Verloofd, maar ineens (denk ik?) uit elkaar

EDIT: samenvatting staat een paar reacties hier onder...Schrijven lucht op ;)



Hoi, ik weet niet of ik hier goed zit, maar ik dacht ik probeer het even....

Op het moment ben ik (man, 32) compleet overrompeld door mijn verloofde, en ik heb even totaal geen idee wat er aan de hand is, of hoe ik me moet gedragen...Ik zit sinds afgelopen weekend alleen maar te malen en te piekeren, en ik heb steeds maar 4 woorden die door mijn hoofd gaan: ik snap het niet!! (alvast excuses, ik heb het idee dat dit wel eens een lang stuk tekst kan worden :p)



Wat is er aan de hand?



Mijn vriendin heeft me van de week out of the blue gezegd dat ze (tijdelijk, een paar weken) bij een vriendin gaat wonen, want ze ziet geen toekomst meer. Dit werd me eigenlijk medegedeeld, ik mocht nog net wel even wat zeggen maar het haalde niets uit, haar besluit stond vast. En de wereld die ik kende stortte een beetje in.

We zijn meer dan 4 jaar samen, allebei buitenlanders in het land waar we wonen (zij Duits, ik Nederlands) en voor volgend jaar staat ons huwelijk gepland (locatie is gereserveerd, mensen zijn al ingelicht welke datum ze vrij moeten houden etc)

Ik zie onze relatie als iets heel moois, we hebben allebei een baan met onregelmatige uren, soms zijn we een paar dagen weg en zien we elkaar een paar dagen tot bijna een week niet, en dit werkt voor ons juist goed! (ok, een week elkaar niet zien is voor ons allebei echt te lang, en wanneer dit gebeurt balen we echt heel erg, maar we zijn allebei blij dat we niet zo'n stel zijn dat elkaar elke dag om 6 uur 's avonds aan de eettafel ziet en een supergeregeld leefpatroon heeft) We kunnen regelmatig (3 keer lang, enkele kortere trips plus af en toe samen naar huis per jaar) op vakantie, dit is dan ook een van onze gezamenlijke passies, en tijdens de vakanties 'halen we de tijd in' die we normaalgesproken af en toe missen.

Buiten dat zijn we allebei nachtmensen; we wonen boven onze stamkroeg en zitten daar dan ook regelmatig voor 1 drankje (ja echt 1, soms 2, maar we zijn absoluut geen alcoholisten oid) vooral aangezien zij rookt en dat liever niet bij ons binnen doet. Zien wij eigenlijk als ideale uitvalsbasis voor als 1 van ons laat thuis komt van het werk om eventjes weer te relaxen na een lange dag (al geldt dat eerder voor haar, ik kan ook prima thuis komen en op de bank zitten, mijn indrukken kan ik heel gemakkelijk een plaatsje geven, en om over mijn dag te vertellen hoef ik niet per se aan een bar te zitten; wel prettig is dat er eigenlijk altijd wel een van onze vrienden is en we dus meteen ook weer sociaal bezig zijn) (noot: het zijn van origine haar vrienden, waar ik nu sinds 4 jaar ook mee omga en waar ik ook zonder haar mee af kan spreken, ik ben daar dus GEEN aanhangsel ofzo)



