Relaties
alle pijlers
Zijn kinderen accepteren onze relatie niet.
maandag 9 november 2020 om 01:18
Ik heb sinds een tijdje een Lat relatie met een hele lieve man. Hij heeft 2 dochters (13 en 18 jaar). Zijn dochters accepteren mij niet en willen ook niets met mij te maken hebben. Hun vader is uit het huwelijk met hun moeder gestapt, terwijl wij elkaar al kenden. Hoewel het huwelijk al jaren op was geven zijn dochters mij de schuld van dat hun ouders uit elkaar zijn gegaan, hun vader verwijten zij (gelukkig) niets. Mijn vriend heeft co-ouderschap en doet zijn best in deze situatie te schipperen waarbij zijn kinderen natuurlijk voorop staan. Dit zorgt helaas wel voor een enorme beperking binnen onze relatie. Zo heb ik zijn verjaardag niet mee kunnen vieren en zien wij elkaar in de week dat zijn dochters bij hem zijn niet. Hij kan vanwege de gevoeligheid die bij zijn kinderen ligt, in de week dat ze bij hen zijn, niet tegen hen zeggen dat hij weg gaat naar mij, omdat zij dan mogelijk het gevoel hebben dat hij hen in de steek laat en mij boven hen plaatst. Het lijkt alsof er continue de bevestiging moet zijn dat ze voorop staan, wat ik begrijp, maar het wel lastig maak. Als hij andere dingen doet, zoals een avond naar vrienden is dat geen enkel probleem. De hele situatie zorgt bij mij voor de nodige spanningen, wij hebben nu een 'week om week' relatie. We spreken elkaar in de week dat zijn kinderen bij hem zijn wel veelvuldig, maar het voelt met terugkerende momenten niet oké, alsof ik mezelf te kort doe, soms doet de confrontatie met de situatie ook pijn. Hij denkt ook niet dat het voorlopig verandert, maar doet daaromheen wel heel erg zijn best voor mij.
Ik ben voor mezelf aan het afwegen wat voor mij belangrijk is en of deze situatie wel is wat ik wil, ik mis het ongedwongen samen kunnen zijn, normaal verjaardagen en feestdagen samen kunnen vieren, er mogen zijn etc. Hij wil zijn kinderen daarnaast ook zo min mogelijk confronteren met ons contact. Soms zie ik onze relatie als een halfvol glas, maar vaak ook half leeg, ik worstel, want ben enorm dol op hem, maar voel ook de beperking en het gemis. Er tegen vechten of iets anders verwachten van hem heeft geen zin, het blijven zijn kinderen. Intussen moet ik
ook aan mezelf en mijn eigen grenzen denken.
Ik hoop dat de tijd het beter maakt, en wellicht wanneer zijn ex-vrouw ook een nieuwe partner vindt dat het beter zal gaan.
Ik kom graag in contact met vrouwen in een gelijke (of soort gelijke) situatie, of die in soort gelijke situatie gezeten hebben. Alvast bedankt.
Ik ben voor mezelf aan het afwegen wat voor mij belangrijk is en of deze situatie wel is wat ik wil, ik mis het ongedwongen samen kunnen zijn, normaal verjaardagen en feestdagen samen kunnen vieren, er mogen zijn etc. Hij wil zijn kinderen daarnaast ook zo min mogelijk confronteren met ons contact. Soms zie ik onze relatie als een halfvol glas, maar vaak ook half leeg, ik worstel, want ben enorm dol op hem, maar voel ook de beperking en het gemis. Er tegen vechten of iets anders verwachten van hem heeft geen zin, het blijven zijn kinderen. Intussen moet ik
ook aan mezelf en mijn eigen grenzen denken.
Ik hoop dat de tijd het beter maakt, en wellicht wanneer zijn ex-vrouw ook een nieuwe partner vindt dat het beter zal gaan.
Ik kom graag in contact met vrouwen in een gelijke (of soort gelijke) situatie, of die in soort gelijke situatie gezeten hebben. Alvast bedankt.
maandag 9 november 2020 om 07:24
De hele situatie zorgt bij mij voor de nodige spanningen, wij hebben nu een 'week om week' relatie. We spreken elkaar in de week dat zijn kinderen bij hem zijn wel veelvuldig, maar het voelt met terugkerende momenten niet oké, alsof ik mezelf te kort doe, soms doet de confrontatie met de situatie ook pijn.
