Depressief door laag libido van vriend

Justme, Nee, er zijn inderdaad weinig verhalen hier waarbij het goed is gekomen he. Maar ik heb goede hoop voor Leclair en Pinacolada en Breezerananas!



Leclair, hoe gaat het met jullie? Is de operatie al geweest?



En Pinacolada, hoe gaat het bij jullie? Heb je al leuke initiatieven genomen?



En Breezerananas, hoe gaat het bij jou? Heeft jouw man een brief terug geschreven? Hebben jullie goed kunnen praten? Hopelijk hebben jullie een fijne vakantie (gehad).



Wouter, hoe gaat het nu bij jou?



Ja mijn situatie vind ik idd wel een vooruitgang. Ik heb vannacht voor het eerst (!) over mijn ex gedroomd. We zaten in de bioscoop. Hij was bij me teruggekomen en wilde graag verder met mij. Maar wel op de oude voet, er zou weer niks veranderen. Tijdens de film bedacht ik me toen dat het weliswaar nu gezellig was, maar dat ik hem vanavond ging teleurstellen want ik zou hem zeggen dat ik echt niet meer verder wilde. Geen seks, geen samenwonen... niet mijn soort relatie.



Ik ben wel blij met die bevestiging van mezelf.





Ties, jij ook veel sterkte. Ik ben het wel met Justme eens dat begrip weliswaar mooi is, maar dat dat niet voldoende gaat zijn op termijn. Er moet echt iets aan de situatie gebeuren! Hopelijk ziet jouw vrouw dat ook in.

Of ze zou open moeten staan voor een open relatie.... zodat jij eindelijk weer eens lekkere en voldoende seks kunt krijgen. Ik vraag me wel af of jij dat kunt, het is dan toch een soort spagaat waarin je leeft.

Hi Koolmeesje. Een open relatie zit er niet in. Zij zal het nooit, nooit willen. Denk eerlijk gezegd dat zij het liever allemaal niet wil weten omdat ze het er niet bij kan hebben. Ze loopt er liever voor weg. Zelfde als met het feit dat ik al een paar jaar 's avonds mezelf help beneden op de bank. Ze weet het al heel lang en heeft er al die tijd nooit wat over gezegd (behalve onlangs of ik de zakdoekjes niet ik de prullenbak wil gooien ).



Daarom heb ik nu misschien wel zoiets van, nou ja als je het dan toch niet wil weten, laat dan ook maar. De gedachte aan sex met een ander windt me op dit moment enorm op. Maakt me heel erg geil door te denken aan hoe dat zou kunnen zijn en wat er allemaal zou kunnen. Als ik andere topics hier lees, en lees hoe andere vrouwen wel into sex zijn, dan .......



De emotionele band wil/hoef ik niet, maar als het gewoon over sex gaat, waarom eigenlijk niet.Probleem is dat er ongetwijfeld vele malen meer mannen zullen zijn die sex willen dan vrouwen. Vraag is dus hoe ik het aan zou pakken. Ergens boven zag ik SV. Neem aan dat dat staat voor sexvriend(in). Lijkt me nu even heeeeerlijk maar ziet niet in hoe ik dat ga doen. Ben overigens ook te druk met mijn werk en thuis dat ik niet weet waar ik de tijd vandaan ga halen. Blijft over een sexdatingsite of gewoon prostitutie. Heb dat laatste nog nooit een seconde aan gedacht maar nu denk ik waarom niet. Zolang het allemaal in orde is en de vrouw er uit eigen wil zit (dat schijnt te bestaan), hoeft het toch niet zo slecht te zijn?



Moet wel nog even zeggen dat ik op dit moment verschrikkelijk geil ben. Weet niet waarom. Gisterenavond heerlijk, intens klaargekomen (ben er zo langzamerhand best goed in geworden ) maar ben nu opnieuw echt heel erg geil. Zie ineens alleen maar vrouwen in bikini's, korte jurkjes en kan alleen maar daar aan denken. Mijn fantasie slaat weer op hol.

Nou Ties, ik begrijp heel goed waarom jij zo geil bent. Omdat je ook verdorie nooit eens voldoende seks krijgt! Ik ken het maar al te goed, ex staat op uit bed zodra hij zijn ogen open doet, doet zijn kleren aan en wacht totdat ik in de woonkamer thee met hem kom drinken. Terwijl ik boven lig, mezelf maar verwen en ondertussen wanhopig verlang naar man die me eens lekker neemt.



Bovendien heb je nu de tijd, zo op vakantie zonder werkdrukte.



Ik wens je heel veel succes. Ik zou het overigens wel vertellen aan mijn partner. Kwestie van respect voor elkaar. Heb ik toen zelfs ook gedaan, niet als vraag maar als mededeling: ik hou dit op deze manier niet vol en ga het dan halen bij een ander. Toen zei hij dat als dat mij gelukkiger maakte, dat ik dat dan maar moest doen. I.p.v. dat hij er hard aan ging werken, grrrrr.



Dat zou ik dus doen, nog een keer met haar praten en dit dan vertellen. Niet als dreigement, maar gewoon eerlijk, dat je het niet volhoudt zo. Hopelijk gaat ze er dan toch aan werken.



