Relaties
alle pijlers
Zijn kinderen accepteren onze relatie niet.
maandag 9 november 2020 om 01:18
Ik heb sinds een tijdje een Lat relatie met een hele lieve man. Hij heeft 2 dochters (13 en 18 jaar). Zijn dochters accepteren mij niet en willen ook niets met mij te maken hebben. Hun vader is uit het huwelijk met hun moeder gestapt, terwijl wij elkaar al kenden. Hoewel het huwelijk al jaren op was geven zijn dochters mij de schuld van dat hun ouders uit elkaar zijn gegaan, hun vader verwijten zij (gelukkig) niets. Mijn vriend heeft co-ouderschap en doet zijn best in deze situatie te schipperen waarbij zijn kinderen natuurlijk voorop staan. Dit zorgt helaas wel voor een enorme beperking binnen onze relatie. Zo heb ik zijn verjaardag niet mee kunnen vieren en zien wij elkaar in de week dat zijn dochters bij hem zijn niet. Hij kan vanwege de gevoeligheid die bij zijn kinderen ligt, in de week dat ze bij hen zijn, niet tegen hen zeggen dat hij weg gaat naar mij, omdat zij dan mogelijk het gevoel hebben dat hij hen in de steek laat en mij boven hen plaatst. Het lijkt alsof er continue de bevestiging moet zijn dat ze voorop staan, wat ik begrijp, maar het wel lastig maak. Als hij andere dingen doet, zoals een avond naar vrienden is dat geen enkel probleem. De hele situatie zorgt bij mij voor de nodige spanningen, wij hebben nu een 'week om week' relatie. We spreken elkaar in de week dat zijn kinderen bij hem zijn wel veelvuldig, maar het voelt met terugkerende momenten niet oké, alsof ik mezelf te kort doe, soms doet de confrontatie met de situatie ook pijn. Hij denkt ook niet dat het voorlopig verandert, maar doet daaromheen wel heel erg zijn best voor mij.
Ik ben voor mezelf aan het afwegen wat voor mij belangrijk is en of deze situatie wel is wat ik wil, ik mis het ongedwongen samen kunnen zijn, normaal verjaardagen en feestdagen samen kunnen vieren, er mogen zijn etc. Hij wil zijn kinderen daarnaast ook zo min mogelijk confronteren met ons contact. Soms zie ik onze relatie als een halfvol glas, maar vaak ook half leeg, ik worstel, want ben enorm dol op hem, maar voel ook de beperking en het gemis. Er tegen vechten of iets anders verwachten van hem heeft geen zin, het blijven zijn kinderen. Intussen moet ik
ook aan mezelf en mijn eigen grenzen denken.
Ik hoop dat de tijd het beter maakt, en wellicht wanneer zijn ex-vrouw ook een nieuwe partner vindt dat het beter zal gaan.
Ik kom graag in contact met vrouwen in een gelijke (of soort gelijke) situatie, of die in soort gelijke situatie gezeten hebben. Alvast bedankt.
Ik ben voor mezelf aan het afwegen wat voor mij belangrijk is en of deze situatie wel is wat ik wil, ik mis het ongedwongen samen kunnen zijn, normaal verjaardagen en feestdagen samen kunnen vieren, er mogen zijn etc. Hij wil zijn kinderen daarnaast ook zo min mogelijk confronteren met ons contact. Soms zie ik onze relatie als een halfvol glas, maar vaak ook half leeg, ik worstel, want ben enorm dol op hem, maar voel ook de beperking en het gemis. Er tegen vechten of iets anders verwachten van hem heeft geen zin, het blijven zijn kinderen. Intussen moet ik
ook aan mezelf en mijn eigen grenzen denken.
Ik hoop dat de tijd het beter maakt, en wellicht wanneer zijn ex-vrouw ook een nieuwe partner vindt dat het beter zal gaan.
Ik kom graag in contact met vrouwen in een gelijke (of soort gelijke) situatie, of die in soort gelijke situatie gezeten hebben. Alvast bedankt.
maandag 9 november 2020 om 09:20
Jij kiest ervoor een man met een kind als partner te nemen. Die kinderen hebben maar één vader.
