Relaties
alle pijlers
veilig blijven hangen of gaan voor het leven..
dinsdag 25 december 2012 om 21:59
Ik denk al een tijdje..te veel na over het volgende. en ik vraag me af of er nog kanten zijn die ik niet overdacht heb hierover
Vandaar dat ik het eens hier neerschrijf. meestal hebben jullie wel een woordje klaar incl oordelen. maar ik ben benieuwd.
ik zal mezelf en mn partner even omschrijven;
14 jaar heb ik een relatie met mn 1e liefde. sinds mn 18e. en we hebben een kind van bijna 5.
ik ben een verzorgend type, ben open, maak graag contact, kan soms moeilijk de controle uit handen geven, hou van rust op zn tijd maar onderneem ook graag vanalles.
ik ga ruzies uit de weg/ voorkom ze en ga ze dus alleen aan als het echt niet anders kan.
hij houd er van verzorgd te worden, houd van rust, onderneemt niet graag wat, is een gesloten type, laat zich niet zeggen wat te doen, is een goed mens, totaal zichzelf en
zal zich ook nooit anders voordoen. is vrij makkelijk, maakt zelden ruzie
De relatie gaat niet goed, heb vaak mn best gedaan er meer uit te halen maar dat kan alleen als je het samen doet en dan is niet het geval. ik denk dat we naarmate we ouder
zijn geworden we teveel veranderd zijn ten opzichte van elkaar in hoe we in het leven staan.
lang heb ik mezelf aangepraat dat het normaal is..er zoveel huwelijken niet zo mooi zijn als ze van buiten lijken, bij iedereen is er wel wat en
door veel te accepteren zoals het is , kabbelen we zo'n beetje door. de liefde is weg, we zijn inmiddels goeie huisgenoten en ook als vader en moeder zijn de rollen goed verdeeld
en is daar eigenlijk geen onenigheid over. ons kind heeft er geen last van denk ik..alleen ziet ze ons ook niet veel knus en gezellig ..wat wel normaler zou zijn.
3 jaar geleden heb ik een man ontmoet in internet waar ik via chat, vrienden mee werd, we zaten helemaal op 1 lijn , konden overal over praten. iets wat ik nooit echt
gehad heb met mijn man. hij heeft eenzelfde situatie thuis, en beiden willen we hetzelfde. geen gevaren voor onze relaties, vanwege de kinderen. maar wel het fijne
gevoel wat we wel met elkaar hebben, we zijn echt soulmates. Dus eigenlijk was het goed zo. je voelt hem al aankomen waarschijnlijk.. na 3 jaar foutloos vrienden te zijn, wilde hij me wel eens zien.
ik had er niet zo 'n goed gevoel bij (stel dat je elkaar leuker gaat vinden) en heb het een tijd uitgesteld, maar dus toch uiteindelijk heb ik hem ontmoet.
en waar ik al bang voor was , was waar. Het gras LIJKT niet alleen groener aan de overkant. nu weten we dat we echt bij elkaar passen, een hele grote klik..
Hij vergat even zijn gezin en zou een boel verpest hebben..als ik niet mn verstand was blijven gebruiken. dus uiteindelijk zijn we gewoon netjes gebleven.
maarja.. wat moeten we er nu mee? we denken er beiden over. Voor onszelf te kiezen, eerlijk zijn naar onze partners en dat beeindigen, maar een hele boel overhoop gooien, vooral
voor de kinderen want gescheiden ouders willen we ze niet aandoen..en hoe doe je zoiets zonder iedereen teveel pijn te doen??? (zijn daar sites met ervaringen over om te lezen?)
Of de klik met deze man vergeten en misschien zelfs stoppen met het contact nu we weten dat er meer is.. maar daarmee dus niet voor jezelf kiezen, en door gaan met onze relaties zoals ze zijn,
maar wel steeds weten dat we de ware laten lopen in dit leven. (en ja ik geloof inmiddels echt dat hij dat is voor mij)
Als het aan hem ligt wil hij wachten tot onze kinderen (5 en 10) een paar? jaar ouder is en dan kiezen voor wel scheiden. Maar als dat al een optie zou zijn, wat is voor kinderen
dan de minst inpact hebbende leeftijd voor een scheiding?? ik heb geen idee
En daarbij is dit wel erg om door te gaan met je relatie terwijl zoiets al in je achterhoofd zit. dat kunnen we toch ook niet maken.
wat zouden jullie doen.. met deze man alles verbreken (ookal is hij mn soulmate...) en NOG een keer proberen leven in mn huidige relatie te blazen ookal ben ik de enige? lekker veilig ..
