Relaties
alle pijlers
Wanneer klaar om te breken met vader?
donderdag 1 juli 2021 om 15:27
Ik heb een lastige jeugd gehad. Mijn vader had losse handjes, sloeg mij, maar vooral mijn moeder het hele huis door.
Ook verbaal was hij heel erg naar. Hij dreigde en manipuleerde. Kreeg hij zijn zin niet, dan werd hij agressief. Eigenlijk ben ik altijd heel bang van hem geweest. De politie, kinderbescherming en jeugdzorg is ook vaak in beeld geweest. Toch zijn mijn ouders altijd samen gebleven.
Toen ik 20 werd, is mijn vader door een ziekte 100% hulpbehoevend geworden. Hij kon ook niet meer thuis worden, zit in een rolstoel, enz.
In het begin ging ik regelmatig langs. Het voelde als een morele plicht om dit te doen, gezien zijn ziekte en gezien het feit dat hij jong komt te overlijden. Maar hoe ouder ik word, hoe minder ik de behoefte heb om hem te zien. Ik ga af en toe nog, maar ik zit eraan te denken om helemaal met hem te breken. Als ik hem gezien heb, ben ik minimaal 2 dagen van slag. Ik voel me hier ook niet volwassen in, want ik vind het naar dat hij nog steeds zo onder mijn huid kan kruipen en dat ik dat toelaat. Maar het gebeurt gewoon.
Ergens wil ik het definitief maken, dat ik met hem gebroken heb. Ik denk dat het me rust geeft. Anderzijds geeft het me een enorm schuldgevoel. Terwijl hij me niks anders dan ellende bezorgd heeft in mijn jeugd. Met anderen erover praten is lastig. Ik krijg snel te horen dat het 'toch mijn vader is.' En dat hij er niks aan kan doen dat hij zo ziek is en dat het verleden het verleden is. Ik weet dat ik lak zou moeten hebben aan wat anderen vinden, maar het bevestigt wel het schuldgevoel dat ik zelf ook voel, en dat is lastig.
Zijn hier ervaringsdeskundigen met een (soort)gelijk verhaal?
Wanneer ben je nou echt klaar om te breken met iemand, zonder dat het nog aan je vreet?
Ook verbaal was hij heel erg naar. Hij dreigde en manipuleerde. Kreeg hij zijn zin niet, dan werd hij agressief. Eigenlijk ben ik altijd heel bang van hem geweest. De politie, kinderbescherming en jeugdzorg is ook vaak in beeld geweest. Toch zijn mijn ouders altijd samen gebleven.
Toen ik 20 werd, is mijn vader door een ziekte 100% hulpbehoevend geworden. Hij kon ook niet meer thuis worden, zit in een rolstoel, enz.
In het begin ging ik regelmatig langs. Het voelde als een morele plicht om dit te doen, gezien zijn ziekte en gezien het feit dat hij jong komt te overlijden. Maar hoe ouder ik word, hoe minder ik de behoefte heb om hem te zien. Ik ga af en toe nog, maar ik zit eraan te denken om helemaal met hem te breken. Als ik hem gezien heb, ben ik minimaal 2 dagen van slag. Ik voel me hier ook niet volwassen in, want ik vind het naar dat hij nog steeds zo onder mijn huid kan kruipen en dat ik dat toelaat. Maar het gebeurt gewoon.
Ergens wil ik het definitief maken, dat ik met hem gebroken heb. Ik denk dat het me rust geeft. Anderzijds geeft het me een enorm schuldgevoel. Terwijl hij me niks anders dan ellende bezorgd heeft in mijn jeugd. Met anderen erover praten is lastig. Ik krijg snel te horen dat het 'toch mijn vader is.' En dat hij er niks aan kan doen dat hij zo ziek is en dat het verleden het verleden is. Ik weet dat ik lak zou moeten hebben aan wat anderen vinden, maar het bevestigt wel het schuldgevoel dat ik zelf ook voel, en dat is lastig.
Zijn hier ervaringsdeskundigen met een (soort)gelijk verhaal?
