Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
dinsdag 21 juni 2016 om 21:42
Zeeland leeft gewoon door. Ik denk dat ze niet eens weegt waar ze bij stil zal staan: stilstand of beweging. Mij is het om het even van waaruit zij leeft en keuzes maakt: verstand of gevoel. Ik zie vooral dat het externe prikkels zijn waarop ze reageert. Als wij hier iets zeggen, weegt zij of ze het er mee eens is of niet. Zo schreef ze dat ook.
Ik ga tegen jou praten, Zeeland: zo schreef jij dat ook. Je zei onze reacties te zien als een soort 'multiple choice'-mogelijkheden waar je dan 'ja' of 'nee' bij zet.
Ik denk dat je je eigen toets maar eens moet gaan maken.
Wat zijn jouw uitgangspunten voor hoe je wilt leven?
Wat zijn jouw behoeften?
Hoe stem je deze het liefst af met je omgeving, je geliefden?
Probeer dat eens als 'criteria', als toets-steen, voor jezelf te formuleren. Dan heb je je 'doelstelling(en)'. Dan kun je gaan bedenken welke weg je wilt lopen om dat doel/je doelen te bereiken. En wat je daar bij nodig hebt van belangrijke anderen.
Nu ijk je in het verleden. En check je wat wij zeggen: ja of nee?
Maar je ijkt niet met een blik op je eigen toekomst, je eigen leven.
Het zal me worst wezen of je dat in herrie of in stilte doet (alhoewel ik een sterke voorkeur heb voor het laatste, omdat je dan gaat horen, (door)voelen, ervaren, zien, kijken naar handelen en niet luisteren naar woorden, is mijn ervaring), of je dat met je verstand of met je gevoel doet. Ik zie het je gewoon NIET doen. Anderen bepalen hoe jij leeft. Dat is pijnlijk om te zien. En het baart mij (en met mij veel mensen hier) zorgen. En ook dat 'geeft niet'. Alhoewel. Ik wil echt graag dat je jezelf hoort, aanvaardt, aanneemt, begrijpt (ja, jezélf begrijpen, niet die 'gestoorde' man van je!), accepteert, respecteert, en dan maakt de keuze die 'er uit komt' niet uit in inhoud, als het JOUW weg naar JOUW doel maar is/was.
Ik ga tegen jou praten, Zeeland: zo schreef jij dat ook. Je zei onze reacties te zien als een soort 'multiple choice'-mogelijkheden waar je dan 'ja' of 'nee' bij zet.
Ik denk dat je je eigen toets maar eens moet gaan maken.
Wat zijn jouw uitgangspunten voor hoe je wilt leven?
Wat zijn jouw behoeften?
Hoe stem je deze het liefst af met je omgeving, je geliefden?
Probeer dat eens als 'criteria', als toets-steen, voor jezelf te formuleren. Dan heb je je 'doelstelling(en)'. Dan kun je gaan bedenken welke weg je wilt lopen om dat doel/je doelen te bereiken. En wat je daar bij nodig hebt van belangrijke anderen.
Nu ijk je in het verleden. En check je wat wij zeggen: ja of nee?
Maar je ijkt niet met een blik op je eigen toekomst, je eigen leven.
Het zal me worst wezen of je dat in herrie of in stilte doet (alhoewel ik een sterke voorkeur heb voor het laatste, omdat je dan gaat horen, (door)voelen, ervaren, zien, kijken naar handelen en niet luisteren naar woorden, is mijn ervaring), of je dat met je verstand of met je gevoel doet. Ik zie het je gewoon NIET doen. Anderen bepalen hoe jij leeft. Dat is pijnlijk om te zien. En het baart mij (en met mij veel mensen hier) zorgen. En ook dat 'geeft niet'. Alhoewel. Ik wil echt graag dat je jezelf hoort, aanvaardt, aanneemt, begrijpt (ja, jezélf begrijpen, niet die 'gestoorde' man van je!), accepteert, respecteert, en dan maakt de keuze die 'er uit komt' niet uit in inhoud, als het JOUW weg naar JOUW doel maar is/was.
dinsdag 21 juni 2016 om 21:49
P.S. Ook bij je man zie ik je vooral reageren op externe prikkels, op wat HIJ zegt, van jou vraagt, (en minder) doet. Op wat zijn therapeut zegt (of liever: hoe je man vertaalt wat je therapeut tegen hem zegt, hoe hij dat omzet in 'daden'). Op wat zijn diagnose is: verslaving, slechte jeugd, niet gehoord worden.