Vandaar dat ik het eens hier neerschrijf. meestal hebben jullie wel een woordje klaar incl oordelen. maar ik ben benieuwd.
ik zal mezelf en mn partner even omschrijven;
14 jaar heb ik een relatie met mn 1e liefde. sinds mn 18e. en we hebben een kind van bijna 5.
ik ben een verzorgend type, ben open, maak graag contact, kan soms moeilijk de controle uit handen geven, hou van rust op zn tijd maar onderneem ook graag vanalles.
ik ga ruzies uit de weg/ voorkom ze en ga ze dus alleen aan als het echt niet anders kan.
hij houd er van verzorgd te worden, houd van rust, onderneemt niet graag wat, is een gesloten type, laat zich niet zeggen wat te doen, is een goed mens, totaal zichzelf en
zal zich ook nooit anders voordoen. is vrij makkelijk, maakt zelden ruzie
De relatie gaat niet goed, heb vaak mn best gedaan er meer uit te halen maar dat kan alleen als je het samen doet en dan is niet het geval. ik denk dat we naarmate we ouder
zijn geworden we teveel veranderd zijn ten opzichte van elkaar in hoe we in het leven staan.
lang heb ik mezelf aangepraat dat het normaal is..er zoveel huwelijken niet zo mooi zijn als ze van buiten lijken, bij iedereen is er wel wat en
door veel te accepteren zoals het is , kabbelen we zo'n beetje door. de liefde is weg, we zijn inmiddels goeie huisgenoten en ook als vader en moeder zijn de rollen goed verdeeld
en is daar eigenlijk geen onenigheid over. ons kind heeft er geen last van denk ik..alleen ziet ze ons ook niet veel knus en gezellig ..wat wel normaler zou zijn.
3 jaar geleden heb ik een man ontmoet in internet waar ik via chat, vrienden mee werd, we zaten helemaal op 1 lijn , konden overal over praten. iets wat ik nooit echt
gehad heb met mijn man. hij heeft eenzelfde situatie thuis, en beiden willen we hetzelfde. geen gevaren voor onze relaties, vanwege de kinderen. maar wel het fijne
gevoel wat we wel met elkaar hebben, we zijn echt soulmates. Dus eigenlijk was het goed zo. je voelt hem al aankomen waarschijnlijk.. na 3 jaar foutloos vrienden te zijn, wilde hij me wel eens zien.
ik had er niet zo 'n goed gevoel bij (stel dat je elkaar leuker gaat vinden) en heb het een tijd uitgesteld, maar dus toch uiteindelijk heb ik hem ontmoet.
en waar ik al bang voor was , was waar. Het gras LIJKT niet alleen groener aan de overkant. nu weten we dat we echt bij elkaar passen, een hele grote klik..
Hij vergat even zijn gezin en zou een boel verpest hebben..als ik niet mn verstand was blijven gebruiken. dus uiteindelijk zijn we gewoon netjes gebleven.
maarja.. wat moeten we er nu mee? we denken er beiden over. Voor onszelf te kiezen, eerlijk zijn naar onze partners en dat beeindigen, maar een hele boel overhoop gooien, vooral
voor de kinderen want gescheiden ouders willen we ze niet aandoen..en hoe doe je zoiets zonder iedereen teveel pijn te doen??? (zijn daar sites met ervaringen over om te lezen?)
Of de klik met deze man vergeten en misschien zelfs stoppen met het contact nu we weten dat er meer is.. maar daarmee dus niet voor jezelf kiezen, en door gaan met onze relaties zoals ze zijn,
maar wel steeds weten dat we de ware laten lopen in dit leven. (en ja ik geloof inmiddels echt dat hij dat is voor mij)
Als het aan hem ligt wil hij wachten tot onze kinderen (5 en 10) een paar? jaar ouder is en dan kiezen voor wel scheiden. Maar als dat al een optie zou zijn, wat is voor kinderen
dan de minst inpact hebbende leeftijd voor een scheiding?? ik heb geen idee
En daarbij is dit wel erg om door te gaan met je relatie terwijl zoiets al in je achterhoofd zit. dat kunnen we toch ook niet maken.
wat zouden jullie doen.. met deze man alles verbreken (ookal is hij mn soulmate...) en NOG een keer proberen leven in mn huidige relatie te blazen ookal ben ik de enige? lekker veilig ..
woensdag 26 december 2012 om 13:20
Over dit specifieke geval ben ik het helemaal met je eens. Helemaal om dat ze aangeeft dat deze man, die ze slechts één keer gezien heeft, de ware lijkt te zijn. Wat ken je iemand nou helemaal na drie jaar alleen maar chatten? (Voor mij zou verliefdheid op een ander zeker geen reden zijn om mijn relatie te verbreken. Ook die ander wordt na zoveel tijd "gewoon" en daarvoor doe je het je kinderen niet aan lijkt mij.)