Wat ben jij meer dan zijn dochters? Zij zien hun vader ook maar om de week.
Jij wist waar je aan begon toen je in de relatie stapte, zij hebben het maar te doen met de keuzes van hun vader.
Jammer dat jij zelf niet ziet dat er een verschil is. Jij bent hier de volwassene die zelf keuzes kan maken.
maandag 9 november 2020 om 07:52
Dat begrijp ik volledig; terwijl je pas komt kijken en het leven nog niet helemaal begrijpt stort je vertrouwde wereld in. Kinderen denken nog simpel in de trant van rivaliteit, liefde verdienen, afgestoten of uitgesloten worden. Volwassenen denken genuanceerder.
Ik zou hun angsten bespreken, zeggen dat je nu veel gelukkiger bent dan vroeger met je nieuw gevonden kameraad en dat je meer van hen houdt dan ooit en niemand daar ooit tussen kan komen.
Ik zou hun angsten bespreken, zeggen dat je nu veel gelukkiger bent dan vroeger met je nieuw gevonden kameraad en dat je meer van hen houdt dan ooit en niemand daar ooit tussen kan komen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
maandag 9 november 2020 om 07:59
Je partner heeft een verleden met een huwelijk en co-ouderschap van zijn 2 dochters. Zijn dochters hebben moeite met het feit dat hun ouders niet meer samen zijn en dat hun leven ook op 'n kop staat.
De prioriteit van je vriend moet nu liggen in het goed afronden van zijn vorige relatie en de relatie met zijn dochters. Tot die tijd staat zijn nieuwe relatie niet zo hoog op z'n prioriteitenlijstje. Zijn kinderen zullen er altijd zijn, relaties komen en gaan.
Wil je wel #1 zijn in een relatie. Maak het dan uit en zoek een ander partner.
De prioriteit van je vriend moet nu liggen in het goed afronden van zijn vorige relatie en de relatie met zijn dochters. Tot die tijd staat zijn nieuwe relatie niet zo hoog op z'n prioriteitenlijstje. Zijn kinderen zullen er altijd zijn, relaties komen en gaan.
Wil je wel #1 zijn in een relatie. Maak het dan uit en zoek een ander partner.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 9 november 2020 om 08:07
Wat mij opvalt in dit verhaal is dat je je niet verplaatst in het gevoel van zijn kinderen. Je hebt het alleen over de nadelen die je er zelf van ondervindt. Je vindt jezelf zielig terwijl je ook gewoon een vriend kan nemen die geen kinderen heeft.
Met zo'n houding ga je hun acceptatie en respect nooit krijgen. Maar echt nooit, en dit zeg ik als dochter van.
Met zo'n houding ga je hun acceptatie en respect nooit krijgen. Maar echt nooit, en dit zeg ik als dochter van.
They seek him here, they seek him there,
those Frenchies, they seek him everywhere
maandag 9 november 2020 om 08:14
Zo te lezen zijn jullie nog geen jaar samen, maar wel zo’n beetje direct sinds hij is gescheiden van zijn vrouw? Of zelfs dat nog niet, nog vóór de scheiding is uitgesproken?
Waarom zijn zijn kinderen zo snel geconfronteerd met jou?
Ze hadden de eerste maanden helemaal niet van jou af hoeven weten. Die kinderen hadden eerst de tijd moeten krijgen om aan de scheiding te wennen.
Waarom zijn zijn kinderen zo snel geconfronteerd met jou?
Ze hadden de eerste maanden helemaal niet van jou af hoeven weten. Die kinderen hadden eerst de tijd moeten krijgen om aan de scheiding te wennen.
maandag 9 november 2020 om 08:16
Of je hébt geen kinderen die 13 zijn geweest, óf je hebt heel weinig contact met ze gehad. Welke van de twee?Argentovivo schreef: ↑09-11-2020 03:01(...)
Een kind van (nog geen) dertien geeft niet uit zichzelf de indringer de schuld. Dat is aangepraat door één uit de driehoek ouders/indringer. Die kennelijk geen van allen in staat zijn het belang van de kinderen voorop te stellen.
(..)
maandag 9 november 2020 om 08:16
Nou zeg wat neemt iedereen het voor de kinderen op en dat zij mogen volharden. In hun ongenuanceerde standpunt. Bepaalde keuzes van je ouders heb je na uitleg ook gewoon te accepteren, hoe vervelend ook.