Ik mag dan wel geen 13 of 18 meer zijn maar zou nu terugkijkend op die leeftijd ook gek hebben gek staan te kijken als er op de eerste verjaardag/kerst/oudjaar na een scheiding een nieuwe partner van mijn ouder vindt dat ze evenveel recht heeft op die feestdagen samen vieren als ik.
Ik mag dan wel geen 13 of 18 meer zijn maar zou nu terugkijkend op die leeftijd ook gek hebben gek staan te kijken als er op de eerste verjaardag/kerst/oudjaar na een scheiding een nieuwe partner van mijn ouder vindt dat ze evenveel recht heeft op die feestdagen samen vieren als ik.
maandag 9 november 2020 om 09:21
Klopt , maar ik kom daar in de groep wel meer situaties als deze tegen.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
maandag 9 november 2020 om 09:21
Hoe gaat hij met jouw kinderen om? En wil je ooit een Brady bunch vormen? Dat is niet af te dwingen. Heb je je nooit afgevraagd waarom hij naadloos van zijn huwelijk wat 'niks meer voorstelde' in een relatie met jou is gestapt? Misschien was jij het punt waarom hij de stap nam om te scheiden maar wat was zijn punt om echt voor jou te kiezen? Het was van hem netter en eerlijker geweest om eerst tijd voor zichzelf en tijd voor de kinderen te nemen.
Het basismateriaal waarmee we vandaag gaan werken is..... kurk.
maandag 9 november 2020 om 09:22
To, wat wil jouw vriend aan deze situatie doen? Zou het kunnen dat hij de situatie eigenlijk wel prima vindt en zelf ook liever zijn leven als vader compartimenteert van zijn levens als jouw vriend?
Daar zou ik het eerst eens over hebben.
Als hij wel ook jou wil zien in de weken dat hij de kinderen heeft, dan zal hij met hen daar het gesprek over moeten aangaan. Hen dwingen om jou te ontmoeten is onverstandig en daar zou hij niet op aan moeten sturen, maar hij kan wel duidelijk zijn richting hen dat hij zich vrij wil voelen om jou ook te zien in de week dat ze bij hem zijn.
Daar zou ik het eerst eens over hebben.
Als hij wel ook jou wil zien in de weken dat hij de kinderen heeft, dan zal hij met hen daar het gesprek over moeten aangaan. Hen dwingen om jou te ontmoeten is onverstandig en daar zou hij niet op aan moeten sturen, maar hij kan wel duidelijk zijn richting hen dat hij zich vrij wil voelen om jou ook te zien in de week dat ze bij hem zijn.
maandag 9 november 2020 om 09:23
Gezond voor wie? Voor wie is het noi eigenlijk echt leuk?Beaudelaire schreef: ↑09-11-2020 09:18Ik moet zeggen dat ik dit soort topics, en dan vooral de reacties, altijd met verbazing lees. Alles voor de kinderen, wat ze ook maar eisen en willen, het wordt geregeld. Met andere mensen hoeft geen rekening gehouden te worden.
Hoe gaan deze kinderen later met teleurstellingen om? Hoe gaan ze reageren als hun toekomstig werkgever niet van plan is om al hun probleempjes glad te strijken? Wat als hun vriendje het uitmaakt? Het enige wat ze kennen is dat hun gevoel altijd belangrijker is dan die van een ander. Het woord 'nee' kennen ze niet. Een compromis sluiten is altijd voor anderen.
Natuurlijk hou je rekening met de gevoelens en wensen van je kinderen, maar er zijn wel grenzen. Je hoeft echt niet elke dag je kinderen met je nieuwe liefde te confronteren, jullie hoeven niet meteen bij elkaar in te trekken, maar één of twee keer in de maand bijvoorbeeld een keer gezamenlijk eten lijkt mij heel gezond.
Is ook nog wel belangrijk hoe lang geleden de scheiding is.
Verder chargeer je nog wel. De meeste mensen zeggen vooral dat TS zich wel iets meer in de dochters kan verplaatsen. Haar OP geeft daar geen blijk van.
maandag 9 november 2020 om 09:32
Tuurlijk joh. Want als TO haar zin niet krijgt, dan krijgen de kinderen dús áltijd hun zin.Beaudelaire schreef: ↑09-11-2020 09:18Ik moet zeggen dat ik dit soort topics, en dan vooral de reacties, altijd met verbazing lees. Alles voor de kinderen, wat ze ook maar eisen en willen, het wordt geregeld. Met andere mensen hoeft geen rekening gehouden te worden.
