Seks
alle pijlers
Slapende lust, liefde en seks, oorzaken/gevolgen.
donderdag 2 september 2010 om 12:08
De insteek van dit topic is een serieuze variant van het minnaartopic: filosoferen over oorzaken en gevolgen van desinteresse en sleur in de seks binnen je relatie. Accepteren, aan werken en/of een sv, welke oplossing ook. En waarom. En met respect voor ieders keuzes, oplossingen en overwegingen!
Dit topic is dus bedoeld voor mensen die hiermee te maken hebben,over twijfelen, zelf een minnaar/minnares hebben of op het punt staan vreemd te gaan. Of hun partner is vreemdgegaan of een (seks)relatie is begonnen met een ander. Of diegenen die hierin geinteresseerd zijn.
Niet bedoeld voor discussies en oordelen of het moreel verantwoord is om vreemd te gaan en niet voor andere veroordelende reacties. Daar zijn andere topics over.
Mogelijke gevolgen zijn dat je vroeg of laat op zoek gaat of bent gerold in gelijkgestemde seks buiten je relatie, wat kan uitgroeien tot meer gevoelens, worstelingen met verliefdheid/liefde/seks. En veel frustratie, verdriet, jezelf of elkaar tekort doen.
Ik heb gemerkt dat er genoeg mensen zijn die worstelen met dit soort vraagstukken en waarom ze dit gebeurd is, waarom ze hebben gekozen voor bijv vreemdgaan en daar niet makkelijk met familie en vrienden over kunnen praten.
Sommigen hebben behoefte hun ervaringen te delen, herkenning te vinden en te zien hoe anderen hiermee omgaan.
Waarschuwing vooraf: het zullen diepgaander en dus langere reacties zijn dan luchtige oneliners! Het is dus echt alleen bedoeld voor wie dat interessant vindt.
Dit topic is dus bedoeld voor mensen die hiermee te maken hebben,over twijfelen, zelf een minnaar/minnares hebben of op het punt staan vreemd te gaan. Of hun partner is vreemdgegaan of een (seks)relatie is begonnen met een ander. Of diegenen die hierin geinteresseerd zijn.
Niet bedoeld voor discussies en oordelen of het moreel verantwoord is om vreemd te gaan en niet voor andere veroordelende reacties. Daar zijn andere topics over.
Mogelijke gevolgen zijn dat je vroeg of laat op zoek gaat of bent gerold in gelijkgestemde seks buiten je relatie, wat kan uitgroeien tot meer gevoelens, worstelingen met verliefdheid/liefde/seks. En veel frustratie, verdriet, jezelf of elkaar tekort doen.
Ik heb gemerkt dat er genoeg mensen zijn die worstelen met dit soort vraagstukken en waarom ze dit gebeurd is, waarom ze hebben gekozen voor bijv vreemdgaan en daar niet makkelijk met familie en vrienden over kunnen praten.
Sommigen hebben behoefte hun ervaringen te delen, herkenning te vinden en te zien hoe anderen hiermee omgaan.
Waarschuwing vooraf: het zullen diepgaander en dus langere reacties zijn dan luchtige oneliners! Het is dus echt alleen bedoeld voor wie dat interessant vindt.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 10:14
geminate die overtuiging had ik ook omdat ik niet anders kon. Ik kende alleen maar deze sex en ik kon ook niet vertellen hoe het anders moest. Het was goed zoals het ging.
bij jullie geef jij aan dat er wel nog een andere manier is, maar daarvan heeft zij vast geleerd dat het porno is en ranzig een net meisje doet zo iets niet.
Ik heb daarin ook veel gehad aan dominante mannen die me daarin dwongen, dat ik met verbazing moest erkennen dat daar een slet stond en ik vond het geweldig! Maar was tevens niet meer verantwoordelijk, ik had het niet gedaan, ik moest het van hem, ik kon de verantwooding afschuiven en zelf het nette meisje blijven dat zo iets niet deed.
bij jullie geef jij aan dat er wel nog een andere manier is, maar daarvan heeft zij vast geleerd dat het porno is en ranzig een net meisje doet zo iets niet.
Ik heb daarin ook veel gehad aan dominante mannen die me daarin dwongen, dat ik met verbazing moest erkennen dat daar een slet stond en ik vond het geweldig! Maar was tevens niet meer verantwoordelijk, ik had het niet gedaan, ik moest het van hem, ik kon de verantwooding afschuiven en zelf het nette meisje blijven dat zo iets niet deed.
dinsdag 7 september 2010 om 10:31
@suzy
Mijn vrouw komt tijdens seks eigenlijk bijna altijd klaar, de kunst voor mij is dit zo lang mogelijk uit te stellen want dit betekend voor haar direct het einde van de vrijpartij. Zij wil niet voorbij dat punt, al heb ik heel vaak aangegeven dan net opgewarmd te raken. Het is niet zo dat zij afwijzend staat tegen varieëren in standjes, ook oraal is geen probleem. Een probleem wordt het bij dingen die meer overgave vragen, als maatschappelijk not done gezien worden of opgevat kunnen worden als vernederend e/o ongelijkwaardig. (terwijl ik dat juist zie als alles loslaten, gewoon toegeven aan je gevoel)
Vrijen ziet mijn vrouw als de ultieme bevestiging van onze liefde, en zo vrijt zij ook. Ik wil liever gewoon verslonden worden en zou dat even graag bij haar zien. Dat van binnenuit geile, uitdagende en grensverleggende zit er bij haar echter niet in. En wat doddie zegt herken ik heel erg: als zij het zou proberen zou het ook helemaal niet bij haar passen.
Het lastige is dat ik ook wel snap hoe de vork in de steel zit en ook dat zij heel gelukkig was met wat we hadden. Waar ik naar verlang zou bij haar op plekken binnen komen die beter niet aangeroerd kunnen worden wellicht. En daar aan werken is geen goede keuze, dat heb ik al eens ervaren.
Mijn vrouw komt tijdens seks eigenlijk bijna altijd klaar, de kunst voor mij is dit zo lang mogelijk uit te stellen want dit betekend voor haar direct het einde van de vrijpartij. Zij wil niet voorbij dat punt, al heb ik heel vaak aangegeven dan net opgewarmd te raken. Het is niet zo dat zij afwijzend staat tegen varieëren in standjes, ook oraal is geen probleem. Een probleem wordt het bij dingen die meer overgave vragen, als maatschappelijk not done gezien worden of opgevat kunnen worden als vernederend e/o ongelijkwaardig. (terwijl ik dat juist zie als alles loslaten, gewoon toegeven aan je gevoel)
Vrijen ziet mijn vrouw als de ultieme bevestiging van onze liefde, en zo vrijt zij ook. Ik wil liever gewoon verslonden worden en zou dat even graag bij haar zien. Dat van binnenuit geile, uitdagende en grensverleggende zit er bij haar echter niet in. En wat doddie zegt herken ik heel erg: als zij het zou proberen zou het ook helemaal niet bij haar passen.
