Relaties
alle pijlers
Vriendin jaloers, is mijn gevoel terecht?
zondag 28 maart 2021 om 17:44
Ik ben momenteel 6 maanden zwanger en natuurlijk dolblij. Een goede vriendin van mij (paar jaar ouder, we zijn beide in de 30) en wil al heel lang kinderen, nog eerder dan dat het bij mij aan de orde was. Ze heeft alleen nooit een serieuze relatie gehad dus er is op dit moment niemand die haar een kind kan geven.
Al jaren is ze aan het oriënteren op ivf en adoptie mogelijkheden. Ik heb haar jaren hierin gesteund en hoop echt dat ze het een keer mee mag maken.
2,5 maand geleden heb ik haar gewoon 1 op 1 verteld dat ik zwanger ben. Haar reactie was niet zo goed, ze ging huilen en was overstuur. Wat ik begreep. Ik heb haar van tevoren al laten weten dat we gingen proberen zodat het niet teveel zou overvallen. Er kwam een lang verhaal dat ze bang was dat het voor haar nooit zou gaan gebeuren, omdat het qua relaties maar niet lukt en ze niet zo jong meer is.
Echter is het sindsdien best stil vanuit haar kant. En het gaat me dwars zitten dat er geen felicitatie is geweest of interesse is getoond. Uiteraard hoef ik niet uitgebreid met haar te kletsen over de zwangerschap, maar gewoon een beetje blijdschap voor mij tonen zou fijn zijn, zeker na dat het nieuws al weken heeft kunnen indalen. Ben ik nou een trut dat ik dit vervelend vind? Ergens heb ik gewoon het idee dat ze het me niet gunt of jaloers is en het is niet fijn om dat gevoel bij een vriendin te hebben.
Al jaren is ze aan het oriënteren op ivf en adoptie mogelijkheden. Ik heb haar jaren hierin gesteund en hoop echt dat ze het een keer mee mag maken.
2,5 maand geleden heb ik haar gewoon 1 op 1 verteld dat ik zwanger ben. Haar reactie was niet zo goed, ze ging huilen en was overstuur. Wat ik begreep. Ik heb haar van tevoren al laten weten dat we gingen proberen zodat het niet teveel zou overvallen. Er kwam een lang verhaal dat ze bang was dat het voor haar nooit zou gaan gebeuren, omdat het qua relaties maar niet lukt en ze niet zo jong meer is.
Echter is het sindsdien best stil vanuit haar kant. En het gaat me dwars zitten dat er geen felicitatie is geweest of interesse is getoond. Uiteraard hoef ik niet uitgebreid met haar te kletsen over de zwangerschap, maar gewoon een beetje blijdschap voor mij tonen zou fijn zijn, zeker na dat het nieuws al weken heeft kunnen indalen. Ben ik nou een trut dat ik dit vervelend vind? Ergens heb ik gewoon het idee dat ze het me niet gunt of jaloers is en het is niet fijn om dat gevoel bij een vriendin te hebben.
maandag 29 maart 2021 om 14:58
maandag 29 maart 2021 om 14:59
Het is niet zo gek dat je hier alleen maar leest over blijdschap wegens zwangerschap. Dat is namelijk wat To in haar OP aangeeft te voelen.spinnetje_ schreef: ↑29-03-2021 12:42Ik lees hier alleen maar over 'blijdschap' tijdens de zwangerschap/ worden van moeder. Daar herken ik mezelf helemaal niet in. In beiden zwangerschappen heb ik echt geen blijdschap gevoeld en toch waren ze niet ongewenst. Ik was best 'bang' voor wat er ging komen (moederschap). De behoefte om erover te praten had ik dan ook helemaal niet. Toch wist ik mezelf niet echt een houding te geven als ik vertelde dat ik zwanger was (als je dat niet al kon zien) en ik echt geen reactie terug kreeg. Het doet me niet zo veel, maar op dat moment vond ik het toch lastig. En als het een goede vriendin betrof dat zou ik daar wel moeite mee hebben, denk ik. Het is niet alsof moederschap iets kleins is en als je daar dan niets over kan delen, dan kan ik me voorstellen dat de vriendschap verandert.
