Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
dinsdag 21 juni 2016 om 08:39
"Ja, mss is dat...minder erg..? Weet ik eigenlijk niet, of dat minder erg is. Maar ik wil eigenlijk ook niet dat de kinderen DAT zouden denken. Dan stellen ze dáár vragen over, moet je gaan verzinnen om wie het zgn ging, hoe vaak, wanneer, waarom, etc. Hoe vaak laat je hem dan in dat fictieve verhaal vreemd gaan om enigszins de werkelijkheid te benaderen qua 'ernst'..? Plus als je liegt moet je onthouden wat je verzonnen hebt; 
ingewikkeld."
De kinderen mogen het niet denken, maar ze weten het waarschijnlijk al. Als er een gezamenlijk probleem is in een huwelijk (bijvoorbeeld geldproblemen, ruzie in de familie) zien ze hun ouders 'samen strijden'. Nu zien ze jullie tegen elkaar strijden. Er zijn maar weinig redenen waarom ouders op deze manier tegenover elkaar komen te staan. Vreemdgaan is 'snel te bedenken'. Als je er echt achter staat om bij je man te blijven en samen verder te gaan (met ups en downs) kan het een heel krachtige boodschap zijn naar je jongens. Als je er niet achter staat of twijfelt is het natuurlijk doodeng om je kinderen te informeren, globaal.
Wat me opvalt is dat je in feite zegt dat áls je gaat praten (en dan bedoel ik met vriendinnen, je zus) je dan liefst ook de hele waarheid zegt, vanwege de moeite die het jou zou kosten te liegen maar ook omdat je dán lijkt te willen dat ze de hele impact kennen. Je wilt wat betreft 'ernst' wél met je verhaal over het voetlicht komen, dus 'gewoon (een keer) vreemdgaan' zou niet 'erg genoeg' zijn.
Je belt niet met de vriendin die wél het hele verhaal kent.
Wat ik denk? Jij zwijgt niet tegen je omgeving (je zoons, je familie, je vrienden, wildvreemden), jij zwijgt tegen jezelf. Ik denk dat je schaamte voelt. Schaamte maakt dat je iets onbespreekbaar laat. Ook naar jezelf toe. Terwijl schaamte verdwijnt zodra je praat over wat moeilijk is. Lees de boeken en/of bekijk de Tedtalks van Brené Brown over dit onderwerp, en ook over bijvoorbeeld het onderwerp schuld, imperfectie en kwetsbaarheid eens. Jij bent nog veel beter dan jouw man in verbergen, bedekken, negeren, verdringen, noem het maar. Je bent er mee opgegroeid.
Openheid en duidelijkheid zijn aan jou nooit gegeven. Je hebt de olifant altijd toebedekt, en daar ben je zo goed in geworden dat je het niet eens door hebt. Ook niet nu er een nieuwe olifant je leven binnen is gedenderd. En dit is geen oordeel. Integendeel. Dit is herkenbaarheid. Ik zie nu fracties van olifanten, het is onaangenaam. Maar nodig voel ik. Om werkelijk te leven. Vanuit mijn hart en geen enkele andere plek. In verbinding met de mensen die ik liefheb en met werkelijke gebeurtenissen. Je bent nog jong, je hebt een soort van herhaalde geschiedenis; kijk of je met en bij je man of zonder hem kunt 'opruimen'. De olifanten liefdevol de deur uit kunt werken. Kijk of je er voor kunt zorgen dat je niet meer met olifanten leven wilt. Niet eens meer met muizen. Sterkte, Zeeland.
ingewikkeld."De kinderen mogen het niet denken, maar ze weten het waarschijnlijk al. Als er een gezamenlijk probleem is in een huwelijk (bijvoorbeeld geldproblemen, ruzie in de familie) zien ze hun ouders 'samen strijden'. Nu zien ze jullie tegen elkaar strijden. Er zijn maar weinig redenen waarom ouders op deze manier tegenover elkaar komen te staan. Vreemdgaan is 'snel te bedenken'. Als je er echt achter staat om bij je man te blijven en samen verder te gaan (met ups en downs) kan het een heel krachtige boodschap zijn naar je jongens. Als je er niet achter staat of twijfelt is het natuurlijk doodeng om je kinderen te informeren, globaal.