Hoe zit het eigenlijk met de opvoeding van TO, zij kan het kennelijk niet aan om rekening te houden met de kinderen.
maandag 9 november 2020 om 09:37
Heel vervelend maar wat jij allemaal wil op dat vlak staat hopelijk niet boven aan behoeften die hij als prioriteit 1 heeft. Ik hoop dat de kinderen op nummer 1 staan en blijven staan.
En een tijdje? Jaren en jaren? Krijg het idee van niet.
Zie hem als de kinderen bij ma zijn en is dat niet genoeg, dan pas je niet bij iemand die kinderen heeft en uit een scheiding komt.
En een tijdje? Jaren en jaren? Krijg het idee van niet.
Zie hem als de kinderen bij ma zijn en is dat niet genoeg, dan pas je niet bij iemand die kinderen heeft en uit een scheiding komt.
maandag 9 november 2020 om 09:45
Precies dit. En bovendien geldt dat als je het nu gaat afdwingen, dit bij de kinderen echt niet in goede aarde valt. Helaas zul je geduld moeten betrachten en niet meteen heel snel over de gevoelens van de kinderen heen walsen die nota bene niet om deze situatie hebben gevraagd.vivautrecht85 schreef: ↑09-11-2020 09:23Gezond voor wie? Voor wie is het noi eigenlijk echt leuk?
Is ook nog wel belangrijk hoe lang geleden de scheiding is.
Verder chargeer je nog wel. De meeste mensen zeggen vooral dat TS zich wel iets meer in de dochters kan verplaatsen. Haar OP geeft daar geen blijk van.
TO: Als blijkt dat jij een blijvertje bent, en de toekomst moet dat uitwijzen, dan zal er met de tijd wel wat meer ruimte voor jou komen vermoed ik. Ik krijg sterk de indruk dat je vindt dat het sneller moet, maar zo werkt het helaas niet. Dat wil niet zeggen dat het na een redelijke termijn (en dat is een lastig begrip - want wat is een redelijke termijn?) je altijd een stap terug moet blijven doen, maar dat de kinderen nu geen behoefte aan jou hebben. En wellicht niet ten onrechte als zij menen dat jij een dubieuze rol hebt gespeeld in het uit elkaar gaan van hun ouders.
Love doesn't ask why...
maandag 9 november 2020 om 09:54
Ik denk dat ouders die uit elkaar gaan waarbij vader meteen met een andere vrouw het bed induikt, op zich al ontnuchterend genoeg werkt.Beaudelaire schreef: ↑09-11-2020 09:18Ik moet zeggen dat ik dit soort topics, en dan vooral de reacties, altijd met verbazing lees. Alles voor de kinderen, wat ze ook maar eisen en willen, het wordt geregeld. Met andere mensen hoeft geen rekening gehouden te worden.
Hoe gaan deze kinderen later met teleurstellingen om? Hoe gaan ze reageren als hun toekomstig werkgever niet van plan is om al hun probleempjes glad te strijken? Wat als hun vriendje het uitmaakt? Het enige wat ze kennen is dat hun gevoel altijd belangrijker is dan die van een ander. Het woord 'nee' kennen ze niet. Een compromis sluiten is altijd voor anderen.
Natuurlijk hou je rekening met de gevoelens en wensen van je kinderen, maar er zijn wel grenzen. Je hoeft echt niet elke dag je kinderen met je nieuwe liefde te confronteren, jullie hoeven niet meteen bij elkaar in te trekken, maar één of twee keer in de maand bijvoorbeeld een keer gezamenlijk eten lijkt mij heel gezond.