Het lastige is dat ik ook wel snap hoe de vork in de steel zit en ook dat zij heel gelukkig was met wat we hadden. Waar ik naar verlang zou bij haar op plekken binnen komen die beter niet aangeroerd kunnen worden wellicht. En daar aan werken is geen goede keuze, dat heb ik al eens ervaren.
dinsdag 7 september 2010 om 10:35
@Doddie: ik denk dat veel vrouwen die 'aan-knop" niet kennen bij zichzelf. Tot dat een keer getriggerd wordt door iets/iemand anders.
Ik herken het, dat ik ook porno las en keek (begin jaren '80: de pornopiraten) en allemaal heel interessant vond. En ik nam ook wel initiatieven. Had zelfs meer interesse dan vriendlief (3 jaar relatie van 18e tot 21e). Na een paar negatieve gebeurtenissen, waaronder verkrachting, heb ik het allemaal diep weggestopt. En ik was al een laatbloeier (met altijd al bdsm-getinte fantasieen). Als puber heb ik niet eens gezoend bijv. Hoewel mijn fantasieen toen niet veel verder gingen dan dat. Ik moest ook altijd verliefd zijn. Dat is wel het verschil: dan mocht ik van mezelf wel "sletterig" zijn.
@Geminate: later (bij ex en Ware Liefde) was ik uiterst kwetsbaar. Hij heeft langzaam mijn vertrouwen gewonnen (maatjes in alles, 1 grote comfortzone) en voelde liefde wel, maar was afgesloten van seks en lichamelijk "voelen", richtte me op andere dingen (gezin, zorgend zijn, gezellig thuis, iedereen gelukkig maken en houden). Maar ik besefte wel dat ik niet 100% was (intiem, warm. lust) richting ex, zoals ik zou kunnen zijn. En heb er altijd iets aan willen doen, mentaal bleef die interesse in seks en info daarover. Op zoek naar de sleutel om mijzelf daarvan te bevrijden.
Nou, en die sleutel blijkt juist die lust opzoeken, angst onder ogen zien, te zijn. Enorm bang was ik voor die lust en intimiteit juist. (en blijkt daar juist mijn opwinding te liggen ook). Waar je bang voor bent zegt iets over je. je bent dan bang voor eigen passie/succes. Ik zag het als een "slechte kant" van mezelf, een slechte en ongewenste eigenschap. Ik schaamde me voor mijn fantasieen, maar dat laat zich niet onderdrukken.
Dacht net als jij dat ik daarom afgewezen zou worden (de hardere porno-seks). Durfde mezelf niet zo te laten zien. Dacht dat hij zo'n soort vrouw niet zou willen, vond het moeilijk om met licht aan te seksen enz. (nu vind ik die openheid juist heel opwindend!).. Waar ik altijd het goede voorbeeld was (en geprezen werd om) van deugdzaamheid, behulpzaamheid, verantwoordelijkheid, je best doen op school, enz.
De clou was dus dat ik me juist ging blootstellen aan hoe/wat ik no way durfde te zijn. En iemand die dat juist geweldig vindt om de "slet" in mij naar boven te halen. Het is het hele label wat je er ooit zelf aangehangen hebt (al dan niet onder druk van omgeving en opvoeding enzo): dat is slecht.. versus dat is geweldig, gewenst, zo mogen zijn en zelfs moeten zijn, dat die ander dat van je verlangt en je per se zo wil hebben juist. Van iets kwaads (en schaamte) naar iets goeds omgeturnd dus.
Noot: Ik wil geenszins zeggen dat iedere vrouw dit moet hebben om lust te kunnen beleven, trouwens! Het merendeel zal idd romantischer beelden hebben bij seks, en zich daaraan kunnen overgeven (met lust). Maar steamy seks en "netjes" gaat niet samen, denk ik. Het heeft alles met schaamte en kwetsbaarheid te maken. Hoe meer remmingen en schaamte, hoe meer extremen/ "dominanter optreden" (lees: doortastend, overhalend, stimulerend) er misschien nodig zijn.
Hoe groter de angst/overtuiging, hoe meer tegenovertuiging nodig dat het wel iets goeds en fijns is, wel zo hoort in een relatie met liefde enz enz. je kan jezelf alsmaar versterken door je eigen overtuiging te blijven herhalen (rokers bijv), maar ook de andere kant gaan herhalen (ik ben wel seksueel, ik mag ook van seks genieten). Je kan dit bevrijden, daarvan ben ik overtuigd. En wel sneller met hulp (coach, bijv).
Ik vraag me weleens af hoe mijn seksuele ontwikkeling zou zijn verlopen als ik als 1e vriendje of later een zeer seksueel ingesteld iemand had ontmoet. Met ervaring en overtuigingskracht. Dan had ik me/dat eerder kunnen laten gaan, vermoed ik.
En ik kan wel "spijt" hebben dat ik nu een stuk ouder ben en had dit liever ontdekt met een vertrouwde en liefdevolle partner (dan met sv's). Dus wat dat betreft vind ik het zo zonde als mensen met partner die kansen laten lopen (en er later al dan niet achter komen wat ze gemist hebben).
Ik herken het, dat ik ook porno las en keek (begin jaren '80: de pornopiraten) en allemaal heel interessant vond. En ik nam ook wel initiatieven. Had zelfs meer interesse dan vriendlief (3 jaar relatie van 18e tot 21e). Na een paar negatieve gebeurtenissen, waaronder verkrachting, heb ik het allemaal diep weggestopt. En ik was al een laatbloeier (met altijd al bdsm-getinte fantasieen). Als puber heb ik niet eens gezoend bijv. Hoewel mijn fantasieen toen niet veel verder gingen dan dat. Ik moest ook altijd verliefd zijn. Dat is wel het verschil: dan mocht ik van mezelf wel "sletterig" zijn.
@Geminate: later (bij ex en Ware Liefde) was ik uiterst kwetsbaar. Hij heeft langzaam mijn vertrouwen gewonnen (maatjes in alles, 1 grote comfortzone) en voelde liefde wel, maar was afgesloten van seks en lichamelijk "voelen", richtte me op andere dingen (gezin, zorgend zijn, gezellig thuis, iedereen gelukkig maken en houden). Maar ik besefte wel dat ik niet 100% was (intiem, warm. lust) richting ex, zoals ik zou kunnen zijn. En heb er altijd iets aan willen doen, mentaal bleef die interesse in seks en info daarover. Op zoek naar de sleutel om mijzelf daarvan te bevrijden.
Nou, en die sleutel blijkt juist die lust opzoeken, angst onder ogen zien, te zijn. Enorm bang was ik voor die lust en intimiteit juist. (en blijkt daar juist mijn opwinding te liggen ook). Waar je bang voor bent zegt iets over je. je bent dan bang voor eigen passie/succes. Ik zag het als een "slechte kant" van mezelf, een slechte en ongewenste eigenschap. Ik schaamde me voor mijn fantasieen, maar dat laat zich niet onderdrukken.
