Relaties
alle pijlers
Vriendinnen enorm beledigd.
vrijdag 23 februari 2018 om 17:23
Ik heb mijn 2 vriendinnen enorm beledigd en nu ben ik even benieuwd wat jullie hiervan vinden want ik ben mij van geen kwaad bewust.
Voorgeschiedenis, we hebben alledrie eens een keer een miskraam meegemaakt. Voor alledrie is dat alweer een paar jaar geleden.
Nu heb ik onlangs mijn hond in moeten laten slapen. Hij is 17 jaar mijn beste kameraad geweest. Ik ben er kapot van. Ik loop al dagen met roodbetraande ogen rond.
Gisteravond hadden we even een vriendinnenavond, en ik vertel zo een beetje over mijn verdriet. Mijn vriendinnen zijn niet echt dierenmensen... dat geeft niet. Maar om hen mijn emoties te laten begrijpen vertel ik dat ik meer last van heb dan mijn miskraam van destijds.
Ik weet niet zo hoe het kwam maar het werd een hele akelige woordenwisseling met als einde dat ze boos weg zijn gegaan. Ze waren bij mij op bezoek.
Het werd een beetje uit context gehaald, zij bleven hangen in een “dus jij vind het verlies van een hond erger dan een miskraam.”
Alsof ik dat als een algemeenheid bedoelde en dat was niet zo. Het was gewoon dat ik, dus ik, nu meer verdriet heb dan ooit. Het werd niet beter toen ik ging uitleggen dat ik nu gewoon meer verdriet heb, omdat ik mijn hondje echt gekend heb. Een miskraam was verlies en verdriet van een kindje dat ik nooit gekend heb. Dat werd nog een akeliger discussie.
Mijn vriendinnen betrokken het helemaal op zichzelf alsof ik daarmee ook het verdriet van hun miskraam heb gebaggetaliseerd.
Heel vervelend allemaal. Hoe zien jullie dit?
Moet ik mijn excuses aanbieden? Ik voel dat namelijk helemaal niet zo. Maar misschien hebben jullie andere inzichten dan ik.
Voorgeschiedenis, we hebben alledrie eens een keer een miskraam meegemaakt. Voor alledrie is dat alweer een paar jaar geleden.
Nu heb ik onlangs mijn hond in moeten laten slapen. Hij is 17 jaar mijn beste kameraad geweest. Ik ben er kapot van. Ik loop al dagen met roodbetraande ogen rond.
Gisteravond hadden we even een vriendinnenavond, en ik vertel zo een beetje over mijn verdriet. Mijn vriendinnen zijn niet echt dierenmensen... dat geeft niet. Maar om hen mijn emoties te laten begrijpen vertel ik dat ik meer last van heb dan mijn miskraam van destijds.
Ik weet niet zo hoe het kwam maar het werd een hele akelige woordenwisseling met als einde dat ze boos weg zijn gegaan. Ze waren bij mij op bezoek.
Het werd een beetje uit context gehaald, zij bleven hangen in een “dus jij vind het verlies van een hond erger dan een miskraam.”
Alsof ik dat als een algemeenheid bedoelde en dat was niet zo. Het was gewoon dat ik, dus ik, nu meer verdriet heb dan ooit. Het werd niet beter toen ik ging uitleggen dat ik nu gewoon meer verdriet heb, omdat ik mijn hondje echt gekend heb. Een miskraam was verlies en verdriet van een kindje dat ik nooit gekend heb. Dat werd nog een akeliger discussie.
Mijn vriendinnen betrokken het helemaal op zichzelf alsof ik daarmee ook het verdriet van hun miskraam heb gebaggetaliseerd.
Heel vervelend allemaal. Hoe zien jullie dit?
Moet ik mijn excuses aanbieden? Ik voel dat namelijk helemaal niet zo. Maar misschien hebben jullie andere inzichten dan ik.
anoniem_94448 wijzigde dit bericht op 23-02-2018 17:26
0.74% gewijzigd
zaterdag 24 februari 2018 om 17:54
Ik ben bij jou even afgehaakt. Ik merk dat ik aanstoot neem aan jouw smakeloze opmerking over liever drie miskramen. Ik ga even wat anders doen.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:01
+ 1JollyRider schreef: ↑23-02-2018 17:30Heel eerlijk? Ik vind je vriendinnen nogal empatisch beperkt. Voor mij zou de vriendschap over zijn tot zij excuses maken, zo rond Sint juttemis dus
Toen mijn trouwe viervoeter na bijna 17 jaar overleed, was ik er ook stuk van en ik snap je vergelijking ook. Mijn inziens heb je niks verkeerd gezegd, je hield de vergelijking bij jezelf, bij je eigen verdriet. Zij hebben dit verdriet wat jij nu meemaakt nooit ervaren, laat hen maar excuses maken.