Besef wel wat je mogelijk weggooit met betrekking tot jouw gezinsleven met jouw kinderen.

Ik had hetzelfde met de man waarmee ik getrouwd was. Weinig seks en als we het deden dan was het zo weer voorbij. Ik heb in al die jaren ook veel misgelopen, heb ik ontdekt.

Een dikke voor jou Ties. Ik weet precies wat je bedoelt, inclusief die bijna constante staat van geiligheid omdat je nooit goed aan je trekken komt.



En ik ben een vrouw.... (voor wat achtergrondinfo, gebruik het loepje)

Beukenootje en Polletje. Ben iedere keer weer blij met deze reacties. Heb te lang gedacht dat ik te veel op sex gericht was. En ik snapte het niet want het is gewoon zo verschrikkelijk lekker en ik wil echt geen rare dingen of zo.



Koolmeesje. Ik ben het zo met je eens. Net als Justme, heb echt het gevoel dat ik eigenlijk niets hoef uit te leggen.



En denken aan mijn gezinsleven en wat ik weg zou gooien, daar wordt ik echt depri van. Heb bewust een stapje teruggedaan in mijn carriere. Doe het nog steeds erg goed en verdien ook echt heel erg prima, maar het had stuk beter/meer kunnen zijn. Dat doe ik graag want ik ben dol op mijn kids en alles wat ik ze geef en voor ze doe, krijg ik zo ontzettend terug. Ze zijn echt dol op mij en als ik op reis moet voor mijn werk missen ze me echt. Heb ze dan aan de telefoon en dat is zo geweldig! Ik wil echt niets doen om dat te beschadigen.



Daarom ook mijn idee om het voor mezelf te houden. Nu merken ze echt niets van mijn frustratie. Ik houd het acceptabel voor mijn vrouw (laat haar wel merken dat ik meer wil maar maak de druk niet meer te hoog) zodat de kids niet gaan voelen dat het tussen pappa en mama niet goed zit. Want dat merken ze denk ik wel meteen.



Een grote balanceeract, als ik het zo lees. Kan niet goed gaan, zou ik zeggen als iemand anders dit zou schrijven.

Ik vind het een heel goede zaak Ties om je gezinsleven belangrijker te vinden dan je sexleven. Ik doe dat ook, met vallen en opstaan. Meestal vind ik het niet zo'n probleem dat ik geen sex heb (waar ik zelf iets aan heb), omdat ik een verder prima partner heb met dito gezinsleven, maar soms heb ik zware behoefte aan sexuele aandacht. Dan kan ik naakt en gewassen naast mijn man in bed gaan liggen en het initiatief nemen, maar verder dan een pijpbeurt (hij komt klaar en ik ben niet of nauwelijks aangeraakt!) komen we niet. Frustrerend......

Jeetje wat zijn we eigenlijk met veel!!!



Ik kom eerder uit een relatie waar de sex gem. 7 min duurde en vooral voor mijn ex bedoeld leek.... Toen iets meer dan jaar geleden een relatie waarin in aanvankelijk niet wist wat me overkwam en eindelijk ontdekte hoe het ook kan zijn en voor dat het echt begonnen was, was het weer over. Hij bleek een laag libido te hebben, behalve in de eerste paar maanden. Ook al in zijn eerdere relaties, familiekwaal , altijd al zo geweest en daar moest ik het mee doen. Dat bleek niet te gaan, er was net een hele wereld voor me opengegaan, de box van pandora kon niet meer dicht.......

Een en ander leidde tot veel spanningen en ik ontdekte gaanderweg nog meer donkere kanten van deze man. Dat heeft er toe geleid dat de relatie , die tochal een knipperlicht relatie geworden was, werd beeindigd. Ik ben er geloof ik niet de persoon naar zomaar met iemand te gaan sexen, dus toen mijn laatste vriend onlangs voorstelde langs te komen voor sex ben ik daar op ingegaan. Gek eigenlijk, hij wilde zelden of nooit, maar toen hij merkte dat hij de grip op mij verloren was, was dat het enige waarmee hij wist dat hij mijn aandacht nog kon vangen.



@Koolmeesje, wat goed dat je inmiddels dat gevoel weer terug hebt. Jammer als je gevoelens niet beantwoord worden



@Ties ik vind het bewonderenswaardig hoezeer je je lot accepteert, hoe veel je relatie en gezin je waard zijn. Ik hoop voor jou dat e.e.a. zich nog ten gunste keert........

Dankzij deze posts ben ik er weer veel meer over gaan nadenken. Punt is, ik houd van sex. Niets bijzonders, niets raars, maar ik houd van sex. Verschillende standjes en verschillende plaatsen. Ik houd er ook echt van als een vrouw (een beetje) vrouwelijk is gekleed. Hoeft echt niet altijd of ordinair maar het windt me wel op.



Dat heb ik nu niet. Mijn vrouw ligt het liefste stil en reageert op wat ik aangeef om te doen. Pijpen vindt ze maar beperkt leuk, alleen al van het idee van sperma gaat ze kokhalzen. En ook voor de rest heeft ze een heel beperkt repertoire.