Dacht net als jij dat ik daarom afgewezen zou worden (de hardere porno-seks). Durfde mezelf niet zo te laten zien. Dacht dat hij zo'n soort vrouw niet zou willen, vond het moeilijk om met licht aan te seksen enz. (nu vind ik die openheid juist heel opwindend!).. Waar ik altijd het goede voorbeeld was (en geprezen werd om) van deugdzaamheid, behulpzaamheid, verantwoordelijkheid, je best doen op school, enz.
De clou was dus dat ik me juist ging blootstellen aan hoe/wat ik no way durfde te zijn. En iemand die dat juist geweldig vindt om de "slet" in mij naar boven te halen. Het is het hele label wat je er ooit zelf aangehangen hebt (al dan niet onder druk van omgeving en opvoeding enzo): dat is slecht.. versus dat is geweldig, gewenst, zo mogen zijn en zelfs moeten zijn, dat die ander dat van je verlangt en je per se zo wil hebben juist. Van iets kwaads (en schaamte) naar iets goeds omgeturnd dus.
Noot: Ik wil geenszins zeggen dat iedere vrouw dit moet hebben om lust te kunnen beleven, trouwens! Het merendeel zal idd romantischer beelden hebben bij seks, en zich daaraan kunnen overgeven (met lust). Maar steamy seks en "netjes" gaat niet samen, denk ik. Het heeft alles met schaamte en kwetsbaarheid te maken. Hoe meer remmingen en schaamte, hoe meer extremen/ "dominanter optreden" (lees: doortastend, overhalend, stimulerend) er misschien nodig zijn.
Hoe groter de angst/overtuiging, hoe meer tegenovertuiging nodig dat het wel iets goeds en fijns is, wel zo hoort in een relatie met liefde enz enz. je kan jezelf alsmaar versterken door je eigen overtuiging te blijven herhalen (rokers bijv), maar ook de andere kant gaan herhalen (ik ben wel seksueel, ik mag ook van seks genieten). Je kan dit bevrijden, daarvan ben ik overtuigd. En wel sneller met hulp (coach, bijv).
Ik vraag me weleens af hoe mijn seksuele ontwikkeling zou zijn verlopen als ik als 1e vriendje of later een zeer seksueel ingesteld iemand had ontmoet. Met ervaring en overtuigingskracht. Dan had ik me/dat eerder kunnen laten gaan, vermoed ik.
En ik kan wel "spijt" hebben dat ik nu een stuk ouder ben en had dit liever ontdekt met een vertrouwde en liefdevolle partner (dan met sv's). Dus wat dat betreft vind ik het zo zonde als mensen met partner die kansen laten lopen (en er later al dan niet achter komen wat ze gemist hebben).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 10:39
@Geminate: okee, had je post 10.31 u nog niet gezien. Sla dan maar ff over, hahaha..
Ik weet niet wat er gebeurde toen je dat wel aanroerde, maar goed, ik ga uit van jouw beoordelingsvermogen.
Tja, als het zo ligt dat ze er idd van geniet, dan is het idd een kwestie van verschillende belevingen.. tsja..
Kan jullie allebei begrijpen eigenlijk. Denk je dat als je jouw behoefte kan uitoefenen (met een sv), je ook nog liefdevol kan seksen met je vrouw? Dus die 2 dingen naast elkaar kan?
Ik weet niet wat er gebeurde toen je dat wel aanroerde, maar goed, ik ga uit van jouw beoordelingsvermogen.
Tja, als het zo ligt dat ze er idd van geniet, dan is het idd een kwestie van verschillende belevingen.. tsja..
Kan jullie allebei begrijpen eigenlijk. Denk je dat als je jouw behoefte kan uitoefenen (met een sv), je ook nog liefdevol kan seksen met je vrouw? Dus die 2 dingen naast elkaar kan?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 10:41
Ik ben er ook niet meer op uit om haar te veranderen. Ik zou heel blij verrast zijn als dit toch mocht blijken te gebeuren door wat er nu allemaal op haar af komt maar schat die kans heel klein. Ik hoop in eerste instantie dat zij kan accepteren dat zij me niet alles kan geven zonder dat zij dit als een tekortkoming van zichzelf ziet. Ik hoop dat zij er op durft te vertrouwen dat ik met haar oud wil worden en dat ik nog altijd erg veel van haar hou.
Daarvoor zal ze moeten leren accepteren dat er andere relatievormen zijn dan pure monogamie en dat je dan wel degelijk van elkaar kunt houden. Mijn vertrouwen in haar liefde voor mij is heel groot, of zij ook anders kan kijken naar seksualiteit durf ik niet te voorspellen.
Daarvoor zal ze moeten leren accepteren dat er andere relatievormen zijn dan pure monogamie en dat je dan wel degelijk van elkaar kunt houden. Mijn vertrouwen in haar liefde voor mij is heel groot, of zij ook anders kan kijken naar seksualiteit durf ik niet te voorspellen.
dinsdag 7 september 2010 om 10:52
@doddie
Ik zou haar graag zo zien maar niet als zij dit voor mij doet: dan past het niet, ik zou het willen wanneer het iets is wat haar opwindt want dat is waar ik naar verlang.
@Suzy
Dat hoop ik wel weer terug te krijgen idd, en heb daar ook wel vertrouwen in. Ik merk nu namelijk al dat ik nu ik minder gefrustreerd ben doordat het onmogelijke van hetgeen ik verlang verdwijnt, dat ik veel beter bij de liefde kan komen die ik wel degelijk voor haar voel. Het zal wel een enorme drempel zijn om weer te gaan vrijen maar daar praten we wel over. Vooralsnog genieten we alleen van de toegenomen intimiteit.
Ik zou haar graag zo zien maar niet als zij dit voor mij doet: dan past het niet, ik zou het willen wanneer het iets is wat haar opwindt want dat is waar ik naar verlang.
@Suzy
Dat hoop ik wel weer terug te krijgen idd, en heb daar ook wel vertrouwen in. Ik merk nu namelijk al dat ik nu ik minder gefrustreerd ben doordat het onmogelijke van hetgeen ik verlang verdwijnt, dat ik veel beter bij de liefde kan komen die ik wel degelijk voor haar voel. Het zal wel een enorme drempel zijn om weer te gaan vrijen maar daar praten we wel over. Vooralsnog genieten we alleen van de toegenomen intimiteit.
dinsdag 7 september 2010 om 10:56
Kan haar ook goed begrijpen. Ik had veel verdriet over dat ex en ik dat niet samen konden beleven, dat intieme, als je van elkaar houdt. In mijn hoofd hoorde dat ook onlosmakelijk bij degene van wie je houdt. Dat we niet op dezelfde golflengte zaten (zo noem ik het maar) dat heeft veel pijn gedaan (aan beiden, dat weet ik zeker)..
