Relaties
alle pijlers
Waarom wordt er zoveel gescheiden de laatste 20 jaar?
zaterdag 22 februari 2020 om 20:27
De laatste tijd hoor je niets anders dan scheidingen en relatie-breuken.
Ook van mensen die 20 jaar samen zijn, kinderen hebben, ...
Het lijkt of een relatie of huwelijk een wegwerp-artikel is geworden.
Kortom:
Laat ons allemaal brainstormen waarom 40 % van de huwelijken strandt.
En bij ongetrouwden al helemaal ongeveer de helft van de relaties na een paar jaar weg zijn.
Opstartster begint.
Die is gelukkig getrouwd en ziet voorlopig nog geen scheiding aankomen.
Maar ziet dus wel de ene relatie-breuk en scheiding na de andere in haar omgeving.
Ook van mensen die 20 jaar samen zijn, kinderen hebben, ...
Het lijkt of een relatie of huwelijk een wegwerp-artikel is geworden.
Kortom:
Laat ons allemaal brainstormen waarom 40 % van de huwelijken strandt.
En bij ongetrouwden al helemaal ongeveer de helft van de relaties na een paar jaar weg zijn.
Opstartster begint.
Die is gelukkig getrouwd en ziet voorlopig nog geen scheiding aankomen.
Maar ziet dus wel de ene relatie-breuk en scheiding na de andere in haar omgeving.
dinsdag 25 februari 2020 om 14:28
Ik vind het helemaal niet slecht dat er vrij veel (net zoveel als 20 jaar geleden) gescheiden wordt. En dat zeg ik zowel als kind van gescheiden ouders als zelf gescheiden moeder. Ik zal niemand veroordelen die tot de dood bij elkaar blijft hoor, maar ik ben blij om te zien dat genoeg mensen, wanneer de situatie dat vereist, voor zichzelf en het eigen geluk kunnen en mogen kiezen.
dinsdag 25 februari 2020 om 14:35
Het gaat niet om het beeld van de werkelijkheid. Mensen die lang bij een partner blijven zijn ofwel gewoon gelukkig samen (mijn ouders zijn daar na meer dan 50 jaar samen een prachtig voorbeeld van) ofwel ze hebben voor zichzelf een reden gevonden om te blijven, ondanks veel strijd misschien. En dat onderbouwen/rechtvaardigen ze voor zichzelf door een dergelijke redenering.Betty_Slocombe schreef: ↑24-02-2020 22:37Toch zie ik om me heen dat mensen met een lang huwelijk/samenlevingsverband een ander idee hebben van hoe een relatie is. Geen kalme reis, wel een behouden aankomst, zeg maar.
Hoe moet je dat dan zien als één van de twee niet meer verder wil? Wat zegt dat dan over het beeld dat de verlaten partij heeft? Precies, helemaal niks.
Ik vind het enorm mooi dat mijn man en ik samen volwassen geworden zijn en het is geluk dat we nog steeds elkaar leuk vinden. Ik vind dat fijn, maar dat hoeft niet iedereen te vinden. Wellicht ben ik gewoon gemakzuchtig of heb ik een verkeerd beeld van de werkelijkheid. Maar hoe erg is dat, als deze wijze functioneert?
Mensen hebben de neiging om aan zichzelf uit te leggen waarom ze doen wat ze doen. Zodat het plaatje in hun hoofd klopt. Dat is niet naïef of een vertekend beeld van de werkelijkheid, dat is gewoon menselijk.
dinsdag 25 februari 2020 om 17:09
De menselijke natuur is zeven jaar samen zijn. De eerste anderhalf jaar jeuk je jezelf suf. In de natuur wordt dat gevolgd door een baby. De eerste jaren is de man er dan om de moeder te beschermen en te verzorgen. Na 7 jaar gaat de man weer door naar een ander. De welbekende 7 years itch.Pandax schreef: ↑24-02-2020 21:02Dag mag je vinden natuurlijk en in jouw context snap ik dat je dat vindt, maar de menselijke natuur is juist gericht op het aangaan van langdurige verbindingen met anderen. Met ouders, kinderen, vrienden, geliefden. Natuurlijk vinden daar wel eens breuken in plaats, maar het streven naar sociale verbondenheid is een van de psychologische basisbehoeften van de mens.
Een mens is eerder serieel monogaam (dus meerdere lange relaties na elkaar) dan echt monogaam voor altijd.