Wanneer ben je nou echt klaar om te breken met iemand, zonder dat het nog aan je vreet?
donderdag 1 juli 2021 om 15:36
Ik heb nooit gezegd dat ik hem nooit meer wilde zien. Wel dat ik dingen uit het verleden moet verwerken en dat ik hem daarom nu niet in mijn leven kan hebben. Misschien wil ik dat later wel. Misschien ook niet. Het hoeft niet zo zwart/wit en voor het verwerken van pijn hoef je je nooit schuldig te voelen. Al helemaal niet tegenover de veroorzaker van de pijn.
donderdag 1 juli 2021 om 15:37
donderdag 1 juli 2021 om 15:56
M'n siblings en ik hebben gebroken met onze vader. Zonder schuldgevoel en zonder schaamte. Hij is een hele nare man met sadistische trekken.
Misschien kun je eerst in therapie om te kijken welke schade jouw jeugd jou heeft toegebracht. Ik was namelijk best wel verbaasd dat ik hoorde dat ik getraumatiseerd was want ik had m'n leven op orde (studie, baan, huis). Ik dacht dat het normaal was om meestal neerslachtig en angstig te zijn en dat "gewoon doorgaan" daar de oplossing voor was.
Misschien kun je eerst in therapie om te kijken welke schade jouw jeugd jou heeft toegebracht. Ik was namelijk best wel verbaasd dat ik hoorde dat ik getraumatiseerd was want ik had m'n leven op orde (studie, baan, huis). Ik dacht dat het normaal was om meestal neerslachtig en angstig te zijn en dat "gewoon doorgaan" daar de oplossing voor was.
donderdag 1 juli 2021 om 16:02
Je schrijft dat hij nog steeds onder jouw huid kruipt en dat je daar last van hebt. Het klinkt alsof hij nog steeds opmerkingen maakt die jou pijn doen. Als de relatie nog steeds schadelijk is dan liggen de problemen niet alleen in het verleden.
Ik vind hulp zoeken in dit proces een goed advies. Je hoeft je niet schuldig te voelen en jij kan er ook niets aan doen dat hij ziek is.
Ik vind hulp zoeken in dit proces een goed advies. Je hoeft je niet schuldig te voelen en jij kan er ook niets aan doen dat hij ziek is.
donderdag 1 juli 2021 om 16:39
Komt het door zijn ziekte dat hij nu niet meer gewelddadig is? Ik lees in je verhaal namelijk niks over dat je vader spijt zou hebben van het verleden. Heb je weleens hulp gezocht voor dat schuldgevoel? Het klinkt alsof je nog steeds een verantwoordleijkheid naar je vader voelt, terwijl het volgens mij belangrijker is dat je aan jezelf gaat denken.
Zeg me je naam en ik vertel je hoe je heet.
donderdag 1 juli 2021 om 16:44
donderdag 1 juli 2021 om 16:45
Ik stem voor breken. 20 jaar lang heb jij jezelf niet kunnen beschermen voor zijn tirannie. Nu kun je dat wel, maak daar gebruik van.
Overigens vind ik ‘het is wel je vader’ ZO’N kulargument. Alsof je iemand jou slecht mag behandelen omdat hij je vader is. Het zou andersom moeten zijn, het is extra erg dat hij zo doet/deed, juist omdat hij je vader is.
Ik heb twee jaar geleden gebroken met een naast familielid and I couldn’t be happier. Echt waar. Precies wat je omschrijft dat je de dagen ervoor en erna helemaal ontdaan bent, herken ik super goed. Breken en loslaten is mijn advies.
Overigens vind ik ‘het is wel je vader’ ZO’N kulargument. Alsof je iemand jou slecht mag behandelen omdat hij je vader is. Het zou andersom moeten zijn, het is extra erg dat hij zo doet/deed, juist omdat hij je vader is.
Ik heb twee jaar geleden gebroken met een naast familielid and I couldn’t be happier. Echt waar. Precies wat je omschrijft dat je de dagen ervoor en erna helemaal ontdaan bent, herken ik super goed. Breken en loslaten is mijn advies.
donderdag 1 juli 2021 om 17:24
donderdag 1 juli 2021 om 19:16
Dit is helemaal waar!Loekie12345 schreef: ↑01-07-2021 16:45Ik stem voor breken. 20 jaar lang heb jij jezelf niet kunnen beschermen voor zijn tirannie. Nu kun je dat wel, maak daar gebruik van.
