Relaties
alle pijlers
Vriendinnen enorm beledigd.
vrijdag 23 februari 2018 om 17:23
Ik heb mijn 2 vriendinnen enorm beledigd en nu ben ik even benieuwd wat jullie hiervan vinden want ik ben mij van geen kwaad bewust.
Voorgeschiedenis, we hebben alledrie eens een keer een miskraam meegemaakt. Voor alledrie is dat alweer een paar jaar geleden.
Nu heb ik onlangs mijn hond in moeten laten slapen. Hij is 17 jaar mijn beste kameraad geweest. Ik ben er kapot van. Ik loop al dagen met roodbetraande ogen rond.
Gisteravond hadden we even een vriendinnenavond, en ik vertel zo een beetje over mijn verdriet. Mijn vriendinnen zijn niet echt dierenmensen... dat geeft niet. Maar om hen mijn emoties te laten begrijpen vertel ik dat ik meer last van heb dan mijn miskraam van destijds.
Ik weet niet zo hoe het kwam maar het werd een hele akelige woordenwisseling met als einde dat ze boos weg zijn gegaan. Ze waren bij mij op bezoek.
Het werd een beetje uit context gehaald, zij bleven hangen in een “dus jij vind het verlies van een hond erger dan een miskraam.”
Alsof ik dat als een algemeenheid bedoelde en dat was niet zo. Het was gewoon dat ik, dus ik, nu meer verdriet heb dan ooit. Het werd niet beter toen ik ging uitleggen dat ik nu gewoon meer verdriet heb, omdat ik mijn hondje echt gekend heb. Een miskraam was verlies en verdriet van een kindje dat ik nooit gekend heb. Dat werd nog een akeliger discussie.
Mijn vriendinnen betrokken het helemaal op zichzelf alsof ik daarmee ook het verdriet van hun miskraam heb gebaggetaliseerd.
Heel vervelend allemaal. Hoe zien jullie dit?
Moet ik mijn excuses aanbieden? Ik voel dat namelijk helemaal niet zo. Maar misschien hebben jullie andere inzichten dan ik.
Voorgeschiedenis, we hebben alledrie eens een keer een miskraam meegemaakt. Voor alledrie is dat alweer een paar jaar geleden.
Nu heb ik onlangs mijn hond in moeten laten slapen. Hij is 17 jaar mijn beste kameraad geweest. Ik ben er kapot van. Ik loop al dagen met roodbetraande ogen rond.
Gisteravond hadden we even een vriendinnenavond, en ik vertel zo een beetje over mijn verdriet. Mijn vriendinnen zijn niet echt dierenmensen... dat geeft niet. Maar om hen mijn emoties te laten begrijpen vertel ik dat ik meer last van heb dan mijn miskraam van destijds.
Ik weet niet zo hoe het kwam maar het werd een hele akelige woordenwisseling met als einde dat ze boos weg zijn gegaan. Ze waren bij mij op bezoek.
Het werd een beetje uit context gehaald, zij bleven hangen in een “dus jij vind het verlies van een hond erger dan een miskraam.”
Alsof ik dat als een algemeenheid bedoelde en dat was niet zo. Het was gewoon dat ik, dus ik, nu meer verdriet heb dan ooit. Het werd niet beter toen ik ging uitleggen dat ik nu gewoon meer verdriet heb, omdat ik mijn hondje echt gekend heb. Een miskraam was verlies en verdriet van een kindje dat ik nooit gekend heb. Dat werd nog een akeliger discussie.
Mijn vriendinnen betrokken het helemaal op zichzelf alsof ik daarmee ook het verdriet van hun miskraam heb gebaggetaliseerd.
Heel vervelend allemaal. Hoe zien jullie dit?
Moet ik mijn excuses aanbieden? Ik voel dat namelijk helemaal niet zo. Maar misschien hebben jullie andere inzichten dan ik.
anoniem_94448 wijzigde dit bericht op 23-02-2018 17:26
0.74% gewijzigd
zaterdag 24 februari 2018 om 21:56
Dit is waar de irritatie van velen richting jou begon. Het ìs namelijk niet waar dat iemand die boos wegloopt, per se gelijk heeft. Of recht heeft op excuses. Zeker gezien de context die TO schetst in haar verdere reacties. En dit topic gaat over de vraag van TO en over de omstandigheden die zíj schetst.HasseSimonsdochter schreef: ↑23-02-2018 19:00Kennelijk heb jij de vriendinnen gekwetst. Zelfs zodanig dat ze weggegaan zijn. Het is vrij gangbaar om dan excuses te maken.