Zal duidelijk zijn dat ik daar enorm op afknap. Heb al een paar keer geprobeerd om het initiatief te nemen en maar gewoon aan te geven wat ze moet doen. Ik weet wat ze wel en niet wil dus dat gaat op zicht redelijk goed. Maar na een paar keer zonder echt een reactie terug (en dan is mevrouw weer ongesteld waardoor ze sowieso 2 weken uit de running is), ben ik er wel klaar mee en doe ik het liever bij mezelf. Had ik al gezegd dat ik daar best goed in ben geworden?



Maar heb nu toch opnieuw besloten om het maar een beetje af te dwingen. En nu maar wat duidelijker aan te geven dat het echt zo moet gebeuren. Ik vind jurkjes en hakjes of laarzen leuk. Dan moet ze dat gewoon maar af en toe doen. Die lingeriesetjes die ik ooit gekocht heb en nu stof liggen te vergaren, moet ze ook weer gewoon gaan dragen. Die vaal geworden, grijze slipjes ga ik denk ik maar gewoon weggooien. Misschien ga ik zelfs zeggen dat ik wil dat ze die kousen of jarretels draagt. Niet alles tegelijk, maar ik wil wel iets hebben om naar uit te kijken!



Ik ga haar ondeugende, sexy sms'jes sturen om haar al eerder op de dag in de stemming te brengen. En 's avonds ga ik het gewoon doen. En dan niet pas in de slaapkamer.



Ik moet het echt een tijdje volhouden. En ik moet aangeven dat zij moet nadenken over hoe ze iets voor mij terug kan doen. Verras me een keer. Laat me eens sex hebben wat ik me over een jaar nog herinner. Ik heb nu zoveel meer herinneringen aan heerlijke, geile sex met mijn ex dan met mijn vrouw. Die herinneringen komen veel te veel terug en dat wil ik niet. En als ik niet aan mijn ex denk, dan is het wel aan een (getrouwde) vriendin van haar of een voormalige collega van mij.



Ik zit nu ook wel mezelf moed in te praten maar het is me duidelijk dat er iets moet gebeuren. Misschien ik te lief en te soft geweest en moet het gewoon afdwingen. Als ik cynisch ben: vrouwen vallen toch bij voorkeur op foute mannen.

.

ties1968 schreef op 31 juli 2011 @ 16:26:



Maar heb nu toch opnieuw besloten om het maar een beetje af te dwingen. En nu maar wat duidelijker aan te geven dat het echt zo moet gebeuren. Ik vind jurkjes en hakjes of laarzen leuk. Dan moet ze dat gewoon maar af en toe doen. Die lingeriesetjes die ik ooit gekocht heb en nu stof liggen te vergaren, moet ze ook weer gewoon gaan dragen. Die vaal geworden, grijze slipjes ga ik denk ik maar gewoon weggooien. Misschien ga ik zelfs zeggen dat ik wil dat ze die kousen of jarretels draagt. Niet alles tegelijk, maar ik wil wel iets hebben om naar uit te kijken!

Ties, als ik je een tip mag geven: ik ben een vrouw die absoluut van seks houdt, maar ik ga geen jurkjes of hakjes dragen, of lingerie of jarretels, omdat een man dat van mij eist. Als je je zo naar mij op zou stellen zou je bij mij bot vangen voor het hele seksgebeuren.



Ik ben het wel met je eens dat er iets moet gebeuren. Dat je vrouw het niet passief kan laten voortduren, omdat deze situatie onhoudbaar wordt. Dat jullie er samen aan moeten werken, zij dus ook, en dat ze daar van doordrongen moet zijn.



Maar haar dingen opleggen gaat denk ik averechts werken. Je kunt beter samen met haar bespreken hoe jullie dit samen aan gaan pakken, wat zij bereid is jou te geven, en wat zij graag van jou zou ontvangen.



Succes!

@Ties, je laatste zin moet ik helaas bevestigen.....:-(



@Pinacolada wat ben je lekker positief! Zo zou ik het ook wel kunnen volhouden denk ik, al is mijn behoefte ook groter.

Maar bij ons was er bijna geen intimiteit, geen knuffelen dat is bedreigend denk ik, mijn laatste partner kon daar niet tegen, vond alles kietelen...... In het begin niet, maar het schijnt als je net verliefd bent dat je lichaam een endorfine achtig stofje aanmaakt? Ik ben zelf juist heel erg knuffelig en heb dat echt nodig, alleen bij de sex werd er gezoend, dus misschien dat ik om die redenen ook meer verlangde naar sex, naar liefde....g een idee eigenlijk.

Mijn ervaring is dat je ook in een relatie behoorlijk eenzaam kunt zijn. Dat is eigenlijk mijn gevoel achteraf. Ik weet niet of de andere " genegeerden" dit ook zo beleven?

@Koolmeesje: ik weet dat je het goed bedoelt en deze reactie is daarom waarschijnlijk overbodig. Maar ik wil echt helemaal niet iets wat zijn niet ook wil. In de eerste plaats omdat zij er zelf ook nog is en dat heus wel aangeeft, en in de tweede plaats omdat ik zo niet in elkaar zit. Ben uiteindelijk te lief en te soft. Wat ik al eerder aangaf, denk echt dat als ik een foute man zou kunnen zijn, dan had ik het qua vrouwen een stuk makkelijker gehad.