Vriend is er blijkbaar zelf nog niet aan toe om dit gesprek met zijn kinderen te voeren en kiest nu voor de makkelijke weg. Ben benieuwd of en wanneer hij dit zelf wil gaan veranderen. Kortom is er perspectief?
Vriend is er blijkbaar zelf nog niet aan toe om dit gesprek met zijn kinderen te voeren en kiest nu voor de makkelijke weg. Ben benieuwd of en wanneer hij dit zelf wil gaan veranderen. Kortom is er perspectief?
maandag 9 november 2020 om 08:20
Is jullie relatie (deels) de oorzaak van de scheiding? Hoe lang geleden is de scheiding?
Ik vind het zeer te prijzen dat hij zijn kinderen op 1 zet en rekening houdt met hun gevoelens. Als jij de gevolgen daarvan niet kunt accepteren, dan moet je geen relatie met hem aangaan.
Hij zal altijd hun vader zijn, zij kunnen niet kiezen. Jij wel.
Daarbij, kinderen hebben vaak meer dan een paar maanden of zelfs jaar nodig om een scheiding te accepteren. Dat het nooit meer goed komt tussen papa en mama. Gun hen die tijd.
Ik vind het zeer te prijzen dat hij zijn kinderen op 1 zet en rekening houdt met hun gevoelens. Als jij de gevolgen daarvan niet kunt accepteren, dan moet je geen relatie met hem aangaan.
Hij zal altijd hun vader zijn, zij kunnen niet kiezen. Jij wel.
Daarbij, kinderen hebben vaak meer dan een paar maanden of zelfs jaar nodig om een scheiding te accepteren. Dat het nooit meer goed komt tussen papa en mama. Gun hen die tijd.
maandag 9 november 2020 om 08:24
Onzin.Vivanneke schreef: ↑09-11-2020 08:16Nou zeg wat neemt iedereen het voor de kinderen op en dat zij mogen volharden. In hun ongenuanceerde standpunt. Bepaalde keuzes van je ouders heb je na uitleg ook gewoon te accepteren, hoe vervelend ook.
Vriend is er blijkbaar zelf nog niet aan toe om dit gesprek met zijn kinderen te voeren en kiest nu voor de makkelijke weg. Ben benieuwd of en wanneer hij dit zelf wil gaan veranderen. Kortom is er perspectief?
Je hebt bepaalde keuzes te ondergaan.
Een puber accepteert niks op commando, ook niet na uitleg.
Als je wilt dat pubers het accepteren, zul je dus een andere route moeten nemen. Zo niet, moet je als volwassene accepteren dat je pubers het niet accepteren.
maandag 9 november 2020 om 08:30
omdat dat niet werkt, bij pubers en je dan enorme oorlog in huis hebt. En dat ook een wissel trekt op de relatieVivanneke schreef: ↑09-11-2020 08:16Nou zeg wat neemt iedereen het voor de kinderen op en dat zij mogen volharden. In hun ongenuanceerde standpunt. Bepaalde keuzes van je ouders heb je na uitleg ook gewoon te accepteren, hoe vervelend ook.
Vriend is er blijkbaar zelf nog niet aan toe om dit gesprek met zijn kinderen te voeren en kiest nu voor de makkelijke weg. Ben benieuwd of en wanneer hij dit zelf wil gaan veranderen. Kortom is er perspectief?
etcetcetc
Leuk bedacht hoor, in theorie, strenge ouder zijn. Maar daar wordt het niet beter van
maandag 9 november 2020 om 08:35
Je hebt geen LAT-relatie. Het valt me steeds vaker op dat mensen die net een relatie hebben maar niet samenwonen dit een LAT-noemen.
Een latrelatie is eigenlijk een relatie zoals elke andere relatie. Je houdt van elkaar en deelt belangrijke momenten samen. Alleen woon je niet samen, net zoals aan het begin van de meeste relaties.
Maar verder: zoek eens naar ‘samengestelde gezinnen’ op Facebook. Je zal daar veel herkenning vinden.
Een latrelatie is eigenlijk een relatie zoals elke andere relatie. Je houdt van elkaar en deelt belangrijke momenten samen. Alleen woon je niet samen, net zoals aan het begin van de meeste relaties.