They seek him here, they seek him there,
those Frenchies, they seek him everywhere
maandag 9 november 2020 om 09:55
Nou zeg. Je bent 13. Je wereld veranderd enorm; je gaat naar de middelbare school, nieuwe omgeving dus, nieuwe klasgenoten, nieuwe vakken. Je bent 13. Je lijf verandert, je wordt misschien voor het eerst ongesteld. Je moet voortaan bh's kopen. Je wil make up gebruiken. Je wil zelf keuzes maken over hoe je er uit ziet. Je vindt je haar stom, je krijgt puistjes, je groeit ineens enorm, bent een en al armen en benen. Je moet een beugel Je bent 13. Het huwelijk van je ouders is niet prettig. Je ouders gaan scheiden. Je vader gaat het huis uit. Je woont voortaan de ene week hier, de andere week daar. Je zus is 5 jaar ouder en leeft in een andere wereld dan de jouwe. Je vader krijgt een nieuwe relatie. Je gaat twijfelen? Zou je vader om haar zijn gaan scheiden? Je kent haar niet maar bouwt weerstand tegen haar op. Je wil haar nu in elk geval niet zien. De momenten met je vader zijn al zo gemaakt, in een huis waar jij je niet thuis voelt ook al heb je er een kamer.
Nee, ik maak er geen drama van maar geef je even inzicht in het leven van een gemiddelde 13 jarige. Kortom, mag zo'n kind even tijd voor zichzelf met vader vragen om even bij te komen? Rust te krijgen? Zich gezien mag voelen? Dit zijn de jaren die haar vormen. TO heeft zelf kinderen, zij zou toch ook het beste willen voor haar kinderen? De kinderen vragen voor nu, zoals de situatie nu is, geen onredelijke dingen.
Het basismateriaal waarmee we vandaag gaan werken is..... kurk.
maandag 9 november 2020 om 09:57
Hoezo 'alles voor de kinderen'?!Beaudelaire schreef: ↑09-11-2020 09:18Ik moet zeggen dat ik dit soort topics, en dan vooral de reacties, altijd met verbazing lees. Alles voor de kinderen, wat ze ook maar eisen en willen, het wordt geregeld. Met andere mensen hoeft geen rekening gehouden te worden.
Hoe gaan deze kinderen later met teleurstellingen om? Hoe gaan ze reageren als hun toekomstig werkgever niet van plan is om al hun probleempjes glad te strijken? Wat als hun vriendje het uitmaakt? Het enige wat ze kennen is dat hun gevoel altijd belangrijker is dan die van een ander. Het woord 'nee' kennen ze niet. Een compromis sluiten is altijd voor anderen.
Natuurlijk hou je rekening met de gevoelens en wensen van je kinderen, maar er zijn wel grenzen. Je hoeft echt niet elke dag je kinderen met je nieuwe liefde te confronteren, jullie hoeven niet meteen bij elkaar in te trekken, maar één of twee keer in de maand bijvoorbeeld een keer gezamenlijk eten lijkt mij heel gezond.
TO krijgt de helft van zijn tijd. De helft van zijn weken, de helft van zijn weekenden, de helft van zijn vakanties - allemaal exclusief voor haar. Zijn kinderen krijgen samen de andere helft van zijn tijd. Ze hebben zich na de scheiding al meer dan genoeg moeten aanpassen. Ik kan me prima voorstellen dat ze geen zin hebben om de tijd die ze met hun vader hebben, ook nog te moeten doorbrengen met iemand die al zoveel aandacht krijgt.
maandag 9 november 2020 om 10:02
Beaudelaire schreef: ↑09-11-2020 09:18Ik moet zeggen dat ik dit soort topics, en dan vooral de reacties, altijd met verbazing lees. Alles voor de kinderen, wat ze ook maar eisen en willen, het wordt geregeld. Met andere mensen hoeft geen rekening gehouden te worden.
Hoe gaan deze kinderen later met teleurstellingen om? Hoe gaan ze reageren als hun toekomstig werkgever niet van plan is om al hun probleempjes glad te strijken? Wat als hun vriendje het uitmaakt? Het enige wat ze kennen is dat hun gevoel altijd belangrijker is dan die van een ander. Het woord 'nee' kennen ze niet. Een compromis sluiten is altijd voor anderen.
Natuurlijk hou je rekening met de gevoelens en wensen van je kinderen, maar er zijn wel grenzen. Je hoeft echt niet elke dag je kinderen met je nieuwe liefde te confronteren, jullie hoeven niet meteen bij elkaar in te trekken, maar één of twee keer in de maand bijvoorbeeld een keer gezamenlijk eten lijkt mij heel gezond.
Jij hebt vast geen kinderen.
Nee heb je, ja kun je krijgen.
maandag 9 november 2020 om 10:08
Ik ben een beetje van de middenweg. Nee, als ze haar niet willen ontmoeten, dan is dat zo.yette schreef: ↑09-11-2020 09:57Hoezo 'alles voor de kinderen'?!
