veilig blijven hangen of gaan voor het leven..

Ik denk al een tijdje..te veel na over het volgende. en ik vraag me af of er nog kanten zijn die ik niet overdacht heb hierover

Vandaar dat ik het eens hier neerschrijf. meestal hebben jullie wel een woordje klaar incl oordelen. maar ik ben benieuwd.



ik zal mezelf en mn partner even omschrijven;

14 jaar heb ik een relatie met mn 1e liefde. sinds mn 18e. en we hebben een kind van bijna 5.

ik ben een verzorgend type, ben open, maak graag contact, kan soms moeilijk de controle uit handen geven, hou van rust op zn tijd maar onderneem ook graag vanalles.

ik ga ruzies uit de weg/ voorkom ze en ga ze dus alleen aan als het echt niet anders kan.

hij houd er van verzorgd te worden, houd van rust, onderneemt niet graag wat, is een gesloten type, laat zich niet zeggen wat te doen, is een goed mens, totaal zichzelf en

zal zich ook nooit anders voordoen. is vrij makkelijk, maakt zelden ruzie



De relatie gaat niet goed, heb vaak mn best gedaan er meer uit te halen maar dat kan alleen als je het samen doet en dan is niet het geval. ik denk dat we naarmate we ouder

zijn geworden we teveel veranderd zijn ten opzichte van elkaar in hoe we in het leven staan.

lang heb ik mezelf aangepraat dat het normaal is..er zoveel huwelijken niet zo mooi zijn als ze van buiten lijken, bij iedereen is er wel wat en

door veel te accepteren zoals het is , kabbelen we zo'n beetje door. de liefde is weg, we zijn inmiddels goeie huisgenoten en ook als vader en moeder zijn de rollen goed verdeeld

en is daar eigenlijk geen onenigheid over. ons kind heeft er geen last van denk ik..alleen ziet ze ons ook niet veel knus en gezellig ..wat wel normaler zou zijn.



3 jaar geleden heb ik een man ontmoet in internet waar ik via chat, vrienden mee werd, we zaten helemaal op 1 lijn , konden overal over praten. iets wat ik nooit echt

gehad heb met mijn man. hij heeft eenzelfde situatie thuis, en beiden willen we hetzelfde. geen gevaren voor onze relaties, vanwege de kinderen. maar wel het fijne

gevoel wat we wel met elkaar hebben, we zijn echt soulmates. Dus eigenlijk was het goed zo. je voelt hem al aankomen waarschijnlijk.. na 3 jaar foutloos vrienden te zijn, wilde hij me wel eens zien.

ik had er niet zo 'n goed gevoel bij (stel dat je elkaar leuker gaat vinden) en heb het een tijd uitgesteld, maar dus toch uiteindelijk heb ik hem ontmoet.

en waar ik al bang voor was , was waar. Het gras LIJKT niet alleen groener aan de overkant. nu weten we dat we echt bij elkaar passen, een hele grote klik..

Hij vergat even zijn gezin en zou een boel verpest hebben..als ik niet mn verstand was blijven gebruiken. dus uiteindelijk zijn we gewoon netjes gebleven.

maarja.. wat moeten we er nu mee? we denken er beiden over. Voor onszelf te kiezen, eerlijk zijn naar onze partners en dat beeindigen, maar een hele boel overhoop gooien, vooral

voor de kinderen want gescheiden ouders willen we ze niet aandoen..en hoe doe je zoiets zonder iedereen teveel pijn te doen??? (zijn daar sites met ervaringen over om te lezen?)

Of de klik met deze man vergeten en misschien zelfs stoppen met het contact nu we weten dat er meer is.. maar daarmee dus niet voor jezelf kiezen, en door gaan met onze relaties zoals ze zijn,

maar wel steeds weten dat we de ware laten lopen in dit leven. (en ja ik geloof inmiddels echt dat hij dat is voor mij)

Als het aan hem ligt wil hij wachten tot onze kinderen (5 en 10) een paar? jaar ouder is en dan kiezen voor wel scheiden. Maar als dat al een optie zou zijn, wat is voor kinderen

dan de minst inpact hebbende leeftijd voor een scheiding?? ik heb geen idee

En daarbij is dit wel erg om door te gaan met je relatie terwijl zoiets al in je achterhoofd zit. dat kunnen we toch ook niet maken.



wat zouden jullie doen.. met deze man alles verbreken (ookal is hij mn soulmate...) en NOG een keer proberen leven in mn huidige relatie te blazen ookal ben ik de enige? lekker veilig ..