Ik ben voor mijn werk naar het buitenland gegaan, een kleine acht jaar terug, zij is tien jaar terug hier heen gekomen om eigenlijk van haar ouders weg te komen waar ze een heel moeizame relatie mee heeft, en om werk te vinden (dit is een duitstalig land dus is dat maakte het voor haar een redelijk makkelijke stap, ook al was ze toen 18) We hebben elkaar leren kennen in een café waar ik vaak kwam waar zij achter de bar stond, en ik wist al meteen dat zij het voor mij was, voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Voor haar, nou ja, voor zover ik begreep ook wel, maar aangezien zij in de horeca werkte wilde ze afstand bewaren en in geen geval een relatie beginnen met een regelmatige gast. 2-3 maanden om elkaar heen getorteld, niet echt tot romantiek gekomen, maar we hadden het gezellig en ik had veel geduld met haar. Toen ging ik voor bijna een maand op vakantie, kwam ik terug en na een paar weken met iets minder contact bleek ze een vriend te hebben. Ik was kwaad/teleurgesteld, en heb een gesprek met haar gehad waar dat eigenlijk op sloeg, ik had juist het idee dat ze mij wel wilde maar tijd nodig had om het idee te accepteren met een regelmatige gast een relatie te hebben. Heb toen een maand niets van me laten horen, toen toch weer even geprobeerd, want ik was er eigenlijk van overtuigd dat die vriend bezigheidstherapie oid voor haar was (wat ze later ook bevestigde). Geen succes. Weer een maand niets laten horen, en haar eigenlijk ook een beetje 'vergeten' (lees: hey, er bestaan ook andere vrouwen!) Bewust ook bijna niet naar het café gegaan waar ze werkte.

Toen ineens een berichtje: tot hoe laat werk je? Toen heeft ze me opgehaald van het metrostation, en tsja....het was uit met haar vriend, ik had gelijk, blablabla, goed gesprek gehad en een paar weken later hadden we een seksrelatie (want ze wilde nog steeds geen vaste relatie en al helemaal niet in het openbaar (zei ze, ik was er zeker van dat ze dit eigenlijk wel wilde, maar ik vond het ook wel een beetje leuk zo met de spanning dat alles geheim moest, want haar collega's mochten t niet weten) Prima) Uiteindelijk natuurlijk na een maand of anderhalf was t niet meer te houden en vertelden we heel de wereld dat we stapelverliefd op elkaar waren, iedereen blij want iedereen had daar al een paar maanden op gewacht...



Na een maand of twee, drie had ze problemen met haar verhuurder, dus toen heb ik gezegd dan kom toch bij mij wonen, je bent hier toch al zo vaak dus echt een groot verschil zal dat niet zijn (misschien een beetje snel? Anyway het kwam zo uit en we vonden het allebei wel prettig) Alles prima, zij werken, ik werken, af en toe leuke dingen doen, haar voor de eerste keer mee op vakantie naar ver weg genomen wat haar super beviel, eigenlijk gewoon ons leventje samen opgebouwd. Zij was heel ijverig bezig Nederlands te leren vanwege de vele Nederlandse vrienden waar ik (en zij dus ook, in iets mindere mate) mee om ga, en dat lukte super! Paar keer naar huis (van mij en van haar) geweest, dat klikte ook prima met familie en vrienden (ik kon beter met haar ouders dan haar, maar dat was ook niet moeilijk aangezien zij gewoon NIET met haar ouders kan; met haar grootouders daarentegen juist super) en na anderhalf jaar heeft zij mij gevraagd om te verloven (niet om te trouwen, want ze dacht dat ik dat als man misschien net ff iets te ver vond gaan om gevraagd te worden door de vrouw, dat was ook zo hehehe) ringen had ze al een paar weken (maanden?) met zich mee en, ondanks dat ik het snel vond, heb ik ja gezegd, want ik was supergelukkig met haar, en dat kleine stukje 'vormfout' wat er in mijn ogen was (dat ik niet de kans heb gekregen haar ooit ten huwelijk te vragen) nou ja ach, ik zag het ook als een soort van 'zij wil mij hiermee binden en "reserveren" en ik vind dat meer dan prima'. Dat is nu bijna drie jaar geleden, en sinds een jaar zijn we bezig dingen te regelen (datum, locatie, gastenlijst) Zij wilde de dingen vroeg geregeld hebben aangezien we in Nederland wilden trouwen en daar niet wonen, dus is het wel zo prettig om wat meer tijd te nemen. Prima! (al vond ik ook dat misschien wat snel gaan, maargoed, wat ze zei was eigenlijk ook logisch en sneed hout)



