Relaties
alle pijlers
Vriendinnen enorm beledigd.
vrijdag 23 februari 2018 om 17:23
Ik heb mijn 2 vriendinnen enorm beledigd en nu ben ik even benieuwd wat jullie hiervan vinden want ik ben mij van geen kwaad bewust.
Voorgeschiedenis, we hebben alledrie eens een keer een miskraam meegemaakt. Voor alledrie is dat alweer een paar jaar geleden.
Nu heb ik onlangs mijn hond in moeten laten slapen. Hij is 17 jaar mijn beste kameraad geweest. Ik ben er kapot van. Ik loop al dagen met roodbetraande ogen rond.
Gisteravond hadden we even een vriendinnenavond, en ik vertel zo een beetje over mijn verdriet. Mijn vriendinnen zijn niet echt dierenmensen... dat geeft niet. Maar om hen mijn emoties te laten begrijpen vertel ik dat ik meer last van heb dan mijn miskraam van destijds.
Ik weet niet zo hoe het kwam maar het werd een hele akelige woordenwisseling met als einde dat ze boos weg zijn gegaan. Ze waren bij mij op bezoek.
Het werd een beetje uit context gehaald, zij bleven hangen in een “dus jij vind het verlies van een hond erger dan een miskraam.”
Alsof ik dat als een algemeenheid bedoelde en dat was niet zo. Het was gewoon dat ik, dus ik, nu meer verdriet heb dan ooit. Het werd niet beter toen ik ging uitleggen dat ik nu gewoon meer verdriet heb, omdat ik mijn hondje echt gekend heb. Een miskraam was verlies en verdriet van een kindje dat ik nooit gekend heb. Dat werd nog een akeliger discussie.
Mijn vriendinnen betrokken het helemaal op zichzelf alsof ik daarmee ook het verdriet van hun miskraam heb gebaggetaliseerd.
Heel vervelend allemaal. Hoe zien jullie dit?
Moet ik mijn excuses aanbieden? Ik voel dat namelijk helemaal niet zo. Maar misschien hebben jullie andere inzichten dan ik.
Voorgeschiedenis, we hebben alledrie eens een keer een miskraam meegemaakt. Voor alledrie is dat alweer een paar jaar geleden.
Nu heb ik onlangs mijn hond in moeten laten slapen. Hij is 17 jaar mijn beste kameraad geweest. Ik ben er kapot van. Ik loop al dagen met roodbetraande ogen rond.
Gisteravond hadden we even een vriendinnenavond, en ik vertel zo een beetje over mijn verdriet. Mijn vriendinnen zijn niet echt dierenmensen... dat geeft niet. Maar om hen mijn emoties te laten begrijpen vertel ik dat ik meer last van heb dan mijn miskraam van destijds.
Ik weet niet zo hoe het kwam maar het werd een hele akelige woordenwisseling met als einde dat ze boos weg zijn gegaan. Ze waren bij mij op bezoek.
Het werd een beetje uit context gehaald, zij bleven hangen in een “dus jij vind het verlies van een hond erger dan een miskraam.”
Alsof ik dat als een algemeenheid bedoelde en dat was niet zo. Het was gewoon dat ik, dus ik, nu meer verdriet heb dan ooit. Het werd niet beter toen ik ging uitleggen dat ik nu gewoon meer verdriet heb, omdat ik mijn hondje echt gekend heb. Een miskraam was verlies en verdriet van een kindje dat ik nooit gekend heb. Dat werd nog een akeliger discussie.
Mijn vriendinnen betrokken het helemaal op zichzelf alsof ik daarmee ook het verdriet van hun miskraam heb gebaggetaliseerd.
Heel vervelend allemaal. Hoe zien jullie dit?
Moet ik mijn excuses aanbieden? Ik voel dat namelijk helemaal niet zo. Maar misschien hebben jullie andere inzichten dan ik.
anoniem_94448 wijzigde dit bericht op 23-02-2018 17:26
0.74% gewijzigd
zondag 25 februari 2018 om 17:59
Tsja, eerst ben je een binnenvetter, en dan laat je een keer iets van je diepste binnen zien, krijg je ook nog eens de kous op de kop en een hoop onbegrip.