Maar tegelijkertijd, ik mag toch wel aangeven wat ik wil, lekker vind en opgewonden van raak? Anders gaat het nooit gebeuren en alleen maar een spijkerbroek en trui wordt echt wel wat saai. Vind ik althans. Mijn vrouw geeft ook herhaaldelijk aan dat het bij haar niet vanzelf komt en dat ze af en toe echt wel een zetje van mij kan gebruiken. Ik heb dat lang (deels) als gemakzucht afgedaan. En ik denk echt dat ik snel genoeg door heb als het een no go is.



Realiseer me nu dat ik mezelf enorm aan het verdedigen ben. Niet nodig. Zal wel door het late tijdstip komen.

@Ties



Ik herken je situatie, je lijkt je te bevinden in het stadium waar ik 1 a 2 jaar geleden ook in zat. Ben zelf ook een man voor wie sexualiteit altijd een belangrijk onderdeel is geweest van mijn leven. Voor mijn vrouw is het een van de minst belangrijke dingen, zo lijkt het. Er lijkt bij haar schaamte voor haar eigen sexualiteit, vrouwelijkheid te zijn en ze is erg geremd. Dit lijkt voort te komen uit een zeer repressieve opvoeding en ook lijkt ze het erg moelijk te vinden haar eigen aandeel in dit soort zaken te kunnen zien, laat staan er pro-actief wat aan te veranderen. Ze is tevens een erg rationele vrouw die moeite heeft met het loslaten van controle.

Wat me opvalt zijn de gelijkenissen die je beschrijft en ik herken je frustraties. Hoewel ik natuurlijk niet weet of jouw vrouw erg op die van mij lijkt, maar als dat zo is, wil ik je het volgende toch meegeven, omndat ik denk dat je in dezelfde vicueuze circel gaat komen als waar ik jaren in heb gezeten, nl: bespreekbaar maken/alle iniatief nemen, teleurgesteld worden omdat er geen verandering bij de partner komt danwel hetgeen weer geheel inkakt als je zelf wat minder gas geeft en vervolgens frustratie hierover. Dan wordt het weer een keer bespreekbaar gemaakt en begint de cirkel opnieuw.

Vorig jaar hebben mijn vrouw en ik het er weer eens over gehad, waren het eens dat we ingekakt waren. We zouden nieuwe dingen gaan bedenken en proberen. Wat daarna gebeurde was wat het grootste gedeelte van onze relatie gebeurde. Ik was druk met bedenken, erover lezen, fantasieen gestalte geven, sms-en met fotos etc. Mijn vrouw kwam niet verder dan 1x in de zoveel tijd benoemen “ik heb wel zin”, en verder alle iniatief bij mij te laten. De twee keer dat we het het afgelopen jaar hebben gedaan waren inhoudsloos, afstandelijk en ik van enige passie heb ik niets gemerkt. De handvaten die ze me vroeg en ik haar gaf bleven onbenut, de lingerie en kleding die ik de afgelopen jaren voor haar heb gekocht (mede omdat zij haar vrouwelijkheid zei te willen onderzoeken) ligt voor het grootste deel te verstoffen in de kast.

Mijn punt beste Ties (en ik hoop dat ik in jouw geval ongelijk heb) is dat je aan een dood paard kunt trekken tot je een ons weegt, er zal geen beweging in komen. Oftwel. Zolang jouw vrouw jullie sexleven niet als problematisch ervaart, zolang zij niet het gevoel van gemis heeft etc, zal er van haaruit niet veel veranderen, hooguit van zeer tijdelijke aard. Iemand moet zelf het gevoel hebben en gemotiveerd zijn om dingen te veranderen en hier wat mee doen, de ander kan dat niet in zijn eentje.

Ik kan je het boek van Ester Perel aanraden “Erotische Intelligentie”. Het heeft mij geholpen om te onderzoeken wie ik in sexueel opzicht ben en wat ik wil. Ook herkende ik veel in mijn relatie. Mijn vrouw zou het boek ook lezen , maar zoals verwacht ligt het nog steeds onderaan de stapel en dienen zich telkens nieuwe andere boeken over opvoeding etc aan die kennelijk eerst moeten worden gelezen.