Wat me opvalt is dat je in feite zegt dat áls je gaat praten (en dan bedoel ik met vriendinnen, je zus) je dan liefst ook de hele waarheid zegt, vanwege de moeite die het jou zou kosten te liegen maar ook omdat je dán lijkt te willen dat ze de hele impact kennen. Je wilt wat betreft 'ernst' wél met je verhaal over het voetlicht komen, dus 'gewoon (een keer) vreemdgaan' zou niet 'erg genoeg' zijn.
Je belt niet met de vriendin die wél het hele verhaal kent.
Wat ik denk? Jij zwijgt niet tegen je omgeving (je zoons, je familie, je vrienden, wildvreemden), jij zwijgt tegen jezelf. Ik denk dat je schaamte voelt. Schaamte maakt dat je iets onbespreekbaar laat. Ook naar jezelf toe. Terwijl schaamte verdwijnt zodra je praat over wat moeilijk is. Lees de boeken en/of bekijk de Tedtalks van Brené Brown over dit onderwerp, en ook over bijvoorbeeld het onderwerp schuld, imperfectie en kwetsbaarheid eens. Jij bent nog veel beter dan jouw man in verbergen, bedekken, negeren, verdringen, noem het maar. Je bent er mee opgegroeid.
Openheid en duidelijkheid zijn aan jou nooit gegeven. Je hebt de olifant altijd toebedekt, en daar ben je zo goed in geworden dat je het niet eens door hebt. Ook niet nu er een nieuwe olifant je leven binnen is gedenderd. En dit is geen oordeel. Integendeel. Dit is herkenbaarheid. Ik zie nu fracties van olifanten, het is onaangenaam. Maar nodig voel ik. Om werkelijk te leven. Vanuit mijn hart en geen enkele andere plek. In verbinding met de mensen die ik liefheb en met werkelijke gebeurtenissen. Je bent nog jong, je hebt een soort van herhaalde geschiedenis; kijk of je met en bij je man of zonder hem kunt 'opruimen'. De olifanten liefdevol de deur uit kunt werken. Kijk of je er voor kunt zorgen dat je niet meer met olifanten leven wilt. Niet eens meer met muizen. Sterkte, Zeeland.
dinsdag 21 juni 2016 om 08:43
Een 'stukje' vertellen....of toch maar niet?
Hm, vreemdgaan met 1 vrouw, nou erger dan hoerenlopen.......of toch niet?
Idee van tegen een wildvreemde op n terrasje vertellen........... "leuk idee" + "verfrissend"........is ook wel eens bij je opgekomen. Zou goed zijn als mensen dit vaker deden, maakt de wereld zoveel 'echter' en 'persoonlijker'!! Maar toch maar niet in praktijk brengen?
En vakantie in Spanje klinkt fijner dan therapie met boksbal.........maar ik ga maar niet?
Mij valt op dat je veel dingen goed en fijn 'zou' vinden , maar uiteindelijk niet beweegt. Alsof je stokstijf naar de situatie kijkt. En dan zou t nog een stap vooruit zijn als je ook echt een standpunt zou innemen, maar t kan alle kanten uit: dit lijkt je goed, maar ja, zeker ben je niet dus misschien..........
Als je al vooral blijft kijken in plaats van handelen, probeer wat duidelijker voor jezelf te voelen en weten wat je er precies van vindt (is mijn vrijblijvende tip). Van daaruit kom je vast tot acties die je leven weer meer maken zoals jij dat wilt.
Hm, vreemdgaan met 1 vrouw, nou erger dan hoerenlopen.......of toch niet?