Ik denk dat het wel goed is als je meer van jezelf laat zien, maar wees in het vervolg selectiever bij wie. Deze "vriendinnen" zijn niet geschikt daarvoor. Die zijn te oppervlakkig en te veel met zichzelf bezig. Ook onvoldoende empathisch.
Probeer mensen meér te doorgronden voor zo ver dat gaat (dieren zijn wat dat betreft veel eenvoudiger want 'what you see is what you get", maar bij mensen moet het na meerdere gesprekken toch een beetje mogelijk zijn.
Dus de fout ligt in zoverre bij jezelf, dat je een verkeerde inschatting hebt gedaan in mensen. En dergelijke fouten hebben vaak echt een naar gevoel tot gevolg, dat zul je nu wel ondervonden hebben.
Maak er maar een leer moment van. Dan levert het je in dat opzicht tenminste nog iets op, behalve een rotgevoel.
Investeer in andere mensen die het meer waard zijn, en veel sterkte met het verlies van je hond. Ik hoop dat je hart zich in de nabije toekomst opent voor een andere hond. Want zitten simmen bij de leemte die je hond heeft achter gelaten, dat is een proces waar je doorheen moet, maar je mag er niet in blijven hangen. Een huis zonder hond is immers geen thuis.
Ik denk dat het wel goed is als je meer van jezelf laat zien, maar wees in het vervolg selectiever bij wie. Deze "vriendinnen" zijn niet geschikt daarvoor. Die zijn te oppervlakkig en te veel met zichzelf bezig. Ook onvoldoende empathisch.
Probeer mensen meér te doorgronden voor zo ver dat gaat (dieren zijn wat dat betreft veel eenvoudiger want 'what you see is what you get", maar bij mensen moet het na meerdere gesprekken toch een beetje mogelijk zijn.
Dus de fout ligt in zoverre bij jezelf, dat je een verkeerde inschatting hebt gedaan in mensen. En dergelijke fouten hebben vaak echt een naar gevoel tot gevolg, dat zul je nu wel ondervonden hebben.
Maak er maar een leer moment van. Dan levert het je in dat opzicht tenminste nog iets op, behalve een rotgevoel.
Investeer in andere mensen die het meer waard zijn, en veel sterkte met het verlies van je hond. Ik hoop dat je hart zich in de nabije toekomst opent voor een andere hond. Want zitten simmen bij de leemte die je hond heeft achter gelaten, dat is een proces waar je doorheen moet, maar je mag er niet in blijven hangen. Een huis zonder hond is immers geen thuis.
maandag 26 februari 2018 om 13:05
Allereerst een dikke 
voor jou.
Helaas heb ik een paar maanden geleden ook mijn hond in moeten laten slapen en dat bracht een hoop emoties met zich mee. En nog soms. Het was je trouwe maatje, een vriend....
Je hebt de vergelijking toch bij jezelf gehouden? Dus wat voor jou zo voelt hoeft voor een ander niet zo te voelen.
( jou vergelijking heeft me aan het denken gezet, ik heb zelf 2 miskramen gehad en als ik dat vergelijk met het verlies van mijn hond.....voelt het voor mij ook net als bij jou.)
Waarom zouden je vriendinnen....(eh zijn het vriendinnen als zo reageren?) zo heftig reageren, waar zit het onbegrip? Als de vriendschap je nog iets waard is zou je daar met hun over kunne praten? Ik probeer altijd mezelf te verplaatsen in hoe een ander zich dan voelt, maar vind ook dat anderen dat dat voor mijn gevoel mogen proberen.
voor jou. Helaas heb ik een paar maanden geleden ook mijn hond in moeten laten slapen en dat bracht een hoop emoties met zich mee. En nog soms. Het was je trouwe maatje, een vriend....
Je hebt de vergelijking toch bij jezelf gehouden? Dus wat voor jou zo voelt hoeft voor een ander niet zo te voelen.
( jou vergelijking heeft me aan het denken gezet, ik heb zelf 2 miskramen gehad en als ik dat vergelijk met het verlies van mijn hond.....voelt het voor mij ook net als bij jou.)