Heel veel sterkte met je verlies. Het voelde voor mij alsof ik mijn schaduw kwijt was en na dik drie jaar mis ik mijn oude, trouwe maatje nog heel erg. Die lieverd van jou heeft elke traan dik verdiend.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:03
Idem.HasseSimonsdochter schreef: ↑24-02-2018 17:54Ik ben bij jou even afgehaakt. Ik merk dat ik aanstoot neem aan jouw smakeloze opmerking over liever drie miskramen. Ik ga even wat anders doen.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:14
Ik snap van To al niet de behoefte om uit te leggen hoeveel verdriet het is.
Vind de miskraam opmerking ook nogal raar.
Maar eerlijk gezegd vind ik het overlijden van huisdieren en miskramen beiden niet zo heel ingrijpend voor mij persoonlijk, ik had me er niks van aangetrokken en was ook niet beledigd geweest terwijl ik beiden heb meegemaakt.
Kan me wel voorstellen dat anderen dat misschien anders zien.
Ik snap de logica om zulke voorbeelden te benoemen om een gradatie van verdriet aan te geven echt raar.. lijkt me niet iets normaals... wedijveren qua verdriet.
Vind de miskraam opmerking ook nogal raar.
Maar eerlijk gezegd vind ik het overlijden van huisdieren en miskramen beiden niet zo heel ingrijpend voor mij persoonlijk, ik had me er niks van aangetrokken en was ook niet beledigd geweest terwijl ik beiden heb meegemaakt.
Kan me wel voorstellen dat anderen dat misschien anders zien.
Ik snap de logica om zulke voorbeelden te benoemen om een gradatie van verdriet aan te geven echt raar.. lijkt me niet iets normaals... wedijveren qua verdriet.
anoniem_194147 wijzigde dit bericht op 24-02-2018 18:16
9.95% gewijzigd
zaterdag 24 februari 2018 om 18:14
Waarom trek je dit topic zo naar jezelf toe? Ik vind het ook een hele rare opmerking. (Die over de drie miskramen) Maar je had ook kunnen vragen waarom bruise een dergelijke opmerking maakt. Misschien had het helemaal niets met miskramen an sich te maken, maar wel met het gevoel wat ze zou hebben als haar huisdier zou zijn overleden. Ik heb jou die vraag niet zien stellen, je bent enkel in je eigen verontwaardiging en verdriet gaan zitten.HasseSimonsdochter schreef: ↑24-02-2018 18:10Wat een ongelooflijke k-opmerking nadat ik jou laat weten dat jouw opmerking over miskramen mij krenkt. Hoe slecht van inborst moet je zijn om zo te reageren. Dit zegt echt heel veel over jou. Succes ermee.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:26
zaterdag 24 februari 2018 om 18:30
Alhoewel ik mijn kat nooit heb beschouwd als een kind van mij heb ik haar wel "mijn oudste dochter" genoemd en "mijn beste vriendin".
Een huisdier is inderdaad geen kind, maar de band die je ermee kunt hebben is heel speciaal. Die band was met mijn oude kat in 19 jaar tijd opgebouwd, dan maak je een hoop mee!
Een huisdier is inderdaad geen kind, maar de band die je ermee kunt hebben is heel speciaal. Die band was met mijn oude kat in 19 jaar tijd opgebouwd, dan maak je een hoop mee!
zaterdag 24 februari 2018 om 18:34
Hoezo moet ik me schamen? Ik ben hier niet degene die over andermans verdriet heen walst. Dat doe jij. Begrijp jij het concept "vriendschap" eigenlijk wel?
In een vriendschap kunnen mensen met elkaar praten over wat ze bezig houdt, over wat ze beweegt, lachen, huilen, noem maar op.