TO krijgt de helft van zijn tijd. De helft van zijn weken, de helft van zijn weekenden, de helft van zijn vakanties - allemaal exclusief voor haar. Zijn kinderen krijgen samen de andere helft van zijn tijd. Ze hebben zich na de scheiding al meer dan genoeg moeten aanpassen. Ik kan me prima voorstellen dat ze geen zin hebben om de tijd die ze met hun vader hebben, ook nog te moeten doorbrengen met iemand die al zoveel aandacht krijgt.
Maar hem dwingen haar niet te ontmoeten in die week, terwijl hij wel prima naar zijn vrienden kan, dan bemoei je je als kind echt met iets wat je niet aangaat.
Is gewoon ook niet gezond.
Als vader zou ik daar met de kinderen wel eens over gaan praten.
maandag 9 november 2020 om 10:13
Wat doet jouw vriend om de situatie te verbeteren? Praat hij met z'n kinderen over de scheiding en alle veranderingen die dat met zich meegebracht heeft? En praat hij met ze over jou? Vind het wel wat makkelijk van hem om jullie voor de lieve vrede maar uit elkaar te houden. p
Maar voor jou geldt: ga je echt gelukkig worden met deze man in de omstandigheden waarin hij nu zit? Dat je zo meedenkend en begripvol moet zijn voor zijn kinderen is leuk en aardig, maar daarmee zet je jezelf wel op de laatste plaats op zijn prioriteitenlijst en ben je altijd een soort van geheime minnares waar iedereen van weet maar waar niemand het over heeft.
Ik zou ervoor passen, en niet nog meer tijd aan hem verspillen. Er zijn meer leuke mannen die jou wel op waarde zullen schatten.
Maar voor jou geldt: ga je echt gelukkig worden met deze man in de omstandigheden waarin hij nu zit? Dat je zo meedenkend en begripvol moet zijn voor zijn kinderen is leuk en aardig, maar daarmee zet je jezelf wel op de laatste plaats op zijn prioriteitenlijst en ben je altijd een soort van geheime minnares waar iedereen van weet maar waar niemand het over heeft.
Ik zou ervoor passen, en niet nog meer tijd aan hem verspillen. Er zijn meer leuke mannen die jou wel op waarde zullen schatten.
Niets is blijvend, behalve de verandering.
maandag 9 november 2020 om 10:16
Hij kan toch makkelijk liegen zijn vrienden te bezoeken maar naar jou gaan? Ik weet niet hoe lang de scheiding rond is maar kinderen hebben wel rouw tijd nodig. Ze hoeven in principe ook niks met jou te maken te hebben en andersom. Waarom weten ze het überhaupt? Dat is weer de volgende stap na de scheiding, een nieuwe relatie, wat kinderen moeten accepteren en heel moeilijk kan zijn. Ouders zijn vaak al een poos uitgecheckt dus ervaren het anders, voor kinderen kan het allemaal heel snel gaan. Weg veiligheid, weg vertrouwen in de liefde. Dat jij al in zijn leven zat vóór de scheiding is een extra factor, daar kan ik me ook van alles bij voorstellen. Ik denk dat zijn kinderen er gewoon niks mee te maken hoeven hebben en het bemoeilijkt is zonder reden.
maandag 9 november 2020 om 10:18
De jongste is pas 13, het lijkt mij dat hij het grootste deel van de tijdgewoon thuis is als hij zijn kinderen thuis heeft. Het lijkt mij althans vrij raar om een 13-jarige de hele avond alleen thuis te laten zitten omdat je naar je vriendin wil.Sjulia schreef: ↑09-11-2020 10:16Hij kan toch makkelijk liegen zijn vrienden te bezoeken maar naar jou gaan? Ik weet niet hoe lang de scheiding rond is maar kinderen hebben wel rouw tijd nodig. Ze hoeven in principe ook niks met jou te maken te hebben en andersom. Waarom weten ze het überhaupt? Dat is weer de volgende stap na de scheiding, een nieuwe relatie, wat kinderen moeten accepteren en heel moeilijk kan zijn. Ouders zijn vaak al een poos uitgecheckt dus ervaren het anders, voor kinderen kan het allemaal heel snel gaan. Weg veiligheid, weg vertrouwen in de liefde. Dat jij al in zijn leven zat vóór de scheiding is een extra factor, daar kan ik me ook van alles bij voorstellen. Ik denk dat zijn kinderen er gewoon niks mee te maken hoeven hebben en het bemoeilijkt is zonder reden.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 9 november 2020 om 10:18
Dwingen, interessante woordkeuze. En hoe precies zouden zij hun vader dwingen? Hoe zie je dat voor je?DS1971 schreef: ↑09-11-2020 10:08Ik ben een beetje van de middenweg. Nee, als ze haar niet willen ontmoeten, dan is dat zo.
