik meer, onderneem ik dingen. als hij er is ontneemt me dat energie omdat hij nergens zin in heeft

Maar voor ons kind zou ik er dan toch niet mee stoppen ''ómdat ik gelukkiger ben zonder hem''



@Olyfor -- ik weet dat dat het beste is inderdaad. als ik zou kiezen de relatie te stoppen, niet gelijk aan een andere beginnen, maar eerst even alleen..



@Thordis: ja ik denk te vinden in die 'nieuwe'man wat ik nu niet heb, hij houd van dingen ondernemen en niet persee alleen, en heeft een positieve instelling. we zitten op 1 lijn. dit is wat ik allemaal niet heb met mn man.

ik bekijk mn man inderdaad niet erg positief meer. groeien in de relatie..dat is wel een goeie om over na te denken ja.. ik bedoel ermee dat je eerder naar elkaar toe groeit dan van elkaar af. we groeien van elkaar af..maar

een aantal punten worden toch wel beter na al deze jaren. zoals dat we weten dat een ruzie vanzelf weer overgaat en dat de rollen

duidelijk zijn en ALS we praten dat het vaker tot een goed gesprek komt dan een aanval-verdedig gebeuren, in vergelijking met vroeger.



@meds inderdaad, of dat 'leven ' word is ook niet te voorspellen, maar het is zoals het nu voelt. iemand waarmee ik zelfde interesses heb en we daar dus samen mee

vooruit kunnen, in plaats van in de relatie alle2 je eigen ding doen omdat de interesses te veel verschillen. dan voel je je alleen in de relatie, in plaats van dat

je toch samen een relatie hoort te hebben. En JA ik weet het.. verliefd..liefde maakt blind vandaar dat ik het helder probeer te zien



@kopjekoffie.. als ik zo'n onderwerp bedoeld had, had ik het niet in het relatieforum gezet ;) niet de enige scharrel, fijne bewoording haha.. ik denk wel dat ik de enige ben, maar je weet maar nooit he;)





@twijfelman Sleur ja, dat is er al wel een poos, en ook al veel over gepraat. het vuur weer laten oplaaien in de relatie.. ik zou niets liever willen, al jaren

alleen daar ben ik de enige in.



@annelaure: precies ja, het is niet echt een goed teken dat 'chatman' er zo makkelijk mee kan dealen achter zn vrouw zn rug om.

manlief is wel op de hoogte en houd graag de oogkleppen op. de makkelijkste weg is niks zien.



@beunhaas: daar zit zeker veel in, iemand die je al 14 jaar kent opnieuw leren kennen en ontdekken..en echt ik wil dat al zo lang en heb mezelf ook op dat pad gekregen

en toch na een tijd breekt het weer op dat alle initiatief en moeite om te werken aan de relatie bij mij ligt. ik had ook liever gewild dat het beter zou werken voor ons

En ja, ik zou ook zo doorgaan , voor mn kind , dat is belangrijker dan een gelukkige relatie..?



@elninjoo: goeie post, dat voelt wel als de beste oplossing. mn relatie verbreken, en zelf verder gaan, en doordat er geen nieuwe partners

in het spel zijn zijn er ook geen scheve verhoudingen en dus kunnen we door 1 deur blijven gaan en er geen zooitje voor maken voor ons kind. klinkt goed.

echt...



@annemoon: trek hem uit zn comfortzone.. als ik lees wat je schrijft denk ik vooral.. ..weer? en dan overal ''nee'' op te horen krijgen, hij wil gewoon niet.

al zo vaak geprobeerd.

Ik denk wel dat je gelijk hebt dat mensen sneller bij je passen als je ze leert kennen via internet. dus ja, kans dat er anderen ook goed bij me leken te passen en niet alleen deze.

Chatten met mn man.. dat werkt altijd wel. hij zit het liefst 24/7 op de computer dus dat is de manier hem te kunnen bereiken.

en in chat lijkt hij inderdaad altijd leuker ;) maar zeggen wat ik allemaal op mn hart heb.. heb ik ook al eens geprobeerd , maar hij negeerd het, hij wil het niet lezen en niet weten.

niet met praten en niet via chat of brief oid. Een 2e ontdekkingsreis.. echt ik zou het graag willen, maar ik ben de enige.



----Smoezenlijst-- bedankt! die zet wel aan het denken..wat een lange lijst zeg!

misschien heb ik nog niet alles beantwoord van jullie reacties, ik probeer dat wel te doen



meer over chatman vroeg iemand nog geloof ik? wat wil je weten?



en meerdere keren las ik dat ik nu 3 jaar van het werken aan mn huidige relatie vergooit heb. dat is zo. en dat is wel fout ja. als ik er wel mee verder ga dan moet ik weer opbouwen er weer moeite in te steken en niets te verwachten van hem. of zoals iemand ook zei..ik moet meer de confrontatie aangaan ..dan maar meer ruzie? dat is ook niet echt goed met een kind erbij toch.. maar inderdaad, dan kan manlief wel zelf bepalen of hij ermee kan dealen als ik -ookal wil hij er niks van weten- toch steeds doorzaag over wat ik op mn hart heb...? ik weet het niet hoor of dat zou werkt.. misschien verlaat hij mij dan wel omdat ik te veel aan zn hoofd 'zeur'' Dat is misschien ook een oplossing..zo had ik het nog niet eerder bekeken