Natuurlijk zijn er ook mensen die dat anders ervaren hebben (ik zelf ook), maar to is dolblij dus daar gaan uiteraard de reacties over.
maandag 29 maart 2021 om 15:05
maandag 29 maart 2021 om 15:17
Dan nóg kan dat verdriet intens zijn. Je wilt het liefst een gezinnentje stichten met een partner. Je weet dat voor het kiezen van een kind in je eentje die deur naar een partner óók een stuk verder dichtgaat, want doorgaans staan de mannen niet te dringen om een alleenstaande moeder met klein kind. Dus ja, het kán allemaal. Maar het gemak waarmee velen van jullie over het verdriet heenstappen vind ik werkelijk tenenkrommend.
Je hebt als jongbakken zwangere mét partner zo'n beetje alles in het leven wat je maar hebben kunt. De goden zijn je gunstig gestemd. En als alleenstaande vrouw die haar klok steeds harder voelt tikken en ook inmiddels beseft dat de leuke mannen niet voor het opscheppen liggen, is dat een hard gelach. Dan een beetje gaan lopen bokken en sikkeneuren omdat je vriendin niet net zo blij voor je is, waar je vriendin groots verdriet voelt die ze waarschijnlijk 9 vd 10 keer voor zichzelf houdt, want anders wordt het leven ook geen feestje, is wel erg kinderachtig hoor. Wees blij dat je het je niet voor kunt stellen. Maar besef je wel terdege dat dit diep verdriet kan zijn. Beetje sympathie tonen en je eigen dikke buik gewoon vieren met anderen. Jouw vriendin ziet jouw leven vanaf nu alleen maar in sneltreinvaart doordenderen naar het leven dat ze zelf graag zou willen, maar niet heeft. Dat houdt zelfs niet op bij jouw zwangerschap. Dat gaat door na de bevalling, je kraamtijd, je leven als nieuwbakken moeder, misschien wel je volgende zwangerschap.
Jullie leven gaat nu extreem uit elkaar lopen. En dit gebeurt onder voorwaarden die zij zelf niet gekozen heeft. Zij moet dit een plek zien te geven. Alleen een vriendin die haar haar verdriet kan gunnen en ondertussen los van die vriendin kan genieten van haar eigen geluk, heeft plek om deze vrienschap een kans te geven. Ik snap dat je dat niet kunt of wilt, want je wilt jouw geluk vieren. Maar dan moet je je vriendin misschien loslaten, die nu vol in haar rouwproces zit. Want zie het maar letterlijk zo, je vriendin rouwt en dat kan best wat jaartjes in beslag nemen. Het is aan jullie hoe sterk jullie band is of daar ruimte voor is.
Een mening is als het hebben van tieten/pik. Je hoeft 'm niet te delen met de wereld
maandag 29 maart 2021 om 15:24
Het lijkt alsof het bij sommigen of het een of het ander is. Ze rouwt, dus jij hebt het als vriendin maar te slikken dat het eenrichtingsverkeer is. Dat is toch gek? Het mag er dan toch allebei zijn? Het verdriet maar ook het geluk van de ander? Dát is toch vriendschap? Dat voor beide gevoelens ruimte is?
maandag 29 maart 2021 om 15:27
In een ideale situatie wel ja. Maar soms lukt dat niet en zal de vriendschap daaronder lijden, hoe jammer ook.Ditje schreef: ↑29-03-2021 15:24Het lijkt alsof het bij sommigen of het een of het ander is. Ze rouwt, dus jij hebt het als vriendin maar te slikken dat het eenrichtingsverkeer is. Dat is toch gek? Het mag er dan toch allebei zijn? Het verdriet maar ook het geluk van de ander? Dát is toch vriendschap? Dat voor beide gevoelens ruimte is?
