Zijn kinderen accepteren onze relatie niet.

Ik heb sinds een tijdje een Lat relatie met een hele lieve man. Hij heeft 2 dochters (13 en 18 jaar). Zijn dochters accepteren mij niet en willen ook niets met mij te maken hebben. Hun vader is uit het huwelijk met hun moeder gestapt, terwijl wij elkaar al kenden. Hoewel het huwelijk al jaren op was geven zijn dochters mij de schuld van dat hun ouders uit elkaar zijn gegaan, hun vader verwijten zij (gelukkig) niets. Mijn vriend heeft co-ouderschap en doet zijn best in deze situatie te schipperen waarbij zijn kinderen natuurlijk voorop staan. Dit zorgt helaas wel voor een enorme beperking binnen onze relatie. Zo heb ik zijn verjaardag niet mee kunnen vieren en zien wij elkaar in de week dat zijn dochters bij hem zijn niet. Hij kan vanwege de gevoeligheid die bij zijn kinderen ligt, in de week dat ze bij hen zijn, niet tegen hen zeggen dat hij weg gaat naar mij, omdat zij dan mogelijk het gevoel hebben dat hij hen in de steek laat en mij boven hen plaatst. Het lijkt alsof er continue de bevestiging moet zijn dat ze voorop staan, wat ik begrijp, maar het wel lastig maak. Als hij andere dingen doet, zoals een avond naar vrienden is dat geen enkel probleem. De hele situatie zorgt bij mij voor de nodige spanningen, wij hebben nu een 'week om week' relatie. We spreken elkaar in de week dat zijn kinderen bij hem zijn wel veelvuldig, maar het voelt met terugkerende momenten niet oké, alsof ik mezelf te kort doe, soms doet de confrontatie met de situatie ook pijn. Hij denkt ook niet dat het voorlopig verandert, maar doet daaromheen wel heel erg zijn best voor mij.
Ik ben voor mezelf aan het afwegen wat voor mij belangrijk is en of deze situatie wel is wat ik wil, ik mis het ongedwongen samen kunnen zijn, normaal verjaardagen en feestdagen samen kunnen vieren, er mogen zijn etc. Hij wil zijn kinderen daarnaast ook zo min mogelijk confronteren met ons contact. Soms zie ik onze relatie als een halfvol glas, maar vaak ook half leeg, ik worstel, want ben enorm dol op hem, maar voel ook de beperking en het gemis. Er tegen vechten of iets anders verwachten van hem heeft geen zin, het blijven zijn kinderen. Intussen moet ik
ook aan mezelf en mijn eigen grenzen denken.
Ik hoop dat de tijd het beter maakt, en wellicht wanneer zijn ex-vrouw ook een nieuwe partner vindt dat het beter zal gaan.
Ik kom graag in contact met vrouwen in een gelijke (of soort gelijke) situatie, of die in soort gelijke situatie gezeten hebben. Alvast bedankt.