Relaties
alle pijlers
veilig blijven hangen of gaan voor het leven..
dinsdag 25 december 2012 om 21:59
Ik denk al een tijdje..te veel na over het volgende. en ik vraag me af of er nog kanten zijn die ik niet overdacht heb hierover
Vandaar dat ik het eens hier neerschrijf. meestal hebben jullie wel een woordje klaar incl oordelen. maar ik ben benieuwd.
ik zal mezelf en mn partner even omschrijven;
14 jaar heb ik een relatie met mn 1e liefde. sinds mn 18e. en we hebben een kind van bijna 5.
ik ben een verzorgend type, ben open, maak graag contact, kan soms moeilijk de controle uit handen geven, hou van rust op zn tijd maar onderneem ook graag vanalles.
ik ga ruzies uit de weg/ voorkom ze en ga ze dus alleen aan als het echt niet anders kan.
hij houd er van verzorgd te worden, houd van rust, onderneemt niet graag wat, is een gesloten type, laat zich niet zeggen wat te doen, is een goed mens, totaal zichzelf en
zal zich ook nooit anders voordoen. is vrij makkelijk, maakt zelden ruzie
De relatie gaat niet goed, heb vaak mn best gedaan er meer uit te halen maar dat kan alleen als je het samen doet en dan is niet het geval. ik denk dat we naarmate we ouder
zijn geworden we teveel veranderd zijn ten opzichte van elkaar in hoe we in het leven staan.
lang heb ik mezelf aangepraat dat het normaal is..er zoveel huwelijken niet zo mooi zijn als ze van buiten lijken, bij iedereen is er wel wat en
door veel te accepteren zoals het is , kabbelen we zo'n beetje door. de liefde is weg, we zijn inmiddels goeie huisgenoten en ook als vader en moeder zijn de rollen goed verdeeld
en is daar eigenlijk geen onenigheid over. ons kind heeft er geen last van denk ik..alleen ziet ze ons ook niet veel knus en gezellig ..wat wel normaler zou zijn.
3 jaar geleden heb ik een man ontmoet in internet waar ik via chat, vrienden mee werd, we zaten helemaal op 1 lijn , konden overal over praten. iets wat ik nooit echt
gehad heb met mijn man. hij heeft eenzelfde situatie thuis, en beiden willen we hetzelfde. geen gevaren voor onze relaties, vanwege de kinderen. maar wel het fijne
gevoel wat we wel met elkaar hebben, we zijn echt soulmates. Dus eigenlijk was het goed zo. je voelt hem al aankomen waarschijnlijk.. na 3 jaar foutloos vrienden te zijn, wilde hij me wel eens zien.
ik had er niet zo 'n goed gevoel bij (stel dat je elkaar leuker gaat vinden) en heb het een tijd uitgesteld, maar dus toch uiteindelijk heb ik hem ontmoet.
en waar ik al bang voor was , was waar. Het gras LIJKT niet alleen groener aan de overkant. nu weten we dat we echt bij elkaar passen, een hele grote klik..
Hij vergat even zijn gezin en zou een boel verpest hebben..als ik niet mn verstand was blijven gebruiken. dus uiteindelijk zijn we gewoon netjes gebleven.
maarja.. wat moeten we er nu mee? we denken er beiden over. Voor onszelf te kiezen, eerlijk zijn naar onze partners en dat beeindigen, maar een hele boel overhoop gooien, vooral
voor de kinderen want gescheiden ouders willen we ze niet aandoen..en hoe doe je zoiets zonder iedereen teveel pijn te doen??? (zijn daar sites met ervaringen over om te lezen?)
Of de klik met deze man vergeten en misschien zelfs stoppen met het contact nu we weten dat er meer is.. maar daarmee dus niet voor jezelf kiezen, en door gaan met onze relaties zoals ze zijn,
maar wel steeds weten dat we de ware laten lopen in dit leven. (en ja ik geloof inmiddels echt dat hij dat is voor mij)
Als het aan hem ligt wil hij wachten tot onze kinderen (5 en 10) een paar? jaar ouder is en dan kiezen voor wel scheiden. Maar als dat al een optie zou zijn, wat is voor kinderen
dan de minst inpact hebbende leeftijd voor een scheiding?? ik heb geen idee
En daarbij is dit wel erg om door te gaan met je relatie terwijl zoiets al in je achterhoofd zit. dat kunnen we toch ook niet maken.
wat zouden jullie doen.. met deze man alles verbreken (ookal is hij mn soulmate...) en NOG een keer proberen leven in mn huidige relatie te blazen ookal ben ik de enige? lekker veilig ..