Maar hem dwingen haar niet te ontmoeten in die week, terwijl hij wel prima naar zijn vrienden kan, dan bemoei je je als kind echt met iets wat je niet aangaat.
Is gewoon ook niet gezond.
Als vader zou ik daar met de kinderen wel eens over gaan praten.
They seek him here, they seek him there,
those Frenchies, they seek him everywhere
maandag 9 november 2020 om 10:20
Het is waarschijnlijk ook makkelijker jouw verwijten te maken, daarmee verliezen ze het vertrouwen in vader niet. Daarmee schaad hun relatie niet. Het is niet leuk om de boeman te zijn, maar echt een soort overleving strategie die kinderen kunnen toepassen in een dergelijke situatie. Dat gedrag zie je ook bij vrouwen die de minnares de schuld geven bij vreemdgaan echtgenoot.
maandag 9 november 2020 om 10:21
Ik begreep uit de OP dat hij wel vrienden bezocht, vandaar.
maandag 9 november 2020 om 10:21
Het is natuurlijk heel iets anders of je vader een avondje naar zijn vrienden gaat, waarbij hij verder niks van jou verwacht, of dat er iemand langskomt op feestdagen omdat zij zich tekort voelt gedaan als ze niet bij de momenten kan zijn die jij met je vader hebt.DS1971 schreef: ↑09-11-2020 10:08Ik ben een beetje van de middenweg. Nee, als ze haar niet willen ontmoeten, dan is dat zo.
Maar hem dwingen haar niet te ontmoeten in die week, terwijl hij wel prima naar zijn vrienden kan, dan bemoei je je als kind echt met iets wat je niet aangaat.
Is gewoon ook niet gezond.
Als vader zou ik daar met de kinderen wel eens over gaan praten.
Maar goed. Misschien kunnen we wachten op verdere uitleg van TO. Als ik zie hoe ze dit forum al vier keer in 13 jaar heeft gebruikt, vraag ik me af of ze nog komt.
yette wijzigde dit bericht op 09-11-2020 10:31
0.18% gewijzigd
maandag 9 november 2020 om 10:22
Door met hem wat te beginnen terwijl hij nog getrouwd was, hebben jullie samen willens en wetens een gezin uiteen gerukt. Het gezin van die kinderen. Kinderen zijn van nature loyaal aan hun ouders dus je had natuurlijk kunnen weten dat jij de gebeten hond zou zijn. En geef ze eens ongelijk.
Dit is zeer heftig voor kinderen en pubers zijn net zo goed kinderen. Misschien is het voor hun misschien nog wel moeilijker omdat ze er veel meer van meekrijgen en niet trappen in het verhaaltje dat papa en mama niet meer verliefd zijn.
Had je echt verwacht dat je ineens 1 happy family zou zijn nadat je hebt meegewerkt aan het breken van een gezin? Dat lijkt mij die mooie roze wolk... De huidige situatie is een normaal gevolg van jullie daden. Respecteer de mening van de kinderen. Als ze merken dat je een fijn persoon bent dan zullen ze vanzelf bijdraaien als hun daar aan toe zijn.
Dit is zeer heftig voor kinderen en pubers zijn net zo goed kinderen. Misschien is het voor hun misschien nog wel moeilijker omdat ze er veel meer van meekrijgen en niet trappen in het verhaaltje dat papa en mama niet meer verliefd zijn.
Had je echt verwacht dat je ineens 1 happy family zou zijn nadat je hebt meegewerkt aan het breken van een gezin? Dat lijkt mij die mooie roze wolk... De huidige situatie is een normaal gevolg van jullie daden. Respecteer de mening van de kinderen. Als ze merken dat je een fijn persoon bent dan zullen ze vanzelf bijdraaien als hun daar aan toe zijn.
maandag 9 november 2020 om 10:28
Tja, hoe had je je het dan voorgesteld? Om meteen samen met zijn kinderen zijn verjaardag en de feestdagen te vieren?