Waarom zouden je vriendinnen....(eh zijn het vriendinnen als zo reageren?) zo heftig reageren, waar zit het onbegrip? Als de vriendschap je nog iets waard is zou je daar met hun over kunne praten? Ik probeer altijd mezelf te verplaatsen in hoe een ander zich dan voelt, maar vind ook dat anderen dat dat voor mijn gevoel mogen proberen.
maandag 26 februari 2018 om 20:38
Da vincy
Wat vervelend dat je hondje dood is. Ik weet dat dat heel veel pijn doet mijn vorige hond is ook overleden en heb daar echt last van gehad. Je hond zie je iedere dag.. Doet je geen pijn en veroordeeld je nooit. Alle mensen doen dat wel. Ik heb nu al 6 jaar weer een hond maar zou er ook kapot van zijn als ik haar zou verliezen. Ik begrijp je vergelijking wel en in verdriet zegt iedereen wel eens wat onhandigs. Al had ik mijzelf niet rot gevoelt als iemand het zou zeggen.
Een nieuwe hond is ook geen troost voor je verlies natuurlijk en dat moeten ze ook niet zeggen.
Heel veel sterkte
Wat vervelend dat je hondje dood is. Ik weet dat dat heel veel pijn doet mijn vorige hond is ook overleden en heb daar echt last van gehad. Je hond zie je iedere dag.. Doet je geen pijn en veroordeeld je nooit. Alle mensen doen dat wel. Ik heb nu al 6 jaar weer een hond maar zou er ook kapot van zijn als ik haar zou verliezen. Ik begrijp je vergelijking wel en in verdriet zegt iedereen wel eens wat onhandigs. Al had ik mijzelf niet rot gevoelt als iemand het zou zeggen.
Een nieuwe hond is ook geen troost voor je verlies natuurlijk en dat moeten ze ook niet zeggen.
Heel veel sterkte
maandag 26 februari 2018 om 21:36
Weet je... ik heb helemaal niks met honden. Maar als je dit tegen mij gezegd zou hebben, zou ik me ineens juist beter hebben kunnen verplaatsen in je verdriet.
Ik heb zelf ook een miskraam gehad. Een paar jaar later ben ik een paar weken ziek geweest. Niks levensbedreigends, maar wel iets waarbij ik heel bang ben geweest dat ik er een blijvende handicap aan over zou houden. Gek genoeg waren er maar weinig mensen die begrepen hoe ellendig ik me hierbij voelde. Zo heb ik ook een keer tegen iemand gezegd dat ik die anderhalve maand ziek, erger vond dan mijn miskraam, met precies hetzelfde doel als jij had met jouw vergelijking.
Sommige mensen kunnen zich zo slecht verplaatsen in iets wat voor jou heel erg is geweest dat je bijna vanzelf dit soort noodsprongen gaat maken om iets uit te leggen.
Ik heb zelf ook een miskraam gehad. Een paar jaar later ben ik een paar weken ziek geweest. Niks levensbedreigends, maar wel iets waarbij ik heel bang ben geweest dat ik er een blijvende handicap aan over zou houden. Gek genoeg waren er maar weinig mensen die begrepen hoe ellendig ik me hierbij voelde. Zo heb ik ook een keer tegen iemand gezegd dat ik die anderhalve maand ziek, erger vond dan mijn miskraam, met precies hetzelfde doel als jij had met jouw vergelijking.
Sommige mensen kunnen zich zo slecht verplaatsen in iets wat voor jou heel erg is geweest dat je bijna vanzelf dit soort noodsprongen gaat maken om iets uit te leggen.
dinsdag 27 februari 2018 om 08:46
Ik wilde je gewoon heel veel sterkte wensen. 
De vergelijking geldt voor jou en niet voor hun. Alhoewel wij kennen je vriendinnen niet. Misschien zit er een vriendin bij die al meerdere keren pogingen doet zwanger te geraken en uiteindelijk zwanger werd en het een miskraam is geworden? Tja dan kan ik mij wel voorstellen dat zo een reactie hard overkomt en zo een persoon het zich behoorlijk aantrekt. Ik zou ze bellen en zeggen dat je het niet zo bedoelt hebt maar die vergelijking voor jou geldt en dan vind ik het zelf prima en zoeken ze het zelf uit wat ze ermee doen?