Vandaar dat ik het eens hier neerschrijf. meestal hebben jullie wel een woordje klaar incl oordelen. maar ik ben benieuwd.
ik zal mezelf en mn partner even omschrijven;
14 jaar heb ik een relatie met mn 1e liefde. sinds mn 18e. en we hebben een kind van bijna 5.
ik ben een verzorgend type, ben open, maak graag contact, kan soms moeilijk de controle uit handen geven, hou van rust op zn tijd maar onderneem ook graag vanalles.
ik ga ruzies uit de weg/ voorkom ze en ga ze dus alleen aan als het echt niet anders kan.
hij houd er van verzorgd te worden, houd van rust, onderneemt niet graag wat, is een gesloten type, laat zich niet zeggen wat te doen, is een goed mens, totaal zichzelf en
zal zich ook nooit anders voordoen. is vrij makkelijk, maakt zelden ruzie
De relatie gaat niet goed, heb vaak mn best gedaan er meer uit te halen maar dat kan alleen als je het samen doet en dan is niet het geval. ik denk dat we naarmate we ouder
zijn geworden we teveel veranderd zijn ten opzichte van elkaar in hoe we in het leven staan.
lang heb ik mezelf aangepraat dat het normaal is..er zoveel huwelijken niet zo mooi zijn als ze van buiten lijken, bij iedereen is er wel wat en
door veel te accepteren zoals het is , kabbelen we zo'n beetje door. de liefde is weg, we zijn inmiddels goeie huisgenoten en ook als vader en moeder zijn de rollen goed verdeeld
en is daar eigenlijk geen onenigheid over. ons kind heeft er geen last van denk ik..alleen ziet ze ons ook niet veel knus en gezellig ..wat wel normaler zou zijn.
3 jaar geleden heb ik een man ontmoet in internet waar ik via chat, vrienden mee werd, we zaten helemaal op 1 lijn , konden overal over praten. iets wat ik nooit echt
gehad heb met mijn man. hij heeft eenzelfde situatie thuis, en beiden willen we hetzelfde. geen gevaren voor onze relaties, vanwege de kinderen. maar wel het fijne
gevoel wat we wel met elkaar hebben, we zijn echt soulmates. Dus eigenlijk was het goed zo. je voelt hem al aankomen waarschijnlijk.. na 3 jaar foutloos vrienden te zijn, wilde hij me wel eens zien.
ik had er niet zo 'n goed gevoel bij (stel dat je elkaar leuker gaat vinden) en heb het een tijd uitgesteld, maar dus toch uiteindelijk heb ik hem ontmoet.
en waar ik al bang voor was , was waar. Het gras LIJKT niet alleen groener aan de overkant. nu weten we dat we echt bij elkaar passen, een hele grote klik..
Hij vergat even zijn gezin en zou een boel verpest hebben..als ik niet mn verstand was blijven gebruiken. dus uiteindelijk zijn we gewoon netjes gebleven.
maarja.. wat moeten we er nu mee? we denken er beiden over. Voor onszelf te kiezen, eerlijk zijn naar onze partners en dat beeindigen, maar een hele boel overhoop gooien, vooral
voor de kinderen want gescheiden ouders willen we ze niet aandoen..en hoe doe je zoiets zonder iedereen teveel pijn te doen??? (zijn daar sites met ervaringen over om te lezen?)
Of de klik met deze man vergeten en misschien zelfs stoppen met het contact nu we weten dat er meer is.. maar daarmee dus niet voor jezelf kiezen, en door gaan met onze relaties zoals ze zijn,
maar wel steeds weten dat we de ware laten lopen in dit leven. (en ja ik geloof inmiddels echt dat hij dat is voor mij)
Als het aan hem ligt wil hij wachten tot onze kinderen (5 en 10) een paar? jaar ouder is en dan kiezen voor wel scheiden. Maar als dat al een optie zou zijn, wat is voor kinderen
dan de minst inpact hebbende leeftijd voor een scheiding?? ik heb geen idee
En daarbij is dit wel erg om door te gaan met je relatie terwijl zoiets al in je achterhoofd zit. dat kunnen we toch ook niet maken.
wat zouden jullie doen.. met deze man alles verbreken (ookal is hij mn soulmate...) en NOG een keer proberen leven in mn huidige relatie te blazen ookal ben ik de enige? lekker veilig ..
donderdag 27 december 2012 om 00:12
donderdag 27 december 2012 om 00:19
donderdag 27 december 2012 om 00:21
is goed B'witch mail maar naar zureteleurgesteldehuisvrouwenechtgenote@hotmail.com
donderdag 27 december 2012 om 03:03
Inderdaad, ik ben een kind van gescheiden ouders en ondervind er 23 jaar later nog steeds problemen door helaas. Mijn ouders dachten ook in het begin 'goed' uit elkaar te gaan. Uiteindelijk is dat toch op moddervechten (vanuit mijn moeders kant) uitgekomen en ook werd ik (letterlijk) heen en weer gegooid tussen mijn beide ouders. Mijn moeder kan nog steeds niks positiefs over mijn vader zeggen na al die jaren, altijd commentaar op zijn leven.