Stop alsjeblieft met dit topic naar jouzelf toetrekken, HasseSimonsdochter. Als je zoveel behoefte hebt aan aandacht, open dan je eigen topic.
zondag 25 februari 2018 om 01:43
Dát is wat to deed. Helaas maakten haar vriendinnen daar een breder verhaal van. Was niet nodig geweest, maar ook geen handige discussie.appelientjex schreef: ↑24-02-2018 21:51Als iemand persoonlijk liever 3 miskramen heeft dan een dode kat, dan is dat alleen maar voor die ene persoon zo.
Is natuurlijk gelul tenzij ze weer erover waarover ze praat.
Een ander persoon heeft daar niks mee te maken en hoeft daar niks van te vinden, iedereen ervaar zijn eigen emoties en voelt zich kut over andere dingen. Misschien heeft die persoon wel geeen sterke kinderwens, of ziet ie het slechts als een klompje cellen. Weer een ander vindt een miskraam weer vele malen erger dan het overlijden van een trouw huisdier wat jarenlang onderdeel van het gezin was. Daar zegt ook niemand iets van.
Je hoeft verdriet niet te vergelijken. Geloof me, je kan heel goed de dood van je hond verwerken zonder dat je vergelijkt met een miskraam.
Het is hoe het is, en dat zegt niets over een ander zijn wel of geen verdriet over iets. Leed tussen mensen onderling moet je idd niet vergelijken, maar waarom zou je je eigen leed niet mogen vergelijken?
zondag 25 februari 2018 om 08:33
Bruise, ik vind jouw opmerking ook niet kunnen, en die ‘twee vliegen in een klap’ erachteraan al helemaal niet. Dat is wel degelijk kwetsend bedoeld. En die eerste opmerking is vrij lomp. Je beschrijft daar niet een eigen ervaring, maar maakt een zeer botte vergelijking. En dat is echt iets anders dan wat TO deed.
zondag 25 februari 2018 om 09:19
Ik vind dat helemaal niet raar. Juist als iemand die niets met huisdieren heeft kan ik beter begrijpen hoe diep het verdriet gaat bij haar. Sommigen mensen zeggen toch ook bijvoorbeeld 'die behandeling bij de tandarts vond ik nog erger dan mijn bevalling!' en dan weten we dat diegene het als echt héél pijnlijk heeft ervaren. Het zegt helemaal niets over de pijn of het leed van anderen, het drukt alleen uit hoe zij zelf iets ervaart.Lucifermiauww schreef: ↑24-02-2018 18:56Ik zou niet beledigd zijn door zo'n opemerking van TO... maar zou me wel afvragen als een vriendin haar verdriet met ander verdriet gaat vergelijken om per se de ernst uit te drukken waarom ze dat doet. Dat vind ik gewoon echt raar.
zondag 25 februari 2018 om 09:23
.Lucifermiauww schreef: ↑24-02-2018 18:45Maar het feit dat TO die behoefte voelt om het te gaan vergelijken/ uitleggen qua grootte verdriet kan wat zeggen over die vriendinnen en hun empathie ... Maar misschien ook over TO en haar manier van aandacht vragen voor haar verdriet.
Ook dit zou wel kunnen. Wat me opviel in dit topic TO is wanneer je schreef "Ik ben best een beetje veel geirriteerd" dat klinkt als iemand die met een omweg aandacht kan vragen voor gevoelens en behoeftes. Dus, mocht je toch nog willen analyseren of het mogelijk toch anders overkwam dan je bedoelde zou je aan zulke dingen kunnen denken. Misschien had je toch meer aandeel hierin dan alleen op de feitelijke woorden te bepalen is (daarop afgaand begrijp ik je vriendinnen niet).
Maar goed, detail. Eerst rouwen om je hondje, want dat laat wel een gat na zo veel jaren
zondag 25 februari 2018 om 09:55
Lucifermiauww schreef: ↑24-02-2018 18:45Staat gewoon in de OP.