Opinions are like assholes. Everybody has one.
woensdag 26 december 2012 om 13:47
Ik denk dat je toch even je logica en buurtervaring moet loslaten en de harde cijfers moet googelen.
Daaruit blijkt dat meer dan 60% niet gelukkiger word in een tweede relatie en dat bijna 2/3 van samengestelde gezinnen het niet redden.
Jouw ervaringen zijn dus niet representatief.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
woensdag 26 december 2012 om 14:05
Kan iemand TO het concept van emotioneel vreemdgaan uitleggen?
Zoals ik de op lees praten we hier niet over een vriendschappelijk vorm van chatten maar een digitale paringsdans.
Jouw man krijgt de dagelijkse lasten en wanneer jij danst krijgt je internet geliefde de lusten; of dat nu gepaard gaat met lichamelijke intimiteiten doet er helemaal niet toe.
Ik vraag me dus af hoe jouw man zou reageren wanneer jij openheid geeft over de werkelijke diepgang van je internetvriendschap.
Blijkbaar is je man wel goed genoeg voor de lasten en werp je hem af en toe een bot toe....
Ik ben benieuwd of hij nog gecharmeerd van je is wanneer blijkt dat hij de economische factor is.
Ergo is het interessant om te weten of de liefde van je internetvriend zo diep zit dat hij verantwoording neemt in het geval dat jouw man je buiten de deur zou zetten.
Durf je ook verantwoording te nemen voor de gevoelens die je hebt?
Gewoon je relatie beëindigen en zeggen dat, wat de consequenties ook zijn, je zelfstandig (of met internetvriend) doorgaat.
Zoals ik de op lees praten we hier niet over een vriendschappelijk vorm van chatten maar een digitale paringsdans.
Jouw man krijgt de dagelijkse lasten en wanneer jij danst krijgt je internet geliefde de lusten; of dat nu gepaard gaat met lichamelijke intimiteiten doet er helemaal niet toe.
Ik vraag me dus af hoe jouw man zou reageren wanneer jij openheid geeft over de werkelijke diepgang van je internetvriendschap.
Blijkbaar is je man wel goed genoeg voor de lasten en werp je hem af en toe een bot toe....
Ik ben benieuwd of hij nog gecharmeerd van je is wanneer blijkt dat hij de economische factor is.
Ergo is het interessant om te weten of de liefde van je internetvriend zo diep zit dat hij verantwoording neemt in het geval dat jouw man je buiten de deur zou zetten.
Durf je ook verantwoording te nemen voor de gevoelens die je hebt?
Gewoon je relatie beëindigen en zeggen dat, wat de consequenties ook zijn, je zelfstandig (of met internetvriend) doorgaat.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
woensdag 26 december 2012 om 20:02
Natuurlijk, hoe meer relaties je hebt gehad, hoe kleiner de kans van slagen. Maar dat betekent niet dat we maar altijd bij onze eerste partner moeten blijven.
En niet gelukkiger dan tijdens het einde van de eerste relatie? Ik geloof er geen jota van.
Trouwens, volgens de link van het CBS blijkt dat een huwelijk met het klimmen der jaren voor steeds minder geluk zorgt. Oók die eerste relatie.Misschien is de reden wel dat jonge mensen het meest gelukkig en onbezorgd zijn en dat het met het ouder worden steeds minder wordt, of je nu nog in die eerste relatie zit of je tiende.
woensdag 26 december 2012 om 20:18
Dat CBS onderzoek zegt mij niets; 20+ met alle denkbare leefvormen is mij iets te algemeen.
Ook redeneer ik niet vanuit eerste, tweede of tiende relatie; onderzoek waarnaar ik refereer is representatief voor TO; eerste huwelijken met jonge kinderen.
Van mij moet je niets, ik draag alleen onderzochte feiten aan over mogelijke effecten van een scheiding op jonge kinderen én vaak onomkeerbare consequenties voor de ouders.
Van daaruit geredeneerd zijn de teleurstellingen vaker vastgesteld dan ongebreideld levensgeluk.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
woensdag 26 december 2012 om 21:49
Welk onderzoek was dat?
Ik weet dat er ook eentje was van Linda Waite (universiteit Chicago), maar daar zijn ook kritieken op. Want hoe meet je trouwens geluk en hoe weet je of die mensen wel eerlijk hebben geantwoord? Mensen die 5 jaar in een ongelukkige relatie blijven hangen gaan zich uiteindelijk defensief opstellen, niet willen toegeven dat ze een foute keuze hebben gemaakt, en gaan daar dan misschien over liegen.