Tuurlijk kan t wel. We zijn geen holbewoners meer die aan alle driften toe moeten geven en er bestaat anticonceptie. Maar het is niet onze natuur.
dinsdag 25 februari 2020 om 17:11
abracadabra schreef: ↑25-02-2020 17:09De menselijke natuur is zeven jaar samen zijn. De eerste anderhalf jaar jeuk je jezelf suf. In de natuur wordt dat gevolgd door een baby. De eerste jaren is de man er dan om de moeder te beschermen en te verzorgen. Na 7 jaar gaat de man weer door naar een ander. De welbekende 7 years itch.
Een mens is eerder serieel monogaam (dus meerdere lange relaties na elkaar) dan echt monogaam voor altijd.
Tuurlijk kan t wel. We zijn geen holbewoners meer die aan alle driften toe moeten geven en er bestaat anticonceptie. Maar het is niet onze natuur.
dinsdag 25 februari 2020 om 19:11
abracadabra schreef: ↑25-02-2020 17:09De menselijke natuur is zeven jaar samen zijn. De eerste anderhalf jaar jeuk je jezelf suf. In de natuur wordt dat gevolgd door een baby. De eerste jaren is de man er dan om de moeder te beschermen en te verzorgen. Na 7 jaar gaat de man weer door naar een ander. De welbekende 7 years itch.
Een mens is eerder serieel monogaam (dus meerdere lange relaties na elkaar) dan echt monogaam voor altijd.
Tuurlijk kan t wel. We zijn geen holbewoners meer die aan alle driften toe moeten geven en er bestaat anticonceptie. Maar het is niet onze natuur.
Hoe kom je daar nou bij? Het is zo’n rare misvatting dat menselijk gedrag tegennatuurlijk kan zijn. Tegennatuurlijk is de validatie van allerlei dogmatisten om andermans gedrag af te keuren.
dinsdag 25 februari 2020 om 19:21
het paste wel bij de Seven Year Itch
dinsdag 25 februari 2020 om 19:58
Zo denk ik er ook over. Een lang huwelijk (in mijn geval 25+ jaar) is niet te vergelijken met het 'groene gras' dat vaak de reden is voor een scheiding, maar ik hoef geen groener gras. Tenminste... natuurlijk is dat idee aanlokkelijk, ik zou best eens wild en meeslepend willen leven met een nieuwe, spannende man die ik nog helemaal moet leren kennen (en andersom), en met wie het leven een groot feest van seks, verliefdheid en avontuur zal zijn, maar hoe lang duurt zoiets? Na pakweg twee jaar heb je met die nieuwe man gewoon weer allerlei vaste patronen, gewoontes en rituelen, en dan moet je wéér op zoek naar een ander.Th∅rdis schreef: ↑25-02-2020 09:09Een dip van 10 jaar is het andere uiterste, maar je kunt je afvragen of zo’n dip alleen door een relatie komt, want als er sprake is van woningnood en veel kinderen in een kleine ruimte en weinig geld zul je gescheiden niet gek veel gelukkiger worden. Want de overige problemen blijven. Alleen als er echt sprake is van een héle slechte relatie levert dat winst op.
Maar wat ik om me heen wel hoor, 6 maanden ‘twijfels’ en geen therapie want ‘daar geloven we niet in’ en een keer een weekendje weg plannen om te kijken ‘of het gevoel nog terug komt’ is natuurlijk ook een beetje raar. Sowieso berust dat op het waanbeeld dat dat gevoel een oorzaak is ipv een gevolg. En dat dat plotsklaps kan verdwijnen en weer terug kan komen. Dat zijn langzame processen. Verliefdheid is een heel snel proces, is niets voor nodig. Daar verwarren mensen een lange relatie vaak mee.