Overigens vind ik ‘het is wel je vader’ ZO’N kulargument. Alsof je iemand jou slecht mag behandelen omdat hij je vader is. Het zou andersom moeten zijn, het is extra erg dat hij zo doet/deed, juist omdat hij je vader is.
Ik heb twee jaar geleden gebroken met een naast familielid and I couldn’t be happier. Echt waar. Precies wat je omschrijft dat je de dagen ervoor en erna helemaal ontdaan bent, herken ik super goed. Breken en loslaten is mijn advies.
Als ervaringsdeskundige die ook met haar vader heeft gebroken kan ik je geen beter advies geven. Ik kan me nog herinneren dat ik, toen mijn broer jarig was en ik al wel te kennen had gegeven erg kwaad op mijn vader te zijn met een stortvloed aan redenen, doodleuk werd uitgenodigd voor zijn verjaardag. Waar mijn vader ook zou zijn. Voor mij was dat het moment waarop ik dacht dat als ik er niks van zou zeggen en mijn grenzen niet zou aangeven, dit maar altijd zo door blijft gaan en men blijkbaar verwacht dat ik doodleuk taart ga eten met iemand die me heeft gekwetst. Want dat heet dus familie. Alles maar moeten accepteren van iedereen.
Dat heeft me flink te denken gezet over hoe verknipt die familie-loyaliteit volgens sommigen zou moeten zijn. Ik zou het contact met je vader daarom stoppen om jezelf meer ruimte en rust te geven na alles wat je vader heeft kapotgemaakt bij je. Ik hoop dat dat je heelt.
donderdag 1 juli 2021 om 19:45
Ik denk dat het altijd moeilijk blijft als je de band met je vader verbreekt. Dit is geen reden om het niet te doen, want hij geeft je geen goed gevoel over jezelf.
The flames and smoke, climbed out of every window
and disappear with everything that you held dear
but you shed not a single tear for the things that you didn’t need
‘cause you knew you were finally free.
‘Death cab for cutie’
and disappear with everything that you held dear
but you shed not a single tear for the things that you didn’t need
‘cause you knew you were finally free.
‘Death cab for cutie’
vrijdag 2 juli 2021 om 23:00
Ik heb ook ooit gebroken met mijn vader en daar nooit 1 seconde spijt van gehad.
Bereid je wel voor op commentaar van de buitenwereld.
In mijn geval had echt niemand meer contact met mijn vader, want het was gewoon geen leuke man, maar ik was zijn dochter, dus men gaf mij toch commentaar dat ik ook met hem gebroken had.
Bereid je wel voor op commentaar van de buitenwereld.
In mijn geval had echt niemand meer contact met mijn vader, want het was gewoon geen leuke man, maar ik was zijn dochter, dus men gaf mij toch commentaar dat ik ook met hem gebroken had.
'Alle ellende op de wereld wordt veroorzaakt doordat mensen niet gewoon thuis kunnen blijven' Blaise Pascal.
vrijdag 2 juli 2021 om 23:12
Ik krijg snel te horen dat het 'toch mijn vader is.' En dat hij er niks aan kan doen dat hij zo ziek is en dat het verleden het verleden is.
Ja. Het is je vader. Die voor jou had moeten zorgen toen jij afhankelijk was van hem voor jouw veiligheid.
Ja. Hij kan er niks aan doen dat hij zo ziek is. Jij ook niet. En zo te lezen heeft zijn ziekte verder ook weinig te maken met jouw moeite met hem.
Nee. Wat een onzin dat het verleden het verleden is. Het verleden werkt door in het heden. Het is niet ineens een lieve man omdat het zoveel jaar geleden is dat hij jou als kind in een gewelddadige situatie plaatste.
Jij bent niet degene die zich schuldig zou moeten voelen. Dat is je vader. En ook degenen die jou een schuldgevoel aanpraten of op je schuldgevoel inpraten.
Ja. Het is je vader. Die voor jou had moeten zorgen toen jij afhankelijk was van hem voor jouw veiligheid.
Ja. Hij kan er niks aan doen dat hij zo ziek is. Jij ook niet. En zo te lezen heeft zijn ziekte verder ook weinig te maken met jouw moeite met hem.