Maar het feit dat TO die behoefte voelt om het te gaan vergelijken/ uitleggen qua grootte verdriet kan wat zeggen over die vriendinnen en hun empathie ... Maar misschien ook over TO en haar manier van aandacht vragen voor haar verdriet.
Zucht. Die behoefte had TO helemaal niet, de vriendinnen begonnen er zélf over.
Verder opmerkelijk hoe het gebeuren hier wordt nagespeeld.
zondag 25 februari 2018 om 10:01
Zoals de meningen hier verschillen in hoe de OP wordt geïnterpreteerd, zo is dat waarschijnlijk ook gebeurd op de avond van de ruzie.
TO, vanuit mijn eigen referentiekader geef ik je groot gelijk, wat een verschrikkelijke manier van reageren van jouw vriendinnen. Hoe halen ze het in hun hoofd om zich op deze manier te gedragen tegen een vriendin met enorm verdriet.
Alleen jij kunt bepalen of je nog zin hebt in deze vriendschap. Want ook miscommunicatie mag er zijn en ook als vriendin kun je soms overdreven reageren en misschien juist veel te kwetsend zijn. Niet goed, maar in menselijke relaties kan het niet altijd perfect gaan. Dus, is dit de druppel of is dit iets wat nog te lijmen is?
TO, vanuit mijn eigen referentiekader geef ik je groot gelijk, wat een verschrikkelijke manier van reageren van jouw vriendinnen. Hoe halen ze het in hun hoofd om zich op deze manier te gedragen tegen een vriendin met enorm verdriet.
Alleen jij kunt bepalen of je nog zin hebt in deze vriendschap. Want ook miscommunicatie mag er zijn en ook als vriendin kun je soms overdreven reageren en misschien juist veel te kwetsend zijn. Niet goed, maar in menselijke relaties kan het niet altijd perfect gaan. Dus, is dit de druppel of is dit iets wat nog te lijmen is?
zondag 25 februari 2018 om 10:08
Mensen zouden ook eens verder kunnen lezen dan de OP. Of zoals in de praktijk van TO bleek: zich kunnen informeren in plaats van meteen te oordelen en in de aanval te gaan.jazekerenof schreef: ↑25-02-2018 10:01Zoals de meningen hier verschillen in hoe de OP wordt geïnterpreteerd, zo is dat waarschijnlijk ook gebeurd op de avond van de ruzie.
Tjezus, wat vals
zondag 25 februari 2018 om 10:32
Ik begrijp wat je bedoelt richting de lezers, maar miscommunicatie is aan de orde van de dag. Ik denk dat dat ook een stukje empathie is; je kunnen voorstellen dat wat je zegt soms niet helemaal overkomt zoals bedoelt.MevrouwJack schreef: ↑25-02-2018 10:08Mensen zouden ook eens verder kunnen lezen dan de OP. Of zoals in de praktijk van TO bleek: zich kunnen informeren in plaats van meteen te oordelen en in de aanval te gaan.
Waarmee ik dus niet wil zeggen dat TO zich achter de oren moet krabben en spijt moet betuigen, maar soms kan een gesprek over het feit dat er miscommunicatie was de lucht wel klaren. Al was het maar om die vriendinnen duidelijk te maken dat het heel erg naar is om weg te lopen tijdens zo'n ruzie. Om die vriendinnen duidelijk te maken dat je iemand met verdriet niet met nog meer verdriet achter laat.
zondag 25 februari 2018 om 10:39
Ten eerste natuurlijk bedankt natuurlijk voor je medeleven... want ondanks je misschien wat kritische kantekening blijf je wel oog hebben over het feit dat ik gewoon verdriet heb over het overlijden van mijn hondje. En dat is precies waar ik geirriteerd over was... dat het in die discussie daar eigenlijk geen aandacht voor was. Die irritatie kwam overigens pas een dag later toen ik dit topic opende. In het moment zelf was ik verdrietig, en misschien een beetje paniekerig mijn eerder gemaakte vergelijking aan het uitleggen en mijzelf verdedigen. In het gesprek was ik niet geirriteerd ... gewoon beetje met lamheid geslagen waardoor ik het misschien wel erger heb gemaakt en beduusd dat ze weggingen... overigens niet stampvoetend en slaande deuren. Maar wel .. “nou hier gaat het niet meer gezellig worden, ik kan maar beter gaan!” En toen ging de ander vriendin mee. Ik heb overigens niets meer van ze gehoord.KeaAlpine schreef: ↑25-02-2018 09:23.