Ik ben heel blij dat ik een man heb getroffen die zowel mijn beste vriend is als mijn levensgezel, in de zin van: wij hebben alles samen meegemaakt en zijn ook van plan om dat te blijven doen. Het is een godswonder dat hij zich zelden aan mij ergert (en andersom), dat wij zoveel lol met elkaar hebben (veel méér dan met wie ook van onze vrienden, met wie we zeker ook kunnen lachen, maar toch minder dan met elkaar), dat we alles met elkaar kunnen bespreken, dat we samen onze kinderen hebben zien opgroeien tot mensen die inmiddels bijna onze vrienden zijn, en - niet te vergeten - dat we zóveel diepe dalen hebben meegemaakt (zoals iedereen die al wat langer op deze wereld rondloopt, zeg maar), maar dat we het daar in elk geval sámen over kunnen hebben, omdat alleen wij tweeën weten hoe het was, hoe we ons toen voelden, en hoe we toch sterk genoeg bleken om dat allemaal aan te kunnen. Dat is voor mij eigenlijk een extra reden om wél in het huwelijk te geloven: je maakt gedurende je leven veel mee... en het is soms onvoorstelbaar heftig... en nee, dat besefte ik niet toen ik jonger was. Maar nu ik het wel weet, ben ik heel blij dat ik iemand heb met wie ik dat kan delen. Daar kan een avontuurlijke nieuwe man nooit tegenop.
Kortom: ik denk dat het leven soms heel heftig en moeilijk is, en dat je daar samen beter doorheen komt, als je tenminste bij elkaar past. De vele (?) scheidingen hebben waarschijnlijk te maken met een romantisch fantasiebeeld. Dat alles altijd maar perfect, spannend en ideaal moet zijn. Maar het huwelijk is helemaal niet zo moeilijk, het léven is moeilijk. De grote vraag is natuurlijk of een nieuwe partner dat probleem oplost. Ik denk het niet.
dinsdag 25 februari 2020 om 20:06
Mét de disclaimer dat er ook vroeger minder leuke relaties voorkwamen, is een relatie tegenwoordig meer een wegwerpartikel.
In de tijd van mijn ouders had je al jaren en jaren verkering en daarna verloving tot het eindelijk tot een huwelijk kwam. Het voordeel was natuurlijk wel dat je elkaar in die jaren voorafgaande aan het huwelijk goed leerde kennen.
Tegenwoordig moet er binnen 6 maanden dat je iemand op Tinder bent tegengekomen, toch wel minstens over samenwonen nagedacht worden, anders klopt er iets niet.
Dat is toch al best een verschil.
Plus dat mensen individualistischer zijn geworden en meer op het eigen IK gericht dan op het WIJ. Zolang dat IK-je bevredigd blijft door de WIJ-situatie, is het OK Maar iets inleveren of eigen behoeftes (tijdelijk) opzij zetten ten gunste van WIJ is er vaak niet meer bij.
Zo zijn er wel meer dingen.
In de tijd van mijn ouders had je al jaren en jaren verkering en daarna verloving tot het eindelijk tot een huwelijk kwam. Het voordeel was natuurlijk wel dat je elkaar in die jaren voorafgaande aan het huwelijk goed leerde kennen.
Tegenwoordig moet er binnen 6 maanden dat je iemand op Tinder bent tegengekomen, toch wel minstens over samenwonen nagedacht worden, anders klopt er iets niet.
Dat is toch al best een verschil.
Plus dat mensen individualistischer zijn geworden en meer op het eigen IK gericht dan op het WIJ. Zolang dat IK-je bevredigd blijft door de WIJ-situatie, is het OK Maar iets inleveren of eigen behoeftes (tijdelijk) opzij zetten ten gunste van WIJ is er vaak niet meer bij.
Zo zijn er wel meer dingen.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
dinsdag 25 februari 2020 om 20:18
pejeka schreef: ↑25-02-2020 20:06Mét de disclaimer dat er ook vroeger minder leuke relaties voorkwamen, is een relatie tegenwoordig meer een wegwerpartikel.
In de tijd van mijn ouders had je al jaren en jaren verkering en daarna verloving tot het eindelijk tot een huwelijk kwam. Het voordeel was natuurlijk wel dat je elkaar in die jaren voorafgaande aan het huwelijk goed leerde kennen.
Ik had meer dan 7 jaar verkering voor ik ging samenwonen, en ik trouwde nog later. Toch gescheiden.
dinsdag 25 februari 2020 om 21:30
Mijn opa was verloofd toen hij vreemd ging met mijn oma. Ze werd zwanger dus dat was een "moetje". Ze hebben ook nog overwogen om te gaan scheiden maar uiteindelijk nooit gedaan. Was geen heel fijn huwelijk.pejeka schreef: ↑25-02-2020 20:06Mét de disclaimer dat er ook vroeger minder leuke relaties voorkwamen, is een relatie tegenwoordig meer een wegwerpartikel.