Terwijl ik denk (schrik niet): verwende, egocentrische kerel met nare, 'vieze' neigingen en verongelijkt slachtofferschap.
Het start bij jou - zo lijkt het in mijn ogen - altijd bij de ander, en hoe zieliger en minder eigen verantwoordelijkheid, hoe meer jij die overneemt en op je neemt, ook al past die jou niet.
Ook bij je zoons zie ik je zo reageren. Jij anticipeert op wat er gebeurt, bij emotionele zaken. Je initieert, zo kijk ik er naar, bij materiële zaken.
Hé! Je mag je eigen toetssteen hebben, je eigen set met uitgangspunten! En als je die (nog) niet hebt, laat dan je therapeut je helpen bij dít formuleren. Je basis, je bedding, je uitgangspunten, je normen en waarden en daar naar leven. Dat gun ik je.
Terwijl ik denk (schrik niet): verwende, egocentrische kerel met nare, 'vieze' neigingen en verongelijkt slachtofferschap.
Het start bij jou - zo lijkt het in mijn ogen - altijd bij de ander, en hoe zieliger en minder eigen verantwoordelijkheid, hoe meer jij die overneemt en op je neemt, ook al past die jou niet.
Ook bij je zoons zie ik je zo reageren. Jij anticipeert op wat er gebeurt, bij emotionele zaken. Je initieert, zo kijk ik er naar, bij materiële zaken.
Hé! Je mag je eigen toetssteen hebben, je eigen set met uitgangspunten! En als je die (nog) niet hebt, laat dan je therapeut je helpen bij dít formuleren. Je basis, je bedding, je uitgangspunten, je normen en waarden en daar naar leven. Dat gun ik je.
dinsdag 21 juni 2016 om 21:55
En inderdaad, dan geldt wat S-Meds schrijft TOTAAL: "met al die metaforen schiet niemand wat op. TO is bedrogen en TO moet bedenken of ze verder wil met de bedrieger.". Als je geen toetssteen, ijking, maatstaf, uitgangspunten hebt/ervaart/kunt verwoorden om dat (direct!) te voelen, is het volgens mij belangrijk om hier eerst besef van te krijgen én er vanuit durven gaan. Echt. Ik weet het nog. Ik kon het niet voelen. Ik durfde het niet te denken. Ik kon niet beslissen. Ik wilde geen keuze maken. Daar is toch echt eerst die basis en bedding voor nodig. En het betreft (dat denk ik echt, en daar reken ik mezelf ook onder) beschadigde mensen die daar geen benul van hebben. Niet op een bewust niveau. Het is fijn als iemand met je meeloopt op een route waarop je op een gegeven moment wel je eigen routebordjes plaatst. En je routekaart uittekent. Dan is het onomkeerbaar. Dan weet je voor altijd die weg.
dinsdag 21 juni 2016 om 22:08
Het lijkt mij onmogelijk om op een eerlijke manier je doelstelling, grenzen en wensen te formuleren. Lees de OP maar. Geen zinnig mens gaat zeggen dat 'een hoerenloper die jarenlang liegt' een goed plan is.
Zeeland, mijn advies zou zijn heel hard wegrennen van iemand die je zo beschadigd. Maar ik accepteer en begrijp ergens zelfs dat je dat niet doet.
Dan zou ik, als ik jou was, eerst maar eens blijven voor een termijn van vijf jaar. Dan zijn de kinderen groot en kun je opnieuw de balans opmaken. Misschien is in die vijf jaar weer iets gegroeid, misschien voel je je dan vrij genoeg om zonder hem oud te worden.
Diep (misplaatst) vertrouwen en onschuldige en onbeladen seks zit er niet meer in, leg je daarbij neer. Heel misschien komt er iets van terug, maar daar zou ik niet op rekenen of aansturen.
Het is zoals het is.
Zeeland, mijn advies zou zijn heel hard wegrennen van iemand die je zo beschadigd. Maar ik accepteer en begrijp ergens zelfs dat je dat niet doet.