Bij mij heeft het er toe geleid dat ik inmiddels zelf helemaal geen zin meer heb in sex, heb er zelfs een flinke afkeer van gekregen. Ik kan het immers alleen nog maar associeren met de teleurstelling en frustratie. De rollen zijn hier dus min of meer omgedraaid, op de spaarzame momenten dat mijn vrouw toenadering zoekt, krijgt ze nu van mij een ‘Nee dank je’ te horen. Wederom opvallend hierin is dat in de periode sinds ons laatste smaakloze vluggertje (wat dat is hoe het hier gaat als het een keer van sex komt) 7 maanden geleden mijn vrouw niet in haar sexuele gedrag niet veranderd is hoewel ze wel benoemd dat ze het jammer vindt dat er niets meer gebeurd. Ze onderneemt echter geen iniatief tot een gesprek hierover om bv te horen hoe het komt dat ik nooit meer wil. Ik kaart het niet meer aan, vindt dat ik in ons huwelijk genoeg het iniatief tot gesprekken en tot verijking van ons sexleven heb genomen en zoals ik al zei, inmiddels voel ik bij sex alleen maar afkeer. Je vraagt je misschien af waarom ik ondanks deze situatie nog steeds bij mijn vrouw ben? Omdat ik twee jonge kinderen heb van wie ik geen dag wil missen en ik ondanks alles heel erg veel van mijn vrouw hou en oud met haar wil worden. Natuurlijk had ik gehoopt dat mijn sexleven er heel anders uit zou zien, maar het is voor mij nu eenmaal zo dat de pro’s teveel opwegen tegen minder leuke dingen.

Ties, laat in ieder geval niet telkens de bal terugspelen op jouw helft, het is voor de partner nl een makkelijke manier om zelf niet in actie te hoeven komen. Maak duidelijk dat het een gezamenlijk probleem is en dat ook zij verantwoordelijk is voor het aandragen van oplossingen. Mocht het bij jou net zo zijn als bij mij en is dat gezamelijke verantwoordelijkheidsgevoel niet aan de orde, dan zal je denk ik moeten gaan kijken wat je zelf met de situatie wil en hoe je verder wil.

Hmm. Beetje lang en misschien soms wat wazig verhaal geworden (kinders kijken telkens over mijn schouder mee  )



In ieder geval veel succes en ik blijf je ervaringen volgen 

Als ik de reacties allemaal zo lees lijken we uit 2 groepen te bestaan. De vrouwen die te kort komen, de mannen die te weinig sex hebben. Volgens mij zijn de vrouwen die aan deze discussie deelnemen omdat ze te weinig sex hebben, vooral vrouwen zonder (jonge) kinderen. De mannen die geen of weinig sex hebben zijn vooral getrouwd/samenwonend en hebben een jong gezin. Het lijkt erop dat vrouwen zodra ze de kinderen hebben geen sex meer nodig hebben, of door hun drukke gezinsleven gewoonweg geen puf meer of zin meer in sex. Dit lees ik ieder geval bij Wouter, Ties en Daedalus.



Ik ben in dit topic nog geen klagers tegengekomen van vrouwen met een druk jong gezin die vinden dat ze te weinig sex hebben. Mannen zouden de relatie in ieder geval verlaten als er geen kinderen waren en geen sex binnen de relatie? Ik heb er wel begrip voor, maar als de kinderen later de deur uitzijn, blijf je op middelbare leeftijd zitten met iemand met wie je nagenoeg geen intimiteit hebt?? Moeilijk moeilijk! En zo zonde, sex is zo leuk...........

Esje, interessante samenvatting. Het lijkt wel te kloppen ja. Dus mannen blijven voor hun kinderen, en vrouwen blijven voor hun relatie.....

Nou ja, jij en ik niet dan. Maar waarschijnlijk hebben wij het langer volgehouden dan de meeste mannen zouden hebben gedaan.



Heb jij jouw ex nog gezien? (Of gehoord of gen**kt? ). Ik ben echt benieuwd of hij nou wel over de brug komt om jou te binden.



Van mij nog steeds geen nieuws. Ruim 5 weken alweer. Ik moet zeggen, het is wel een bijzonder gevoel als iemand je huis en je leven uit wandelt en zich niet verwaardigt om ook nog maar een keer iets van zich te laten horen. Voelt heeeeeeel erg afgedankt...... en minachtend. Blijkbaar ben ik NIETS waard.





Ties, hoe is het met jou? Heb al met je vrouw gepraat? Enne...tuurlijk hoef je je niet te verantwoorden! Ik geef soms graag ongevraagd advies, dat is alles..... betekent niet dat ik je aanval ofzo hoor.





Hoe is het met de rest?

Gaat en het gaat. Misschien is de vakantie niet het juiste moment om wat te veranderen. Ik ben wel vol goede moed maar met 3 kids blijft het toch wel een werkvakantie. De vrouw geeft wel aan dat ze nu even niets extra's aan haar hoofd wil hebben. Ach, het moet toch een vakantie zijn dus laat ik het maar. Zie jammer genoeg wel een paar erg leuke/mooie moeders op het strand. Ben dan weer ineens zo jaloers op hun mannen of partners.



@Daedalus: vind het heel erg om jouw ervaringen te lezen. Kan alleen maar hopen dat het voor mij niet het geval is. Denk dat ik het boek ga bestellen. En in de tussentijd misschien toch maar een keer voor betaalde sex. Is ook niet het antwoord, maar dan heb ik ten minste iets. (Dit weekend sex gehad. Na zo'n 15 minuten niet langer opgehouden en kom ik klaar, blijkt mevrouw al 3 keer een orgasme te hebben gehad. Ik had wel door dat ze het lekker vond maar 3x een orgasme was echt compleet aan me voorbij gegaan. Laat toch eens iets merken, probeer ik dan duidelijk te maken. Het is maar een spelletje, lekker, en doe althans een beetje mee.) Hoe doe jij het dan? Er moet toch iets ter vervanging van sex met je eigen vrouw komen?