Het is onmacht. En onmacht is een heel vervelende emotie om mee te dealen. Het is moeten aanvaarden dat het niet anders is, accepteren. Het botst enorm met de overtuigingen die we (allemaal) geloven als het om liefde en exclusiviteit gaat. En ik vond het heel erg dat ex voor de seks koos, die beleving belangrijker vond, waar ik me erbij neergelegd had en voor de liefde (en gezin) koos. En allebei met vage onvrede rondliepen.
Helaas heb je gemerkt dat het een het ander aantast. Dat blijf ik erg vinden om te zien, ook bij anderen. Maar ik merkte het zelf ook, ik had minder zin in zorgzaam zijn naar hem, was eerder geirriteerd enz. Dat gebeurde bij mij zelfs eerder dan dat hij mij langzaam anders begon te zien (oa juist door mijn "afwijzing" in gang gezet). Praten is het belangrijkste, als je dit signaleert bij jezelf. Ook dat heb je gemerkt, het uitspreken maakt dat je iig weer opener, eerlijker en closer bent. Anders rommelt het onderhuids toch verder.
Het geeft jullie allebei onmacht: jij wil het liefst dit met haar beleven, zij is blij zoals het is en heeft onmacht dat jij niet gelukkig bent met haar/zoals jullie het hebben en zij wel..
Dat gegeven is altijd pijnlijk. Begrip is het halve werk. En ik denk dat je zal moeten blijven benadrukken dat je niet een andere persoon wil, maar het soort seks het is, wat belangrijk is voor je. Je kan je passie niet kwijt bij degene die jij zou willen, blijf dat benadrukken. Het is een noodsprong, jij had het ook liever anders gehad.
Het is aan jou te "bewijzen" dat het jullie liefde niet aan zal tasten, maar je juist niet kwijtraakt, als je dit kan beoefenen. Dat is en blijft nl haar grote angst. En daar heeft ze gegronde redenen voor. Maar het kan wel heel goed gaan en zelfs toevoegen (zie HvJ, Doddie, Rooss en anderen hier)..
Als je dit doorzet, zal je haar veel moeten bevestigen/ "verzekeren" dus, niet alle aandacht naar je sv, en veel in de relatie met je vrouw moeten blijven stoppen..
Het is onmacht. En onmacht is een heel vervelende emotie om mee te dealen. Het is moeten aanvaarden dat het niet anders is, accepteren. Het botst enorm met de overtuigingen die we (allemaal) geloven als het om liefde en exclusiviteit gaat. En ik vond het heel erg dat ex voor de seks koos, die beleving belangrijker vond, waar ik me erbij neergelegd had en voor de liefde (en gezin) koos. En allebei met vage onvrede rondliepen.
Helaas heb je gemerkt dat het een het ander aantast. Dat blijf ik erg vinden om te zien, ook bij anderen. Maar ik merkte het zelf ook, ik had minder zin in zorgzaam zijn naar hem, was eerder geirriteerd enz. Dat gebeurde bij mij zelfs eerder dan dat hij mij langzaam anders begon te zien (oa juist door mijn "afwijzing" in gang gezet). Praten is het belangrijkste, als je dit signaleert bij jezelf. Ook dat heb je gemerkt, het uitspreken maakt dat je iig weer opener, eerlijker en closer bent. Anders rommelt het onderhuids toch verder.
Het geeft jullie allebei onmacht: jij wil het liefst dit met haar beleven, zij is blij zoals het is en heeft onmacht dat jij niet gelukkig bent met haar/zoals jullie het hebben en zij wel..
Dat gegeven is altijd pijnlijk. Begrip is het halve werk. En ik denk dat je zal moeten blijven benadrukken dat je niet een andere persoon wil, maar het soort seks het is, wat belangrijk is voor je. Je kan je passie niet kwijt bij degene die jij zou willen, blijf dat benadrukken. Het is een noodsprong, jij had het ook liever anders gehad.
Het is aan jou te "bewijzen" dat het jullie liefde niet aan zal tasten, maar je juist niet kwijtraakt, als je dit kan beoefenen. Dat is en blijft nl haar grote angst. En daar heeft ze gegronde redenen voor. Maar het kan wel heel goed gaan en zelfs toevoegen (zie HvJ, Doddie, Rooss en anderen hier)..
Als je dit doorzet, zal je haar veel moeten bevestigen/ "verzekeren" dus, niet alle aandacht naar je sv, en veel in de relatie met je vrouw moeten blijven stoppen..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 11:01
@Geminate 10.52 u: ik vind dat je het heel integer hebt aangepakt. En idd is de druk er ook vanaf, als het bespreekbaar is en het onbereikbare eraf is. Ik denk dat jullie er wel uit komen. En ik denk dat zoveel meer mensen hiermee worstelen, zonder dat van elkaar te weten. In je kennissenkring, familie, enz, en allemaal brengen ze dat niet naar buiten (tenzij anoniem zoals hier op forum). Daarom alleen al hoop ik dat je vrouw ooit gaat lezen hier. Het is denk ik (als het uit de anonimiteit komt) maar het topje van de ijsberg.
(denk ook dat er veel meelezers zijn, die dat bij niemand kwijt kunnen)..
(denk ook dat er veel meelezers zijn, die dat bij niemand kwijt kunnen)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 11:11
Suzy: dit topic is een heel erg welkome aanvulling op de sekspijler. Het sluit in ieder geval in mijn geval helemaal aan bij hetgeen waar ik momenteel mee worstel. Ik hoop echt dat het ooit zover komt dat mijn vrouw hier wil lezen. Tot nu toe wil zij er zelfs echter niets van horen.
Dat is vooral het gevolg van opvoeding en levens- en geloofsovertuiging. Ik kan haar niet dwingen om hetgeen zij altijd in heeft geloofd overboord te gooien, al vraag ik dat natuurlijk wel door hetgeen ik wil.
Dat is vooral het gevolg van opvoeding en levens- en geloofsovertuiging. Ik kan haar niet dwingen om hetgeen zij altijd in heeft geloofd overboord te gooien, al vraag ik dat natuurlijk wel door hetgeen ik wil.
dinsdag 7 september 2010 om 11:26
*Nog even over katje: ook hier spreekt gevoel een andere taal dan rationeel, ook omdat het zo jong is. Heb die mensen ff gebeld en dit besproken. Het voelde (nog) niet goed. En zij had ook inmiddels eea gelezen op internet en vond het ook beter ff te wachten. Zeker omdat het een katertje is.
Zo zie je: loop je er allemaal zelf mee rond en kan je beter ff uitspreken! We houden nu contact, kan ik hier eea overwegen en evt aan wennen, en zij ook. Ging gewoon te snel. En blijk je daar allebei mee rond te lopen en het eens te zijn, dat het te vroeg is. En anders was ik maar blijven tobben in mijn eentje...*
Zo zie je: loop je er allemaal zelf mee rond en kan je beter ff uitspreken! We houden nu contact, kan ik hier eea overwegen en evt aan wennen, en zij ook. Ging gewoon te snel. En blijk je daar allebei mee rond te lopen en het eens te zijn, dat het te vroeg is. En anders was ik maar blijven tobben in mijn eentje...*
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 11:37
@Geminate, het is ook doodeng om hetgeen waarvan je altijd hebt gedacht dat het goed was, dat het zo hoorde, los te laten. Het vertrouwde te laten gaan en iets onbekends toe te laten.