Zoals ik al zei wonen we in het buitenland, en eigenlijk hebben we het er de afgelopen 3,5 jaar vaak, en steeds vaker, over gehad hoe heerlijk het zou zijn om terug, of in ieder geval dichter naar huis te verhuizen. Ik zou deeltijd gaan werken over een tijdje, en steeds voor een paar dagen heen en weer vliegen voor het werk, en zij zou in Nederland of Duitsland iets gaan doen wat bij haar past. Dit kwam regelmatig van beide kanten uit ter sprake, en was echt een wederzijdse wens. Nu is het al jaren niet zo super op mijn werk, maar afgelopen jaar is er een klein bommetje gebarsten, en lopen veel mensen ontevreden rond, (minder salaris, slechtere voorwaarden, nog meer van huis weg) veel mensen (waaronder veel vrienden die ook uit Nederland komen) zoeken naar een andere werkgever, maar dit is in mijn branche niet zo gemakkelijk en betekent vaak weer verhuizen. Toen kwam er ineens een mogelijkheid te gaan solliciteren in het westen van Duitsland, waar zij vandaan komt en/of wat op 1-2 uur rijden van mij thuis ligt. Klonk allemaal een beetje als een utopie, want dat zou betekenen dat ik zelfs voltijd (dus meer geld dan op 70% deeltijd) zou kunnen werken en we toch 'thuis' of dicht in de buurt van thuis zouden kunnen wonen! (niet dat we supermaterialistisch zijn ofzo, integendeel eigenlijk, maar ik heb nog een studieschuld waar je u tegen zegt, en het biedt de mogelijkheid om in een huis te gaan wonen ipv een appartement, iets waar ik eigenlijk niet de rest van mijn leven in wil wonen) Dus gesolliciteerd, en na een paar maanden kreeg ik een belletje dat ik uitgenodigd zou gaan worden voor een assessment en gesprek. Zij begon helemaal te stralen en was super blij (dit is ook wat een vriend tegen me zei die er bij was toen we het hoorden) Het kon niet op, zou het dan eindelijk gaan gebeuren? Eerst op vakantie, en daarna zou ik dan naar het gesprek gaan.



Ruim een maand geleden zijn we teruggekomen van 2 weken vakantie, wat genieten was, voor de verandering eens niet al te veel ingepland en het was heerlijk! Allebei weer volgetankt met goede gedachten en energie; er was op dit moment (volgens mij) totaal niets aan de hand en we waren nog lekker bezig een paar dingen vooruit te plannen voor de bruiloft volgend jaar. Datum voor het assessment vastgelegd, en druk aan het studeren. Wel gepaard met regelmatige gesprekken met vrienden/collega's over hoe mooi dat zou zijn om 'eindelijk bij deze doodlopende weg van een baan' weg te gaan en thuis te beginnen. Deze gesprekken hadden we al een maand of 6, maar de laatste tijd kwamen ze vaker voor en waren ze ook wel wat heftiger. (Eigenlijk tegen mijn natuur in, ik ben een positief persoon, maar af en toe gaat het zelfs voor mij te ver om nog echt superoptimistisch te zijn) In ieder geval toch wel een stukje negativiteit wat ik al even met me mee sleepte, al wil ik niet zeggen dat het mijn leven beheerst(e) want dat is gewoon niet zo, mijn werk is niet mijn leven.