In de tijd van mijn ouders had je al jaren en jaren verkering en daarna verloving tot het eindelijk tot een huwelijk kwam. Het voordeel was natuurlijk wel dat je elkaar in die jaren voorafgaande aan het huwelijk goed leerde kennen.
Tegenwoordig moet er binnen 6 maanden dat je iemand op Tinder bent tegengekomen, toch wel minstens over samenwonen nagedacht worden, anders klopt er iets niet.
Dat is toch al best een verschil.
Plus dat mensen individualistischer zijn geworden en meer op het eigen IK gericht dan op het WIJ. Zolang dat IK-je bevredigd blijft door de WIJ-situatie, is het OK Maar iets inleveren of eigen behoeftes (tijdelijk) opzij zetten ten gunste van WIJ is er vaak niet meer bij.
Zo zijn er wel meer dingen.
Mijn ex schoonouders moesten trouwen want moeders was zwanger. Ze waren al 5 jaar samen toen. Ook niet heel gelukkig samen.
Mijn ouders zijn na 3 jaar getrouwd en al ruim jaar heel gelukkig samen.
Een ander (aangetrouwd) familielid, geboren in 1928, is drie keer getrouwd geweest en twee keer gescheiden.
Ik weet niet of alle lange huwelijken gelukkig waren. Mijn grootouders waren dat in ieder geval niet. Maar ergens konden ze ook niet zonder elkaar.
woensdag 26 februari 2020 om 09:51
Ik vind Solomio's overwegingen wel interessant. Ik vraag me ook wel eens af of ik dat echt wel wil, mijn hele leven bij dezelfde man blijven.
Om heel veel redenen ja: niet in de laatste plaats omdat het echt een fantastische kerel is, maar zeker ook voor onze kinderen en hun gezamenlijke opvoeding, en alle sociale dwarsverbanden waar ik veel waarde aan hecht. Ik zou er ook niet aan moeten denken dat mijn ouders nu bijvoorbeeld nog zouden scheiden, lijkt me superongezellig voor de familie samenhang.
Toch lijkt het me ook heerlijk om alleen te wonen, mijn eigen gang te gaan, rond te scharrelen met een andere man zo nu en dan. En dan lijkt nog 40 jaar samen, me echt een hele lange periode.
Mijn vader en moeder gingen over tot een LAT relatie toen ik een jaar of 20 was en net het huis uit. Ze wilden niet scheiden, maar vanuit die situatie (mijn vader woonde 5 jaar lang ergens anders en kwam ieder weekend thuis) zijn ze hun relatie gaan heroverwegen. Inmiddels zijn ze al weer jaren samenwonend en, voor zo ver wij als kinderen weten, gelukkig met elkaar.
Dat is ook wel een heel mooi voorbeeld.
Om heel veel redenen ja: niet in de laatste plaats omdat het echt een fantastische kerel is, maar zeker ook voor onze kinderen en hun gezamenlijke opvoeding, en alle sociale dwarsverbanden waar ik veel waarde aan hecht. Ik zou er ook niet aan moeten denken dat mijn ouders nu bijvoorbeeld nog zouden scheiden, lijkt me superongezellig voor de familie samenhang.
Toch lijkt het me ook heerlijk om alleen te wonen, mijn eigen gang te gaan, rond te scharrelen met een andere man zo nu en dan. En dan lijkt nog 40 jaar samen, me echt een hele lange periode.
Mijn vader en moeder gingen over tot een LAT relatie toen ik een jaar of 20 was en net het huis uit. Ze wilden niet scheiden, maar vanuit die situatie (mijn vader woonde 5 jaar lang ergens anders en kwam ieder weekend thuis) zijn ze hun relatie gaan heroverwegen. Inmiddels zijn ze al weer jaren samenwonend en, voor zo ver wij als kinderen weten, gelukkig met elkaar.
Dat is ook wel een heel mooi voorbeeld.
woensdag 26 februari 2020 om 10:00
Ik denk dat we steeds kritischer en perfectionistischer geworden zijn. Naar onszelf en naar elkaar. Gelukkig en perfect zijn in alle opzichten lijkt soms een plicht geworden. Ik zie heel vaak dat mensen hun partner (vergeefs) proberen te veranderen en zich zelf niet willen/kunnen aanpassen aan de ander. Je kunt je best wel een beetje aanpassen en toch jezelf blijven.