Hier is zo'n kritiek:
http://www.wayneandtamara.com/lindawaite.htm
woensdag 26 december 2012 om 23:03
Wellicht heb ik een vreemde kennissenkring, maar van de 50% van de stellen die nog bij elkaar zijn na tussen de 15 en 20 jaar, weet ik dat van de resterende 50% het merendeel aangeeft voor de buitenwereld gelukkig te zijn. Als je dan via hun kids of buren of zelfs soms van de man of de vrouw hoor hoe die in de relatie zit, blijven er weinig gelukkige stelletjes over, schat 10%. De rest blijft hangen in uitgebluste relaties, wel met elkaar op vakantie, wel naar concerten, maar echt praten met elkaar laat staan spannende dingen doen nee dus. Wel heel vaak schelden op elkaar, dingen naar elkaar gooien, verwijten maken. Het is niet te geloven wat er allemaal binnen veel van die (zogenaamde) gelukkige relaties gaande is.
Gelukkig voor de buitenwereld is heel wat anders dan gelukkig voor zich zelf laat staan gelukkig voor beiden.
Gelukkig voor de buitenwereld is heel wat anders dan gelukkig voor zich zelf laat staan gelukkig voor beiden.
woensdag 26 december 2012 om 23:18
er is niks mis met een "uitgebluste relatie" zolang er zaken zijn zoals vriendschap en vertrouwen.
Ik begrijp niet waarom veel mensen het idee hebben dat een relatie altijd spannend en passievol en heppiedepeppie moet zijn. Een grote misvatting van deze tijdsgeest. En als het even niet meezit dan hup, ruilen. Alsof het smartphones zijn.
Kinderen zijn kind van de rekening, altijd.
De realiteit is dat relaties, net als het leven ook slechte tijden kennen en dat het net als je baan, je vrienden of je familie, bij tijd en wijle nogal voorspelbaar en saai is.
Ik begrijp niet waarom veel mensen het idee hebben dat een relatie altijd spannend en passievol en heppiedepeppie moet zijn. Een grote misvatting van deze tijdsgeest. En als het even niet meezit dan hup, ruilen. Alsof het smartphones zijn.
Kinderen zijn kind van de rekening, altijd.
De realiteit is dat relaties, net als het leven ook slechte tijden kennen en dat het net als je baan, je vrienden of je familie, bij tijd en wijle nogal voorspelbaar en saai is.
woensdag 26 december 2012 om 23:36
Iedereen kan anders over uitgebluste relaties denken, je hoef geen relatie te hebben die altijd spannend en passievol is, maar in heel veel van die uitgebluste relaties wordt er veel gescholden, wat de kids ook horen, met dingen naar elkaar gesmeten, wat de kids zien of zelfs bij één van die gelukkige stellen de vrouw mishandeld.
Kinderen zijn juist de dupe van dat soort uitgebluste relaties. In mijn kennissenkring heb ik al tig keer moeten aanhoren van kinderen van kennissen, waarom blijven pa en ma nog bij elkaar? Ik ben het dus niet eens met de stelling dat kinderen altijd de dupe zijn. Soms zijn kinderen het kind van de rekening als ouders bij elkaar blijven.
Een uitgebluste relatie is niet erg als je 80 ben, wel als dat al bij je 40-ste het geval is en helemaal als er dan nog dagelijks gescholden wordt en wekelijks gesmeten met dingen.
Kinderen zijn juist de dupe van dat soort uitgebluste relaties. In mijn kennissenkring heb ik al tig keer moeten aanhoren van kinderen van kennissen, waarom blijven pa en ma nog bij elkaar? Ik ben het dus niet eens met de stelling dat kinderen altijd de dupe zijn. Soms zijn kinderen het kind van de rekening als ouders bij elkaar blijven.
Een uitgebluste relatie is niet erg als je 80 ben, wel als dat al bij je 40-ste het geval is en helemaal als er dan nog dagelijks gescholden wordt en wekelijks gesmeten met dingen.
woensdag 26 december 2012 om 23:39
sabbaticalmeds, bij mij komt het over dat je zelf in een slechte relatie zit, dat voor jezelf niet wilt toegeven en dat je daardoor je constant heel stoer en defensief opstelt. Ik vind het opmerkelijk dat je zelf weinig openstaat voor nuances, alsof enig begrip daarvoor je hele huwelijk in gevaar zou brengen, en als dat het geval zou zijn dan zou ik denken dat je huwelijk op slechte fundamenten gebouwd is. Iemand met een goed huwelijk zou zich zo niet weren in zo'n discussie, naar mijn mening.