Maar verder: zoek eens naar ‘samengestelde gezinnen’ op Facebook. Je zal daar veel herkenning vinden.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
maandag 9 november 2020 om 08:39
Dat topic is uit 2007....blijfgewoonbianca schreef: ↑09-11-2020 08:36En die derde die je wil ; die wordt dan van deze man, Resanne ? Slechte timing.
maandag 9 november 2020 om 08:42
Mijn vader en nieuwe vriendin pakten het zo aan. Ik kan haar tot op de dag van vandaag moeilijk uitstaan.Vivanneke schreef: ↑09-11-2020 08:16Nou zeg wat neemt iedereen het voor de kinderen op en dat zij mogen volharden. In hun ongenuanceerde standpunt. Bepaalde keuzes van je ouders heb je na uitleg ook gewoon te accepteren, hoe vervelend ook.
Vriend is er blijkbaar zelf nog niet aan toe om dit gesprek met zijn kinderen te voeren en kiest nu voor de makkelijke weg. Ben benieuwd of en wanneer hij dit zelf wil gaan veranderen. Kortom is er perspectief?
Voor hen ben ik namelijk alleen goed genoeg als ik mijn gevoelens onderdruk en de schone schijn ophoud. De eerste kerst kan ik mij nog goed herinneren. Mijn ouders waren net een half jaar uit elkaar en mijn vader was al ingetrokken bij zijn vriendin. Hij kende haar al wat langer, want die relatie en het huwelijk overlapten. Alles moest en zou gezellig zijn als ‘nieuw gezin’. Dat ik een uur stilletjes zat te huilen negeerde iedereen, want paste niet in het plaatje.
maandag 9 november 2020 om 08:50
En dit dus.
Die dochters waren er eerst en hebben niet om jou gevraagd. Laat ze met rust. Waarom moet jij er per se bij zijn als zij er zijn?
Iemand schreef ‘kinderen moeten keuzes van ouders accepteren’. Maar je hebt het niet over simpelweg een keuze accepteren, als kind moet je dan gedwongen in 1 huis leven met een vreemde. Ik vind het nogal wat.
maandag 9 november 2020 om 08:51
O. Aha.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 9 november 2020 om 09:02
Dit is ook mijn ervaring - al ben ik dan de nieuwe vrouw. Mijn man was al wel weg bij zijn ex, maar nog niet officieel gescheiden (die scheiding duurde onnodig lang door allerlei gesteggel). Met name zijn dochter vond het moeilijk dat haar vader opnieuw geluk gevonden had en hoe graag ik ook wilde dat het gezellig zou zijn, noch ik noch mijn man konden dat niet afdwingen. Maar nu, jaren later heb ik enorm goed contact met zijn dochter en ook met zijn ex. Het is alleen nu nog heel precair en jij kan wel van alles willen, maar daarmee maak je meer kapot vrees ik. Als het echt een wereld man is zul je voorlopig genoegen moeten nemen met de huidige constructie vrees ik. En vergeet niet dat jij en die dochters elkaar niet hebben uitgezocht. Succes!erinhanson schreef: ↑09-11-2020 07:02Ik was zo’n dochter. Mijn vader had een relatie naast het huwelijk met m’n moeder. Toen ze uiteindelijk uit elkaar gingen, wilde ik die vrouw dan ook echt niet zien. Vanbinnen wist ik wel dat zij niet de schuldige was, maar het was makkelijker om haar de schuld te geven dan m’n ouders.
Ik heb de eerste tijd m’n vader bezocht (ik was ietsje ouder en het huis uit) met als eis dat zij er dan niet was. Dat hebben ze beiden respecteert. Ik weet dat het moeilijk voor ze was, met name kwetsend voor haar. Ik ben er zo ontzettend dankbaar voor dat ze mij hebben gerespecteerd. Ik had tijd nodig. Tijd om te wennen, tijd om te helen.
Na verloop van tijd kon ik haar voorzichtig accepteren. En nu heb ik zo’n lieve bonusmoeder. Ze is een heerlijke aanvulling en een super lieve oma voor onze kinderen. Nu zie ik in dat ze veel beter bij m’n vader past dan m’n moeder. Maar het had gewoon tijd nodig.
Dus alsjeblieft: accepteer de wens van zijn dochters en ga niet te snel. Ze hebben tijd nodig. Overhaast niks en dring jezelf niet op. Zet jezelf nu op zij, daar zul je later profijt van hebben. Het is geen onwil van de kinderen. Ze hebben tijd nodig om te wennen, te helen en zich aan te passen.