Paar dagen nadat we terug van vakantie zijn gekomen is zij gaan kijken of ze aan het werk kon bij haar thuis in de buurt, dat wat ze nu ook doet (of deed, tot drie weken terug). En die zochten veel mensen! Superpositief, zij helemaal blij en ik dus ook! Een week later (een of twee dagen voor ik een weekend naar Nederland ging) is ze helemaal over de rooie, haar (toen) werk waar ze bijna 2 jaar werkte had wat veranderingen doorgevoerd die voor haar nadelig waren (ze kon minder makkelijk overuren maken (voor vakantie) en ze kon niet meer met vrienden/vriendinnen werken, minder gezellig dus) en sowieso alleen maar idioten etc etc. Ze gaat iets anders zoeken want ze moet daar weg (hee, hoor ik daar mezelf praten? Situatie klinkt enigszins bekend) en gaat sowieso ontslag nemen. Ik probeer een beetje te relativeren want 1. is het allemaal echt zo slecht, en is er geen kans op verbetering? (NEE!!) en 2. wat ga je dan doen als je niet meteen ergens anders aan de slag kan? (eventueel een of twee maanden werkelozengeld trekken, ben ik geen fan van maargoed. Ze had al eens eerder een baan die ze na een tijdje haatte en dat was geen fijne situatie. Niet prive, maar zij was toen gewoon even niet echt te genieten, maar tegen mij heeft ze zich toen niet anders gedragen ofzo)

Zij opgebeld naar iemand die haar een paar weken daarvoor een baan had aangeboden, en binnen een paar dagen was dat rond. Zij heeft kort daarop haar baan opgezegd met twee weken opzegtermijn en twee weken vakantie open, ze kon dus per direct stoppen. Toen kwam ook ineens vanuit het niets de uitspraak van haar dat ze niet zeker wist of ze na 10 jaar in deze stad wel echt weg wilde. Ok, kan. Ik zelf heb ook mijn twijfels maar kan er weinig over zeggen tot ik daadwerkelijk ben aangenomen/een contractvoorstel heb liggen, dan pas kan ik beslissen of het de moeite waard is (al had ik het idee dat we zelfs wel in wilden leveren om richting huis te gaan, we hadden het ten slotte al jarenlang voor ogen) Ik denk: paniekreactie, want het komt nu ineens wel heel dichtbij met de sollicitatie, en het wordt ineens misschien wel werkelijk in plaats van alleen maar hypothetische dromen. Volkomen begrijpelijk.



Volgende dag komt er een vriend langs die ik al een jaar of anderhalf niet gezien heb, we gaan een avondje flink doorhalen (samen met mijn vriendin en nog wat vrienden) Het werd inderdaad nogal veel, en natuurlijk komen dan de dronkemans serieuze gesprekken met een vriend. Ik zeg dat zij niet weet of ze wel weg wil, hij gaat naar haar toe en vraagt haar wat er is, en dat als we nu de kans krijgen om onze droom misschien werkelijk te maken dat ze dan niet ineens dat soort dingen kan zeggen etc. Ik kijk het gelaten aan, en spring er niet tussen (wat ik eigenlijk had moeten doen, want eigenlijk moet hij zich daar buiten houden en heeft ie daar weinig mee te maken wat wij binnen onze relatie bespreken/beslissen) Zij wil (boos) naar huis, of ik mee kom. Nah, ik heb die andere jongen lang niet gezien en ik heb het gezellig (en denk ik laat haar even afkoelen) Of ik echt niet mee kom, ze wil graag dat ik mee kom (hebben we eigenlijk zo afgesproken, is een paar keer eerder gebeurd dat ik niet mee naar huis kwam en dat kwam dan niet zo goed aan, tegenwoordig werkt dat super en naar ons beider tevredenheid) Nah ik blijf nog even. Tsja, fout nummer 2 binnen een paar minuten.

Volgende dag rustigaan opgestaan, met de jongens n bakkie gedaan waar zij ook bij zat en mee lachte/praatte, was gewoon gezellig (en helemaal wist ik ook niet meer wat er de avond ervoor nou precies gebeurd/gezegd was, dus ik had niet echt door dat er 2 no-go's gebeurd waren) en later ben ik naar het werk gegaan om de volgende avond terug te komen, toen was zij weg met het werk en we zagen elkaar de volgende dag pas weer.