Ook dit zou wel kunnen. Wat me opviel in dit topic TO is wanneer je schreef "Ik ben best een beetje veel geirriteerd" dat klinkt als iemand die met een omweg aandacht kan vragen voor gevoelens en behoeftes. Dus, mocht je toch nog willen analyseren of het mogelijk toch anders overkwam dan je bedoelde zou je aan zulke dingen kunnen denken. Misschien had je toch meer aandeel hierin dan alleen op de feitelijke woorden te bepalen is (daarop afgaand begrijp ik je vriendinnen niet).
Maar goed, detail. Eerst rouwen om je hondje, want dat laat wel een gat na zo veel jaren
Ik ben een binnenvetter. Ik vraag normaal geen aandacht ... ook niet via omwegen. Wordt door mijn baas altijd benoemd als “je laat weinig zien van jezelf”. Ik heb het gewoon niet graag over mezelf, ik houd niet van in de belangstelling staan. Eergisteravond was ook beetje verrassend voor mij ... ik had de ene huilbui na de andere... we hadden aanvankelijk gesprekken over olympische spelen, recepten bla bla maar ik kon mij daar totaal niet op concentreren. Door die huilbuien ging het natuurlijk over het overlijden van mijn hond ... en van het één kwam het ander.
zondag 25 februari 2018 om 10:52
Precies dus je mag best vergelijkingen maken met een miskraam. TO heeft dat toch zelf meegemaakt? Waarom mag ze dan niet haar eigen leed vergelijken? Dat was alleen maar om aan te geven hoe erg het voor haar was aangezien haar vriendinnen vonden dat de dood van haar hond niet zo erg was.
zondag 25 februari 2018 om 10:58
Volgens mij is alles over dit onderwerp wel gezegd. Er is geen enkele reden voor jou om je schuldig te voelen. En het is gewoon schandalig dat juist nu jouw verdriet om je hond wordt overschaduwd door de lange tenen van deze twee dames.Da_Vinci schreef: ↑25-02-2018 10:39Ten eerste natuurlijk bedankt natuurlijk voor je medeleven... want ondanks je misschien wat kritische kantekening blijf je wel oog hebben over het feit dat ik gewoon verdriet heb over het overlijden van mijn hondje. En dat is precies waar ik geirriteerd over was... dat het in die discussie daar eigenlijk geen aandacht voor was. Die irritatie kwam overigens pas een dag later toen ik dit topic opende. In het moment zelf was ik verdrietig, en misschien een beetje paniekerig mijn eerder gemaakte vergelijking aan het uitleggen en mijzelf verdedigen. In het gesprek was ik niet geirriteerd ... gewoon beetje met lamheid geslagen waardoor ik het misschien wel erger heb gemaakt en beduusd dat ze weggingen... overigens niet stampvoetend en slaande deuren. Maar wel .. “nou hier gaat het niet meer gezellig worden, ik kan maar beter gaan!” En toen ging de ander vriendin mee. Ik heb overigens niets meer van ze gehoord.
Ik ben een binnenvetter. Ik vraag normaal geen aandacht ... ook niet via omwegen. Wordt door mijn baas altijd benoemd als “je laat weinig zien van jezelf”. Ik heb het gewoon niet graag over mezelf, ik houd niet van in de belangstelling staan. Eergisteravond was ook beetje verrassend voor mij ... ik had de ene huilbui na de andere... we hadden aanvankelijk gesprekken over olympische spelen, recepten bla bla maar ik kon mij daar totaal niet op concentreren. Door die huilbuien ging het natuurlijk over het overlijden van mijn hond ... en van het één kwam het ander.
zondag 25 februari 2018 om 11:02
Er lopen nu twee dingen door elkaar. TO die uitlegt hoeveel verdriet ze heeft van de dood van haar hond en haar vriendinnen die dat direct op zichzelf betrekken. Lullig en naar. In mijn ogen zei ze niets verkeerd.appelientjex schreef: ↑25-02-2018 10:52Precies dus je mag best vergelijkingen maken met een miskraam. TO heeft dat toch zelf meegemaakt? Waarom mag ze dan niet haar eigen leed vergelijken? Dat was alleen maar om aan te geven hoe erg het voor haar was aangezien haar vriendinnen vonden dat de dood van haar hond niet zo erg was.