Die dingen gebeuren, soms groeien vrienden in de loop van hun leven uit elkaar.
maandag 29 maart 2021 om 15:28
Maar dat kun je dus juist niet los zien van de situatie. Die hele situatie is zo ongeveer alles bepalend in hoe beiden zich voelen. De een enorm verdrietig, de ander stuiterend van geluk en spanning. Vaak kun je alleen maar delen in gevoel, als je in staat bent om uit je eigen gevoel te stappen en alleen en dan ook alleen naar de ander te kijken, zonder daarin jezelf mee te nemen. En als gevoelens heel sterk zijn en in dit geval tegenovergesteld, dan is dat een knappe opdracht voor iemand die aan de verdrietige kant staat van het spectrum.spinnetje_ schreef: ↑29-03-2021 13:56Ik denk omdat het een goede vriendin betreft. Ik kan me voorstellen dat het lastig is om een levensveranderende gebeurtenis niet met iemand te kunnen delen die zo dichtbij je staat. Even los van de situatie.
Het lukt zelfs to al nauwelijks, die aan de blije kant van het spectrum staat. Ook zij vindt bijna dat ze wel recht heeft op een beetje gelukwensen, want ze kennen elkaar al 20 jaar. En ze kan bijna niet over zichzelf heenstappen in deze, want immers haar leven staat op z'n kop.
Dit zijn vaak ingredienten voor het uit elkaar groeien in vriendschap.
Een mening is als het hebben van tieten/pik. Je hoeft 'm niet te delen met de wereld
maandag 29 maart 2021 om 15:34
Ja mee eens, maar ik vind het niet vanzelfsprekend dat rouw dus voorop staat op al het andere. Ja dat kan er zijn en kan soms even wat ruimte nemen (zoals bij de aankondiging) maar op een gegeven moment verwacht je ook dat iemand ruimte heeft voor het geluk van de ander. Zo niet; dan is het niet dat ze dus vanzelfsprekend ruimte moet krijgen bovenop jouw gevoel als niet rouwende. Het is wel fijn als het niet per direct op de weegschaal ligt, maar na 2,5 maand wat interesse vind ik niet heel veel gevraagd.
maandag 29 maart 2021 om 15:56
Idd.Ditje schreef: ↑29-03-2021 15:34Ja mee eens, maar ik vind het niet vanzelfsprekend dat rouw dus voorop staat op al het andere. Ja dat kan er zijn en kan soms even wat ruimte nemen (zoals bij de aankondiging) maar op een gegeven moment verwacht je ook dat iemand ruimte heeft voor het geluk van de ander. Zo niet; dan is het niet dat ze dus vanzelfsprekend ruimte moet krijgen bovenop jouw gevoel als niet rouwende. Het is wel fijn als het niet per direct op de weegschaal ligt, maar na 2,5 maand wat interesse vind ik niet heel veel gevraagd.
TO luistert en staat haar vriendin al jaren bij hierin.
Ik vind ook niet dat het belang van de rouwende (altijd) maar zwaarder weegt.
maandag 29 maart 2021 om 16:01
Alsof het gaat over waar zwaarder weegt.
Het is geen wedstrijd.
Soms zijn emoties wat lastig te combineren. Zoals de vreugde van TO en het verdriet van haar vriendin. Soms kan iemand iets gewoon even niet opbrengen. Maakt niet uit of het in jouw ogen terecht is, het is.
If you can't be good, be colourful (Pete Conrad)
maandag 29 maart 2021 om 16:08
Eens.Hexopbezemsteel schreef: ↑29-03-2021 16:01Alsof het gaat over waar zwaarder weegt.
Het is geen wedstrijd.
Soms zijn emoties wat lastig te combineren. Zoals de vreugde van TO en het verdriet van haar vriendin. Soms kan iemand iets gewoon even niet opbrengen. Maakt niet uit of het in jouw ogen terecht is, het is.