Love doesn't ask why...
maandag 9 november 2020 om 09:10
net zomin, dat ze lat... ze is ook nog geen samengesteld gezinsuzyqfive schreef: ↑09-11-2020 08:35Je hebt geen LAT-relatie. Het valt me steeds vaker op dat mensen die net een relatie hebben maar niet samenwonen dit een LAT-noemen.
Een latrelatie is eigenlijk een relatie zoals elke andere relatie. Je houdt van elkaar en deelt belangrijke momenten samen. Alleen woon je niet samen, net zoals aan het begin van de meeste relaties.
Maar verder: zoek eens naar ‘samengestelde gezinnen’ op Facebook. Je zal daar veel herkenning vinden.
maandag 9 november 2020 om 09:11
Eens. Je kunt ze ook maar tot op zekere hoogte dwingen. En als ze eenmaal meerderjarig/het huis uit zijn dan zijn ze je helemaal niks meer verplicht en dan is de relatie wel zo'n beetje verziekt, met zo'n houding.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 9 november 2020 om 09:15
Wat verwachtte je dan van zijn verjaardag? Het met zijn vieren vieren? Je kunt er toch apart van elkaar iets aan doen?
Ik was zelf ongeveer zo oud als de jongste dochter toen mijn ouders gingen scheiden. Sowieso best een lastige leeftijd.
Mijn vader trok toen veel op met een goede vriendin van hem en ik kon haar bloed wel drinken? Zij was voor mij de reden van de scheiding. Eerlijk was het niet, terecht ook niet. Mijn ouders hadden al veel eerder moeten scheiden, er was geweld en er waren al anderen.
Ik heb nu goed contact met die dame die nog steeds een vriendin is van mijn vader. Ze zei laatst dat het helemaal begreep toendertijd.
Een beetje begrip is best op zijn plaats je hoeft echt niet mee te buigen met alle grillen maar gewoon een beetje nadenken over hoe het voor hen is.
Ik was zelf ongeveer zo oud als de jongste dochter toen mijn ouders gingen scheiden. Sowieso best een lastige leeftijd.
Mijn vader trok toen veel op met een goede vriendin van hem en ik kon haar bloed wel drinken? Zij was voor mij de reden van de scheiding. Eerlijk was het niet, terecht ook niet. Mijn ouders hadden al veel eerder moeten scheiden, er was geweld en er waren al anderen.
Ik heb nu goed contact met die dame die nog steeds een vriendin is van mijn vader. Ze zei laatst dat het helemaal begreep toendertijd.
Een beetje begrip is best op zijn plaats je hoeft echt niet mee te buigen met alle grillen maar gewoon een beetje nadenken over hoe het voor hen is.
maandag 9 november 2020 om 09:18
Ik moet zeggen dat ik dit soort topics, en dan vooral de reacties, altijd met verbazing lees. Alles voor de kinderen, wat ze ook maar eisen en willen, het wordt geregeld. Met andere mensen hoeft geen rekening gehouden te worden.
Hoe gaan deze kinderen later met teleurstellingen om? Hoe gaan ze reageren als hun toekomstig werkgever niet van plan is om al hun probleempjes glad te strijken? Wat als hun vriendje het uitmaakt? Het enige wat ze kennen is dat hun gevoel altijd belangrijker is dan die van een ander. Het woord 'nee' kennen ze niet. Een compromis sluiten is altijd voor anderen.
Natuurlijk hou je rekening met de gevoelens en wensen van je kinderen, maar er zijn wel grenzen. Je hoeft echt niet elke dag je kinderen met je nieuwe liefde te confronteren, jullie hoeven niet meteen bij elkaar in te trekken, maar één of twee keer in de maand bijvoorbeeld een keer gezamenlijk eten lijkt mij heel gezond.
Hoe gaan deze kinderen later met teleurstellingen om? Hoe gaan ze reageren als hun toekomstig werkgever niet van plan is om al hun probleempjes glad te strijken? Wat als hun vriendje het uitmaakt? Het enige wat ze kennen is dat hun gevoel altijd belangrijker is dan die van een ander. Het woord 'nee' kennen ze niet. Een compromis sluiten is altijd voor anderen.
Natuurlijk hou je rekening met de gevoelens en wensen van je kinderen, maar er zijn wel grenzen. Je hoeft echt niet elke dag je kinderen met je nieuwe liefde te confronteren, jullie hoeven niet meteen bij elkaar in te trekken, maar één of twee keer in de maand bijvoorbeeld een keer gezamenlijk eten lijkt mij heel gezond.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
