Relaties
alle pijlers
Zijn kinderen accepteren onze relatie niet.
maandag 9 november 2020 om 01:18
Ik heb sinds een tijdje een Lat relatie met een hele lieve man. Hij heeft 2 dochters (13 en 18 jaar). Zijn dochters accepteren mij niet en willen ook niets met mij te maken hebben. Hun vader is uit het huwelijk met hun moeder gestapt, terwijl wij elkaar al kenden. Hoewel het huwelijk al jaren op was geven zijn dochters mij de schuld van dat hun ouders uit elkaar zijn gegaan, hun vader verwijten zij (gelukkig) niets. Mijn vriend heeft co-ouderschap en doet zijn best in deze situatie te schipperen waarbij zijn kinderen natuurlijk voorop staan. Dit zorgt helaas wel voor een enorme beperking binnen onze relatie. Zo heb ik zijn verjaardag niet mee kunnen vieren en zien wij elkaar in de week dat zijn dochters bij hem zijn niet. Hij kan vanwege de gevoeligheid die bij zijn kinderen ligt, in de week dat ze bij hen zijn, niet tegen hen zeggen dat hij weg gaat naar mij, omdat zij dan mogelijk het gevoel hebben dat hij hen in de steek laat en mij boven hen plaatst. Het lijkt alsof er continue de bevestiging moet zijn dat ze voorop staan, wat ik begrijp, maar het wel lastig maak. Als hij andere dingen doet, zoals een avond naar vrienden is dat geen enkel probleem. De hele situatie zorgt bij mij voor de nodige spanningen, wij hebben nu een 'week om week' relatie. We spreken elkaar in de week dat zijn kinderen bij hem zijn wel veelvuldig, maar het voelt met terugkerende momenten niet oké, alsof ik mezelf te kort doe, soms doet de confrontatie met de situatie ook pijn. Hij denkt ook niet dat het voorlopig verandert, maar doet daaromheen wel heel erg zijn best voor mij.
Ik ben voor mezelf aan het afwegen wat voor mij belangrijk is en of deze situatie wel is wat ik wil, ik mis het ongedwongen samen kunnen zijn, normaal verjaardagen en feestdagen samen kunnen vieren, er mogen zijn etc. Hij wil zijn kinderen daarnaast ook zo min mogelijk confronteren met ons contact. Soms zie ik onze relatie als een halfvol glas, maar vaak ook half leeg, ik worstel, want ben enorm dol op hem, maar voel ook de beperking en het gemis. Er tegen vechten of iets anders verwachten van hem heeft geen zin, het blijven zijn kinderen. Intussen moet ik
ook aan mezelf en mijn eigen grenzen denken.
Ik hoop dat de tijd het beter maakt, en wellicht wanneer zijn ex-vrouw ook een nieuwe partner vindt dat het beter zal gaan.
Ik kom graag in contact met vrouwen in een gelijke (of soort gelijke) situatie, of die in soort gelijke situatie gezeten hebben. Alvast bedankt.
Ik ben voor mezelf aan het afwegen wat voor mij belangrijk is en of deze situatie wel is wat ik wil, ik mis het ongedwongen samen kunnen zijn, normaal verjaardagen en feestdagen samen kunnen vieren, er mogen zijn etc. Hij wil zijn kinderen daarnaast ook zo min mogelijk confronteren met ons contact. Soms zie ik onze relatie als een halfvol glas, maar vaak ook half leeg, ik worstel, want ben enorm dol op hem, maar voel ook de beperking en het gemis. Er tegen vechten of iets anders verwachten van hem heeft geen zin, het blijven zijn kinderen. Intussen moet ik
ook aan mezelf en mijn eigen grenzen denken.
Ik hoop dat de tijd het beter maakt, en wellicht wanneer zijn ex-vrouw ook een nieuwe partner vindt dat het beter zal gaan.
Ik kom graag in contact met vrouwen in een gelijke (of soort gelijke) situatie, of die in soort gelijke situatie gezeten hebben. Alvast bedankt.
maandag 9 november 2020 om 11:04
Allereerst dank voor de vele reacties.
