Seks
alle pijlers
Kiezen voor zekerheid of onzekere toekomst?
donderdag 5 juli 2012 om 23:16
Hey, ik ben nieuw hier. ik probeer morgen mijn verhaal te plaatsten, is nogal lang.
Ik hoop hier een beetje steun en raad te vinden want ik ben ten einde raad.
Heb een minnaar maar moet beslissen voor wie ik ga.
Dit moet van mijzelf want ik ben het liegen en bedriegen meer dan moe.
Maar nu slaat de twijfel toe: Wat voel ik juist na een jaar?
Is het lust, de spanning, of zie ik hem echt zo graag en wil ik er voor gaan.Kies ik voor mijn zeker leventje of kies ik voor een onzekere toekomst?
Wie heeft de stap ooit gezet en had deze vragen ook.
sorry, heb soms het gevoel dat ik gek word van het piekeren.
Morgen in ieder geval mijn gans verhaal
Ik hoop hier een beetje steun en raad te vinden want ik ben ten einde raad.
Heb een minnaar maar moet beslissen voor wie ik ga.
Dit moet van mijzelf want ik ben het liegen en bedriegen meer dan moe.
Maar nu slaat de twijfel toe: Wat voel ik juist na een jaar?
Is het lust, de spanning, of zie ik hem echt zo graag en wil ik er voor gaan.Kies ik voor mijn zeker leventje of kies ik voor een onzekere toekomst?
Wie heeft de stap ooit gezet en had deze vragen ook.
sorry, heb soms het gevoel dat ik gek word van het piekeren.
Morgen in ieder geval mijn gans verhaal
vrijdag 6 juli 2012 om 12:17
Die zaak is eigenlijk een droom die ik al 20 jaar geleden wou.
Ben al 19 jaar thuis, werk nu in de zaak van mijn man.Mocht niet buitenhuis werken omdat hij vindt dat al wat ik extra verdien rechtstreeks naar de belastingen gaat.
Ondertussen drie kids gekregen plus werken in de zaak, dus van eigen zaak was geen sprake meer.
Besef eigenlijk dat die zaak voor mezelf een vlucht is. Kids zijn nu groot genoeg en wil terug onder de mensen komen...
Geld is geen probleem.
Ben al 19 jaar thuis, werk nu in de zaak van mijn man.Mocht niet buitenhuis werken omdat hij vindt dat al wat ik extra verdien rechtstreeks naar de belastingen gaat.
Ondertussen drie kids gekregen plus werken in de zaak, dus van eigen zaak was geen sprake meer.
Besef eigenlijk dat die zaak voor mezelf een vlucht is. Kids zijn nu groot genoeg en wil terug onder de mensen komen...
Geld is geen probleem.
vrijdag 6 juli 2012 om 12:24
Begrijp je ook dat deze man misschien de zoveelste vlucht is?
Kijk, het is heel vervelend dat je van je man niet zoveel mocht. Echter ben je al heel erg lang volwassen en verantwoordelijk voor jezelf. Je bent zelf 19 jaar thuis gebleven.
Hopen dat je niet in de schulden komt is naief. Je moet ZORGEN dat je niet in de schulden komt. Wat ga je doen zonder eigen zaak?
Kijk, het is heel vervelend dat je van je man niet zoveel mocht. Echter ben je al heel erg lang volwassen en verantwoordelijk voor jezelf. Je bent zelf 19 jaar thuis gebleven.
Hopen dat je niet in de schulden komt is naief. Je moet ZORGEN dat je niet in de schulden komt. Wat ga je doen zonder eigen zaak?
vrijdag 6 juli 2012 om 12:29
vrijdag 6 juli 2012 om 12:31
Misschien moet je eerst de relatie met de derde man in dit verhaal eens kritisch onder de loep nemen: die met je god.
Zo te lezen zit je vast in een nogal verstikkende gemeenschap, waar al je privézaken door de kerk beoordeeld worden en waar afwijkend gedrag bestraft wordt met uitstoting. Je man beslist blijkbaar voor je of je mag werken of niet.
Ga eerst een na of je niet vooral van die god afmoet (en de beperkende levensstijl die daarbij hoort), en bedenk dan of je huwelijk ook zonder religie een basis heeft, en of je zonder de gemeenschap waarin je bent opgegroeid kunt en wilt leven.
Het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat zowel dat bedrijf als je minnaar een vlucht zijn. Als je je leven zo overhoop denkt te moeten gooien, kun je maar beter precies weten waarom en voor wie.