Waarschijnlijk zijn jouw vriendschappen nogal oppervlakkig en praat je alleen over koetjes en kalfjes áls je al vriendschappen onderhoudt. Gebruik jezelf daarom niet als referentiekader, want ik denk dat de meeste mensen het toch op een andere, diepere manier ervaren.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:42
Wat stom van die vriendinnen zeg! Ze kunnen zich totaal niet in jou verplaatsen. Ipv dat ze met je meeleven over je hond, gaan ze hun eigen verdriet over de miskraam met jouw verdriet vergelijken. Ik zou echt geen excuses maken. Waarvoor? Omdat jij heel veel verdriet hebt van het overlijden van je hond? Toevallig meer dan je miskraam? Wat kan jij daaraan doen? Ik kan me daarbij goed verstellen dat het overlijden van je hond er meer inhakt dan een miskraam. Dierenliefhebbers houden soms zelfs meer van een dier dan van een mens. Wat maakt dat uit? Je kan er niks aan doen dat je dat zo voelt, en je wilde gewoon uitleggen hoeveel pijn het je deed. Niks mis mee.
Ik zou boos zijn op die vriendinnen want je hebt niks verkeerd gezegd.
Ik zou boos zijn op die vriendinnen want je hebt niks verkeerd gezegd.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:44
Precies. Al had ze gezegd dat ze de dood van haar hond erger vindt dan de dood van haar vader. Hoeven die vriendinnen ook niet beledigd te zijn als ze zelf hun vader hadden verloren.
Verlies en rouw is heel persoonlijk.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:45
Staat gewoon in de OP.
Maar het feit dat TO die behoefte voelt om het te gaan vergelijken/ uitleggen qua grootte verdriet kan wat zeggen over die vriendinnen en hun empathie ... Maar misschien ook over TO en haar manier van aandacht vragen voor haar verdriet.
Het klinkt niet echt als een goede vriendschap anders hoefde TO al niet te gaan vergelijken qua ernst van het verdriet. Eerlijk gezegd haal ik niet uit de OP of de reacties dat dit alleen bij die 2 vriendinnen ligt.
Al kan TO echt wel zelf bepalen welk verdriet voor haar erger was. Dat is een persoonlijke ervaring en kunnen die 2 vriendinnen eigenlijk weinig van vinden.
Maar blijf dit echt een raar iets vinden:
anoniem_194147 wijzigde dit bericht op 24-02-2018 18:58
19.26% gewijzigd
zaterdag 24 februari 2018 om 18:50
Ik heb zelf meer dan eens een hond verloren. Ik zal er nooit aan wennen en als er een reden is om niet meer aan een hond te beginnen, is dát de reden. Want dat wil je niet mee maken. Een hond is een dierbare vriend, een maatje, een soort van een kind, want honden hebben kinderlijke trekjes. Een hond is zeer zeker deel van het gezin. Maar wat weten mensen daar nou van die nooit een hond hebben gehad? Wat weten die nou wat voor intense relatie en interactie met een hond kunt hebben?
De laatste keer dat ik een hond verloor, heb ik dat intenser ervaren als toen ik mijn vader verloor. Niet dat ik niet van mijn vader hield, want dat deed ik wel degelijk. En nóg.
Ook trouwens van die hond die ik verloor.
De laatste keer dat ik een hond verloor, heb ik dat intenser ervaren als toen ik mijn vader verloor. Niet dat ik niet van mijn vader hield, want dat deed ik wel degelijk. En nóg.
Ook trouwens van die hond die ik verloor.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:52
Er staat dat ze vergelijkingen maakt tussen haar emoties behorend bij haar eigen leed. Als ze een vergelijking had gemaakt tussen de dood van haar hond en de dood van haar vader (hypothetisch) en die vriendinnen hebben beiden hun vader nog, dan was er vast niks aan de hand geweest. Dan hadden ze prima begrepen dat TO een vergelijking maakt tussen haar eigen beleving bij verschillende gebeurtenissen.Lucifermiauww schreef: ↑24-02-2018 18:45Staat gewoon in de OP.
Maar het feit dat TO die behoefte voelt om het te gaan vergelijken/ uitleggen qua grootte verdriet kan wat zeggen over die vriendinnen ... Maar misschien ook over TO en haar manier van aandacht vragen voor haar verdriet.
Het klinkt niet echt als een goede vriendschap anders hoefde TO al niet te gaan vergelijken qua ernst van het verdriet.