Heb haar een beetje ruimte gegeven, ik was ook druk aan het voorbereiden voor de sollicitatie dus ik liet haar maar even, zodat ze een beetje tot rust kon komen mbt het idee misschien binnenkort toch te verhuizen ja/nee.

Ondertussen was zij klaar met haar oude baan en had ze vrij; dat betekende een paar nachten aardig wat stappen. Ik vond dat wel prima, dan kon zij een beetje van de frustratie van haar oude baan af en haar gedachten beetje verzetten, ik was superdruk met werk en studeren voor die andere baan dus veel plezier schat!

Diezelfde week ben ik gaan sporten, op een vrije dag, en eigenlijk een dag waarvan we half hadden afgesproken samen wat te doen. Maargoed, zij was heel laat thuis gekomen, en is sowieso iemand die lang nodig kan hebben om op te staan op een vrije dag, dus ik ben na het sporten even blijven hangen met 3 biertjes. Die sloegen aardig aan, en het was dan toch iets langer dat ik weg was dan ik me had voorgenomen, ondertussen was t wel laat in de middag.



Zij druk achter de computer bezig met dingen die nog over haar oude baan gingen, daar wil ze geld terug halen (bij haar vorige banen ging dat ook zo > boos weg en proberen geld terug te halen omdat ze veel meer overuren had en dat soort dingen. Op zich terecht maar misschien een patroon?) Ik probeer aandacht te vragen en zij stuurt me weg want ze is met iets complex bezig. Ik, toch een beetje in een roes van de 3 biertjes kan natuurlijk toch niet stoppen en naja, zij boos. Dan komt het er uit, ze zit er aan te denken misschien een paar nachten bij een vriendin te gaan slapen. (wat niet per se een complete verandering is want we slapen toch vanwege het werk lang niet altijd allebei thuis) Ze is nog steeds boos van die dronken avond met vrienden, en naja, er zijn wat kleine dingen waar ze zich aan ergert of ergerde (toevallig ben ik na de vakantie eigenlijk meteen begonnen met wat kleine dingen te verbeteren zoals huishouden en afspraken op de kalender zetten, bloemetje mee, proberen tijd te vinden samen wat te doen (wat dan dus oa niet helemaal lukt omdat zij laat gaat stappen en ik ga sporten). Of ik mee ga naar de kroeg voor een avond met vrienden. Ik ben een beetje minder vrolijk nu natuurlijk, dus ik lig nog na te denken terwijl zij richting de deur loopt, en me geen tijd geeft te beslissen mee te gaan of niet, dus ik blijf nog even liggen. FOUT! Wij natuurlijk allebei met een rotgevoel de avond doorgebracht, zij natuurlijk redelijk laat thuis want ja, ze is toch vrij, en ik ga de volgende dag weer werken.

Paar dagen later gaat ze voor een avond naar een vriendin die in een andere stad is voor het werk, ze heeft even iemand nodig om tegen te praten. Ik merk wel dat er iets dwars zit, en ga er van uit dat ze boos is over die paar dingen die nu binnen een week zijn gebeurd en dat dit een goed idee is.

Als ze weer thuis is ben ik weg, en stuurt ze me waarom ik het raam open heb laten staan, daar stonden twee glazen flessen (leeg) voor en die zijn nu met de wind op de grond gevallen, kapot natuurlijk en een partij glas op de vloer. Klein ding, maar dit kan ik net even niet erbij hebben, het maakt haar humeur tegen mij er niet beter op ook al is het iets onnozels.



In de volgende dagen/week probeer ik zo vaak het kan voor te stellen iets leuks te doen, want ik weet dat dit nodig is, plus het past sowieso in de trend die ik eigenlijk sinds een paar weken heb ingezet: mezelf op puntjes verbeteren. Zij heeft geen zin/het is te warm/we komen niet verder dan de kroeg beneden/ze is een vriendin aan het helpen met verhuizen. Hhmmhh....



Twee dingen die door mijn hoofd gaan: 1. over een paar dagen heb ik die sollicitatieronde, en 2. over een week heeft zij een afspraak bij de vrouwenarts.