Realiseer je dat je al een stuk verder bent dan je vrouw, dat zij nog aan het begin staat. Zij begint ws nu pas te realiseren dat veel van haar ideeën en gedachten door de maatschappij e/o de gemeenschap zijn opgelegd. Dat kan best beangstigend en vreemd. Ze zal hierin haar eigen weg moeten zoeken en dat is misschien uiteindelijk niet de weg die jij graag zou zien. Geef haar hierin ook de ruimte en de tijd.
Maar ik ben er van overtuigd dat ze ergens deepdown wel is wakker geschud en er mee aan de slag gaat anders was ze allang weggerend of had op zijn minst de discussie ferm gesloten.
Realiseer je dat je al een stuk verder bent dan je vrouw, dat zij nog aan het begin staat. Zij begint ws nu pas te realiseren dat veel van haar ideeën en gedachten door de maatschappij e/o de gemeenschap zijn opgelegd. Dat kan best beangstigend en vreemd. Ze zal hierin haar eigen weg moeten zoeken en dat is misschien uiteindelijk niet de weg die jij graag zou zien. Geef haar hierin ook de ruimte en de tijd.
Maar ik ben er van overtuigd dat ze ergens deepdown wel is wakker geschud en er mee aan de slag gaat anders was ze allang weggerend of had op zijn minst de discussie ferm gesloten.
dinsdag 7 september 2010 om 11:46
Ik denk het ook bloem dat je al overweegt je partner de ruimte te geven geeft al aan dat er een vorm van accepteren is dat deze vorm ook bestaat en dat je kan begrijpen dat andere zich daarin wel prettig kunnen voelen.
Aan andere kant wil geminate's partner er dan niets over horen of lezen, zou er dan niet meer nieuwsgierigheid zijn of durf je die nieuwsgierigheid niet te tonen?
Vaak vind je het ook doodeng om iets binnen de relatie te veranderen, ken je elkaar dan nog, is die verandering wel een verbetering? wat nou als je het niets vind en het je niet brengt wat je wil en zoveel vraagt ofd veranderd van of voor je partner?
In mijn geval was een ander ook een toegevoegde spannende toevoeging. wilde ik tussen mijn man en mij het eigenlijk best graag houden zoals het was. Als iets van ons.
Aan andere kant wil geminate's partner er dan niets over horen of lezen, zou er dan niet meer nieuwsgierigheid zijn of durf je die nieuwsgierigheid niet te tonen?
Vaak vind je het ook doodeng om iets binnen de relatie te veranderen, ken je elkaar dan nog, is die verandering wel een verbetering? wat nou als je het niets vind en het je niet brengt wat je wil en zoveel vraagt ofd veranderd van of voor je partner?
In mijn geval was een ander ook een toegevoegde spannende toevoeging. wilde ik tussen mijn man en mij het eigenlijk best graag houden zoals het was. Als iets van ons.
dinsdag 7 september 2010 om 12:01
@Geminate. Dat zal wel voor meer dingen gelden, die vaste overtuigingen. Tja, dat moet ook mogen, maar ook geloof en opvoeding zijn en blijven normen, die van buitenaf komen (ouders, kerk, samenleving). Voor van alles geldt dat (moeder zijn en combi met werk bijv ook).
Ja, ik zocht zelf ook die verdieping over dit soort onderwerpen, niet alleen bevestigen van elkaar (of afkeuring elders op dit forum). Omdat het juist op zo'n grote schaal plaatsvindt, dat ik eerder al zoiets had: "zeg nooit nooit!" (al die mensen die je voor gegaan zijn zeiden dat immers ook en ik ook: "zo ben ik niet, ik zou dat nooit kunnen". En geeneen die dit bedacht bij het begin van de relatie, zoals Doddie al opmerkte.
We beginnen allemaal met dat vertrouwen en rotsvaste geloof in de relatie en de liefde. Ik vroeg me af wat er gebeurt, dat dat verandert in de loop der jaren (de een eerder dan de ander, maar vroeg of laat per saldo heel wat mensen. En tis haast overal nog onbespreekbaar, iedereen heeft zijn mening al klaar, zowel in familie- als vriendenkring, als hier.. en wel gebaseerd op zichzelf en de situatie van dat moment of eigen ervaringen.
Wat eeuwenlang normaal was en gepromoot/voorgeschreven is als het enige goede (seks uit liefde en om kinderen te verwekken en die vervolgens op te voeden), is nu opeens soort van abnormaal geworden. En toch is het een overgangstijd en niet alle vernieuwing is altijd goed, he?
Maar normen en waarden veranderen voortdurend. Het is ook niet fout om ergens in te geloven en stabiel daaraan vast te (willen) houden. Maar tis wel aangeleerd en niet "van binnenuit". Als het dat laatste was, dan zou dat anders zijn.
Ik ben ook nog met een geloof opgegroeid ("net katholiek meisje") en allerlei waarden die daarvan af stammen (ander voor jezelf plaatsen, iets doen voor je medemens, behulpzaam zijn, vroom & preuts, de "maagd" Maria, enz). Dat laat zijn sporen na, hoewel ik nu eea gelukkig doorzie. Het zijn en blijven door mensen verzonnen regels en in andere tijden (met bepaalde redenen ook, richting macht en voorkomen van "bastaarden" enz enz).
Opgelegd geloof is overtuiging en niet diep van binnen gevoeld/ervaren geloof. Dat moet je zelf ervaren, naar mijn mening (en heb ik ook inmiddels ervaren, trouwens). Het zit in jezelf. Ik denk dat al die religies juist belemmeren om werkelijk tot geloof/vertrouwen op een hoger iets te komen. Je volgt dan immers wat een ander beweert, en waarin je toevallig geboren bent. En waar het "not done" is om in jezelf op zoek te gaan naar "de antwoorden", maar klakkeloos moet aannemen dat het zo is en dat volgen als richtlijn voor jezelf.
En ja, dat kunnen mensen levenslang volhouden. Als het er maar hard genoeg in gelepeld wordt.. Eerder indoctrinatie dus, niet zelf gekozen. Juist het ontnemen van die vragen (en gewetensvragen) aan jezelf te stellen, zorgt ervoor dat je hele delen van jezelf niet leert kennen en je beperkt in de "grootsheid" die je zou kunnen zijn (als je dat wel kon benutten). (ik geloof wel in een hogere macht, een gemeenschappelijk iets, of dat nu in je genen wortelt of universum of God heet).