Ik denk dat een aantal van jullie me niet zo goed begrijpen.
Het is niet zodat ik een andere positie wil of eis, of dat ik vind dat hij mij voorop zou moeten stellen, helemaal niet. Het is ook goed om er nog eens op te worden gewezen hoe het voor zijn kinderen (mogelijk) moet zijn. Daar heb ik me natuurlijk vaak in verplaatst maar nog wat nieuwe invalshoeken te lezen, ook van mensen die zelf als kind in die situatie gezeten hebben, maakt het voor mij mogelijk nóg meer begrip, compassie en empathie te voelen voor de gevoelens van zijn kinderen en zijn keuzes, waarvoor dank!
Het laatste wat ik wil is mezelf voorop stellen, of een andere positie afdwingen, ten koste van zijn kinderen, ik heb nogmaals nooit gewild dat ze zich aan mij zouden aanpassen. Het is niet dat ik iets van hen verwacht, wat door sommigen wordt ingevuld.
Waar het los van zijn verhaal en kinderen wel om gaat is dat ik er natuurlijk zelf ook ben en ook naar mijn eigen individuele toekomst mag kijken. Heel kort door de bocht gezien kies ik op dit moment zelf voor deze relatie en dus daarmee voor deze (bijkomende) gevolgen, en het zou zo fijn zijn hier volledige berusting in te kunnen te vinden. Ik ben me ook af aan het vragen waar mijn wensen voor mezelf uiteindelijk in een relatie liggen en of ik misschien niet gelukkiger word alleen, of met iemand anders waarbij deze problemen niet spelen. Deze situatie is feitelijk momenteel ook pijnlijk voor mij, en dat is ook een onderdeel (los even van zijn situatie en kinderen!) . Het is vaak een geworstel met emoties die ik niet bij hem neer wil leggen of hem mee wil belasten, waardoor ik soms ga twijfelen om er niet beter een punt achter te zetten, het is gewoon niet de situatie die ik voor mezelf en mijn toekomst wens. Het liefst zou ik berusting en een weg hierin vinden, maar ik mag mezelf en mijn persoonlijke wensen ook niet uitvlakken, daar worstel ik vooral mee.
Ik denk dat een aantal van jullie me niet zo goed begrijpen.
Het is niet zodat ik een andere positie wil of eis, of dat ik vind dat hij mij voorop zou moeten stellen, helemaal niet. Het is ook goed om er nog eens op te worden gewezen hoe het voor zijn kinderen (mogelijk) moet zijn. Daar heb ik me natuurlijk vaak in verplaatst maar nog wat nieuwe invalshoeken te lezen, ook van mensen die zelf als kind in die situatie gezeten hebben, maakt het voor mij mogelijk nóg meer begrip, compassie en empathie te voelen voor de gevoelens van zijn kinderen en zijn keuzes, waarvoor dank!
Het laatste wat ik wil is mezelf voorop stellen, of een andere positie afdwingen, ten koste van zijn kinderen, ik heb nogmaals nooit gewild dat ze zich aan mij zouden aanpassen. Het is niet dat ik iets van hen verwacht, wat door sommigen wordt ingevuld.
Waar het los van zijn verhaal en kinderen wel om gaat is dat ik er natuurlijk zelf ook ben en ook naar mijn eigen individuele toekomst mag kijken. Heel kort door de bocht gezien kies ik op dit moment zelf voor deze relatie en dus daarmee voor deze (bijkomende) gevolgen, en het zou zo fijn zijn hier volledige berusting in te kunnen te vinden. Ik ben me ook af aan het vragen waar mijn wensen voor mezelf uiteindelijk in een relatie liggen en of ik misschien niet gelukkiger word alleen, of met iemand anders waarbij deze problemen niet spelen. Deze situatie is feitelijk momenteel ook pijnlijk voor mij, en dat is ook een onderdeel (los even van zijn situatie en kinderen!) . Het is vaak een geworstel met emoties die ik niet bij hem neer wil leggen of hem mee wil belasten, waardoor ik soms ga twijfelen om er niet beter een punt achter te zetten, het is gewoon niet de situatie die ik voor mezelf en mijn toekomst wens. Het liefst zou ik berusting en een weg hierin vinden, maar ik mag mezelf en mijn persoonlijke wensen ook niet uitvlakken, daar worstel ik vooral mee.
resanne wijzigde dit bericht op 09-11-2020 11:13
18.89% gewijzigd
maandag 9 november 2020 om 11:10
Maar wat is er dan precies pijnlijk voor jou, Resanne?