Niemand hier zegt dat een relatie altijd heppiedepep moet zijn, maar een zekere innigheid en openheid naar de andere partner toe mag toch wel aanwezig zijn vind ik. Een relatie heeft altijd ups and downs, maar als het een constante down is, dan vind ik wel dat iemand mag nadenken over een scheiding.
Niemand hier zegt dat een relatie altijd heppiedepep moet zijn, maar een zekere innigheid en openheid naar de andere partner toe mag toch wel aanwezig zijn vind ik. Een relatie heeft altijd ups and downs, maar als het een constante down is, dan vind ik wel dat iemand mag nadenken over een scheiding.
woensdag 26 december 2012 om 23:42
Volwassen mensen die dagelijks op elkaar schelden en met dingen gooien? Die moeten er gewoon een cursusje zelfbeheersing tegen aan gooien in plaats van een scheiding. Kan me niet voorstelen dat dit aan een uitgebluste relatie zou liggen, dan zit er op gedragsniveau een heleboel scheef en dat nemen ze ook de volgende relatie mee in. In het begin zullen dat soort mensen nog wel op kunnen brengen om met hun zondagse gezicht te komen vrijen, maar na verloop van tijd beginnen ze toch wel weer met schelden en smijten.
You know how I know? Because I reeaally think so!
woensdag 26 december 2012 om 23:42
Vriendschap kan juist beter worden als partners die qua relatie op elkaar uitgekeken zijn, uit elkaar gaan. Maar ga dan bij voorkeur uit elkaar zonder dat er al 'n derde in 't spel is. Bouw 'n goede co-ouderschap op en 'n nieuwe start voor jezelf zonder je te focussen op weer gelijk 'n nieuwe partner. Zeker als je nooit alleen hebt geleefd, leer dan eerst 'ns jezelf kennen als individu ipv als onderdeel van 'n koppeltje.
donderdag 27 december 2012 om 00:00
[quote]:
Vriendschap kan juist beter worden als partners die qua relatie op elkaar uitgekeken zijn, uit elkaar gaan. Maar ga dan bij voorkeur uit elkaar zonder dat er al 'n derde in 't spel is. Bouw 'n goede co-ouderschap op en 'n nieuwe start voor jezelf zonder je te focussen op weer gelijk 'n nieuwe partner. Zeker als je nooit alleen hebt geleefd, leer dan eerst 'ns jezelf kennen als individu ipv als onderdeel van 'n koppeltje.[/quote]
Dat heeft dan vaak nog genoeg voeten in de aarde.
Vriendschap kan juist beter worden als partners die qua relatie op elkaar uitgekeken zijn, uit elkaar gaan. Maar ga dan bij voorkeur uit elkaar zonder dat er al 'n derde in 't spel is. Bouw 'n goede co-ouderschap op en 'n nieuwe start voor jezelf zonder je te focussen op weer gelijk 'n nieuwe partner. Zeker als je nooit alleen hebt geleefd, leer dan eerst 'ns jezelf kennen als individu ipv als onderdeel van 'n koppeltje.[/quote]
Dat heeft dan vaak nog genoeg voeten in de aarde.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
donderdag 27 december 2012 om 00:10
Eens.
'Gij zult gelukkig zijn! ' - Pascal Bruckner
Is het geluk een doel om na te streven en te verwezenlijken, of is het iets dat ons overkomt en waar we geen greep op hebben? De Franse filosoof en romancier Pascal Bruckner maakte onlangs veel ophef met zijn stelling dat in onze cultuur geluk is gedegradeerd tot bevrediging. Een boek dat uitblinkt in eenvoud en helderheid en ons van vanzelfsprekendheden berooft.
Don't worry, be happy! Volgens Pascal Bruckner klinkt in zulke woorden een nieuw, bijna religieus gebod: het gebod tot geluk. Onze 'gelukscultuur', die hij fel kritiseert, is er volgens hem vol van. Maar wat moeten de mensen die tegenslag ervaren of uitgesloten worden met dit gebod? De cultus van het geluk komt tot uiting in fitness-rituelen, in de flirt met Oosterse spiritualiteit of in de life style van het 'jezelf zijn', van het 'binnen zijn' of van het 'scoren'. Naar Bruckners mening draait dit idee van geluk in een kringetje rond: je moet je al goed voelen om gelukkig te worden. Tragiek en pijn hebben hier geen plaats, want geluk is hier verworden tot bevrediging. Geluk is geen gebeurtenis meer, maar een strategie.Zijn
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