De vergelijking geldt voor jou en niet voor hun. Alhoewel wij kennen je vriendinnen niet. Misschien zit er een vriendin bij die al meerdere keren pogingen doet zwanger te geraken en uiteindelijk zwanger werd en het een miskraam is geworden? Tja dan kan ik mij wel voorstellen dat zo een reactie hard overkomt en zo een persoon het zich behoorlijk aantrekt. Ik zou ze bellen en zeggen dat je het niet zo bedoelt hebt maar die vergelijking voor jou geldt en dan vind ik het zelf prima en zoeken ze het zelf uit wat ze ermee doen?
dinsdag 27 februari 2018 om 09:12
Angstigmuisje schreef: ↑27-02-2018 08:46Ik wilde je gewoon heel veel sterkte wensen.
De vergelijking geldt voor jou en niet voor hun. Alhoewel wij kennen je vriendinnen niet. Misschien zit er een vriendin bij die al meerdere keren pogingen doet zwanger te geraken en uiteindelijk zwanger werd en het een miskraam is geworden? Tja dan kan ik mij wel voorstellen dat zo een reactie hard overkomt en zo een persoon het zich behoorlijk aantrekt. Ik zou ze bellen en zeggen dat je het niet zo bedoelt hebt maar die vergelijking voor jou geldt en dan vind ik het zelf prima en zoeken ze het zelf uit wat ze ermee doen?
Dat schreef ze al. Ze hebben alledrie een miskraam gehad.
dinsdag 27 februari 2018 om 10:11
Dan zou ik ook wat van streek zijn. Sorry. Maar ik zou niet als een diva de deur uit stormen
En er is een woordenwisseling vooraf aangegaan wie weet wat er dan nog meer gezegd is? Een miskraam kan je niet vergelijken met een hond die je hebt moeten inslapen ( en ja ook een dierenvriend hier) alhoewel en heb het al gezegd die vergelijking geldt voor haar TO dus. Maar zou er persoonlijk als vriendin wel van schrikken maar ipv de deur uit te stormen haar troosten. Je bent immers vriendinnen. Alle3 een miskraam en als die ene vriendin minder rouwt om het verlies van een miskraam dan wel om haar hond so let it be.
dinsdag 27 februari 2018 om 10:19
Angstigmuisje schreef: ↑27-02-2018 10:11Dan zou ik ook wat van streek zijn. Sorry. Maar ik zou niet als een diva de deur uit stormen
En er is een woordenwisseling vooraf aangegaan wie weet wat er dan nog meer gezegd is? Een miskraam kan je niet vergelijken met een hond die je hebt moeten inslapen ( en ja ook een dierenvriend hier) alhoewel en heb het al gezegd die vergelijking geldt voor haar TO dus. Maar zou er persoonlijk als vriendin wel van schrikken maar ipv de deur uit te stormen haar troosten. Je bent immers vriendinnen. Alle3 een miskraam en als die ene vriendin minder rouwt om het verlies van een miskraam dan wel om haar hond so let it be.
Begrijp je dan niet dat TO het gebruikt om uit te leggen hoe vreselijk verdrietig ze is? Jij weet hoe erg een miskraam is en TO weet dat zelf ook, en ze is nog verdrietiger. Kun je nagaan hoe erg het verlies van haar hond is.
Ik snap de vergelijking heel goed, en ik ben geen dierenvriend en wel ongewenst kinderloos.
dinsdag 27 februari 2018 om 11:32
Ik snap je vriendinnen wel hoor. Als je geen kinderen hebt of gekregen dan is het gevoel voor een dier echt heel anders dan voor een kind.
Toen ik nog geen kinderen had, dacht ik ook dat mijn gevoel voor mijn dieren zo speciaal was... niet dus!
Ik denk dat het mis is gegaan dat jij het verdriet voor je huisdier ging koppelen aan je miskraam en voor de meeste mensen werkt dat niet zo.
Ik zou een gesprek of app sturen waarin je aangeeft dat je dit niet wilde koppelen en dat je zeker vindt dat een miskraam erg verdrietig bent en dat de dood van je hond ook erg verdrietig is. Gewoon om het rouwgedeelte en niet om te vergelijken.
Toen ik nog geen kinderen had, dacht ik ook dat mijn gevoel voor mijn dieren zo speciaal was... niet dus!
Ik denk dat het mis is gegaan dat jij het verdriet voor je huisdier ging koppelen aan je miskraam en voor de meeste mensen werkt dat niet zo.