Misschien ligt het 'probleem' niet zozeer bij het feit dat hij ook nog kinderen heeft met wie hij tijd doorbrengt, maar geeft hij je sowieso niet het gevoel dat jij belangrijk voor hem bent.
Misschien ligt het 'probleem' niet zozeer bij het feit dat hij ook nog kinderen heeft met wie hij tijd doorbrengt, maar geeft hij je sowieso niet het gevoel dat jij belangrijk voor hem bent.
They seek him here, they seek him there,
those Frenchies, they seek him everywhere
maandag 9 november 2020 om 11:11
Ja precies dit.SweetFirefly schreef: ↑09-11-2020 09:55Nou zeg. Je bent 13. Je wereld veranderd enorm; je gaat naar de middelbare school, nieuwe omgeving dus, nieuwe klasgenoten, nieuwe vakken. Je bent 13. Je lijf verandert, je wordt misschien voor het eerst ongesteld. Je moet voortaan bh's kopen. Je wil make up gebruiken. Je wil zelf keuzes maken over hoe je er uit ziet. Je vindt je haar stom, je krijgt puistjes, je groeit ineens enorm, bent een en al armen en benen. Je moet een beugel Je bent 13. Het huwelijk van je ouders is niet prettig. Je ouders gaan scheiden. Je vader gaat het huis uit. Je woont voortaan de ene week hier, de andere week daar. Je zus is 5 jaar ouder en leeft in een andere wereld dan de jouwe. Je vader krijgt een nieuwe relatie. Je gaat twijfelen? Zou je vader om haar zijn gaan scheiden? Je kent haar niet maar bouwt weerstand tegen haar op. Je wil haar nu in elk geval niet zien. De momenten met je vader zijn al zo gemaakt, in een huis waar jij je niet thuis voelt ook al heb je er een kamer.
Nee, ik maak er geen drama van maar geef je even inzicht in het leven van een gemiddelde 13 jarige. Kortom, mag zo'n kind even tijd voor zichzelf met vader vragen om even bij te komen? Rust te krijgen? Zich gezien mag voelen? Dit zijn de jaren die haar vormen. TO heeft zelf kinderen, zij zou toch ook het beste willen voor haar kinderen? De kinderen vragen voor nu, zoals de situatie nu is, geen onredelijke dingen.
Daarbij is het aan vader om deze situatie in goede banen te leiden. Iniedergeval niet aan TO. Gewoon niet. De enige juiste houding is nederig en respectvol naar wat die meiden doormaken.
Geloof niet alles wat je denkt.
maandag 9 november 2020 om 11:11
Het kan ook een plausibele conclusie zijn dat jij geen genoegen kunt nemen met die plek he?
Het lijkt namelijk alsof deze situatie nog wel een tijdje zal duren. Aan jou de vraag of jij dat trekt
En denk dat het verder wel belangrijk is over welk tijdsbestek dit gaat. En of er overlap was tussen het huwelijk en jullie relatie, wat ik niet helemaal uit je verhaal kan opmaken.
Het lijkt namelijk alsof deze situatie nog wel een tijdje zal duren. Aan jou de vraag of jij dat trekt
En denk dat het verder wel belangrijk is over welk tijdsbestek dit gaat. En of er overlap was tussen het huwelijk en jullie relatie, wat ik niet helemaal uit je verhaal kan opmaken.
anoniem_228343 wijzigde dit bericht op 09-11-2020 11:16
Reden: Schelden is niet nodig
Reden: Schelden is niet nodig
0.26% gewijzigd
maandag 9 november 2020 om 11:12
Als je een scheiding van je ouders een teleurstelling en probleempjes noemt, dan heb je bar weinig begrepen van emoties en kinderen. En mis je ook wel echt alle emphatie.Beaudelaire schreef: ↑09-11-2020 09:18Ik moet zeggen dat ik dit soort topics, en dan vooral de reacties, altijd met verbazing lees. Alles voor de kinderen, wat ze ook maar eisen en willen, het wordt geregeld. Met andere mensen hoeft geen rekening gehouden te worden.