En over interesse tonen: niet alleen de vriendin maar ook TO zelf heeft nauwelijks contact gezocht de afgelopen maanden.
maandag 29 maart 2021 om 16:09
ik heb zelf een aantal miskramen gehad en in de hele periode dat ik wenste zwanger te raken, zijn er heel wat mensen wel in geslaagd. Ik herinner me een keer dat een collega terloops zei dat ze zwanger was en dat ik in een soort automatische modus terecht kwam. Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen, kon niet meer nadenken en deed wat sociaal wenselijk was: ik wenste haar proficiat.
Rationeel weet je heel goed: haar situatie verandert de mijne niet, maar gevoelsmatig word je de hele tijd geconfronteerd met iets wat sommige anderen in de schoot wordt geworpen en jij maar niet lijkt te kunnen hebben.
Gevoelsmatig gaat deze vergelijking niet helemaal op: maar stel jij hebt net een mooie villa met zwembad gekocht en je vriendin zit diep in de schulden en wordt binnenkort haar huis uit gezet. Je kan dan niet verwachten van je vriendin dat ze jouw blijdschap om jouw nieuwe villa wil horen en ook niet de problemen die daarbij horen. Het is voor haar te confronterend in wat voor kut woonsituatie zij zit. Als jij dan wil klagen over de verstopte filter van het zwembad, dan is daar voor haar geen ruimte voor begrip. Tuurlijk mag jij blij zijn en als zij proficiat wenst, zal dat zijn omdat dat nu eenmaal de sociale conventie is. Ze heeft ook vast het beste met je voor, maar het is een slag in haar gezicht. En het is niet rationeel. Als het goed is kan ze dit een plekje geven na verloop van tijd.
Ik heb zelf overigens nooit zoals je vriendin gereageerd. Ik kon dat vrij snel plaatsen en eens het bezonken was kon ik ook oprecht blijdschap voelen voor de zwangere. Maar iedereen is anders...
Rationeel weet je heel goed: haar situatie verandert de mijne niet, maar gevoelsmatig word je de hele tijd geconfronteerd met iets wat sommige anderen in de schoot wordt geworpen en jij maar niet lijkt te kunnen hebben.
Gevoelsmatig gaat deze vergelijking niet helemaal op: maar stel jij hebt net een mooie villa met zwembad gekocht en je vriendin zit diep in de schulden en wordt binnenkort haar huis uit gezet. Je kan dan niet verwachten van je vriendin dat ze jouw blijdschap om jouw nieuwe villa wil horen en ook niet de problemen die daarbij horen. Het is voor haar te confronterend in wat voor kut woonsituatie zij zit. Als jij dan wil klagen over de verstopte filter van het zwembad, dan is daar voor haar geen ruimte voor begrip. Tuurlijk mag jij blij zijn en als zij proficiat wenst, zal dat zijn omdat dat nu eenmaal de sociale conventie is. Ze heeft ook vast het beste met je voor, maar het is een slag in haar gezicht. En het is niet rationeel. Als het goed is kan ze dit een plekje geven na verloop van tijd.
Ik heb zelf overigens nooit zoals je vriendin gereageerd. Ik kon dat vrij snel plaatsen en eens het bezonken was kon ik ook oprecht blijdschap voelen voor de zwangere. Maar iedereen is anders...
maandag 29 maart 2021 om 16:25
Trek het niet zo uit zn verband. Je kunt prima lezen waar ik op reageer en wat de strekking is.Hexopbezemsteel schreef: ↑29-03-2021 16:01Alsof het gaat over waar zwaarder weegt.
Het is geen wedstrijd.