Natuurlijk gaat verliefdheid over, maar daar komt een ander gevoel voor in de plaats. Een gevoel dat je bij elkaar hoort voor altijd. Dat gevoel krijgen niet alle stellen misschien?
Daar komt bij dat scheiden met de groeiende welvaart financieel mogelijk geworden is.
Ik ben al 37 jaar gelukkig getrouwd. Met ups en downs, door dik en dun uiteraard. Maar we zijn elkaars soulmate. Onze gezamenlijke interesses verbinden ons. 60 jaar getrouwd zijn is geen doel. We voelen ons gewoon goed bij elkaar.
Toch komt er ook iets van gemakzucht bij kijken. Ik moet er niet aan denken dat ik ooit zou moeten wennen aan een andere man. Met misschien zweetvoeten, een luiwammes of iemand die niets lust en al heimwee krijgt als de Euromast uit zicht is.
Natuurlijk gaat verliefdheid over, maar daar komt een ander gevoel voor in de plaats. Een gevoel dat je bij elkaar hoort voor altijd. Dat gevoel krijgen niet alle stellen misschien?
Daar komt bij dat scheiden met de groeiende welvaart financieel mogelijk geworden is.
Ik ben al 37 jaar gelukkig getrouwd. Met ups en downs, door dik en dun uiteraard. Maar we zijn elkaars soulmate. Onze gezamenlijke interesses verbinden ons. 60 jaar getrouwd zijn is geen doel. We voelen ons gewoon goed bij elkaar.
Toch komt er ook iets van gemakzucht bij kijken. Ik moet er niet aan denken dat ik ooit zou moeten wennen aan een andere man. Met misschien zweetvoeten, een luiwammes of iemand die niets lust en al heimwee krijgt als de Euromast uit zicht is.
woensdag 26 februari 2020 om 13:03
Helemaal mee eens!samarinde schreef: ↑25-02-2020 19:58
Kortom: ik denk dat het leven soms heel heftig en moeilijk is, en dat je daar samen beter doorheen komt, als je tenminste bij elkaar past. De vele (?) scheidingen hebben waarschijnlijk te maken met een romantisch fantasiebeeld. Dat alles altijd maar perfect, spannend en ideaal moet zijn. Maar het huwelijk is helemaal niet zo moeilijk, het léven is moeilijk. De grote vraag is natuurlijk of een nieuwe partner dat probleem oplost. Ik denk het niet.
woensdag 26 februari 2020 om 18:55
Hoe denigrerend. Alsof mensen die gaan scheiden vaker getrouwd zijn met een romantisch fantasiebeeld en niet opgewassen zijn tegen het werkelijke leven.samarinde schreef: ↑25-02-2020 19:58
Kortom: ik denk dat het leven soms heel heftig en moeilijk is, en dat je daar samen beter doorheen komt, als je tenminste bij elkaar past. De vele (?) scheidingen hebben waarschijnlijk te maken met een romantisch fantasiebeeld. Dat alles altijd maar perfect, spannend en ideaal moet zijn. Maar het huwelijk is helemaal niet zo moeilijk, het léven is moeilijk. De grote vraag is natuurlijk of een nieuwe partner dat probleem oplost. Ik denk het niet.
Dus die ene vriendin, die al jarenlang getrouwd is met een man die haar om de haverklap bedriegt, maar die toch blijft is beter opgewassen tegen het werkelijke leven dan degene die vertrekt? Of blijft ze omdat ze niet weg durft?
En die man die na járen zijn psychisch zwaar zieke vrouw verlaten heeft omdat de situatie voor hem en zijn kinderen niet meer houdbaar was?
En dan heb ik het nog niet eens over hen die verlaten worden. Hoe passen die in jouw plaatje?
Echt, ik ben heel blij voor je dat je zo intens gelukkig getrouwd bent. Ik gun het je van harte. Ik geloof nog steeds in het huwelijk en in lange relaties. Maar hey, soms gaan dingen in het leven helemaal anders dan je dacht.
woensdag 26 februari 2020 om 19:00
Dit bijvoorbeeld ja.YagaBaba schreef: ↑26-02-2020 18:55Hoe denigrerend. Alsof mensen die gaan scheiden vaker getrouwd zijn met een romantisch fantasiebeeld en niet opgewassen zijn tegen het werkelijke leven.
Dus die ene vriendin, die al jarenlang getrouwd is met een man die haar om de haverklap bedriegt, maar die toch blijft is beter opgewassen tegen het werkelijke leven dan degene die vertrekt? Of blijft ze omdat ze niet weg durft?