Zo te lezen zit je vast in een nogal verstikkende gemeenschap, waar al je privézaken door de kerk beoordeeld worden en waar afwijkend gedrag bestraft wordt met uitstoting. Je man beslist blijkbaar voor je of je mag werken of niet.
Ga eerst een na of je niet vooral van die god afmoet (en de beperkende levensstijl die daarbij hoort), en bedenk dan of je huwelijk ook zonder religie een basis heeft, en of je zonder de gemeenschap waarin je bent opgegroeid kunt en wilt leven.
Het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat zowel dat bedrijf als je minnaar een vlucht zijn. Als je je leven zo overhoop denkt te moeten gooien, kun je maar beter precies weten waarom en voor wie.
vrijdag 6 juli 2012 om 17:59
Een paar dingen vallen me op in je verhaal.
Je maakt heel duidelijk onderscheid tussen de gemeenschap en je geloof. De gemeenschap zal wellicht vinden dat dat onderscheid niet zo groot is. Is scheiding echt onmogelijk in die gemeenschap? Zondemeer zou je het kunnen vergelijken met een verhuizing. Dan moet je ook een nieuwe groep mensen leren kennen.
Merk je ook dat je blik naar je man gekleurd is doordat je een minnaar hebt, en daarom naar bepaalde dingen toe redeneert?
Oh ja, en dat opbiechten aan iemand zou ik alleen overwegen als je jezelf daar beter door voelt. Niet omdat het hoort. Ik zou het nooit opbiechten, maar de last gewoon dragen.
Je maakt heel duidelijk onderscheid tussen de gemeenschap en je geloof. De gemeenschap zal wellicht vinden dat dat onderscheid niet zo groot is. Is scheiding echt onmogelijk in die gemeenschap? Zondemeer zou je het kunnen vergelijken met een verhuizing. Dan moet je ook een nieuwe groep mensen leren kennen.
Merk je ook dat je blik naar je man gekleurd is doordat je een minnaar hebt, en daarom naar bepaalde dingen toe redeneert?
Oh ja, en dat opbiechten aan iemand zou ik alleen overwegen als je jezelf daar beter door voelt. Niet omdat het hoort. Ik zou het nooit opbiechten, maar de last gewoon dragen.
vrijdag 6 juli 2012 om 19:55
Wat dirk zegt over dat je blik is gekleurd (vertroebeld) door de minnaar en die redenatie.......ik ben het daarmee eens.
Deze situatie wil je niet meer, en dan doet zich een kans voor in de vorm van een minnaar. Dan wil je graag dat alles zo gaat zoals jij in je hoofd hebt. Je hebt een bepaalt plaatje in je hoofd van hoe je het niet meer wil, en nu lijkt het zo dat je een mogelijkheid hebt om dat plaatje te vullen zoals jij wil. Maar is dat de realiteit? En wat als dat niet loopt zoals jij zou willen? Ja, het is denk ik ook een vlucht. Een vlucht uit een situatie waar jij je niet gelukkig in voelt. Nu kun je ontsnappen, denk je! Maar die minnaar is een escape, uit de werkelijkheid. Wegrennen van de problemen is makkelijk, maar levert nieuwe problemen op. Iets doen aan je huidige situatie is effectiever en geeft jou een fijner gevoel. En niet alleen jou, maar ook je man. Dit is korte termijn bevrediging, even zal het heerlijk voelen. Maar blijft dit zo?
Deze situatie wil je niet meer, en dan doet zich een kans voor in de vorm van een minnaar. Dan wil je graag dat alles zo gaat zoals jij in je hoofd hebt. Je hebt een bepaalt plaatje in je hoofd van hoe je het niet meer wil, en nu lijkt het zo dat je een mogelijkheid hebt om dat plaatje te vullen zoals jij wil. Maar is dat de realiteit? En wat als dat niet loopt zoals jij zou willen? Ja, het is denk ik ook een vlucht. Een vlucht uit een situatie waar jij je niet gelukkig in voelt. Nu kun je ontsnappen, denk je! Maar die minnaar is een escape, uit de werkelijkheid. Wegrennen van de problemen is makkelijk, maar levert nieuwe problemen op. Iets doen aan je huidige situatie is effectiever en geeft jou een fijner gevoel. En niet alleen jou, maar ook je man. Dit is korte termijn bevrediging, even zal het heerlijk voelen. Maar blijft dit zo?
zaterdag 7 juli 2012 om 09:54
Julus?