@Koolmeesje: Ik ben echt blij met alle opmerkingen en suggesties. Is een gewoonte van om me te snel te willen verdedigen en die raak ik helaas niet zo makkelijk kwijt. Zeker niet over een onderwerp als deze waar ik me toch al zo kwetsbaar over voel.

Ties, typisch dat ze dat dan niet laat merken. Wat ik me ook afvraag: als jouw vrouw op vakantie aangeeft dat ze nu niets extra's aan haar hoofd wil hebben, dan zal dat toch in het dagelijks leven niet veranderen? Ik vind dat eerlijk gezegd een beetje "te makkelijk" van haar. Is zij er wel van doordrongen hoe groot het probleem is? Ik bedoel: betaalde seks overwegen is echt niet niks.



Hoe is het verder met iedereen?



Met mij gaat het matig. Ik ben meer bezig met het verdriet om de verbroken relatie dan met seks. Gisteren was de mogelijkheid er met sv maar ik had echt geen zin.

@ties1968: Je vrouw doet zichzelf ook tekort, alleen beseft ze dit zelf nu (nog) niet. Dat boek van Ester Perel kan jullie zeker helpen, om te doorzien waar het misgaat.

Ik was ook ook lange tijd in een seksuele winterslaap, vermeed op het laatst elke intimiteit, om geen nee te hoeven zeggen. En als het dan gebeurde was het een mechanische toestand, zonder passie. Uiteindelijk ben ik wakker geschud doordat mijn man de alarmbel luidde: als er niets veranderde, zou hij seks maar buiten de deur moeten gaan zoeken. Daar schrok ik zo van, dat mijn ogen open gingen. Ik zag het niet langer als zijn maar als ons probleem. Door veel met elkaar te praten, lezen en er gewoon weer meer mee bezig te zijn, is mijn belangstelling en zin in seks en erotiek teruggekomen.

Achteraf was het beter geweest als hij niet zo lang had gewacht. We hebben veel kostbare tijd verspeeld, maar hebben die naderhand goed ingehaald. Wacht dus niet te lang en confronteer haar met je nood!

@Daedalus: ik had gehoopt dat je inmiddels een ander verhaal kon vertellen, maar niet dus. Rot voor je....

Ja, dat herken ik ook wel. Ben zelf iemand voor wie sex meer is dan de daad alleen. Voor mij is sex iets waar je elke dag wel op een of andere manier mee bezig bent, een voortdurend voorspel zeg maar. Voor mijn vrouw is het net andersom, lijkt het. 1x in de zoveel weken even gauw een vluggertje, waarbij er van haar uit weinig uitgaat. Ze lijkt zich niet over te kunnen geven aan daadwerkelijke passie. Als ik erover nadenk, ken ik haar alleen ‘hitsig’, maar ongegeneerd ‘geil’…nog niet mogen meemaken. Als we het over ons sexleven hebben en ik haar vertel wat ik mis, wat ik nog zou willen, vraag wat haar fantasieen zijn, wat zij zou willen, wordt het veelal geblocked met: dat wil ik niet, dat lijkt me niks, ik heb geen fantasieen, zo ben ik nou eenmaal niet en de woorden “ja, maar….” Vallen dan ook veelvuldig. Ik heb in onze relatie (vind ik) erg mijn best gedaan om haar horizon te verbreden, heb daar veel tijd, energie en geld in gestoken. Het is echter alsof je een natte krant probeert aan te steken. Het rookt even wat, maar het dooft direct als je de vlam er even afhaalt.

Bij ons is dus het probleem dat we een totaal verschillende sexualiteit hebben. Voor mij is sex (of was) iets wat bij het dagelijkse leven hoort, een gezamelijke ontdekkingstocht. Iets wat ik met al mijn zintuigen wil ervaren, mijn fantasieen en grenzen ontdekken, samen genieten en ongeremd opgaan in elkaar. Voor mijn vrouw lijkt het een van de minst belangrijke dingen in het leven, er is altijd wel iets anders wat belangrijker is. Ik heb daar wel mijn ideeen over, maar ze komt helaas uit een familie waar ze bij problemen vooral met de vinger naar een ander wijzen en zeer slecht in staat zijn tot zelfreflectie. De bal wordt dan vrijwel direct teruggespeeld of er wordt direct een reden gegeven waarom iets niet kan. Lukt het je dan om je door deze rookgordijnen niet te laten aftroeven, dan volgt er uiteindelijk ‘non-actie’. Om dit te illustreren met een voorbeeld: Mijn vrouw heeft prachtige benen (ben een echte benen-man), ik zie haar dus graag in panties, kousen en op hakken. Toen ze merkte dat mijn libido anderhalf jaar geleden minder werd, vroeg ze wat ze kon doen om me daarmee te helpen. Ik herinnerde haar aan mijn ‘fetish’ en dat ik dacht dat dat vast wel effect had. Hierop antwoorde ze “ja maar. Ik krijg momenteel zo’n uitslag op mijn billen van panties”, “dan kun je toch kousen proberen, er liggen er genoeg in de kast, heb zelfs echte vintage voor je gekocht, “ja, maar die plastic jarretelgordels gaan zo gauw los, vindt ik niet praktisch”, dus kocht ik een goeie jarretelgordel voor haar, een met 6 jarretels met metalen clipjes. Die heeft ze welgeteld 2x gedragen, de laatste keer was een jaar geleden. Heb prachtige nette pumps voor haar gekocht van het merk “Cole Haan” omdat deze erom bekend staan dat er goed op te lopen is en er zeer stijlvol uitzien. Maar ja, “Die zou ik alleen bij speciale gelegenheden dragen” (en die zijn er kennelijk de afgelopen 2 jaar niet geweest, ze zitten nog steeds ongedragen in de doos) En zo gaat dat al jaren. Van haaruit komt er niets spontaans, geen eigen ideeen of inbreng en bijna alles wat ik aandraag wordt afgeketst of ‘vergeten’.