Ik zou een gesprek of app sturen waarin je aangeeft dat je dit niet wilde koppelen en dat je zeker vindt dat een miskraam erg verdrietig bent en dat de dood van je hond ook erg verdrietig is. Gewoon om het rouwgedeelte en niet om te vergelijken.
dinsdag 27 februari 2018 om 14:17
O lekker. TO is ongewild kinderloos en jij vindt het nog even nodig om uit te leggen dat ze het allemaal niet zo goed snapt omdat ze geen kinderen heeft. Gelukkig maar dat jij even komt uitleggen hoe het voor iedereen voelt. Ga toch weg.Zeepdoos25 schreef: ↑27-02-2018 11:32Ik snap je vriendinnen wel hoor. Als je geen kinderen hebt of gekregen dan is het gevoel voor een dier echt heel anders dan voor een kind.
Tjezus, wat vals
dinsdag 27 februari 2018 om 14:32
Precies. Dit is echt de arrogante praat van mensen met kinderen. Mensen zonder kinderen snappen er niks van en zullen nooit voelen wat zij voelen, zo redeneren zij. Kinderen zijn het hoogste goed. Waarschijnlijk zijn de vriendinnen van TO ook zo. Maar weet je, er zijn mensen (ik ken ze) die meer van hun dier houden dan van wat ook op de wereld. Dat kan en mag. Ik heb daar geen oordeel over.
Daarbij blijf ik erbij dat je kind verliezen van een heel andere orde is dan een miskraam, dus absoluut geen vergelijking. Je kind verliezen is over het algemeen het allerergste wat je als ouder kan overkomen.
Daarbij blijf ik erbij dat je kind verliezen van een heel andere orde is dan een miskraam, dus absoluut geen vergelijking. Je kind verliezen is over het algemeen het allerergste wat je als ouder kan overkomen.
dinsdag 27 februari 2018 om 14:41
Mag iedereen dat even voor zichzelf uitmaken? Genoeg mensen die wel een heel speciaal gevoel voor hun huisdier hebben, zelfs nadat ze kinderen hebben gehad. Je maakt een beetje dezelfde denkfout als de vriendinnen van TS.Zeepdoos25 schreef: ↑27-02-2018 11:32Ik snap je vriendinnen wel hoor. Als je geen kinderen hebt of gekregen dan is het gevoel voor een dier echt heel anders dan voor een kind.
Toen ik nog geen kinderen had, dacht ik ook dat mijn gevoel voor mijn dieren zo speciaal was... niet dus!
Ik denk dat het mis is gegaan dat jij het verdriet voor je huisdier ging koppelen aan je miskraam en voor de meeste mensen werkt dat niet zo.
Ik zou een gesprek of app sturen waarin je aangeeft dat je dit niet wilde koppelen en dat je zeker vindt dat een miskraam erg verdrietig bent en dat de dood van je hond ook erg verdrietig is. Gewoon om het rouwgedeelte en niet om te vergelijken.
dinsdag 27 februari 2018 om 14:49
Sowieso koppelt ze het aan haar eigen miskraam en niet aan miskramen in het algemeen. Als zij het overlijden van haar huisdier als heftiger heeft ervaren dan haar eigen miskraam dan is daar geen speld tussen te krijgen, daar kan niemand anders over oordelen. Of zij wel of geen kinderen heeft doet er dan ook niet toe.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
dinsdag 27 februari 2018 om 15:50
Zeepdoos25 schreef: ↑27-02-2018 11:32Ik snap je vriendinnen wel hoor. Als je geen kinderen hebt of gekregen dan is het gevoel voor een dier echt heel anders dan voor een kind.
Toen ik nog geen kinderen had, dacht ik ook dat mijn gevoel voor mijn dieren zo speciaal was... niet dus!
Ik denk dat het mis is gegaan dat jij het verdriet voor je huisdier ging koppelen aan je miskraam en voor de meeste mensen werkt dat niet zo.
Ik zou een gesprek of app sturen waarin je aangeeft dat je dit niet wilde koppelen en dat je zeker vindt dat een miskraam erg verdrietig bent en dat de dood van je hond ook erg verdrietig is. Gewoon om het rouwgedeelte en niet om te vergelijken.