En die man die na járen zijn psychisch zwaar zieke vrouw verlaten heeft omdat de situatie voor hem en zijn kinderen niet meer houdbaar was?
En dan heb ik het nog niet eens over hen die verlaten worden. Hoe passen die in jouw plaatje?
Echt, ik ben heel blij voor je dat je zo intens gelukkig getrouwd bent. Ik gun het je van harte. Ik geloof nog steeds in het huwelijk en in lange relaties. Maar hey, soms gaan dingen in het leven helemaal anders dan je dacht.
Echt wat een dom gereutel weer van sommige eerder.
woensdag 26 februari 2020 om 19:15
Je spreek ware woorden en zegt eigenlijk hetzelfde als ik. Ik ben "pas" 25 jaar getrouwd, met alle ups en downs en door dik en dun. En natuurlijk heb je wel eens perioden dat de relatie met de ander wat meer moeite vergt dan op andere momenten. Mijn ervaring is dat je er sterker van wordt samen ook de dieptepunten te beleven en te overwinnen, en des te meer geniet je van de hoogtepunten. Mijn ervaring leert ook dat pieken en dalen vlakker worden, je leert elkaar door de jaren heen beter kennen en waar je 10 jaar geleden misschien nog een "probleem" van had gemaakt, is dat nu allang niet meer. Maar als je bij de eerste keer dat je man een paar gedragen sokken laat slingeren naast het bed al uit je panty scheurt van woede, dan schiet het niet op. De kunst is te leren dat je allebei anders bent, allebei hebbelijkheden én onhebbelijkheden hebt, en die van elkaar te aanvaarden. Omdat er belangrijkere dingen zijn dan vuile sokken naast het bed en een lege koekjesverpakking op het aanrecht.amarna schreef: ↑26-02-2020 10:00Ik denk dat we steeds kritischer en perfectionistischer geworden zijn. Naar onszelf en naar elkaar. Gelukkig en perfect zijn in alle opzichten lijkt soms een plicht geworden. Ik zie heel vaak dat mensen hun partner (vergeefs) proberen te veranderen en zich zelf niet willen/kunnen aanpassen aan de ander. Je kunt je best wel een beetje aanpassen en toch jezelf blijven.
Natuurlijk gaat verliefdheid over, maar daar komt een ander gevoel voor in de plaats. Een gevoel dat je bij elkaar hoort voor altijd. Dat gevoel krijgen niet alle stellen misschien?
Daar komt bij dat scheiden met de groeiende welvaart financieel mogelijk geworden is.
Ik ben al 37 jaar gelukkig getrouwd. Met ups en downs, door dik en dun uiteraard. Maar we zijn elkaars soulmate. Onze gezamenlijke interesses verbinden ons. 60 jaar getrouwd zijn is geen doel. We voelen ons gewoon goed bij elkaar.
Toch komt er ook iets van gemakzucht bij kijken. Ik moet er niet aan denken dat ik ooit zou moeten wennen aan een andere man. Met misschien zweetvoeten, een luiwammes of iemand die niets lust en al heimwee krijgt als de Euromast uit zicht is.
Maar tegenwoordig lijkt het wel alsof mensen vooral een relatie aangaan om iemand te hebben waar ze tegenaan kunnen zeuren. Of die in het teken moet staan van hun IK. Triest.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
woensdag 26 februari 2020 om 19:22
Maar dat laatste zegt ze toch ook? Iedereen is anders. Iedereen gaat anders met moeilijkheden om. En soms is er gewoon pech.YagaBaba schreef: ↑26-02-2020 18:55Hoe denigrerend. Alsof mensen die gaan scheiden vaker getrouwd zijn met een romantisch fantasiebeeld en niet opgewassen zijn tegen het werkelijke leven.
Dus die ene vriendin, die al jarenlang getrouwd is met een man die haar om de haverklap bedriegt, maar die toch blijft is beter opgewassen tegen het werkelijke leven dan degene die vertrekt? Of blijft ze omdat ze niet weg durft?
En die man die na járen zijn psychisch zwaar zieke vrouw verlaten heeft omdat de situatie voor hem en zijn kinderen niet meer houdbaar was?
En dan heb ik het nog niet eens over hen die verlaten worden. Hoe passen die in jouw plaatje?