Dan zou ik, als ik jou was, eerst maar eens blijven voor een termijn van vijf jaar. Dan zijn de kinderen groot en kun je opnieuw de balans opmaken. Misschien is in die vijf jaar weer iets gegroeid, misschien voel je je dan vrij genoeg om zonder hem oud te worden.
Diep (misplaatst) vertrouwen en onschuldige en onbeladen seks zit er niet meer in, leg je daarbij neer. Heel misschien komt er iets van terug, maar daar zou ik niet op rekenen of aansturen.
Het is zoals het is.
Flairadres@hotmail.com
dinsdag 21 juni 2016 om 22:10
N ijkpunt.
Dat vind ik een mooi woord en uitgangspunt.
Ik kan het ijkpunt van TO niet ontdekken, lijkt soms alsof ze opgaat in de omgeving. Complimenteert hier mensen, maakt grapjes, vraagt dingetjes, soms met kwinkslag.
Als je reageert benadruk je hoe eigengereid je bent, je staat je mannetje wel.
Maar waar je telkens terugkomt op dat je de situatie beter wilt begrijpen, is voor dat begrip een standpunt nodig van waaruit je iets begrijpt.
En als je een beetje dit vindt, maar ook weer dat.
Als je je wel kunt verdedigen hier, maar daartegenover niet duidelijk kunt maken wat jij daadwerkelijk vindt...
En als je je zelf definieert aan de hand van externe factoren of andere mensen, wordt dat standpunt vinden een hels, of nee: onmogelijk, karwei. Waar is dan je ijkpunt, als het niet in jezelf ligt of -na enige tijd- daar te vinden valt?
Daarom vind TO - denk ik, ik heb de waarheid niet in pacht, zoals niemand - ook soms dat ze zich moet verdedigen hier: als je jezelf definieert aan de hand van wat anderen vinden of denken, dan vormen die andere meningen en opvattingen gelijk een soort suggestie, of afkeuring. Omdat je niet precies weet waar je zelf staat komt dat dan heel erg dichtbij en kun je niet meer reflecteren over die andere meningen maar wordt je erdoor gedefinieert, dan is er eigenlijk geen duidelijk 'zelf'. En nee, ik ben geen psycholoog en ken TO niet, dus als ik je hiermee te na treed Zeeland, mijn excuses. Ik denk hardop en wil je niet in een hok duwen of beeld schetsen waarin je je - en dat denk ik :)- niet herkent!
Maar ik heb het idee dat je nauwelijks weet waar je staat, als apart-staand persoon. Wat je van dingen echt vindt, zonder maar en mits en misschien.
En zonder standpunt (en dat kan soms lang duren tot je dat hebt, dat dan weer wel) blijf je een dansje maken met de feiten, tot je er duizelig van wordt.
Dat vind ik een mooi woord en uitgangspunt.
Ik kan het ijkpunt van TO niet ontdekken, lijkt soms alsof ze opgaat in de omgeving. Complimenteert hier mensen, maakt grapjes, vraagt dingetjes, soms met kwinkslag.
Als je reageert benadruk je hoe eigengereid je bent, je staat je mannetje wel.
Maar waar je telkens terugkomt op dat je de situatie beter wilt begrijpen, is voor dat begrip een standpunt nodig van waaruit je iets begrijpt.
En als je een beetje dit vindt, maar ook weer dat.
Als je je wel kunt verdedigen hier, maar daartegenover niet duidelijk kunt maken wat jij daadwerkelijk vindt...
En als je je zelf definieert aan de hand van externe factoren of andere mensen, wordt dat standpunt vinden een hels, of nee: onmogelijk, karwei. Waar is dan je ijkpunt, als het niet in jezelf ligt of -na enige tijd- daar te vinden valt?
Daarom vind TO - denk ik, ik heb de waarheid niet in pacht, zoals niemand - ook soms dat ze zich moet verdedigen hier: als je jezelf definieert aan de hand van wat anderen vinden of denken, dan vormen die andere meningen en opvattingen gelijk een soort suggestie, of afkeuring. Omdat je niet precies weet waar je zelf staat komt dat dan heel erg dichtbij en kun je niet meer reflecteren over die andere meningen maar wordt je erdoor gedefinieert, dan is er eigenlijk geen duidelijk 'zelf'. En nee, ik ben geen psycholoog en ken TO niet, dus als ik je hiermee te na treed Zeeland, mijn excuses. Ik denk hardop en wil je niet in een hok duwen of beeld schetsen waarin je je - en dat denk ik :)- niet herkent!