En Buise (heette ze zo? ) die beweert dat ze liever drie miskramen heeft dan de dood van haar hond. Dat was precies waar het TO niet om te doen was. Waarom moet iets altijd erger of minder erg zijn dan iets anders? Hoe moet je verdriet in godsnaam afwegen? Hoe weet je nou hoe iemand zich voelt na drie miskramen als je dat zelf niet meegemaakt hebt? Wat doet het er überhaupt toe? Daar ging mijn reactie over.
zondag 25 februari 2018 om 11:09
ikBedoelHetGoed schreef: ↑25-02-2018 10:58Volgens mij is alles over dit onderwerp wel gezegd. Er is geen enkele reden voor jou om je schuldig te voelen. En het is gewoon schandalig dat juist nu jouw verdriet om je hond wordt overschaduwd door de lange tenen van deze twee dames.
Inderdaad. En onbeschoft dat ze niets meer van zich hebben laten horen. Sterkte DaVinci
zondag 25 februari 2018 om 11:14
Helemaal met jouw eens YagaBaba, ik vond de opmerking van Bruise ook niet zo netjes en ik kan me voorstellen dat hier mensen aanstoot aan nemen. Overigens vond ik de manier waarop Hassesimonsdochter hier dan weer op reageert ook weer neigen naar de reactie van de vriendinnen van to. Al snap ik haar reactie wel beter dan dat ik de opmerking van Bruise snap. En zo beland je dus in een discussie waarbij beide partijen hun gevoel bediscussiëren en waarbij je van te voren weet dat hier niemand alle gelijk of ongelijk zal krijgen, het gaat tenslotte om je eigen gevoel.
zondag 25 februari 2018 om 11:15
Ik denk dat er veel mensen zijn die a. algemene discussies/dingen op zichzelf betrekken en persoonlijk maken terwijl ze die stap echt zelf maken en b. moeilijk dingen vanuit een ander perspectief dan hun eigen referentiekader kunnen zien.
Ik voel me bijvoorbeeld X bij sommige dingen, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zich er Y bij voelen. En als ik het me niet kan voorstellen, dan is de stap naar "ik kan het me niet voorstellen, maar mijn mening is gelukkig niet de norm, wellicht werkt dit voor andere mensen anders,", zonder daar een waardeoordeel aan te koppelen, ook snel gezet.
Ik voel me bijvoorbeeld X bij sommige dingen, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zich er Y bij voelen. En als ik het me niet kan voorstellen, dan is de stap naar "ik kan het me niet voorstellen, maar mijn mening is gelukkig niet de norm, wellicht werkt dit voor andere mensen anders,", zonder daar een waardeoordeel aan te koppelen, ook snel gezet.
timetraveler wijzigde dit bericht op 25-02-2018 11:16
8.45% gewijzigd
zondag 25 februari 2018 om 11:16
Heel begrijpelijk (vind ik) dat je geïrriteerd was! Je woordkeuze viel me op 'best een beetje veel'. Nee, toch? Je was gewoon geïrriteerd! Het klinkt alsof je jouw (oprechte) gevoel daarmee ondermijnt, alsof je bij voorbaat al bang bent (of gewend bent?) niet serieus genomen te worden of dat jouw gevoel niet legitiem is. Ben je geïrriteerd dan mag je dat gewoon zeggen! Het verbaast met dus niets dat jij iemand bent die weinig over zichzelf praat en niet graag in de belangstelling wil staan. Zowat alle mensen hebben wel behoefte om gezien en gehoord worden, erkenning voor hun behoeftes en gevoelens. Als je (stiekem onbewust) gelooft dat jouw gevoelens of behoeftes niet legitiem zijn of niet belangrijk genoeg kan je om een wat omslachtige wijze toch die erkenning voor elkaar proberen te krijgen, bijvoorbeeld door je gevoel in te pakken of te ondermijnen 'best een beetje veel' in plaats van 'ik ben onwijs geïrriteerd!''Da_Vinci schreef: ↑25-02-2018 10:39Ten eerste natuurlijk bedankt natuurlijk voor je medeleven... want ondanks je misschien wat kritische kantekening blijf je wel oog hebben over het feit dat ik gewoon verdriet heb over het overlijden van mijn hondje. En dat is precies waar ik geirriteerd over was... dat het in die discussie daar eigenlijk geen aandacht voor was. Die irritatie kwam overigens pas een dag later toen ik dit topic opende. In het moment zelf was ik verdrietig, en misschien een beetje paniekerig mijn eerder gemaakte vergelijking aan het uitleggen en mijzelf verdedigen. In het gesprek was ik niet geirriteerd ... gewoon beetje met lamheid geslagen waardoor ik het misschien wel erger heb gemaakt en beduusd dat ze weggingen... overigens niet stampvoetend en slaande deuren. Maar wel .. “nou hier gaat het niet meer gezellig worden, ik kan maar beter gaan!” En toen ging de ander vriendin mee. Ik heb overigens niets meer van ze gehoord.