Nee. Wat een onzin dat het verleden het verleden is. Het verleden werkt door in het heden. Het is niet ineens een lieve man omdat het zoveel jaar geleden is dat hij jou als kind in een gewelddadige situatie plaatste.
Jij bent niet degene die zich schuldig zou moeten voelen. Dat is je vader. En ook degenen die jou een schuldgevoel aanpraten of op je schuldgevoel inpraten.
Flairadres@hotmail.com
vrijdag 2 juli 2021 om 23:20
De ervaringen die anderen schrijven zijn herkenbaar voor mij.
Als ik contact had gehad met mijn vader, raakte ik helemaal uit balans. Ik kon ook niet aan hem denken zonder een knoop in mijn maag te krijgen of op te zien tegen een eventueel volgend contactmoment.
Ik heb uiteindelijk het contact verbroken. Overigens wel net als iemand die hier ook al schreef, met de deur op een kier. 'Nu kies is voor mezelf en dat betekent dat ik nu geen contact wil, wellicht dat dat in de toekomst nog kan veranderen'
Man wat een proces ging er aan vooraf eer dat ik zo ver was. En man wat heeft het ontzettend veel rust gegeven om niet meer met hem bezig te hoeven zijn! Wat achteraf denk ik voor mij het meest pijnlijke was, is dat ik lang hoop heb gehouden op een soort vaderfiguur en dat dus nooit echt kreeg. Toen ik tot dat inzicht kwam en daar ahw wat afstand van kon nemen ging het beter en kon ik voor mezelf kiezen. Het is een lang en pijnlijk proces waarbij het niet verkeerd is wat hulp te krijgen...
Sterkte TO
Als ik contact had gehad met mijn vader, raakte ik helemaal uit balans. Ik kon ook niet aan hem denken zonder een knoop in mijn maag te krijgen of op te zien tegen een eventueel volgend contactmoment.
Ik heb uiteindelijk het contact verbroken. Overigens wel net als iemand die hier ook al schreef, met de deur op een kier. 'Nu kies is voor mezelf en dat betekent dat ik nu geen contact wil, wellicht dat dat in de toekomst nog kan veranderen'
Man wat een proces ging er aan vooraf eer dat ik zo ver was. En man wat heeft het ontzettend veel rust gegeven om niet meer met hem bezig te hoeven zijn! Wat achteraf denk ik voor mij het meest pijnlijke was, is dat ik lang hoop heb gehouden op een soort vaderfiguur en dat dus nooit echt kreeg. Toen ik tot dat inzicht kwam en daar ahw wat afstand van kon nemen ging het beter en kon ik voor mezelf kiezen. Het is een lang en pijnlijk proces waarbij het niet verkeerd is wat hulp te krijgen...
Sterkte TO
vrijdag 2 juli 2021 om 23:54
Wat naar dat mensen dat zeggen. Ik neem aan dat het slaan gestopt is door zijn ziekte? Hij is er niet bewust mee opgehouden en had nu nog steeds jouw leven en dat van je moeder kunnen verzieken. Dat maakt het wat mij betreft geen verleden.SchotseHooglander schreef: ↑01-07-2021 15:27Ergens wil ik het definitief maken, dat ik met hem gebroken heb. Ik denk dat het me rust geeft. Anderzijds geeft het me een enorm schuldgevoel. Terwijl hij me niks anders dan ellende bezorgd heeft in mijn jeugd. Met anderen erover praten is lastig. Ik krijg snel te horen dat het 'toch mijn vader is.' En dat hij er niks aan kan doen dat hij zo ziek is en dat het verleden het verleden is. Ik weet dat ik lak zou moeten hebben aan wat anderen vinden, maar het bevestigt wel het schuldgevoel dat ik zelf ook voel, en dat is lastig.
vrijdag 2 juli 2021 om 23:55
+1Loekie12345 schreef: ↑01-07-2021 16:45Overigens vind ik ‘het is wel je vader’ ZO’N kulargument. Alsof je iemand jou slecht mag behandelen omdat hij je vader is. Het zou andersom moeten zijn, het is extra erg dat hij zo doet/deed, juist omdat hij je vader is.
Ook eens met alle andere reacties in dit topic.
zaterdag 3 juli 2021 om 00:08
Waarom zou je jezelf zoveel verdriet echt stress aan doen door langs te blijven gaan? Ik zou nog een keer langs gaan en zeggen hoe je over hem denkt en zeggen voorlopig kom ik niet meer.