Maar ik heb het idee dat je nauwelijks weet waar je staat, als apart-staand persoon. Wat je van dingen echt vindt, zonder maar en mits en misschien.
En zonder standpunt (en dat kan soms lang duren tot je dat hebt, dat dan weer wel) blijf je een dansje maken met de feiten, tot je er duizelig van wordt.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif){kind=small}
woensdag 22 juni 2016 om 07:10
Dat maak jij er dan weer van. Ze hoeft niet weg bij haar man. Ze kan natuurlijk ook de tijd nemen om te zien of haar gevoel nog verandert.
Niemand hier kent haar, niemand weet wat precies de situatie is een niemand van de mensen die op haar in beuken moet straks in haar schoenen staan en leven met de gevolgen van de keuze die zij maakt. Waarom is het toch zo moeilijk om te accepteren dat iemand een keuze maakt waarvan jij denkt dat het de jouwe niet zou zijn? Denkt, want je staat niet in haar schoenen en van achter een beeldscherm op afstand is het makkelijk oordelen.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
woensdag 22 juni 2016 om 07:24
Bijgelezen.. gisteren geen tijd gehad v posten , en moet nu ook zo weer weg. (Gisteren om relatief kleine aanleiding op mijn werk in tranen uitgebarsten, heel genant. Kut dag. )
Dankjewel allemaal. Even kort: Wiebeltje ik herken helaas dat ik dat 'ijkpunt' mis. Ik weet niet wat ik voel, wat ik wil, wat ik 'zou moeten doen', mis een draaiboek bwvs. Ik denk dat dit klopt, wat je zegt over dat je je eigen draaiboek mag maken en bepalen. Daar waar ik zou willen weten wat wijsheid is, wat het 'juiste' is, over deze hele crisis, daar voel ik me leeg. Nou. Niet helemaal leeg. Genoeg te voelen, verwarring, chaos, pijn, wanhoop, machteloosheid, woede, verdriet, verscheurdheid, maar geen.... houvast, geen echte basis. Geen koers om op te kunnen varen. (Idd eens over hebben in therapie)
Dankjewel allemaal. Even kort: Wiebeltje ik herken helaas dat ik dat 'ijkpunt' mis. Ik weet niet wat ik voel, wat ik wil, wat ik 'zou moeten doen', mis een draaiboek bwvs. Ik denk dat dit klopt, wat je zegt over dat je je eigen draaiboek mag maken en bepalen. Daar waar ik zou willen weten wat wijsheid is, wat het 'juiste' is, over deze hele crisis, daar voel ik me leeg. Nou. Niet helemaal leeg. Genoeg te voelen, verwarring, chaos, pijn, wanhoop, machteloosheid, woede, verdriet, verscheurdheid, maar geen.... houvast, geen echte basis. Geen koers om op te kunnen varen. (Idd eens over hebben in therapie)
woensdag 22 juni 2016 om 07:49
Er is niet één enige juiste beslissing. Er is gewoon een beslissing en dat is het. Je lijkt zo ontzettend boos, verdrietig en in de war. Zo bezig met nadenken over wat je nu moet, dat je niet luistert naar je gevoel. Dat is ook wat Wiebeltje probeert te zeggen.
Je verstand lijkt hard bezig met het op de rails krijgen van je huwelijk. Als je maar dit en dat doet dat komt het wel weer. Maar je gevoel lijkt daar niet in mee te willen gaan.
Je verstand lijkt hard bezig met het op de rails krijgen van je huwelijk. Als je maar dit en dat doet dat komt het wel weer. Maar je gevoel lijkt daar niet in mee te willen gaan.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
woensdag 22 juni 2016 om 07:58
Ook al luister je niet naar je gevoel. Als je je verstand zou gebruiken zou je niet in deze situatie blijven.
Denk juist dat TO overloopt van gevoel. En dat je wel naar je gevoel luisterd. Voornamelijk angst. Maar dat is maar een mening van deze kant.