Soms zijn emoties wat lastig te combineren. Zoals de vreugde van TO en het verdriet van haar vriendin. Soms kan iemand iets gewoon even niet opbrengen. Maakt niet uit of het in jouw ogen terecht is, het is.
noia wijzigde dit bericht op 29-03-2021 16:35
10.68% gewijzigd
maandag 29 maart 2021 om 16:28
Ik ben het in grote lijnen met je eens en natuurlijk kan het gemis van een kind binnen een relatie een groot verdriet zijn.diyer schreef: ↑29-03-2021 15:17Dan nóg kan dat verdriet intens zijn. Je wilt het liefst een gezinnentje stichten met een partner. Je weet dat voor het kiezen van een kind in je eentje die deur naar een partner óók een stuk verder dichtgaat, want doorgaans staan de mannen niet te dringen om een alleenstaande moeder met klein kind. Dus ja, het kán allemaal. Maar het gemak waarmee velen van jullie over het verdriet heenstappen vind ik werkelijk tenenkrommend.
Je hebt als jongbakken zwangere mét partner zo'n beetje alles in het leven wat je maar hebben kunt. De goden zijn je gunstig gestemd. En als alleenstaande vrouw die haar klok steeds harder voelt tikken en ook inmiddels beseft dat de leuke mannen niet voor het opscheppen liggen, is dat een hard gelach. Dan een beetje gaan lopen bokken en sikkeneuren omdat je vriendin niet net zo blij voor je is, waar je vriendin groots verdriet voelt die ze waarschijnlijk 9 vd 10 keer voor zichzelf houdt, want anders wordt het leven ook geen feestje, is wel erg kinderachtig hoor. Wees blij dat je het je niet voor kunt stellen. Maar besef je wel terdege dat dit diep verdriet kan zijn. Beetje sympathie tonen en je eigen dikke buik gewoon vieren met anderen. Jouw vriendin ziet jouw leven vanaf nu alleen maar in sneltreinvaart doordenderen naar het leven dat ze zelf graag zou willen, maar niet heeft. Dat houdt zelfs niet op bij jouw zwangerschap. Dat gaat door na de bevalling, je kraamtijd, je leven als nieuwbakken moeder, misschien wel je volgende zwangerschap.
Jullie leven gaat nu extreem uit elkaar lopen. En dit gebeurt onder voorwaarden die zij zelf niet gekozen heeft. Zij moet dit een plek zien te geven. Alleen een vriendin die haar haar verdriet kan gunnen en ondertussen los van die vriendin kan genieten van haar eigen geluk, heeft plek om deze vrienschap een kans te geven. Ik snap dat je dat niet kunt of wilt, want je wilt jouw geluk vieren. Maar dan moet je je vriendin misschien loslaten, die nu vol in haar rouwproces zit. Want zie het maar letterlijk zo, je vriendin rouwt en dat kan best wat jaartjes in beslag nemen. Het is aan jullie hoe sterk jullie band is of daar ruimte voor is.
Jezelf helemaal uit zo'n vriendschap terugtrekken lijkt me dan weer het andere uiterste. Wat had ze dan verwacht? Dat niemand in haar omgeving ooit kinderen zou krijgen? Het is niet goed als je eigen geluk afhangt van het (on)geluk van een ander. Daar ligt een stuk groei en verwerking voor haar.
Het leven is zoals je zegt inderdaad niet eerlijk en sommigen treffen het meer dan een ander. Je kan ook ernstig ziek worden, je geliefden op jonge leeftijd verliezen, scheiden en je kinderen niet meer zien, etc. Het leven is uiteindelijk dealen met obstakels en dat samen met anderen doen. Ik hoop echt voor TO én voor haar vriendin dat ze hun 20 jaar vriendschap niet zomaar weggooien.
maandag 29 maart 2021 om 16:51
Ze trekt zich toch niet helemaal uit de vriendschap terug? Ze heeft haar vriendin 2,5 maand wat minder vaak gesproken en ze spreekt over een paar weken fysiek met haar af. Is dat nou echt zo'n ramp? Hopelijk hebben ze over een tijdje gewoon een goed gesprek met elkaar en dan is het weer ok.Pioen00 schreef: ↑29-03-2021 16:28Ik ben het in grote lijnen met je eens en natuurlijk kan het gemis van een kind binnen een relatie een groot verdriet zijn.