Echt, ik ben heel blij voor je dat je zo intens gelukkig getrouwd bent. Ik gun het je van harte. Ik geloof nog steeds in het huwelijk en in lange relaties. Maar hey, soms gaan dingen in het leven helemaal anders dan je dacht.
woensdag 26 februari 2020 om 21:46
Mijn hemel, volgens mij geeft TO duidelijk aan met "vele (?)" heel duidelijk aan dat het ook maar een theorie is. En dat is ook wat we hier doen, theoretiseren, als iemand het wist zouden er minder scheidingen zijn. Wie of wat maakt de perfecte partner voor iemand, hoe krijg je een relatie die je samen wil?YagaBaba schreef: ↑26-02-2020 18:55Hoe denigrerend. Alsof mensen die gaan scheiden vaker getrouwd zijn met een romantisch fantasiebeeld en niet opgewassen zijn tegen het werkelijke leven.
Dus die ene vriendin, die al jarenlang getrouwd is met een man die haar om de haverklap bedriegt, maar die toch blijft is beter opgewassen tegen het werkelijke leven dan degene die vertrekt? Of blijft ze omdat ze niet weg durft?
En die man die na járen zijn psychisch zwaar zieke vrouw verlaten heeft omdat de situatie voor hem en zijn kinderen niet meer houdbaar was?
En dan heb ik het nog niet eens over hen die verlaten worden. Hoe passen die in jouw plaatje?
Echt, ik ben heel blij voor je dat je zo intens gelukkig getrouwd bent. Ik gun het je van harte. Ik geloof nog steeds in het huwelijk en in lange relaties. Maar hey, soms gaan dingen in het leven helemaal anders dan je dacht.
woensdag 26 februari 2020 om 21:53
Ik ervaar het precies als jij, de weldaad van een lange relatie, samen vervallen, niet meer de neiging om elkaar te veranderen dus veel irritaties verdwijnen en veranderen in een bepaald soort waardering, je hebt de langste herinneringen met elkaar en dus ook je eigen lol. Ik zie veel mensen die hetzelfde hebben en daarvan genieten maar alleenstaand of relatie, ik zie ook veel frustratie/bitterheid door teleurstelling en verdriet. Alles valt of staat met het samenwillen, en als één van de 2 er geen energie in wil steken houdt alles op.samarinde schreef: ↑25-02-2020 19:58
Kortom: ik denk dat het leven soms heel heftig en moeilijk is, en dat je daar samen beter doorheen komt, als je tenminste bij elkaar past. De vele (?) scheidingen hebben waarschijnlijk te maken met een romantisch fantasiebeeld. Dat alles altijd maar perfect, spannend en ideaal moet zijn. Maar het huwelijk is helemaal niet zo moeilijk, het léven is moeilijk. De grote vraag is natuurlijk of een nieuwe partner dat probleem oplost. Ik denk het niet.
woensdag 26 februari 2020 om 22:02
Ja, en sommige theorieën vind ik kort door de bocht en denigrerend.Geronimo2 schreef: ↑26-02-2020 21:46Mijn hemel, volgens mij geeft TO duidelijk aan met "vele (?)" heel duidelijk aan dat het ook maar een theorie is. En dat is ook wat we hier doen, theoretiseren, als iemand het wist zouden er minder scheidingen zijn. Wie of wat maakt de perfecte partner voor iemand, hoe krijg je een relatie die je samen wil?
Ik lees hier veel meningen over "andere mensen" die er "andere waarden en normen" op na zouden houden. Over "mensen van tegenwoordig" die allemaal direct weg zouden rennen als het "een keer tegenzit".
Ik kan in mijn omgeving zo een fors aantal mensen opnoemen, die allemaal geloven in lange relaties, die een verre van rooskleurig en naïef beeld hebben, die zeker niet wegrennen als het even tegenzit en die toch allemaal na een lange relatie (20 tot meer dan 30 jaar) verlaten zijn. Niet eens gescheiden omdat ze zelf weg wilden, geen drank en drugs problemen, geen moeilijke mensen om mee te leven. Gewoon mensen die een paar jaar geleden misschien wel hetzelfde zouden hebben kunnen zeggen.
Ik vind het nogal arrogant om jezelf af te schilderen als een "andere" categorie mensen, alleen omdat je meer dan 25 jaar getrouwd bent en denkt dat je nooit gaat scheiden.
woensdag 26 februari 2020 om 22:10
Je noemt het "na 20 of 30 jaar toch verlaten zijn". Dan stonden de neuzen in die relaties niet dezelfde kant op toch?YagaBaba schreef: ↑26-02-2020 22:02Ja, en sommige theorieën vind ik kort door de bocht en denigrerend.