Mensen scheiden naar mijn mening veel te snel. Mijn broer is ook net gescheiden en dat is allemaal zo snel gegaan. Mijn eerste gedachte was ook dat dat de beste oplossing was maar inmiddels denk ik daar toch wat anders over. Mijn ex schoonzus heeft niet eens de kans gekregen om dingen te veranderen, zijn besluit stond vast zonder dat zij van te voren de signalen heeft aangevoeld.
Vertel je man dus eerlijk dat je met het idee van een scheiding rondloopt, dat je erg ontevreden bent met hoe jullie leven er nu uitziet. Leg hem uit dat je serieus bent en dat je weer samen gelukkig wilt worden. Probeer hem de ernst van de situatie uit te leggen, zoek samen naar oplossingen. Misschien is relatie therapie iets wat zou kunnen helpen.
Als er kinderen in het spel zijn moet je alles proberen te doen om een scheiding te voorkomen (uiteraard zijn er uitzonderingen zoals huiselijk geweld enz.).
donderdag 27 december 2012 om 16:57
[quote]:
er is niks mis met een "uitgebluste relatie" zolang er zaken zijn zoals vriendschap en vertrouwen.
Ik begrijp niet waarom veel mensen het idee hebben dat een relatie altijd spannend en passievol en heppiedepeppie moet zijn. Een grote misvatting van deze tijdsgeest. En als het even niet meezit dan hup, ruilen. Alsof het smartphones zijn.
Kinderen zijn kind van de rekening, altijd.
De realiteit is dat relaties, net als het leven ook slechte tijden kennen en dat het net als je baan, je vrienden of je familie, bij tijd en wijle nogal voorspelbaar en saai is.[/quote]
Zo eens met bovenstaande. Een relatie is werken, dat moet je samen willen en doen. In mijn omgeving zie ik het ook heel veel, zodra het teveel moeite gaat kosten, en dat is vaak al snel dus, nemen ze de benen.
er is niks mis met een "uitgebluste relatie" zolang er zaken zijn zoals vriendschap en vertrouwen.
Ik begrijp niet waarom veel mensen het idee hebben dat een relatie altijd spannend en passievol en heppiedepeppie moet zijn. Een grote misvatting van deze tijdsgeest. En als het even niet meezit dan hup, ruilen. Alsof het smartphones zijn.
Kinderen zijn kind van de rekening, altijd.
De realiteit is dat relaties, net als het leven ook slechte tijden kennen en dat het net als je baan, je vrienden of je familie, bij tijd en wijle nogal voorspelbaar en saai is.[/quote]
Zo eens met bovenstaande. Een relatie is werken, dat moet je samen willen en doen. In mijn omgeving zie ik het ook heel veel, zodra het teveel moeite gaat kosten, en dat is vaak al snel dus, nemen ze de benen.
donderdag 27 december 2012 om 17:14
De innigheid en openheid ontbreekt bij inga, niet bij haar man! Zij zoekt haar heil buiten de deur, zonder haar man een kans te geven. Zij heeft dus zelf de sleutel in handen om haar relatie te redden. Het lijkt echter of ze al afstand heeft genomen van de relatie met haar man, ze zoekt alleen nog naar een manier om het hem te vertellen.
Als je je relatie uitgeblust, niet spannend genoeg of broer-zus vindt dan práát je daarover met je partner i.p.v. (emotioneel) vreemd te gaan met een ander. Natuurlijk heeft iedereen het recht om zijn of haar leven op zo'n manier te leven dat 'ie er zelf zo gelukkig mogelijk van wordt, maar zodra je kinderen krijgt kun je niet meer klakkeloos al je dromen najagen. Je kinderen horen dan op de eerste plaats te komen. En kinderen zijn nog altijd het gelukkigst met een vader en een moeder die samen zijn.
donderdag 27 december 2012 om 18:27
[quote]:De innigheid en openheid ontbreekt bij inga, niet bij haar man! Zij zoekt haar heil buiten de deur, zonder haar man een kans te geven.