Idee van tegen een wildvreemde op n terrasje vertellen........... "leuk idee" + "verfrissend"........is ook wel eens bij je opgekomen. Zou goed zijn als mensen dit vaker deden, maakt de wereld zoveel 'echter' en 'persoonlijker'!! Maar toch maar niet in praktijk brengen?
En vakantie in Spanje klinkt fijner dan therapie met boksbal.........maar ik ga maar niet?
Mij valt op dat je veel dingen goed en fijn 'zou' vinden , maar uiteindelijk niet beweegt. Alsof je stokstijf naar de situatie kijkt. En dan zou t nog een stap vooruit zijn als je ook echt een standpunt zou innemen, maar t kan alle kanten uit: dit lijkt je goed, maar ja, zeker ben je niet dus misschien..........
Als je al vooral blijft kijken in plaats van handelen, probeer wat duidelijker voor jezelf te voelen en weten wat je er precies van vindt (is mijn vrijblijvende tip). Van daaruit kom je vast tot acties die je leven weer meer maken zoals jij dat wilt.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 21 juni 2016 om 08:55
Ik twijfel of de vriendin die alles weet bestaat. Wat voor vriendin ben je dan als je zoiets weet en niets meer laat horen?
Ik hoor steeds alleen maar "maren", ja dat zou fijn zijn máár: kan niet op vakantie, kan niets zeggen, in plaats daarvan kopen we gewoon een andere inboedel.
En soms wordt er gezegd dat er naar gekeken zal worden, waar je nooit meer iets van hoort.
Laten we eerlijk zijn: TO staat helemaal niet open voor suggesties.
Ze blijft en blijft doen of alles koek en ei is. Zo graaf je je eigen graf
Ik hoor steeds alleen maar "maren", ja dat zou fijn zijn máár: kan niet op vakantie, kan niets zeggen, in plaats daarvan kopen we gewoon een andere inboedel.
En soms wordt er gezegd dat er naar gekeken zal worden, waar je nooit meer iets van hoort.
Laten we eerlijk zijn: TO staat helemaal niet open voor suggesties.
Ze blijft en blijft doen of alles koek en ei is. Zo graaf je je eigen graf
dinsdag 21 juni 2016 om 09:12
Jezus hoe moeilijk is het om aan een puber uit te leggen "jongens in het woordje trouwen zit het woordje trouw. Dat betekent dat je elkaar belooft niet met anderen te zoenen of naar bed te gaan. Helaas heeft papa dat wel gedaan en daarom moet ik kijken of ik hem ooit weer kan vertrouwen. Dat is waarom we nu zo tegen elkaar doen want ik ben heel verdrietig en papa schaamt zich. Met wie en wat precies is voor jullie niet relevant en dat zijn dingen die ik dus ook niet ga toelichten maar nu weten jullie in ieder geval waarom ik boos ben." Of zoiets.
dinsdag 21 juni 2016 om 09:24
dinsdag 21 juni 2016 om 09:31
Zo lang niemand er van weet is er controle. Geen roddels, geen adviezen, geen vragen om wat je nu gaat doen, welke actie je gaat ondernemen.
Niet vertellen betekend ook geen steun, luisterend oor en kinderen die zich geen raad weten en zich van alles in hun hoofd halen. Ik vermoed overigens dat hun vragen niet zouden gaan over wanneer, waarom en hoe vaak. Die willen weten of jullie bij elkaar blijven en wat er allemaal gaat gebeuren.
Niet vertellen betekend ook geen steun, luisterend oor en kinderen die zich geen raad weten en zich van alles in hun hoofd halen. Ik vermoed overigens dat hun vragen niet zouden gaan over wanneer, waarom en hoe vaak. Die willen weten of jullie bij elkaar blijven en wat er allemaal gaat gebeuren.
dinsdag 21 juni 2016 om 10:47
Zeeland heeft al vrijwel in het begin van haar vorige topic gezegd dit met niemand uit haar eigen kring te willen delen omdat ze dan niet meer helder kan nadenken omdat ze weet hoe de reacties van de mensen uit haar omgeving zullen zijn. Dat zullen exact dezelfde reacties zijn als ze hier van iedereen op het forum krijgt.