Halloohoo! Dat deden die vriendinnen zelluf! Kan niemand meer lezen ofzo?
dinsdag 27 februari 2018 om 15:53
Dit dus. Keer 1000. Ik zei het eerder al, ik snap niks van dusdanig diepe dierenliefde en zou in die zin in de rol van de vriendinnen kunnen zitten. Als vriendin dan moeite doet het uit te leggen, door iets er mee te vergelijken wat ik zelf ook heb ervaren en heel erg vond, dan is dat in mijn ogen juist verhelderend.Susan schreef: ↑27-02-2018 14:49Sowieso koppelt ze het aan haar eigen miskraam en niet aan miskramen in het algemeen. Als zij het overlijden van haar huisdier als heftiger heeft ervaren dan haar eigen miskraam dan is daar geen speld tussen te krijgen, daar kan niemand anders over oordelen. Of zij wel of geen kinderen heeft doet er dan ook niet toe.
En inderdaad vreselijk denigrerend om te zeggen dat iemand zonder kinderen geen idee heeft hoe weinig dierenliefde eigenlijk maar betekent. Het gaat hier namelijk niet om het hebben van kinderen, maar juist om het niet hebben gekregen van een specifiek kind. Dus het zegt nog eens helemaal niks ook, als je wel kinderen hebt!
dinsdag 27 februari 2018 om 17:47
Gelukkig hebben anderen al gereageerd op jouw bijdrage. Want ik kan er niet zo heel veel mee. Het klopt dat ik geen moeder ben en dat ik nooit zou weten en voelen hoe dat is. Ik kan mij er slechts een voorstelling van maken.Zeepdoos25 schreef: ↑27-02-2018 11:32Ik snap je vriendinnen wel hoor. Als je geen kinderen hebt of gekregen dan is het gevoel voor een dier echt heel anders dan voor een kind.
Toen ik nog geen kinderen had, dacht ik ook dat mijn gevoel voor mijn dieren zo speciaal was... niet dus!
Ik denk dat het mis is gegaan dat jij het verdriet voor je huisdier ging koppelen aan je miskraam en voor de meeste mensen werkt dat niet zo.
Ik zou een gesprek of app sturen waarin je aangeeft dat je dit niet wilde koppelen en dat je zeker vindt dat een miskraam erg verdrietig bent en dat de dood van je hond ook erg verdrietig is. Gewoon om het rouwgedeelte en niet om te vergelijken.
Ik kan je wel zeggen dat als je in dit proces komt, van jarenlang proberen, medische molen, 1x zwanger bij laatste ivf poging en dan een miskraam .... dat ik door behoorlijke dalen ben gegaan. Maar! Het heeft mij ook veel inzichten gegeven, levenslessen en ervaringen, een verwerking van heel veel emoties en uiteindelijk bezinning. Ik zie mijzelf nu als een ‘moeder’ en ‘verzorger’ voor alle kinderen en dieren. Liefde hoeft niet alleen voorbestemd te zijn aan het hebben van “eigen kinderen”. Ik ben superblij met mijn rol als toffe tante en coole buuf!
Mijn hondje was mijn grote geluk in mijn leven! Ik kreeg hem als puppy, 17 jaar mijn beste kameraad bij vreugde en verdriet. Want wat was hij een steun tijdens de MMM en miskraam. Het was gewoon niet zomaar een hondje
Dat wilde ik even zeggen!
dinsdag 27 februari 2018 om 18:13
Da_Vinci schreef: ↑27-02-2018 17:47Gelukkig hebben anderen al gereageerd op jouw bijdrage. Want ik kan er niet zo heel veel mee. Het klopt dat ik geen moeder ben en dat ik nooit zou weten en voelen hoe dat is. Ik kan mij er slechts een voorstelling van maken.
Ik kan je wel zeggen dat als je in dit proces komt, van jarenlang proberen, medische molen, 1x zwanger bij laatste ivf poging en dan een miskraam .... dat ik door behoorlijke dalen ben gegaan. Maar! Het heeft mij ook veel inzichten gegeven, levenslessen en ervaringen, een verwerking van heel veel emoties en uiteindelijk bezinning. Ik zie mijzelf nu als een ‘moeder’ en ‘verzorger’ voor alle kinderen en dieren. Liefde hoeft niet alleen voorbestemd te zijn aan het hebben van “eigen kinderen”. Ik ben superblij met mijn rol als toffe tante en coole buuf!