Wat ik namelijk nog niet hier heb geschreven, is dat ons sexleven op een extreem laag pitje staat. 1 keer in de maand is het eigenlijk wel, eigenlijk al sinds een jaar of 2. Daarvoor waren we net een stel konijntjes! Aan mij ligt het niet, want ik probeer het steeds weer, voel me ontzettend tot haar aangetrokken, ben verliefd op haar, en naja, ik ben ook gewoon een man natuurlijk ;)

Ongeveer twee maanden geleden hebben we hier een gesprek over gehad. Zij baalt er heel erg van, maar ze heeft gewoon nooit zin, ondanks dat ze hartstikke gek op me is en er eigenlijk geen enkele reden voor haar is om geen zin te hebben, ze voelt ze tot me aangetrokken, ook nog steeds lichamelijk, en smeekt me zo'n beetje om het me te zeggen als het echt gevaarlijk wordt (dat ik er bv aan denk te stoppen met ons vanwege te weinig sex) Toevallig heb ik dan net een artikel gelezen over hoe de pil invloed kan hebben op je sexleven, en tja, niet geheel toevallig is kort nadat zij van pil is gewisseld deze situatie in ons sexleven begonnen. Ik vertel haar dat, en zij zegt ook dat dat door haar hoofd is gegaan, en dat ze een afspraak met de vrouwenarts gaat maken om eea op te helderen/van pil te wisselen.



Goed, van de week sollicitatie gehad, gelukkig me daar op kunnen focussen en dat ging ook prima geloof ik; ik kom thuis en BAM 'ik ga even, een week, een paar weken, bij een vriendin wonen, we doen te weinig samen, ik mis iets (passie? ja daarom wacht ik dus op je afspraak met de vrouwenarts en wat die zegt/bevestigt), ja je kunt wel veranderen maar ik ben bang dat over 2 3 maanden weer hetzelfde gebeurt (? Zij heeft het idee dat elke paar maanden zoals dit gebeurt, ik heb samen met haar de keren opgeteld dat we een klein beetje een deukje hadden, en we kwamen tot twee keer in vier jaar, en nergens maar in de buurt van wat er nu is. Ik ben er heel zeker van dat dit meer dan genoeg indruk op mij maakt om in de toekomst zo'n situatie te herkennen en te handelen, en ervoor te zorgen dat we niet 'elke twee drie maanden weer hetzelfde hebben') (die twee drie maanden is echt complete onzin, en ik weet niet echt waarom ze dat zegt), ik zie geen toekomst in onze relatie, je bent meer een goede vriend geworden' etc etc. Totaal het tegenovergestelde van wat er een maand geleden nog van haar kwam, of twee maanden geleden, of uberhaupt eigenlijk ooit, tot dus die keer dat ik van sporten terug kwam een paar weken terug.

Naar mijn gevoel is er binnen 1 week te veel 'negatiefs' gebeurd wat haar getriggerd heeft of zoiets, en ineens stapelt dat dan op bovenop de angst om na 10 jaar weg te gaan uit een inmiddels vertrouwde omgeving, waar we eigenlijk al jaren samen plannen weg te gaan...