Ik geloof per se niet dat die allerlei (goede) mogelijkheden en capaciteiten geeft, incl vermogen om ruimer te denken (dan een godsdienst) en dat niet te mogen benutten.. incl seksueel genieten. Ik denk zelf (heb gemerkt) dat seks juist (net als meditatie, maar dat is niet mijn ding) een grotere kracht in zich draagt, groter dan hoe we er momenteel over denken. (meer dan het genots- en beloningscentrum in de hersenen aktiveren).
En daarom werkt m.i. "plain seks achterna hollen" niet (met iemand waar je geen enkele intimiteit hebt). En dit ligt ten grondslag aan al die twijfels en behoeften, die alsmaar gevoed en bevestigd moeten blijven (met aandacht) en willen ook de meeste mannen dit met meer "band" dan om het even met wie je sekst.
(naast een relatie is dat dus moeilijk: niet teveel intimiteit omdat dat de relatie thuis bedreigt (maar eigenlijk wel behoefte aan) en angstvallig dus afschermen daarvan.. en diegenen die in staat zijn en blijven om net genoeg daarvan toe te laten, maar ook kunnen beperken en scheiden van hun liefde van nr 1).
Persoonlijk denk ik dat juist het stiekem hebben van een sv je relatie meer bedreigt, omdat je geen gesprek (en dus geen tegengas) krijgt, geen spiegel, met niemand bespreekt en dus in alle (on)mogelijkheden blijft circelen. En ook de kans geeft om alsmaar groter te worden (verlangen, in je hoofd groter maken, onbereikbaar als multiplier (obsessieve vormen kan aannemen) en de afstand tot nr 1 daarmee ook alsmaar groter wordt)...
Om niet te spreken van donkere wolken boven dat "geluk" in de vorm van hoe je naar jezelf kijkt en (al is het nu en dan) jezelf veroordeelt (leugens, onbetrouwbaar enz, erger dan het hele vreemdgaan zelf, dat zal menig bedrogen partner beamen, denk ik). Dat doet ook de persoonlijkheid van de "vreemdganger" geen goed, hoeveel rechtvaardiging ie ook heeft of denkt te hebben.. Hoewel je jezelf heel goed kan wijsmaken dat het je goed doet en je dit "verdient", voor jezelf kiezen heet. Het zaagt aan je eigen fundamenten.
(iets anders vind ik het als het besproken en geprobeerd is, hoe pijnlijk ook, hoeveel druk dat ook geeft (een ander pijn doen)). Het is en blijft belangrijk dat je eigen integriteit overeind blijft. Als het niet helpt, het zij zo, maar dan heb je ook jezelf niet tekort gedaan en diegene ook niet (al ziet die het misschien anders).
Ja, ik zocht zelf ook die verdieping over dit soort onderwerpen, niet alleen bevestigen van elkaar (of afkeuring elders op dit forum). Omdat het juist op zo'n grote schaal plaatsvindt, dat ik eerder al zoiets had: "zeg nooit nooit!" (al die mensen die je voor gegaan zijn zeiden dat immers ook en ik ook: "zo ben ik niet, ik zou dat nooit kunnen". En geeneen die dit bedacht bij het begin van de relatie, zoals Doddie al opmerkte.
We beginnen allemaal met dat vertrouwen en rotsvaste geloof in de relatie en de liefde. Ik vroeg me af wat er gebeurt, dat dat verandert in de loop der jaren (de een eerder dan de ander, maar vroeg of laat per saldo heel wat mensen. En tis haast overal nog onbespreekbaar, iedereen heeft zijn mening al klaar, zowel in familie- als vriendenkring, als hier.. en wel gebaseerd op zichzelf en de situatie van dat moment of eigen ervaringen.
Wat eeuwenlang normaal was en gepromoot/voorgeschreven is als het enige goede (seks uit liefde en om kinderen te verwekken en die vervolgens op te voeden), is nu opeens soort van abnormaal geworden. En toch is het een overgangstijd en niet alle vernieuwing is altijd goed, he?
Maar normen en waarden veranderen voortdurend. Het is ook niet fout om ergens in te geloven en stabiel daaraan vast te (willen) houden. Maar tis wel aangeleerd en niet "van binnenuit". Als het dat laatste was, dan zou dat anders zijn.
Ik ben ook nog met een geloof opgegroeid ("net katholiek meisje") en allerlei waarden die daarvan af stammen (ander voor jezelf plaatsen, iets doen voor je medemens, behulpzaam zijn, vroom & preuts, de "maagd" Maria, enz). Dat laat zijn sporen na, hoewel ik nu eea gelukkig doorzie. Het zijn en blijven door mensen verzonnen regels en in andere tijden (met bepaalde redenen ook, richting macht en voorkomen van "bastaarden" enz enz).
Opgelegd geloof is overtuiging en niet diep van binnen gevoeld/ervaren geloof. Dat moet je zelf ervaren, naar mijn mening (en heb ik ook inmiddels ervaren, trouwens). Het zit in jezelf. Ik denk dat al die religies juist belemmeren om werkelijk tot geloof/vertrouwen op een hoger iets te komen. Je volgt dan immers wat een ander beweert, en waarin je toevallig geboren bent. En waar het "not done" is om in jezelf op zoek te gaan naar "de antwoorden", maar klakkeloos moet aannemen dat het zo is en dat volgen als richtlijn voor jezelf.
En ja, dat kunnen mensen levenslang volhouden. Als het er maar hard genoeg in gelepeld wordt.. Eerder indoctrinatie dus, niet zelf gekozen. Juist het ontnemen van die vragen (en gewetensvragen) aan jezelf te stellen, zorgt ervoor dat je hele delen van jezelf niet leert kennen en je beperkt in de "grootsheid" die je zou kunnen zijn (als je dat wel kon benutten). (ik geloof wel in een hogere macht, een gemeenschappelijk iets, of dat nu in je genen wortelt of universum of God heet).
Ik geloof per se niet dat die allerlei (goede) mogelijkheden en capaciteiten geeft, incl vermogen om ruimer te denken (dan een godsdienst) en dat niet te mogen benutten.. incl seksueel genieten. Ik denk zelf (heb gemerkt) dat seks juist (net als meditatie, maar dat is niet mijn ding) een grotere kracht in zich draagt, groter dan hoe we er momenteel over denken. (meer dan het genots- en beloningscentrum in de hersenen aktiveren).
En daarom werkt m.i. "plain seks achterna hollen" niet (met iemand waar je geen enkele intimiteit hebt). En dit ligt ten grondslag aan al die twijfels en behoeften, die alsmaar gevoed en bevestigd moeten blijven (met aandacht) en willen ook de meeste mannen dit met meer "band" dan om het even met wie je sekst.
(naast een relatie is dat dus moeilijk: niet teveel intimiteit omdat dat de relatie thuis bedreigt (maar eigenlijk wel behoefte aan) en angstvallig dus afschermen daarvan.. en diegenen die in staat zijn en blijven om net genoeg daarvan toe te laten, maar ook kunnen beperken en scheiden van hun liefde van nr 1).