Hoe gaan deze kinderen later met teleurstellingen om? Hoe gaan ze reageren als hun toekomstig werkgever niet van plan is om al hun probleempjes glad te strijken? Wat als hun vriendje het uitmaakt? Het enige wat ze kennen is dat hun gevoel altijd belangrijker is dan die van een ander. Het woord 'nee' kennen ze niet. Een compromis sluiten is altijd voor anderen.
Natuurlijk hou je rekening met de gevoelens en wensen van je kinderen, maar er zijn wel grenzen. Je hoeft echt niet elke dag je kinderen met je nieuwe liefde te confronteren, jullie hoeven niet meteen bij elkaar in te trekken, maar één of twee keer in de maand bijvoorbeeld een keer gezamenlijk eten lijkt mij heel gezond.
TO: geef het tijd. En dan niet een paar maanden, maar minstens een jaar. Ik weet niet hoe lang jullie samen zijn en hoe lang de scheiding een feit is, maar 'een tijdje' klinkt als een paar maanden tot misschien een half jaar ofzo. Dat is echt zo ontzettend kort. Accepteer voorlopig dat dit is hoe het gaat en dat je gelukkig een vent hebt getroffen die zijn kinderen belangrijk vindt en rekening met ze houdt. Want een vent die dat niet doet, is echt geen leuke man hoor. Daar wil je al helemaal geen relatie mee.
maandag 9 november 2020 om 11:15
Dit rijmt wat mij betreft niet echt met de titel van je topic en het feit dat je meer onderdeel wil uitmaken van het gezin (feestdagen samen vieren etc). Ben je wel eerlijk tegenover jezelf?
maandag 9 november 2020 om 11:24
Het lijkt mij juist ideaal, om zeker de eerste periode (maanden/jaren) elkaar alleen te zien op de dagen dat kind bij haar moeder is. Veel tijd voor elkaar en geen rekening te hoeven houden met kinderen. Waarom willen mensen dat graag, elkaars kinderen leren kennen? Dat komt toch ooit vanzelf wel? En wat iemand anders al schreef, verjaardagen lekker met z'n tweeën vieren, romantisch uit eten, vakanties samen zonder kinderen, om de week alle tijd voor elkaar. Waarom zou je daar kinderen bij willen hebben.
Klaar mee
maandag 9 november 2020 om 11:28
Grappig. De helft van de mensen hier vraagt opheldering aan TO over of zij met de scheiding te maken had en of ze al verkering hadden voor de ex wist dat er gescheiden ging worden. En daar komt geen antwoord op. Wel zweverig gelul over zichzelf niet voorop willen stellen en nog meer begrip hebben terwijl dát nou net uit de OP niet blijkt. I am confused.
maandag 9 november 2020 om 11:29
Heb je dat al met hem besproken? Want volgens mij gaat het vooral om jullie relatie.Resanne schreef: ↑09-11-2020 11:04Allereerst dank voor de vele reacties.
Ik denk dat een aantal van jullie me niet zo goed begrijpen.
Het is niet zodat ik een andere positie wil of eis, of dat ik vind dat hij mij voorop zou moeten stellen, helemaal niet. Het is ook goed om er nog eens op te worden gewezen hoe het voor zijn kinderen (mogelijk) moet zijn. Daar heb ik me natuurlijk vaak in verplaatst maar nog wat nieuwe invalshoeken te lezen, ook van mensen die zelf als kind in die situatie gezeten hebben, maakt het voor mij mogelijk nóg meer begrip, compassie en empathie te voelen voor de gevoelens van zijn kinderen en zijn keuzes, waarvoor dank!