Wat het in ieder geval in mijn ogen niet kan zijn, is dat ik haar te weinig laat merken dat ik om haar geef. Ik laat haar dat regelmatig weten met lieve woordjes, hoe ik haar verliefd aankijk etc, en zij heeft me dat ook in een klein lief briefje geschreven kort voor we op vakantie gingen. Sterker nog, daarin heeft ze me met weet ik wat de hemel in geprezen. Wat wel kan zijn, is dat we in een sleur zijn gekomen, voor een groot deel door onze banen (ik kan mijn baan moeilijk wisselen, zij heeft haar baan nu gewisseld, maar dat is dus eigenlijk te laat gebeurd) maar waarvan we beiden het idee hadden dat we het onder controle hadden met regelmatige vakanties/tripjes weg. In ieder geval is dat iets waar ik juist een paar weken geleden, voor wat voor signaal van haar dan ook, net mee ben begonnen het te proberen te verbeteren. Nu komt het in een stroomversnelling en heb ik een lijstje gemaakt wat ik aan mezelf wil verbeteren/waar ik mee bezig ben, en wat wij aan onze relatie kunnen verbeteren. Wat zij kan verbeteren is niet aan mij op dit moment vind ik, plus is het niet relevant, daarbij weet ik niet of het op dit moment veel zin heeft om tegen haar te vertellen wat zij moet verbeteren aan zichzelf terwijl ze aan het nadenken is of ze uberhaupt met mij verder wil.



In ieder geval, wat ik heb opgeschreven, en wat ik al actief aan het verbeteren ben:



- Meer thuis doen (was, opruimen, ordenen)

- Duidelijker zijn als ik afspraken gemaakt heb met iemand (Ook op de kalender zetten)

- Voor ik iets afspreek met iemand SAMEN hierover beslissen als dit in onze 'samen vrij' tijd valt

- Minder vaak met mensen afspreken en haar 'maar meenemen' en er van uitgaan dat dat wel ok is (voor haar beslissen)

- Niet te veel negatieve zaken van het werk me naar huis nemen > werk is bijzaak! (ik werk om te kunnen leven, niet andersom)

- Alcohol aanpassen (niet dat ik zo'n supergrote drinker ben, maar soms is t wel gewoon too much > glas water of cola erbij bestellen als ik een biertje bestel)

- Geen dingen (papierwerk etc) laten liggen maar meteen oppakken



Wat ik aan ONS wil/probeer te verbeteren:



- DATE NIGHT invoeren. 1-2 keer per maand een vaste dag uitprikken en daar samen op date gaan. Als die dag niet kan vanwege werk dan de dag ervoor/erna

- MEER PRATEN. Eigenlijk is het van de zotte dat we 2 jaar lang veel te weinig sex hebben, er sporadisch een halve zin over wisselen voordat we het er echt over hebben. Zelfde geldt voor kleine irritaties van haar kant. Ook meer praten over leuke dingen/dingen plannen

- Af en toe ergens anders heen dan de vaste prik beneden > zorgt voor minder sleur. We kunnen een avond best beginnen of eindigen in de 'huiskamer' maar niet elke keer als we de deur uit gaan heel de avond blijven hangen

- Vrije dagen samen benutten. Niet alleen de was doen of andere dingen in het huishouden doen, maar ook gewoon eens de deur uit, al is het een wandeling/fietstocht.



Op het moment ben ik eigenlijk, hoe vreemd ook, vrij positief, omdat ik weet dat ik deze dingen of al voor elkaar heb, of er hard aan aan het werk ben (zo lastig zijn die dingen ook niet) Buiten dat zat ik eigenlijk juist goed in mijn vel tot vorige week, en ben ik er eigenlijk ook van overtuigd dat dit hoort bij de paniekreactie op het eventuele verhuizen. (mochten we daadwerkelijk kiezen om te verhuizen kunnen we supermakkelijk hier heen komen, vliegtickets zijn totaal geen probleem en het is 2 uurtjes reizen, enige wat we zouden missen is het spontaan afspreken met vrienden hier, maargoed dat hebben dan wel weer daar waar we dan naartoe gaan, en een lang weekend in de twee maanden hier zorgt voor genoeg bijhouden van contacten....) We hebben het nog niet echt tegen iemand gezegd, behalve de vriendin waar ze nu even slaapt, en nog 1 getuige van haar voor volgend jaar...

Wel hebben we tegen een paar mensen laten vallen dat we niet helemaal zeker weten of we wel willen verhuizen of hoe we dat hypothetisch op zouden lossen, die zeggen ook allemaal dat we daar wel een oplossing voor vinden en dat we daar samen wel uit komen, we hebben geen lariefarie relatie die je zomaar even aan de kant zet.