Weet je hoe het is om in een geloofsgemeenschap te zitten, er uit te willen , alles maar dan ook alles en iedereen te verliezen als gevolg?
Al mijn vrienden, zijn bij dat geloof. Ook bijna heel mijn familie.
Als ik kies voor mijn echtgenoot en breek met de minnaar waar ik oprecht van hou, kan ik niet anders dan alles te gaan opbiechten in de geloofsgemeenschap.
Maar dan begint de misérie pas.
Evt terug de draad opnemen met echtgenoot zou misschien nog gaan en zoals iemand hier al eens zei, ik zou de vracht wel dragen en zwijgen maar dat geloof hangt samen met mijn huwelijk. Het is een rode draad door ons leven.
Weet je hoe het is om in een geloofsgemeenschap te zitten, er uit te willen , alles maar dan ook alles en iedereen te verliezen als gevolg?
Al mijn vrienden, zijn bij dat geloof. Ook bijna heel mijn familie.
Als ik kies voor mijn echtgenoot en breek met de minnaar waar ik oprecht van hou, kan ik niet anders dan alles te gaan opbiechten in de geloofsgemeenschap.
Maar dan begint de misérie pas.
Evt terug de draad opnemen met echtgenoot zou misschien nog gaan en zoals iemand hier al eens zei, ik zou de vracht wel dragen en zwijgen maar dat geloof hangt samen met mijn huwelijk. Het is een rode draad door ons leven.
zaterdag 7 juli 2012 om 12:00
Knijn?
Nee, dat kunnen wij niet weten en dat hoeft ook niet. Jij hebt deze puinbak veroorzaakt en je zal zelf op de blaren moeten zitten.
Je hebt 4 keuzes.
Blijf bij je man, houd je mond en bid heel hard voor vergeving.
Blijf bij je man, vertel de waarheid en aanvaard de consequenties.
Kies voor je minnaar en aanvaard de consequenties.
Ga alleen verder en aanvaard de consequenties.
In mijn optiek zijn dit de keuzes. Kan je heel hard gaan lopen tutfiepen over geloof en gemeenschap en weet ik het maar daar hebben wij geen oplossing voor. Neem een keuze vanuit je hart en de praktische oplossingen zullen zich wel aandienen. Ben heel benieuwd wat je nou eigenlijk van ons verwacht...
Nee, dat kunnen wij niet weten en dat hoeft ook niet. Jij hebt deze puinbak veroorzaakt en je zal zelf op de blaren moeten zitten.
Je hebt 4 keuzes.
Blijf bij je man, houd je mond en bid heel hard voor vergeving.
Blijf bij je man, vertel de waarheid en aanvaard de consequenties.
Kies voor je minnaar en aanvaard de consequenties.
Ga alleen verder en aanvaard de consequenties.
In mijn optiek zijn dit de keuzes. Kan je heel hard gaan lopen tutfiepen over geloof en gemeenschap en weet ik het maar daar hebben wij geen oplossing voor. Neem een keuze vanuit je hart en de praktische oplossingen zullen zich wel aandienen. Ben heel benieuwd wat je nou eigenlijk van ons verwacht...
zaterdag 7 juli 2012 om 14:48
Roos, ik lees heus wel jullie tips en denk er ook over na.
Ik bedoel dat ik niets verwacht in die zin dat IK het ben die uiteindelijk zal moeten beslissen en niet jullie.
Dus ik kan wel luisteren en sommige raad opvolgen maar iemand die verliefd is leest graag wat ze graag wil horen hè
Begrip? Tja, ik druk me terug niet goed uit.
Wie kan nu op begrip rekenen als ze groot in de fout gaat...
Ik bedoel dat ik niets verwacht in die zin dat IK het ben die uiteindelijk zal moeten beslissen en niet jullie.
Dus ik kan wel luisteren en sommige raad opvolgen maar iemand die verliefd is leest graag wat ze graag wil horen hè
Begrip? Tja, ik druk me terug niet goed uit.
Wie kan nu op begrip rekenen als ze groot in de fout gaat...
zaterdag 7 juli 2012 om 14:56
Nou, ik begrijp je situatie wel maar ik vraag me af wat jij hebt aan ons eventuele begrip. Met meehuilen ben jij niet geholpen. Je bent iets aangegaan, wetende dat je daar grote problemen mee zou krijgen . Met je man, je geloof, je gemeenschap. Toch heb je die keuze gemaakt en het is niet terug te draaien. Je kan nu alleen maar naar de toekomst kijken en je zal knopen door moeten hakken.
zaterdag 7 juli 2012 om 15:23
:
Roos, ik lees heus wel jullie tips en denk er ook over na.