Daarom snap ik niet dat er toch nog gesteld wordt dat TO misschien excuses moet maken, of zich versproken heeft, of een misverstand etc, omdat ze vergelijking gemaakt zou hebben tussen het leed van een miskraam in het algemeen. Dat heeft ze niet en dus ligt de verantwoordelijkheid voor deze overtrokken situatie toch echt voor de volle 100% bij die vriendinnen.
anoniem_95458 wijzigde dit bericht op 24-02-2018 18:54
1.08% gewijzigd
zaterdag 24 februari 2018 om 18:55
Dit kan niet waar wezen. Nee.iones schreef: ↑24-02-2018 18:50Ik heb zelf meer dan eens een hond verloren. Ik zal er nooit aan wennen en als er een reden is om niet meer aan een hond te beginnen, is dát de reden. Want dat wil je niet mee maken. Een hond is een dierbare vriend, een maatje, een soort van een kind, want honden hebben kinderlijke trekjes. Een hond is zeer zeker deel van het gezin. Maar wat weten mensen daar nou van die nooit een hond hebben gehad? Wat weten die nou wat voor intense relatie en interactie met een hond kunt hebben?
De laatste keer dat ik een hond verloor, heb ik dat intenser ervaren als toen ik mijn vader verloor. Niet dat ik niet van mijn vader hield, want dat deed ik wel degelijk. En nóg. gechoqueerd
Ook trouwens van die hond die ik verloor.
In geen 1 situatie. Nee.
Kan er niet bij. Nee.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:56
Toen mijn hond overleed was ik ook echt heel erg verdrietig. Veel verdrietiger dan ik was toen mijn vader overleed. Ik heb dat niemand gezegd maar die vergelijking maken herken ik wel. Ik hield hem alleen in mijn eigen hoofd. Tja. Ik had een betere band met mijn hond 
Dus ik snap het wel. Ik was zelf verbaasd over hoeveel verdriet het afscheid van mijn hond mij deed, daardoor kan je verbaasd die vergelijkingen maken. 'Wauw zo verdrietig was ik toen niet eens'. Heeft niks te maken met een wedstrijdje wat het meest pijn deed. Het is een observatie.
Dus ik snap het wel. Ik was zelf verbaasd over hoeveel verdriet het afscheid van mijn hond mij deed, daardoor kan je verbaasd die vergelijkingen maken. 'Wauw zo verdrietig was ik toen niet eens'. Heeft niks te maken met een wedstrijdje wat het meest pijn deed. Het is een observatie.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:56
Ik ben honden en katten verloren en miskraam gehad..iones schreef: ↑24-02-2018 18:50Ik heb zelf meer dan eens een hond verloren. Ik zal er nooit aan wennen en als er een reden is om niet meer aan een hond te beginnen, is dát de reden. Want dat wil je niet mee maken. Een hond is een dierbare vriend, een maatje, een soort van een kind, want honden hebben kinderlijke trekjes. Een hond is zeer zeker deel van het gezin. Maar wat weten mensen daar nou van die nooit een hond hebben gehad? Wat weten die nou wat voor intense relatie en interactie met een hond kunt hebben?
Ik vind het allemaal niet iets waar ik vreselijk lang van de rel van ben geweest. Zulke dingen gebeuren en huisdieren hebben nu eenmaal een korte levensduur.
Maar ik snap wel dat anderen dat wel zo kunnen voelen en zo mijn vriendin een dikke knuffel geven en vragen of ik wat voor haar kan doen.
Ik zou niet beledigd zijn door zo'n opemerking van TO... maar zou me wel afvragen als een vriendin haar verdriet met ander verdriet gaat vergelijken om per se de ernst uit te drukken waarom ze dat doet. Dat vind ik gewoon echt raar.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:57
Dat dit bestaat kan ik niet geloven. Heel griezelig.iones schreef: ↑24-02-2018 18:50Ik heb zelf meer dan eens een hond verloren. Ik zal er nooit aan wennen en als er een reden is om niet meer aan een hond te beginnen, is dát de reden. Want dat wil je niet mee maken. Een hond is een dierbare vriend, een maatje, een soort van een kind, want honden hebben kinderlijke trekjes. Een hond is zeer zeker deel van het gezin. Maar wat weten mensen daar nou van die nooit een hond hebben gehad? Wat weten die nou wat voor intense relatie en interactie met een hond kunt hebben?
De laatste keer dat ik een hond verloor, heb ik dat intenser ervaren als toen ik mijn vader verloor. Niet dat ik niet van mijn vader hield, want dat deed ik wel degelijk. En nóg. gechoqueerd
Ook trouwens van die hond die ik verloor.