Maar wat betreft het forum kan je op het kruisje rechtsbovenaan klikken en je hebt er geen 'last' meer van, maar de mensen in je omgeving kan je niet wegklikken. Die zullen je blijven confronteren met hetgeen ze weten en dat is precies de reden waarom Zeeland dit met niemand wil delen.
Maar wat betreft het forum kan je op het kruisje rechtsbovenaan klikken en je hebt er geen 'last' meer van, maar de mensen in je omgeving kan je niet wegklikken. Die zullen je blijven confronteren met hetgeen ze weten en dat is precies de reden waarom Zeeland dit met niemand wil delen.
dinsdag 21 juni 2016 om 10:50
Ja het schiet niet op op deze manier. Ik vraag me af hoelang je jezelf hiermee voor de gek kunt blijven houden, voordat je totaal instort. Ik zou het wel delen met mijn omgeving, die mensen zouden mij misschien het laatste zetje kunnen geven wat ik nodig heb. Want ik lees maar 1 groot ding en dat is angst en anders niks.
dinsdag 21 juni 2016 om 10:59
Precies. Met wie en hoe vaak is voor een kind niet relevant. Dat hoef je als ouder echt net toe te lichten. Ze snappen het zonder die details ook wel. Net zoals je tegen een kind kan zeggen 'het maakt niet uit of je dat snoep bij de Albert Heijn of de Jamin hebt gejat maar ik ben boos dat jij wat gestolen hebt"
dinsdag 21 juni 2016 om 12:28
Precies. En ergens is het ook juist geen controle, wat er is geen bewuste keuze, geen berusting. Er zit vooral (alleen..?) angst achter, een soort krampachtig faken alsof je de controle kunt houden over iets wat al weken lang alle kanten op beweegt. Niks doen en stil blijven staan in de situatie is nu denk ik het meest ongezonde wat je kunt doen, en toch kiezen TO en man daarvoor. Dat vind ik ergens wel intrigerend, wat halen zij hier precies uit voor zichzelf? Want het moet ze toch iets opleveren.
dinsdag 21 juni 2016 om 13:22
Verwarrend hoor, voor Zeeland, Wiebeltje adviseert juist stil te zijn, niet te denken, niets te zeggen, niet te oordelen en aan te kijken wat er gebeurt. En in deze reactie lijkt stilstand bijna dodelijk.
Ik denk, Zeeland, dat jij doet wat je (aan)kunt op dit moment, dat is prima, want het maximaal haalbare.
Het zou goed zijn als je het gebeurde met rust kon laten, niet vergeten en ook niet vergeven, het eerste gaat nooit lukken en dat laatste is een langdurig proces. Het zou goed zijn om het proces van berusting wat te forceren, want ik denk dat je deze beklemmende situatie niet lang vol gaat houden, dat is te lezen in de toon en woordkeuze van je berichten.
Als ik je laatste berichten lees, dan lijkt het me verstandig om je de adviezen rondom de manier waarop jij je rust kunt vinden aan te trekken. Ga er een tijdje tussenuit, beweeg, lees, huil, probeer jouw toekomst voor je te zien en ontspan,zorg dat je er weer tegenaan kunt.
dinsdag 21 juni 2016 om 13:48
![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif){kind=small}
dinsdag 21 juni 2016 om 14:32
Ik denk dar Zeeland eerder blokkeert vanwege de herrie in haar hoofd. Was jij dat nou ook Wiebeltje, die dat omschreef? Dat blokkeren lijkt op stilstaan, maar het is eerder klem zitten en daardoor niet kunnen bewegen.
Op een goed moment moet Zeeland zich loswrikken, anders stikt ze en dat baart in dit geval,zorgen, nou ja, bij mij dan.
Op een goed moment moet Zeeland zich loswrikken, anders stikt ze en dat baart in dit geval,zorgen, nou ja, bij mij dan.