Jezelf helemaal uit zo'n vriendschap terugtrekken lijkt me dan weer het andere uiterste. Wat had ze dan verwacht? Dat niemand in haar omgeving ooit kinderen zou krijgen? Het is niet goed als je eigen geluk afhangt van het (on)geluk van een ander. Daar ligt een stuk groei en verwerking voor haar.
Het leven is zoals je zegt inderdaad niet eerlijk en sommigen treffen het meer dan een ander. Je kan ook ernstig ziek worden, je geliefden op jonge leeftijd verliezen, scheiden en je kinderen niet meer zien, etc. Het leven is uiteindelijk dealen met obstakels en dat samen met anderen doen. Ik hoop echt voor TO én voor haar vriendin dat ze hun 20 jaar vriendschap niet zomaar weggooien.
Wow, wat zie jij er vandaag geweldig uit!
maandag 29 maart 2021 om 17:00
Zo ontzettend waar!diyer schreef: ↑29-03-2021 15:28Maar dat kun je dus juist niet los zien van de situatie. Die hele situatie is zo ongeveer alles bepalend in hoe beiden zich voelen. De een enorm verdrietig, de ander stuiterend van geluk en spanning. Vaak kun je alleen maar delen in gevoel, als je in staat bent om uit je eigen gevoel te stappen en alleen en dan ook alleen naar de ander te kijken, zonder daarin jezelf mee te nemen. En als gevoelens heel sterk zijn en in dit geval tegenovergesteld, dan is dat een knappe opdracht voor iemand die aan de verdrietige kant staat van het spectrum.
Het lukt zelfs to al nauwelijks, die aan de blije kant van het spectrum staat. Ook zij vindt bijna dat ze wel recht heeft op een beetje gelukwensen, want ze kennen elkaar al 20 jaar. En ze kan bijna niet over zichzelf heenstappen in deze, want immers haar leven staat op z'n kop.
Dit zijn vaak ingredienten voor het uit elkaar groeien in vriendschap.
maandag 29 maart 2021 om 17:06
Ditje schreef: ↑29-03-2021 15:34Ja mee eens, maar ik vind het niet vanzelfsprekend dat rouw dus voorop staat op al het andere. Ja dat kan er zijn en kan soms even wat ruimte nemen (zoals bij de aankondiging) maar op een gegeven moment verwacht je ook dat iemand ruimte heeft voor het geluk van de ander. Zo niet; dan is het niet dat ze dus vanzelfsprekend ruimte moet krijgen bovenop jouw gevoel als niet rouwende. Het is wel fijn als het niet per direct op de weegschaal ligt, maar na 2,5 maand wat interesse vind ik niet heel veel gevraagd.
Wat is het aan een ander te bepalen hoe lang rouw mag duren?
maandag 29 maart 2021 om 17:15
Als je leest geef ik hier niet aan dat ze niet mag rouwen, maar dat er ook aandacht voor het geluk van de ander mag zijn. Een vriendschap werkt twee kanten op, niet alleen de kant van de rouwende persoon.
maandag 29 maart 2021 om 17:23
en soms is je verdriet daarvoor te groot, om het geluk van de ander er te laten zijn in je gezicht en moet je gewoon afstand nemen.
I was born in the sign of water, and it is there that I feel my best
maandag 29 maart 2021 om 17:35
Klopt, je geeft alleen maar aan dat het na 2,5 mnd wel weer genoeg is om zo te rouwen en daarna moet er weer aandacht voor het geluk van die ander zijn. Je hebt werkelijk geen idee, prijs jezelf maar gelukkig.
maandag 29 maart 2021 om 17:38
Exact, want dat geluk voor die ander is er echt wel, maar dat kunnen sommigen hier echt niet bedenken. Nee, het moet vooral hardop uitgesproken worden, pas dán telt het.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