Uiteindelijk begon ik steeds meer te merken dat ik een afkeer kreeg van sex. Momenteel is het zo dat ik een vrouw nog wel heel erg aantrekkelijk kan vinden, maar dat ik bij het idee dat ik sex zou hebben met haar direct denk”Bah, nee bedankt”, niet verwonderlijk, ik kan sex immers alleen nog maar associeren met afwijzing, teleurstelling en frustratie. En hoewel mijn inmiddels eigen dode libido natuurlijk niet is wat wenselijk is, het is 1000x minder zwaar dan dagelijks de frustratie en boosheid te voelen. Bizar is wel is de houding van mijn vrouw, was ik volgens haar eerst “zo erg op sex belust” (wat volgens de literatuur en internet artikelen allemaal nog wel schijnt mee te vallen), krijg ik nu te horen “je hebt nooit meer zin”

Af en toe maakt mijn vrouw nog wel een toespeling, ik ga er echter niet meer op in, omdat ik weet dat de hele vicueuze circel dan weer van voren af aan begint, en het gevoel wat daar bij hoort, wll ik nooit meer, daar ga je echt kapot aan. Ik heb mijn handen er vanaf getrokken. Heb met name erg veel meedelijden met haar. Ze zit zo vast in haar eigen slechte zelfbeeld en geremdheid en laat angst en onzekerheid de rode draden in haar leven zijn, het beperkt haar enorm en ze zou zoveel meer kunnen zijn. Maar zoals ik al eerder schreef, mensen kunnen alleen veranderen, zich ontplooien, hun belemmerende patronen doorbreken als ze zelf inzien dat deze aan de orde zijn en ze hier zelf verandering in willen.

Ik lees al jaren topics met deze strekking, post er af en toe zelfs wat in, maar de bottomline is dat er aan de partner zonder zin gemiddeld niks verandert.



Intussen ben ik 55, hou van mijn vrouw, maar mijn huwelijk is zo goed als seksloos en al jaren en jaren. De één of soms wel twee keer paar maand dat ze wel even wil, komen er op neer dat ze op haar rug ligt en het zelfs wel lekker vindt maar verder is dat het ongeveer. Initiatief hoef ik niet te verwachten. Ik geloof dat ze in 30 jaar huwelijk me ooit eens één keer, jaren en jaren terug heeft wakker gemaakt voor seks.



Ik heb eigenlijk wel zo'n beetje alles geprobeerd wat aangeraden wordt. Praten praten en praten, maar na zoveel jaar is alles eigenlijk wel gezegd en wat hierboven ergens gezegd wordt: het wordt trekken aan een dood paard.



Ik hoop nog wel op verandering, maar tegen beter weten in.



Ook alweer jaren terug gekozen dan maar buiten mijn huwelijk te zoeken wat er binnen niet was. Paar keer iemand voor een tijdje gehad. Stiekem, want er viel niet over te praten. Nu alweer een paar jaar niets, maar ben eigenlijk toch maar weer beetje op zoek naar iemand, liefst in gelijke omstandigheden... Je moet wat he...

Mannen (en Beukenootje), als ik jullie zo lees ben ik toch blij dat ik eruit ben gestapt. Ik heb gewoon geen zin om genoegen te moeten nemen met zo weinig of geen seks.

Maar ik heb geen kinderen, dus mijn situatie is heel anders.



Daedalus, ik kan me goed voorstellen dat het nu voor jou veel beter vol te houden is nu jouw eigen libido verdwenen is. Wel erg, maar beter dat dan constant verlangen, zoals Ties nu tijdens zijn vakantie. Heb ik ookgehad. Om gek van te worden.



Tja, trekken aan een dood paard, dat was het bij mijn ex ook wel. Hij begon dan wel eens, maar hij deed het alleen voor mij. Resultaat: wat zoenen, hij bleef een slappe houden dus hij vingerde mij en dat was het. Beffen was er ook niet bij. Nou, na een paar keer had ik deze vorm van seks met hem ook wel gezien.



Nu ben ik single en seksloos, maar dat is minder erg omdat ik er niet meer aan vast zit. Alles mag weer en dat is heel bevrijdend.



Succes iedereen.





Esje, Wouter, hoe is het toch met jullie??

En Leclair en Breezerananas?