Ik ben een binnenvetter. Ik vraag normaal geen aandacht ... ook niet via omwegen. Wordt door mijn baas altijd benoemd als “je laat weinig zien van jezelf”. Ik heb het gewoon niet graag over mezelf, ik houd niet van in de belangstelling staan. Eergisteravond was ook beetje verrassend voor mij ... ik had de ene huilbui na de andere... we hadden aanvankelijk gesprekken over olympische spelen, recepten bla bla maar ik kon mij daar totaal niet op concentreren. Door die huilbuien ging het natuurlijk over het overlijden van mijn hond ... en van het één kwam het ander.
Maar nogmaals, dit is echt een kanttekening voor als je het nog zou willen bekijken en voor jezelf zou willen onderzoeken of het toch niet its anders kon overkomen dan je bedoelde. Het kan ook dat bovenstaande helemaal niet het geval is. Afgaande op jouw verhaal in de OP begrijp ik je vriendinnen in ieder geval niet en doordat je die vergelijking over je eigen verdriet maakte zou ik (als niet huisdierhouder) juist beter begrijpen hoe diep je verdriet zat en juist meer begrip voor je situatie hebben. Je 'vriendinnen' vind ik hierin egocentrisch en kortzichtig
zondag 25 februari 2018 om 12:00
Wauw, wat een mooie post!KeaAlpine schreef: ↑25-02-2018 11:16Heel begrijpelijk (vind ik) dat je geïrriteerd was! Je woordkeuze viel me op 'best een beetje veel'. Nee, toch? Je was gewoon geïrriteerd! Het klinkt alsof je jouw (oprechte) gevoel daarmee ondermijnt, alsof je bij voorbaat al bang bent (of gewend bent?) niet serieus genomen te worden of dat jouw gevoel niet legitiem is. Ben je geïrriteerd dan mag je dat gewoon zeggen! Het verbaast met dus niets dat jij iemand bent die weinig over zichzelf praat en niet graag in de belangstelling wil staan. Zowat alle mensen hebben wel behoefte om gezien en gehoord worden, erkenning voor hun behoeftes en gevoelens. Als je (stiekem onbewust) gelooft dat jouw gevoelens of behoeftes niet legitiem zijn of niet belangrijk genoeg kan je om een wat omslachtige wijze toch die erkenning voor elkaar proberen te krijgen, bijvoorbeeld door je gevoel in te pakken of te ondermijnen 'best een beetje veel' in plaats van 'ik ben onwijs geïrriteerd!''
Maar nogmaals, dit is echt een kanttekening voor als je het nog zou willen bekijken en voor jezelf zou willen onderzoeken of het toch niet its anders kon overkomen dan je bedoelde. Het kan ook dat bovenstaande helemaal niet het geval is. Afgaande op jouw verhaal in de OP begrijp ik je vriendinnen in ieder geval niet en doordat je die vergelijking over je eigen verdriet maakte zou ik (als niet huisdierhouder) juist beter begrijpen hoe diep je verdriet zat en juist meer begrip voor je situatie hebben. Je 'vriendinnen' vind ik hierin egocentrisch en kortzichtig
Mocht TO zich hier niet in herkennen, ik herken mij er in ieder geval wel in!
Dus dankjewel!