Sterkte TO. Je bent t nodig. Trek niet te laat aan de bel bij de dokter oid als t niet meer lukt. Een rustgevend oid wil soms juist ruimte geven in het spinnenweb van gedachten. Is ook onmenselijk wat je probeert te doen.
Denk juist dat TO overloopt van gevoel. En dat je wel naar je gevoel luisterd. Voornamelijk angst. Maar dat is maar een mening van deze kant.
Sterkte TO. Je bent t nodig. Trek niet te laat aan de bel bij de dokter oid als t niet meer lukt. Een rustgevend oid wil soms juist ruimte geven in het spinnenweb van gedachten. Is ook onmenselijk wat je probeert te doen.
woensdag 22 juni 2016 om 07:59
woensdag 22 juni 2016 om 08:10
Lieverd, een bedding is iets anders dan luisteren naar verstand of gevoel. Ik denk dat je in je bedding uitkomt als je stopt met hard werken en ervaart wat er dan bovenkomt. Jij kunt niet redden wat niet te redden is en hoeft niet te redden wat overeind staat. Dit is geen "klus". Je houdt het zo niet vol. Je bent tot op het bot gewond. Sta stil, lik je wonden, eet, drink en slaap en vertel de mensen, ook je kinderen, dat dit nu zo is. Stap uit het verhaal en accepteer dat de gevolgen van dit verhaal heel heftig zijn. Zorg voor jezelf.
woensdag 22 juni 2016 om 08:31
Veel veel woorden...
veel raad...
een gans forum wachtend op DE ontknoping.
Laat je niet opjutten Zeeland.
Jij alleen beslist.
Niemand zegt dat Zeeland niet beslist
. En zo van belang is Zeeland niet hoor, dat 'gans het forum wacht op de ontknoping' 
Ze mag wat duidelijker nagaan (voor zichzelf) wat ze van dingen vindt.
Dat is wat ik schreef. En iets minder alle andere meningen opzuigen als een spons + voelen als bedreiging of suggestie of afkeuring. Waarop zij (of jij) reageert met: ik mag het zelf weten en doe t op mijn manier.
veel raad...
een gans forum wachtend op DE ontknoping.
Laat je niet opjutten Zeeland.
Jij alleen beslist.
Niemand zegt dat Zeeland niet beslist
. En zo van belang is Zeeland niet hoor, dat 'gans het forum wacht op de ontknoping' Ze mag wat duidelijker nagaan (voor zichzelf) wat ze van dingen vindt.
Dat is wat ik schreef. En iets minder alle andere meningen opzuigen als een spons + voelen als bedreiging of suggestie of afkeuring. Waarop zij (of jij) reageert met: ik mag het zelf weten en doe t op mijn manier.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 22 juni 2016 om 08:36
idd: man van Zeeland?
Zeeland: je schrijft over je gevoel volgen; dat is juist waardoor je in kringetjes draait. Ik denk dat je je standpunt bepaat met gevoel en verstand samen: wat vindt je ervan? Waar sta ik? Hoe kijk ik tegen dingen aan? Wat IS bv erger: vreemdgaan met 1 vrouw of hoerenlopen? En nee, dan kom je niet tot wereldomvattende filosofische bespiegelingen, maar gewoon tot jouw eigen idee en mening. Of waarom vind ik het zo "verfrissend" en vind ik dat meer mensen hun verhaal zouden kunnen vertellen tegen vreemden, maar doe ik het zelf niet? Wat vindt je van zaken die in het nieuws komen? Of wat zijn die overwegingen dat je blijft kijken en nadenken in plaats van dan ook vanuit de voorkeuren die je hebt te handelen? Wat let je bv die reis naar Spanje te boeken als dat is wat je fijn lijkt om nu te doen?
Hoe kan je jezelf gewoon wat standvastiger opstellen en voelen?
In mijn ogen is dat door standpunten te kiezen, uitgangspunten. Vanuit welke overtuiging of standpunt probeer je bv je man te begrijpen? En hoever wil je daarmee gaan? Standpunten geven kaders aan, wat je van iets vindt. En van daaruit KUN je pas tot actie overgaan. Anders weet je helemaal niet waarvoor je dan wilt gaan staan, wat je dan wilt regelen. Hoe je de situatie zou willen hebben....en dan kom je dus geen stap verder, maar blijf je stokstijf naar alles kijken.