Het laatste wat ik wil is mezelf voorop stellen, of een andere positie afdwingen, ten koste van zijn kinderen, ik heb nogmaals nooit gewild dat ze zich aan mij zouden aanpassen. Het is niet dat ik iets van hen verwacht, wat door sommigen wordt ingevuld.
Waar het los van zijn verhaal en kinderen wel om gaat is dat ik er natuurlijk zelf ook ben en ook naar mijn eigen individuele toekomst mag kijken. Heel kort door de bocht gezien kies ik op dit moment zelf voor deze relatie en dus daarmee voor deze (bijkomende) gevolgen, en het zou zo fijn zijn hier volledige berusting in te kunnen te vinden. Ik ben me ook af aan het vragen waar mijn wensen voor mezelf uiteindelijk in een relatie liggen en of ik misschien niet gelukkiger word alleen, of met iemand anders waarbij deze problemen niet spelen. Deze situatie is feitelijk momenteel ook pijnlijk voor mij, en dat is ook een onderdeel (los even van zijn situatie en kinderen!) . Het is vaak een geworstel met emoties die ik niet bij hem neer wil leggen of hem mee wil belasten, waardoor ik soms ga twijfelen om er niet beter een punt achter te zetten, het is gewoon niet de situatie die ik voor mezelf en mijn toekomst wens. Het liefst zou ik berusting en een weg hierin vinden, maar ik mag mezelf en mijn persoonlijke wensen ook niet uitvlakken, daar worstel ik vooral mee.
maandag 9 november 2020 om 11:32
en over hoe lang deze relatie al duurt, en hoe lang geleden de scheiding werd uitgesprokenEggo schreef: ↑09-11-2020 11:28Grappig. De helft van de mensen hier vraagt opheldering aan TO over of zij met de scheiding te maken had en of ze al verkering hadden voor de ex wist dat er gescheiden ging worden. En daar komt geen antwoord op. Wel zweverig gelul over zichzelf niet voorop willen stellen en nog meer begrip hebben terwijl dát nou net uit de OP niet blijkt. I am confused.
maandag 9 november 2020 om 11:34
maandag 9 november 2020 om 11:35
Even voor mijn beeldvormong:
Jij geeft aan dat die vader uit het huwelijk is gestapt, en dat jullie elkaar al jaren kenden, hadden jullie al een relatie ten tijde van zijn huwelijk compleet met sex en al?
Of kenden jullie elkaar als kennis en is jullie relatie NA het huwelijk begonnen dat op was??
Jij geeft aan dat die vader uit het huwelijk is gestapt, en dat jullie elkaar al jaren kenden, hadden jullie al een relatie ten tijde van zijn huwelijk compleet met sex en al?
Of kenden jullie elkaar als kennis en is jullie relatie NA het huwelijk begonnen dat op was??
Uiteindelijk kiest iedereen voor zichzelf
maandag 9 november 2020 om 11:38
Dit is al zeker 5 x aan TO gevraagd.Miskotto schreef: ↑09-11-2020 11:35Even voor mijn beeldvormong:
Jij geeft aan dat die vader uit het huwelijk is gestapt, en dat jullie elkaar al jaren kenden, hadden jullie al een relatie ten tijde van zijn huwelijk compleet met sex en al?
Of kenden jullie elkaar als kennis en is jullie relatie NA het huwelijk begonnen dat op was??
En in mijn ogen essentiele informatie om te kunnen bepalen wie er hier gelijk heeft in het topic. Als in of de kinderen al dan niet te onredelijk reageren. Maar goed.
maandag 9 november 2020 om 11:38
Ik zou daar inderdaad heel graag onderdeel van zijn, maar het is niet iets dat ik wil opeisen of af wil dwingen, daar zit een wezelijk verschil.