Hallo weer

Ik lees heel veel overeenkomsten in de posts van Daedalus en Alex48.

Wat Esje zegt over mannen met en zonder kinderen klopt denk ik ook ik hoor het van mannen om mij heen met kinderen heel vaak.

Inmiddels lekker met vakantie in Gelderland hoopte ik dat het onderwerp nog maar weer eens besproken kon worden maar alles gaat weer om haar toestand waar ze aan wil werken en de psycholoog. Ze wil volgens mij een recept voor anti depressiva.

Ik heb aangegeven dat het al jaren om haar draait en haar probleempjes, op het werk, haar familie en sexprobleem. Wanneer draait het eens om mij zeg ik dan. Er komt geen antwoord, ja alleen dat ik het dan maar elders moet zoeken of dat we dan maar uit elkaar moeten gaan. Of totale stilte als ik het onderwerp weer eens aan zwengel.

Het is zoals eerder gezegd trekken aan een dood paard.

De stap van Alex48 kan ik dan ook volledig begrijpen.

Stilletjes hoop ik wel eens dat ik een leuk contact opbouw met een andere vrouw, kijk zelfs nu op vakantie wel eens om me heen in het zwembad ipv naar vrouw en kinderen.

Ben echt serieus bang dat mijn situatie de richting van Daedalus op gaat. Om eerlijk de waarheid te zeggen, wil echt heel graag sex met mijn vrouw en hoop echt dat het goed komt (beter gezegd, weer eens normaal wordt) maar tegelijkertijd ben ik er ook echt wel een beetje klaar mee. Ik kan eigenlijk echt niet meer volhouden dat zij me op dit moment nog echt opwindt. Ben eigenlijk ook gewoon boos en vind dat zij echt een en ander moet doen voor mij om het weer in balans te krijgen. Vind ook eigenlijk dat ik daar recht op heb. Maar ja, de kans daarop is ongeveer net zo groot als een hittegolf in Nederland de komende dagen.



Blijft natuurlijk wel zo dat uiteindelijk mensen blijven zoals ze zijn en niet veranderen. Daarom zullen deze discussies voor het grootste deel wel blijven zoals ze zijn. Begrijp wat Koolmeesje zegt en voor haar positie klopt het zeker. Zonder kinderen had ik er denk ik allang een eind aan gemaakt. Liever alleen en geen sex dan met iemand en geen sex. Maar ja, heb net 2 heerlijke weken vakantie mijn twee zoontjes en 1 dochtertje gehad. Ik houd zo verschrikkelijk veel van ze en ze maken me zo gelukkig. Niet alleen kan ik niet zonder ze maar ik wil ook niet iets doen wat hun jeugd beschadigt. Klinkt slap, maar ze zijn nog zo jong. En ik durf echt wel te zeggen dat ze er nu niets van merken. Puur omdat ik de confrontatie uit de weg ga. En voor hen ben ik ook echt wel bereid dat te doen.



Heb overigens net het boek van Ester Perel besteld. Verschillende mensen hier raden het aan. Ben erg benieuwd. Mijn vrouw is erg rationeel, laat haar emoties weinig ruimte (maar heeft ze absoluut wel!). Zo maar geloven of accepteren doet ze niet, maar als het in een boek is geschreven dan maak ik meer kans. Ga het eerst maar eens zelf lezen.



En ondertussen. Ik wil gewoon sex. En dan wel met iemand die mij fysiek opwindt. Anders kan ik het net zo goed bij mezelf doen. Alex48: je had het over een paar keer iemand buiten de deur. Lijkt mij heerlijk, al is het maar voor even. Ga het eens via internet proberen want om nou weer de kroeg in te duiken of zoiets. Heb ik bovendien ook niet echt de tijd voor. Als iemand een betere suggestie heeft dan hoor ik het heel graag.

Jeetje mannen, wat zijn jullie met veeeel!

Wat mij heel erg geholpen heeft met het accepteren van het geen-sex-hebben is het te zien als een keuze. Ik heb er immers zelf voor gekozen dat ik mijn gezin belangrijker vind dan mijn zin in sex, dan is de consequentie dat ik dus geen sex heb waar ik van geniet. Dat vind ik heel erg jammer, maar is op deze manier mijn eigen keuze geworden in plaats van 'de schuld van mijn man' en die gedachte maakt het allemaal een stuk draaglijker.

Ik herken jullie verhalen heel erg, hoewel ik dus een vrouw ben van nog geen 40 met het kleine kinderen stadium al achter de rug. Van mij hoeft sex niet meer zo nodig, voorheen raakte ik nogal van de kaart als we sex hadden, want dat hebben we regelmatig en ik weeeeer teleurgesteld werd(mijn man wil wel sex, maar alleen op zijn manier en dat is klaar na hooguit 3 minuten), zelfs daar ben ik aan gewend geraakt en doet het me niet zoveel meer.

Maar ik geef het eerlijk toe, ik denk nog elke dag aan die ene keer dat ik ben vreemggegaan, en dat is alweer bijna 7 jaar geleden. Wat zou ik dát graag overdoen, maar ik durf het niet..... (en ik vind meestal dat dat maar goed is ook, haha)