Al lijkt het alsof juist dat is wat zij nu aan het doen is, zonder mij/ons ook maar 1 kans te geven (zoals gezegd, we hebben hele kleine mini dingetjes gehad, maar dat is volgens mij normaal in een relatie, niets groots/gedacht aan stoppen)



Hoe zien jullie als buitenstaander dit? (voor degenen die het verhaal uit hebben gelezen, het is bijna een boek! Sorry nogmaals)

Daar was ik al bang voor; kan soms lastig stoppen met schrijven als ik eenmaal begin...samenvatting:



- Ruim 4 jaar bij elkaar, vrij snel gaan samenwonen, vrij snel verloofd (beide haar idee, ik vond t allebei eigenlijk heel fijn hoewel snel)

- Sinds een jaar concreet huwelijk aan het plannen voor volgend jaar; net twee maanden geleden iedereen 'save the date' kaarten gegeven; relatie zat helemaal goed naar mijn idee

- Ik krijg wellicht een nieuwe baan, waardoor wij terug naar Nederland/Grensgebied Duitsland kunnen verhuizen, iets waar wij samen al 3-4 jaar van dromen (zij is Duits) Haar reactie helemaal blij gelukkig stralen etc etc

- Ineens komt er een 'ik weet niet of ik na 10 jaar in Oostenrijk wel weg wil' ik denk paniekreactie

- gebeuren een paar dingen die niet helemaal ok zijn, maar naar mijn idee ook niet zo dramatisch; we zijn net op vakantie geweest (een van de momenten waarin wij de tijd voor elkaar hebben want allebei een onregelmatige baan; zien elkaar ook lang niet elke dag) en dat was hartstikke fijn

- Nadat ik sollicitatie heb gedaan (uitslag nog niet zeker) kom ik thuis en na een week of twee nadat ze voor het eerst heeft gezegd dat ze misschien niet naar huis wil verhuizen krijg ik te horen, eigenlijk vanuit het niets (behalve dat ze de afgelopen twee weken een beetje moeilijk zat, maargoed ik dacht dat is het verhuis verhaal) te horen dat ze een tijdje bij een vriendin gaat wonen, ik maak elke 2-3 maanden zogenaamd dezelfde fouten (we zijn samen gaan tellen en tot 2 incidenten in de afgelopen twee jaar gekomen, de laatste 2 jaar geleden, en dat waren geen dramatische dingen, eerder een optelsom van kleine dingetjes) en er is geen passie (we hebben een seksleven dat niet bepaald optimaal is; ik en zij, nadat we eindelijk een beetje een fatoenlijk gesprek daarover hadden, nu ook, denk dat dat aan haar pil ligt; ze had gisteren een afspraak, maar toen was ze ook al met een koffer weg gegaan, etc etc

- Ik heb het idee dat ze haar besluit eigenlijk al heeft genomen, zonder dat we ook maar 1 kans geven om er iets van te maken (tot nu hebben we nooit echt grote ruzies/crisis gehad, en we hebben nooit echt een gesprek gehad over wat mij of haar stoort. Te weinig gecommuniceerd dus...



Ik heb geen idee of dit normaal is als je eigenlijk je hele huwelijk en rest van je leven gepland hebt, waar dit ineens (want totaal geen aanwijzingen in de weken/dagen/maanden voor het 'ik wil misschien toch niet weg hier' kwam) vandaan kan komen, en hoe ik me hier in godsnaam moet gedragen. Ik laat haar nu met rust, maar zij vraagt nu wel alweer een paar keer aandacht aan mij...Snap er niets van, maar heb omdat het zo plotseling is eigenlijk eerder het gevoel dat het een optelsom is van paniek/kleine ergernissen/2-3 grote fouten (niet aan afspraken gehouden icm drank) binnen een week is, eigenlijk een positief gevoel? huh??