Ik bedoel dat ik niets verwacht in die zin dat IK het ben die uiteindelijk zal moeten beslissen en niet jullie.
Dus ik kan wel luisteren en sommige raad opvolgen maar iemand die verliefd is leest graag wat ze graag wil horen hè
Begrip? Tja, ik druk me terug niet goed uit.
Wie kan nu op begrip rekenen als ze groot in de fout gaat...
Jij hebt een grote fout begaan, die ik ook heb begaan, leef ermee, van wie verwacht je begrip?
Vreemdgaan is niet goed, vreemdgaan verdient geen schoonheidsprijs, maar je bent ook geen in en in slecht mens. Er zijn heus dingen in jouw leven die wel goed gaan. Je bent een mens van vlees en bloed, en we maken fouten. Ik begrijp dat het geloof je met de paplepel ingegoten is, dat is iedere keer hetgeen je aanhaalt, en dat je het daardoor heel moeilijk hebt, ik zou me meer zorgen maken over mijn man, hoe het voor hem zou zijn. maar goed, nogmaals ik leef niet in dergelijke gemeenschap.
Je hebt een aantal keuzes die je kan maken. Hier eerder al benoemd, je kunt de boel ook de boel laten en houden zoals het is, en dan kies je ervoor een minnaar naast je relatie te houden met de kans dat het een keer uitkomt, je zal de eerste en ook niet de laatste zijn die op die manier leeft, het is van alle tijden een minnaar te hebben, mijn oma had er ook één en zij is van voor de oorlog, ze heeft haar hele leven een minnaar naast haar huwelijk gehad omdat ze niet gelukkig was met haar man, en hé in die tijden gingen mensen ook niet uit elkaar en hield je ook de schone schijn op voor de buitenwereld.
Ik snap overigens prima dat je in de war bent en niet weet wat je moet doen. maar je kunt altijd stoppen met je minnaar en doorgaan met het leven wat je nu in principe ook al leeft, dan leef je wel in zonde omdat je het niet verteld aan de gemeente, maar dat zie je later dan wel weer hoe zich dat uitpakt.....ik leef ook zo. ik heb het thuis ook niet verteld, misschien brand ik straks ook wel in de hel....dit geheim neem ik mijn graf meein. (in de hoop dat het nooit maar dan ook nooit uitkomt)
de verwarring herken ik prima, daar kunnen we je op het minnaarstopic ook best in helpen, maar het is niet handig om iedere keer als iemand iets schrijft jouw geloof erbij te halen, omdat je ons daarmee monddood maakt, en we je dus niet met je emoties kunnen helpen. want echt of je nu gelovig bent of niet, ik denk dat de emoties en de verwarring waarin jij zit voor veel mensen herkenbaar is.
zaterdag 7 juli 2012 om 18:05
Ik vind het zo laf als mensen in dergelijke situaties kiezen voor 'zekerheid'.
Dat wil absoluut niet zeggen dat je weg moet gaan bij je man, maar maak een weloverwogen keus en neem daar ook zeker je eigen gevoelens in mee.
Maar blijf niet zodat je dan toch je eigen zaak kunt starten en je niet uit de gemeenschap gezet wordt. Dat vind ik hele egoistische redenen.
Voor alleen zekerheid koop je niks, je man en je kinderen uiteindelijk ook niet.
Dat wil absoluut niet zeggen dat je weg moet gaan bij je man, maar maak een weloverwogen keus en neem daar ook zeker je eigen gevoelens in mee.
Maar blijf niet zodat je dan toch je eigen zaak kunt starten en je niet uit de gemeenschap gezet wordt. Dat vind ik hele egoistische redenen.
Voor alleen zekerheid koop je niks, je man en je kinderen uiteindelijk ook niet.
zaterdag 7 juli 2012 om 18:13
En wat betreft het geloof en de 'angst dat je zult sterven' en de slapeloze nachten: God weet toch sowieso wel wat je uitspookt? Of het nou bekend is of niet? Het lijkt me niet dat God je harder straft als het uitkomt... Het kwaad is al geschied, toch?
Ik ben zelf niet gelovig, dus kan het me allemaal erg moeilijk voorstellen.
Ik ben zelf niet gelovig, dus kan het me allemaal erg moeilijk voorstellen.