Misschien moet je inderdaad bedenken of dit wel is wat je wil.
Ik ben trouwens benieuwd hoe lang "een tijdje" is. Deze dingen kosten tijd, en al helemaal als jij "de oorzaak" van de breuk was. Want de relatie was misschien wel al op, maar ik denk niet dat zijn kinderen daarvan op de hoogte waren.
Misschien moet je inderdaad bedenken of dit wel is wat je wil.
Ik ben trouwens benieuwd hoe lang "een tijdje" is. Deze dingen kosten tijd, en al helemaal als jij "de oorzaak" van de breuk was. Want de relatie was misschien wel al op, maar ik denk niet dat zijn kinderen daarvan op de hoogte waren.
maandag 9 november 2020 om 10:34
Misschien was zijn vrouw ook niet op de hoogte. En dan is het veel makkelijker om te zeggen dat 'het huwelijk op was'. Want dan leg je de verantwoording daarvoor ook bij de ander neer. Maar misschien deed hij zelf geen moeite meer voor het huwelijk....
Het basismateriaal waarmee we vandaag gaan werken is..... kurk.
maandag 9 november 2020 om 10:52
Vanuit het perspectief van het kind:
Mijn vader had vaker vriendinnen, wist niet goed wat hij tijdens de bezoektijden met ons aan moest dus ging altijd met ons naar 'anderen'.
Ik zie ons nog huilend en zeurend ind e auto zitten, heel nare dingen zeggend over 'die vrouw', of 'haar stomme familie', of die 'heks van een tante' waar we dan de hele middag moesten zijn.
We wilden naar zijn huis en alleen met mijn vader zijn.
We gingen weg met het idee 'je gaat vandaag naar pappa' en tijdens de rit werd dat 'je gaat bij een vreemde mevrouw zitten en met haar kinderen spelen'.
Ik kreeg daarvan echt een soort error in mijn hoofd.
Het ging niet om die dames, integendeel, die dames waren aardiger voor me dan het merendeel van de andere volwassenen in mijn leven en met sommigen heb ik nog steeds contact.
Maar ik had er niet om gevraagd, mijn vader alleen was al zo anders en dan ook nog anderen erbij.
Maak het dus niet zo persoonlijk.
Ik heb als kind hele nare dingen gezegd over die middagen (het stonk er, die kinderen waren stom, vies eten. En ik deed die dames ook altijd heel vervelend na. Echt heel erg want het waren echt lieve mensen).
Het was niet naar die vrouwen, het waren de enigen over wie ik lelijk kon doen in die situatie.
Ik snap dat het niet fijn is maar probeer het echt te relativeren.
Mijn vader had vaker vriendinnen, wist niet goed wat hij tijdens de bezoektijden met ons aan moest dus ging altijd met ons naar 'anderen'.
Ik zie ons nog huilend en zeurend ind e auto zitten, heel nare dingen zeggend over 'die vrouw', of 'haar stomme familie', of die 'heks van een tante' waar we dan de hele middag moesten zijn.
We wilden naar zijn huis en alleen met mijn vader zijn.
We gingen weg met het idee 'je gaat vandaag naar pappa' en tijdens de rit werd dat 'je gaat bij een vreemde mevrouw zitten en met haar kinderen spelen'.
Ik kreeg daarvan echt een soort error in mijn hoofd.
Het ging niet om die dames, integendeel, die dames waren aardiger voor me dan het merendeel van de andere volwassenen in mijn leven en met sommigen heb ik nog steeds contact.
Maar ik had er niet om gevraagd, mijn vader alleen was al zo anders en dan ook nog anderen erbij.
Maak het dus niet zo persoonlijk.
Ik heb als kind hele nare dingen gezegd over die middagen (het stonk er, die kinderen waren stom, vies eten. En ik deed die dames ook altijd heel vervelend na. Echt heel erg want het waren echt lieve mensen).
Het was niet naar die vrouwen, het waren de enigen over wie ik lelijk kon doen in die situatie.
Ik snap dat het niet fijn is maar probeer het echt te relativeren.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