Ik ben niet bezig met hoe ik ZIJN situatie kan veranderen, ik ben bezig hoe ik hier zelf een weg of berusting in kan vinden.
maandag 9 november 2020 om 11:41
Joehoe hoe lang zijn jullie al zoolmeets?Resanne schreef: ↑09-11-2020 11:38Ik zou daar inderdaad heel graag onderdeel van zijn, maar het is niet iets dat ik wil opeisen of af wil dwingen, daar zit een wezelijk verschil.
Ik ben niet bezig met hoe ik ZIJN situatie kan veranderen, ik ben bezig hoe ik hier zelf een weg of berusting in kan vinden.
maandag 9 november 2020 om 11:42
Geef nou eens antwoord op hoe lang jullie een relatie hebben en hoe lang je vriend gescheiden is.Resanne schreef: ↑09-11-2020 11:38Ik zou daar inderdaad heel graag onderdeel van zijn, maar het is niet iets dat ik wil opeisen of af wil dwingen, daar zit een wezelijk verschil.
Ik ben niet bezig met hoe ik ZIJN situatie kan veranderen, ik ben bezig hoe ik hier zelf een weg of berusting in kan vinden.
Hoe je hierin berusting kan vinden hangt denk ik af van of dit altijd zo zal blijven of dat dit slechts tijdelijk is. En dat hangt grotendeels samen met de duur van jullie relatie en hoe deze begonnen is, denk ik.
Kun je hiermee omgaan en is het voor jou zo genoeg of niet? Dat is aan jou.
Wat vinden jouw eigen kinderen van de situatie?
maandag 9 november 2020 om 11:44
maandag 9 november 2020 om 11:46
Het feit dat je geen antwoord geeft op hoe lang jullie een relatie hebben doet mij concluderen dat “een tijdje” nog helemaal niet zo lang is. En dan vraag je dus teveel.
Concentreer je op je eigen kinderen, geniet van de momenten samen met je vriend en verwacht niet teveel voor de (nabije) toekomst.
Concentreer je op je eigen kinderen, geniet van de momenten samen met je vriend en verwacht niet teveel voor de (nabije) toekomst.
maandag 9 november 2020 om 11:47
In dit geval niet nee.
Het is nogal een verschil voor de kinderen of deze mevrouw deels oorzaak is van de scheiding, of dat ze er écht niks mee te maken had. In het eerste geval zeg ik groot gelijk dat kinderen zich zo opstellen, dikke no brainer. In het tweede geval is een gesprek tussen haar vriend en de kinderen zeker op zijn plaats. Dat er goed wordt uitgelegd hoe de vork wel in de steel zit en dat het niet de bedoeling is dat er over 4 jaar nog steeds apart verjaardagen wordt gevierd etc.
Daarnaast is het van belang hoe lang ouders waren gescheiden voor er een nieuwe vriendin was. Kinderen hebben zeker wel een jaar nodig om uberhaupt te wennen aan het feit dat pa en ma gescheiden zijn en tot die tijd zou ik ze er niet mee vermoeien. Er is tenslotte genoeg tijd waarin ze elkaar kunnen zien zonder dat die kinderen daarvan op de hoogte zijn toch?
Dus door de summiere info van TO valt er nu eigenlijk geen zinnig advies op te geven.
maandag 9 november 2020 om 11:50
Resanne schreef: ↑09-11-2020 11:38Ik zou daar inderdaad heel graag onderdeel van zijn, maar het is niet iets dat ik wil opeisen of af wil dwingen, daar zit een wezelijk verschil.
Ik ben niet bezig met hoe ik ZIJN situatie kan veranderen, ik ben bezig hoe ik hier zelf een weg of berusting in kan vinden.
Hoe zit het met jouw twee dochters?
maandag 9 november 2020 om 11:51
Jup, komt geen antwoord op. Oftewel er speelde al iets, al was het spanning, tijdens het huwelijk. TO, het is niet beschuldigend bedoeld, maar als dat zo is, komt het echt niet snel goed. De correlatie ouders uit elkaar vs. papa heeft een nieuwe relatie is dan echt te dicht op elkaar. Daar had hij gewoon een half jaar of een jaar tussen moeten laten zitten, op z'n minst met dit delen. Ik vermoed dat het minder was? Kies dan even voor jezelf.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