Dan houd je de deur nog open en heb je hem kunnen vertellen hoe je over hem denkt.
Ik heb zelf ooit ook het contact met mijn vader willen verbreken heb een zeer kwade brief geschreven, aangezien hij mij verzwegen heeft voor heel zijn nieuwe gezin had ik niet verwacht ooit nog iets van hem te horen. Mijn brief was heel hard en voelde me er beetje schuldig over, maar ook opgelucht. En tot mijn verbazing kreeg ik drie jaar later een brief terug van 6 kantjes dat ik gelijk had en hij zijn excuses schreef dat hij zn slechte vader geweest is.
Nu denk ik met een goed gevoel aan hem, daarvoor was ik altijd kwaad.
De boosheid is weg en dat lucht op.
Misschien ook voor jou? Niet dat je excuses gaat krijgen, maar wel dat je je gevoelens hebt kunnen vertellen aan hem dan kan hij er mee doen wat hij wil, maar is het niet meer jouw probleem.
Dan houd je de deur nog open en heb je hem kunnen vertellen hoe je over hem denkt.
Ik heb zelf ooit ook het contact met mijn vader willen verbreken heb een zeer kwade brief geschreven, aangezien hij mij verzwegen heeft voor heel zijn nieuwe gezin had ik niet verwacht ooit nog iets van hem te horen. Mijn brief was heel hard en voelde me er beetje schuldig over, maar ook opgelucht. En tot mijn verbazing kreeg ik drie jaar later een brief terug van 6 kantjes dat ik gelijk had en hij zijn excuses schreef dat hij zn slechte vader geweest is.
Nu denk ik met een goed gevoel aan hem, daarvoor was ik altijd kwaad.
De boosheid is weg en dat lucht op.
Misschien ook voor jou? Niet dat je excuses gaat krijgen, maar wel dat je je gevoelens hebt kunnen vertellen aan hem dan kan hij er mee doen wat hij wil, maar is het niet meer jouw probleem.
zaterdag 3 juli 2021 om 00:09
Mijn man zit in dezelfde situatie als jij. Hij heeft een hartgrondige hekel aan zijn vader, die hem dan wel nooit geslagen heeft, maar het pesten (subtiel en onderhuids) gaat nog steeds, zelfs nu de beste man 92 is, gewoon door. Mijn man heeft gedurende twee jaar met zijn ouders gebroken, ook met zijn moeder dus, die nooit voor hem is opgekomen (en die dus net zo fout is), maar het schuldgevoel brak hem op. Ze waren zo eenzaam en zielig en oud, en nou ja, nu ziet hij ze weer af en toe en de situatie is onveranderd. Ironisch genoeg zul je altijd zien dat dit soort notoire pestkoppen honderd worden 
De uitspraak ‘Het zijn toch je ouders’ slaat vooral op het schuldgevoel, denk ik. Er is een onverbrekelijke band, gevoelsmatig, en als je die doorknipt, kan het aan je gaan vreten.
Ik denk dat breken de beste optie is, maar dat vergt veel introspectie en kracht. Óók irritant, want je hebt wel leukere dingen te doen dan op latere leeftijd nog in je psyche graven vanwege iemand die dat niet waard is. Maar om los te komen, zal je écht door een tunnel moeten, vrees ik. Optie twee is oppervlakkig contact houden en hopen dat hij geen 100 wordt.
Moeilijk hoor, sterkte.
De uitspraak ‘Het zijn toch je ouders’ slaat vooral op het schuldgevoel, denk ik. Er is een onverbrekelijke band, gevoelsmatig, en als je die doorknipt, kan het aan je gaan vreten.
Ik denk dat breken de beste optie is, maar dat vergt veel introspectie en kracht. Óók irritant, want je hebt wel leukere dingen te doen dan op latere leeftijd nog in je psyche graven vanwege iemand die dat niet waard is. Maar om los te komen, zal je écht door een tunnel moeten, vrees ik. Optie twee is oppervlakkig contact houden en hopen dat hij geen 100 wordt.
Moeilijk hoor, sterkte.
zaterdag 3 juli 2021 om 00:16
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