Mijn hondje was mijn grote geluk in mijn leven! Ik kreeg hem als puppy, 17 jaar mijn beste kameraad bij vreugde en verdriet. Want wat was hij een steun tijdens de MMM en miskraam. Het was gewoon niet zomaar een hondje
Dat wilde ik even zeggen!
Tjezus, wat vals
dinsdag 27 februari 2018 om 18:15
Angstigmuisje schreef: ↑27-02-2018 10:11Dan zou ik ook wat van streek zijn. Sorry. Maar ik zou niet als een diva de deur uit stormen
En er is een woordenwisseling vooraf aangegaan wie weet wat er dan nog meer gezegd is? Een miskraam kan je niet vergelijken met een hond die je hebt moeten inslapen ( en ja ook een dierenvriend hier) alhoewel en heb het al gezegd die vergelijking geldt voor haar TO dus. Maar zou er persoonlijk als vriendin wel van schrikken maar ipv de deur uit te stormen haar troosten. Je bent immers vriendinnen. Alle3 een miskraam en als die ene vriendin minder rouwt om het verlies van een miskraam dan wel om haar hond so let it be.
Omdat een ander niet zoveel verdriet had van haar eigen miskraam? Bizar.
dinsdag 27 februari 2018 om 18:16
appelientjex schreef: ↑27-02-2018 14:32Precies. Dit is echt de arrogante praat van mensen met kinderen. Mensen zonder kinderen snappen er niks van en zullen nooit voelen wat zij voelen, zo redeneren zij. Kinderen zijn het hoogste goed. Waarschijnlijk zijn de vriendinnen van TO ook zo. Maar weet je, er zijn mensen (ik ken ze) die meer van hun dier houden dan van wat ook op de wereld. Dat kan en mag. Ik heb daar geen oordeel over.
Daarbij blijf ik erbij dat je kind verliezen van een heel andere orde is dan een miskraam, dus absoluut geen vergelijking. Je kind verliezen is over het algemeen het allerergste wat je als ouder kan overkomen.
Wat een bullshit. Het gros hier begrijpt TO en die hebben allemaal kinderen.
dinsdag 27 februari 2018 om 18:19
Da Vinci, zeker na je laatste post vind ik het eigenlijk gewoon onbeschoft hoe je ‘vriendinnen’ hebben gereageerd. Ze beginnen nota bene zelf over jouw kinderloosheid, brengen het onderwerp zelf ter tafel, dan probeer jij nog uit te leggen hoe je voelt, om het voor hen begrijpbaar te maken, blazen ze het zelf op door het op zichzelf te betrekken en laten jou gewoon achter. Dat zijn geen vriendinnen.
dinsdag 27 februari 2018 om 19:06
speak for yourself. De een rouwt om een miskraam, een ander heeft abortus. Zó verschillend zijn mensen.Angstigmuisje schreef: ↑27-02-2018 10:11Dan zou ik ook wat van streek zijn. Sorry. Maar ik zou niet als een diva de deur uit stormen
En er is een woordenwisseling vooraf aangegaan wie weet wat er dan nog meer gezegd is? Een miskraam kan je niet vergelijken met een hond die je hebt moeten inslapen ( en ja ook een dierenvriend hier) alhoewel en heb het al gezegd die vergelijking geldt voor haar TO dus. Maar zou er persoonlijk als vriendin wel van schrikken maar ipv de deur uit te stormen haar troosten. Je bent immers vriendinnen. Alle3 een miskraam en als die ene vriendin minder rouwt om het verlies van een miskraam dan wel om haar hond so let it be.
En de een heeft heel veel verdriet om verlies van zijn hond, een ander veel minder of helemaal niet. Zo ook met miskramen. Ik vind jouw opmerking dus erg kortzichtig. Jij noemt jezelf een dierenvriend maar een miskraam vind jij erger dan een hond. Maar de een heeft niet echt geleefd en is nog niets geweest, heb je niet gekend. De ander wel. Zo kun je het ook bekijken. Maar het is iets gevoelsmatigs en je mag voor een ander niet bepalen wat en hoeveel hij of zij voor iets mag voelen.