[...] [
Dat is toch niet zo duidelijk uit deze post. Inga zei namelijk dit:
De relatie gaat niet goed, heb vaak mn best gedaan er meer uit te halen maar dat kan alleen als je het samen doet en dan is niet het geval.
Het is dus heel goed mogelijk dat ze al verschillende malen heeft geprobeerd om de problemen met haar man te bespreken, maar als hij niet luistert en niet openstaat voor haar visie en er niet samen aan wil werken, dan vrees ik dat die openheid niet noodzakelijk bij inga ontbreekt.
Ik vind het nogal makkelijk om altijd maar de schuld bij de vreemdganger te leggen. 't Is misschien geen goede oplossing voor het probleem, maar soms wel verstaanbaar. Als de emotionele intimiteit thuis ontbreekt en je partner Oost-Indisch doof blijft, dan ben je meer vatbaar voor emotionele intimiteit buiten de deur.
Nu, ik denk ook wel dat die relatie met die chatvriend niet veel kans op slagen heeft, en dat ze beter eerst aan haar huwelijk gaat werken om te kijken of daar toch echt niets op te lossen valt.
[...] [
Dat is toch niet zo duidelijk uit deze post. Inga zei namelijk dit:
De relatie gaat niet goed, heb vaak mn best gedaan er meer uit te halen maar dat kan alleen als je het samen doet en dan is niet het geval.
Het is dus heel goed mogelijk dat ze al verschillende malen heeft geprobeerd om de problemen met haar man te bespreken, maar als hij niet luistert en niet openstaat voor haar visie en er niet samen aan wil werken, dan vrees ik dat die openheid niet noodzakelijk bij inga ontbreekt.
Ik vind het nogal makkelijk om altijd maar de schuld bij de vreemdganger te leggen. 't Is misschien geen goede oplossing voor het probleem, maar soms wel verstaanbaar. Als de emotionele intimiteit thuis ontbreekt en je partner Oost-Indisch doof blijft, dan ben je meer vatbaar voor emotionele intimiteit buiten de deur.
Nu, ik denk ook wel dat die relatie met die chatvriend niet veel kans op slagen heeft, en dat ze beter eerst aan haar huwelijk gaat werken om te kijken of daar toch echt niets op te lossen valt.
donderdag 27 december 2012 om 19:07
Werk eerst eens aan de eigen relatie. Soulmate??? Jahoor, lekker spannend zo via het internet, beide in een relatie, soms elkaar spannend zien. En dan... HET GRAS IS GROENER? Je weet nooit hoe het na 14 jaar is gesteld met je gras, je moet het namelijk zelf onderhouden.
Je zit in een tweestrijd en die kan jij alleen oplossen. Ga niet in de slachtofferrol zitten en ga niet zo gemakkelijk mee in dat soulmate gelul.
Je zit in een tweestrijd en die kan jij alleen oplossen. Ga niet in de slachtofferrol zitten en ga niet zo gemakkelijk mee in dat soulmate gelul.
donderdag 17 januari 2013 om 11:02
graag wil ik jullie nog even bedanken voor de reacties en eye openers . ik heb het contact met çhatman' gestopt (hopenlijk stopt hij er zelf ook mee.. die blijft maar berichten ondanks dat ik duidelijk ben geweest en hem negeer) en ik heb besloten na 14 jaar het bijltje er nog niet bij neer te gooien. het voelt wel goed het nog niet op te geven. maar langzaam aan op zijn tijd.. hoop ik dat het weer wat de goede kant op groeit.
zinnen die jullie geschreven hebben die me aan het denken hebben gezet is zijn:
hoe realistisch zijn de eisen en verwachtingen die ik heb van een relatie?
en:leer eerst jezelf kennen als individu..ipv onderdeel van een koppel
De cijfers van geslaagde huwelijken na een scheiding zijn ook niet zaligmakend.. en ik denk ..dat de sleur..inderdaad niet genoeg rede is ermee te stoppen
voetjes terug op de grond en ik ga ervoor..mn gezin ;)
zinnen die jullie geschreven hebben die me aan het denken hebben gezet is zijn:
hoe realistisch zijn de eisen en verwachtingen die ik heb van een relatie?
en:leer eerst jezelf kennen als individu..ipv onderdeel van een koppel
De cijfers van geslaagde huwelijken na een scheiding zijn ook niet zaligmakend.. en ik denk ..dat de sleur..inderdaad niet genoeg rede is ermee te stoppen
voetjes terug op de grond en ik ga ervoor..mn gezin ;)