Dat is niet erg, prima, als dat je helpt je standpunt te bepalen, Lord knows hoe ik wegzakte in het moeras van niets meer weten en nergens wat van kunnen vinden- maar ik zou me heel verloren voelen als er niet op een gegeven moment wat meer houvast in de vorm van standpunten en opvattingen (uitgekristalliseerd gevoel+verstand) in mezelf zouden zijn ontstaan.
Dat soort vragen kan je ijkpunt zijn omdat ze je zelf beter laten leren kennen. Dat geeft rust en veilig gevoel, als je weet waar je staat tov dingen.
Maar ja, dit is 1 van de vele wegen die naar iets kunnen leiden.
Kies wat bij je past!
Zeeland: je schrijft over je gevoel volgen; dat is juist waardoor je in kringetjes draait. Ik denk dat je je standpunt bepaat met gevoel en verstand samen: wat vindt je ervan? Waar sta ik? Hoe kijk ik tegen dingen aan? Wat IS bv erger: vreemdgaan met 1 vrouw of hoerenlopen? En nee, dan kom je niet tot wereldomvattende filosofische bespiegelingen, maar gewoon tot jouw eigen idee en mening. Of waarom vind ik het zo "verfrissend" en vind ik dat meer mensen hun verhaal zouden kunnen vertellen tegen vreemden, maar doe ik het zelf niet? Wat vindt je van zaken die in het nieuws komen? Of wat zijn die overwegingen dat je blijft kijken en nadenken in plaats van dan ook vanuit de voorkeuren die je hebt te handelen? Wat let je bv die reis naar Spanje te boeken als dat is wat je fijn lijkt om nu te doen?
Hoe kan je jezelf gewoon wat standvastiger opstellen en voelen?
In mijn ogen is dat door standpunten te kiezen, uitgangspunten. Vanuit welke overtuiging of standpunt probeer je bv je man te begrijpen? En hoever wil je daarmee gaan? Standpunten geven kaders aan, wat je van iets vindt. En van daaruit KUN je pas tot actie overgaan. Anders weet je helemaal niet waarvoor je dan wilt gaan staan, wat je dan wilt regelen. Hoe je de situatie zou willen hebben....en dan kom je dus geen stap verder, maar blijf je stokstijf naar alles kijken.
Dat is niet erg, prima, als dat je helpt je standpunt te bepalen, Lord knows hoe ik wegzakte in het moeras van niets meer weten en nergens wat van kunnen vinden- maar ik zou me heel verloren voelen als er niet op een gegeven moment wat meer houvast in de vorm van standpunten en opvattingen (uitgekristalliseerd gevoel+verstand) in mezelf zouden zijn ontstaan.
Dat soort vragen kan je ijkpunt zijn omdat ze je zelf beter laten leren kennen. Dat geeft rust en veilig gevoel, als je weet waar je staat tov dingen.
Maar ja, dit is 1 van de vele wegen die naar iets kunnen leiden.
Kies wat bij je past!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 22 juni 2016 om 09:39
Ik maak er niets van (al deed ik het wel, tis een forum is ieders recht), opvallend om te zien hoe jij anderen vaak een standje geeft; neem je eigen advies op en oordeel zelf niet zo hard en laat anderen lekker voor zichzelf spreken ipv dat jij (in iedergeval over mijn mening hierover) onterechte conclusies trekt.
Ik heb 25+ jaar in soortgelijke schoenen van Zeeland gestaan, ging echt niet over 1 nacht ijs om weg te gaan (9 jaar over gedaan). Ik zeg ook niet dat ze weg moet gaan, ik denk alleen dat de keuze om te blijven anders is uitgepakt tot nu toe; meaning dat het Zeeland erg zwaar valt, dat er allerlei dingen veranderd zijn die ze vantevoren ook niet had kunnen voorzien. Zenuwslopend lijkt het me, ik gun haar ook haar rust, wat ze dan ook kiest. Ik heb zelf wel het idee dat ze kleine stapjes aan het maken is (langzaamaan anders/over andere dingen gaan denken).
En de meeste keuzes uit angst (geldt dus voor iedereen) pakken vaak niet fijn uit: namelijk ten koste van de rust in jezelf.