Persoonlijk denk ik dat juist het stiekem hebben van een sv je relatie meer bedreigt, omdat je geen gesprek (en dus geen tegengas) krijgt, geen spiegel, met niemand bespreekt en dus in alle (on)mogelijkheden blijft circelen. En ook de kans geeft om alsmaar groter te worden (verlangen, in je hoofd groter maken, onbereikbaar als multiplier (obsessieve vormen kan aannemen) en de afstand tot nr 1 daarmee ook alsmaar groter wordt)...
Om niet te spreken van donkere wolken boven dat "geluk" in de vorm van hoe je naar jezelf kijkt en (al is het nu en dan) jezelf veroordeelt (leugens, onbetrouwbaar enz, erger dan het hele vreemdgaan zelf, dat zal menig bedrogen partner beamen, denk ik). Dat doet ook de persoonlijkheid van de "vreemdganger" geen goed, hoeveel rechtvaardiging ie ook heeft of denkt te hebben.. Hoewel je jezelf heel goed kan wijsmaken dat het je goed doet en je dit "verdient", voor jezelf kiezen heet. Het zaagt aan je eigen fundamenten.
(iets anders vind ik het als het besproken en geprobeerd is, hoe pijnlijk ook, hoeveel druk dat ook geeft (een ander pijn doen)). Het is en blijft belangrijk dat je eigen integriteit overeind blijft. Als het niet helpt, het zij zo, maar dan heb je ook jezelf niet tekort gedaan en diegene ook niet (al ziet die het misschien anders).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 12:08
@Bloem 11.37 u: ben het volkomen met je eens. Ik merk dat mensen in allerlei tussenfasen en eigen processen zitten (en de maatschappij als geheel). Zelf heb je er misschien ook jaren mee geworsteld tot je zo ver bent gekomen als nu. Ook partners hebben hun eigen processen en tempo. Helaas loopt dat niet gelijk op. Begrip, respect en geduld daarvoor is op zijn plaats.
Jammere is dat die ontwikkeling bij de een al gaande is, en het gesprek pas plaatsvindt als je er zelf "uit bent". Zo groeit de ander niet mee, die daar (nog) helemaal niet mee bezig is..
Nu ben ik jaren "verder" en heb heel andere gedachten over dit soort dingen dan toen ex hiermee rondliep. En dat is best wrang. Omdat ie in sommige dingen echt gelijk had, maar ik dat niet kon zien. (en nu ben ik verder dan hij.. en ga ik nog verder, waar hij gestopt is).
Dat verklaart ook waarom mensen altijd roepen: "waarom kan het nu wel opeens? (na scheiding bijv.. als dat veranderingsproces ook inzet bij de ex en diegene ook allerlei processen in gaat (maar uit noodzaak pas)..
Jammere is dat die ontwikkeling bij de een al gaande is, en het gesprek pas plaatsvindt als je er zelf "uit bent". Zo groeit de ander niet mee, die daar (nog) helemaal niet mee bezig is..
Nu ben ik jaren "verder" en heb heel andere gedachten over dit soort dingen dan toen ex hiermee rondliep. En dat is best wrang. Omdat ie in sommige dingen echt gelijk had, maar ik dat niet kon zien. (en nu ben ik verder dan hij.. en ga ik nog verder, waar hij gestopt is).
Dat verklaart ook waarom mensen altijd roepen: "waarom kan het nu wel opeens? (na scheiding bijv.. als dat veranderingsproces ook inzet bij de ex en diegene ook allerlei processen in gaat (maar uit noodzaak pas)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 12:14
@Germinate:
Jouw benadering van haar "past" ook bij hoe zij zich naar jou profileert. Jij plooit je dus naar haar wensen, juist omdat je zo respectvol bent.
Ik schrijf dit, omdat mensen graag in hun comfortzone blijven.
Jij doet dit dus door je vrouw respectvol te blijven behandelen en je vrouw door niet verder te proberen om grenzen over te gaan.
Beiden blijven jullie dus in jullie comfortzone.
Nu is het meest simpele om je vrouw hiervan de schuld te geven. Echter, door je eigen gedrag te veranderen kan zij anders op jou reageren.
Laat eens een stukje van dat respectvolle varen. Zet er eens wat meer druk op. Ga uit je comfortzone, dan zal zij hetzelfde dienen te doen.
En ja, dit kan strijd opleveren. Zonder strijd geen nieuwe grenzen. Doe dit met een liefdevolle intentie. Gun haar dat zij ook die seksualiteit kan ervaren die jij voorstaat. Laat dat de drijfveer zijn van je andere gedrag.
Ik heb nog een vraag aan je:
Weet je zeker dat jij, als je het eenmaal hebt, wel kunt overgeven aan de andere seks??
Jouw benadering van haar "past" ook bij hoe zij zich naar jou profileert. Jij plooit je dus naar haar wensen, juist omdat je zo respectvol bent.
Ik schrijf dit, omdat mensen graag in hun comfortzone blijven.
Jij doet dit dus door je vrouw respectvol te blijven behandelen en je vrouw door niet verder te proberen om grenzen over te gaan.
Beiden blijven jullie dus in jullie comfortzone.
Nu is het meest simpele om je vrouw hiervan de schuld te geven. Echter, door je eigen gedrag te veranderen kan zij anders op jou reageren.
Laat eens een stukje van dat respectvolle varen. Zet er eens wat meer druk op. Ga uit je comfortzone, dan zal zij hetzelfde dienen te doen.
En ja, dit kan strijd opleveren. Zonder strijd geen nieuwe grenzen. Doe dit met een liefdevolle intentie. Gun haar dat zij ook die seksualiteit kan ervaren die jij voorstaat. Laat dat de drijfveer zijn van je andere gedrag.
Ik heb nog een vraag aan je:
Weet je zeker dat jij, als je het eenmaal hebt, wel kunt overgeven aan de andere seks??
dinsdag 7 september 2010 om 12:16
Ik lees net dit stukje van jou pas Suzy
Dat verklaart ook waarom mensen altijd roepen: "waarom kan het nu wel opeens? (na scheiding bijv.. als dat veranderingsproces ook inzet bij de ex en diegene ook allerlei processen in gaat (maar uit noodzaak pas)..
Hier weer die comfortzone.
Pas als je daaruit wordt "gedreven" kun je (gaan) veranderen.
Dat verklaart ook waarom mensen altijd roepen: "waarom kan het nu wel opeens? (na scheiding bijv.. als dat veranderingsproces ook inzet bij de ex en diegene ook allerlei processen in gaat (maar uit noodzaak pas)..
Hier weer die comfortzone.
Pas als je daaruit wordt "gedreven" kun je (gaan) veranderen.
dinsdag 7 september 2010 om 12:17
@Beurnie: welkom! Schrijf en lees gerust mee. Alles wat wel en niet van toepassing is kan je naar behoefte van meenemen of niet.
Tja, denk dat het bij jou nog sterker geldt dat je vrouw allerlei beperkingen en belemmeringen heeft. Daar kunnen allerlei oorzaken voor zijn, maar punt is dat zij er geen problemen mee denkt te hebben en het probleem ligt dan bij jou. Dat is niet fair..