Ik lees hier veel meningen over "andere mensen" die er "andere waarden en normen" op na zouden houden. Over "mensen van tegenwoordig" die allemaal direct weg zouden rennen als het "een keer tegenzit".
Ik kan in mijn omgeving zo een fors aantal mensen opnoemen, die allemaal geloven in lange relaties, die een verre van rooskleurig en naïef beeld hebben, die zeker niet wegrennen als het even tegenzit en die toch allemaal na een lange relatie (20 tot meer dan 30 jaar) verlaten zijn. Niet eens gescheiden omdat ze zelf weg wilden, geen drank en drugs problemen, geen moeilijke mensen om mee te leven. Gewoon mensen die een paar jaar geleden misschien wel hetzelfde zouden hebben kunnen zeggen.
Ik vind het nogal arrogant om jezelf af te schilderen als een "andere" categorie mensen, alleen omdat je meer dan 25 jaar getrouwd bent en denkt dat je nooit gaat scheiden.
woensdag 26 februari 2020 om 22:25
Nee dat niet. Maar daar zeg ik niets over. Ze geloofden allemaal in lange relaties, in samen blijven, ook in mindere tijden. In niet zomaar opgeven als het een keer tegenzit.
Als je niet allebei meer wil houdt het op. Maar het is niet noodzakelijk een "ander soort mensen" dat gaat scheiden. Het zijn ook niet "mensen die er niet meer voor willen vechten". Of "mensen die in een opwelling getrouwd zijn" of die bij hun trouwen "onrealistische verwachtingen" hadden.
Even voor de duidelijkheid: ik geloof nog steeds in het huwelijk. Ik geloof zelfs nog steeds in "tot de dood ons scheidt". Ik vind het prachtig als mensen lang samen zijn en nog steeds veel van elkaar houden.
Maar denk niet dat je een "ander soort mens" bent dan degenen die om wat voor redenen dan ook uit elkaar zijn. Vrienden van mij zijn na 30+ jaar nog uit elkaar, niet omdat er een ander was, ze hadden niet eens ruzie of zo. Één van beide wilde gewoon niet meer. De liefde was weg.
De ander wilde nog wel.
Ze zijn er nog steeds voor elkaar, ook in moeilijke tijden, maar nu als vrienden.
donderdag 27 februari 2020 om 10:28
Mijn hemel, dat is iets heel erg uit zijn context rukken en vervolgens in de aanval gaan omdat je iets gevonden hebt wat er helemaal niet staat. Nu doe je net alsof mensen die getrouwd blijven (wat je pas bij dood kan echt kan zeggen) roepen dat ze een superieur ras zijn of zo. Ik vraag me af of je wel verwerkt hebt wat je is overkomen want je trekt elke keer zo fel van leer over dit soort kwesties, wat niet uitmaakt maar wel als je iets leest wat nergens staat.YagaBaba schreef: ↑26-02-2020 22:25Nee dat niet. Maar daar zeg ik niets over. Ze geloofden allemaal in lange relaties, in samen blijven, ook in mindere tijden. In niet zomaar opgeven als het een keer tegenzit.
Als je niet allebei meer wil houdt het op. Maar het is niet noodzakelijk een "ander soort mensen" dat gaat scheiden. Het zijn ook niet "mensen die er niet meer voor willen vechten". Of "mensen die in een opwelling getrouwd zijn" of die bij hun trouwen "onrealistische verwachtingen" hadden.
Even voor de duidelijkheid: ik geloof nog steeds in het huwelijk. Ik geloof zelfs nog steeds in "tot de dood ons scheidt". Ik vind het prachtig als mensen lang samen zijn en nog steeds veel van elkaar houden.
Maar denk niet dat je een "ander soort mens" bent dan degenen die om wat voor redenen dan ook uit elkaar zijn. Vrienden van mij zijn na 30+ jaar nog uit elkaar, niet omdat er een ander was, ze hadden niet eens ruzie of zo. Één van beide wilde gewoon niet meer. De liefde was weg.
De ander wilde nog wel.
Ze zijn er nog steeds voor elkaar, ook in moeilijke tijden, maar nu als vrienden.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