Maar dat zal jij dan langzaamaan in beweging moeten krijgen (of het lukt of niet). Niet bij neerleggen, denk ik dan.. Dan doe je jezelf en haar tekort juist. En is liefde niet oa het beste uit elkaar zien te halen?! (of dat nu samen is of (uiteindelijk dan maar ) los van elkaar? Ik geloof dat je van elkaar te leren hebt, dat je niet voor niks elkaars geliefde werd. Ook onderontwikkelde "eigenschappen" kan ontwikkelen en onbewust zelfs je partner op bepaalde "kenmerken" uitzoekt, waar je zelf wat meer van zou mogen hebben..
Aanvullen is prima, zolang het niet het excuus wordt om dat lekker zo te laten (comfortzone) en dingen zijn die voor jezelf ook essentieel zijn om te ontwikkelen/kunnen. Zoals bevredigende seks kunnen hebben en kunnen liefhebben en (ware) intimiteit beleven. (ik bedoel; je hoeft niet allemaal je technische kant of ruimtelijke orientatie uit te diepen oid, als je dat niet ligt).
En ook communiceren en praten is te leren. Denk dat we veel te snel genoegen nemen met: ik/hij/zij kan daar nu eenmaal niet makkelijk over praten. Dat is eng idd, maar loont de moeite!
Tja, denk dat het bij jou nog sterker geldt dat je vrouw allerlei beperkingen en belemmeringen heeft. Daar kunnen allerlei oorzaken voor zijn, maar punt is dat zij er geen problemen mee denkt te hebben en het probleem ligt dan bij jou. Dat is niet fair..
Maar dat zal jij dan langzaamaan in beweging moeten krijgen (of het lukt of niet). Niet bij neerleggen, denk ik dan.. Dan doe je jezelf en haar tekort juist. En is liefde niet oa het beste uit elkaar zien te halen?! (of dat nu samen is of (uiteindelijk dan maar ) los van elkaar? Ik geloof dat je van elkaar te leren hebt, dat je niet voor niks elkaars geliefde werd. Ook onderontwikkelde "eigenschappen" kan ontwikkelen en onbewust zelfs je partner op bepaalde "kenmerken" uitzoekt, waar je zelf wat meer van zou mogen hebben..
Aanvullen is prima, zolang het niet het excuus wordt om dat lekker zo te laten (comfortzone) en dingen zijn die voor jezelf ook essentieel zijn om te ontwikkelen/kunnen. Zoals bevredigende seks kunnen hebben en kunnen liefhebben en (ware) intimiteit beleven. (ik bedoel; je hoeft niet allemaal je technische kant of ruimtelijke orientatie uit te diepen oid, als je dat niet ligt).
En ook communiceren en praten is te leren. Denk dat we veel te snel genoegen nemen met: ik/hij/zij kan daar nu eenmaal niet makkelijk over praten. Dat is eng idd, maar loont de moeite!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 12:30
Ik denk dat dat nog wel komt. Wat ik begrijp uit Gem's postings is dat zij het altijd prima vond zoals het ging. Als je partner daar dan 'ineens' anders over denkt, is dat al heel wat om te behappen. Een groot deel van je leven staat ineens op zijn grondvesten te schudden. Persoonlijk kan ik me voorstellen dat ze eerst die impact moet verwerken en dat dan pas de rest komt.
@Hvj, een posting die binnenkomt. Idd de comfortzone en het is doodeng om jezelf en een ander daar uit te schoppen. Ook een dunne scheidslijn tussen respectvol/begripvol te zijn vs bewust blijven hangen in de comfortzone.
dinsdag 7 september 2010 om 12:44
@HvJ: ben het volledig met je eens. En soms doet dat pijn, maar meer ook omdat we gewend zijn dat het juist die comfortzone is, wat we synoniem stellen met "gelukkig zijn"..
En dat is niet zo! Comfortzone houdt ook in, dat je niet hoeft te veranderen, ontslagen bent van moeite moeten doen, nieuwe dingen proberen. (en niet voor de kick, zoals ik mijn ex beschuldigde, maar om te groeien en essentiele dingen des levens te ervaren, verdieping te zoeken, niet aangeboorde ervaringen mag beleven. Zeker als die comfortzone betekent dat je die ook nooit zal kunnen beleven.
Dat is iets heel anders dan steeds nieuwe kicks nodig hebben. Het is mogen groeien of verboden te worden te groeien. Waarbij ik toch onderscheid wil maken in bijv een bepaald iets seksueel willen proberen en daarop gefocussed raken, omdat je dat thuis niet ten deel zal vallen. Of om de beleving van seks gaat, de manier waarop, passioneel, met overgave, met ook duidelijk zin en behoefte van die partner zelf daaraan (en niet "voor jou doet", maar zelf niks aan vindt).
Het ene kan gewoon geilheid en het spannende van iets nieuws zijn (topics hier over een partner die "zeurt' over: "ik krijg geen anale seks", maar geen belemmering vormt voor een goed intiem- en seksleven). Het andere belemmert dat juist, die beleving, het intieme, diepere, passionele.
En dat laatste vind ik zelf een essentiele behoefte, universeel en voor iedereen geldend (een normale blik op seks, wat iedereen diep in zijn hart wil en nodig heeft of gegund zou mogen zijn).
Uit comfortzone halen voor een essentieel iets vind ik iets anders dan diegene opdringen dat hij/zij "mee moet groeien" in iets, wat helemaal niet voor iedereen geldt als "normaal" of wenselijk. (zoals parenclub, seks met onbekenden, sm, trio's, seks met dezelfde sekse, enz). Hoeveel daar ook wel "into" zijn.. Dat is dan een beroep doen op "meedoen-gedrag", de kudde verandert van mening en dus moet jij ook meeveranderen. Een trend volgen. Niet mogen luisteren naar echte eigen voorkeuren en afknappers. Dan ga je weer doen wat anderen vinden dat "hoort" en dus niet bij jezelf blijven. Dat is de bedoeling niet en heeft niks met comfortzone te maken.
Als je grenzen maar je eigen grenzen zijn en je evt zelf wil verleggen. Dat kan alleen maar goed zijn als je dat zelf wil en ik geloof niet dat dat mag worden afgedwongen door te dreigen met dat de liefde anders ook afgelopen is (einde relatie omdat je je zin niet krijgt).
(hoop dat ik dat verschil duidelijk kan maken)..
Nogmaals: als dat essentiele onoverkomelijke verschillen betreft, waardoor de 1 of de ander niet zichzelf kan zijn, dan moet je dat respecteren en accepteren. En vervolgens (samen) daar consequenties van nemen, keuzes maken. Rekening houdend met jezelf en partner/gezin. Dat de kans bestaat dat de liefde op den duur "aftakelt" door geen aansluitende seks, is dan een gevolg, waar op gewezen is en niet expres. Er is dan iig een keuze om er iets aan te doen (verleggen) of niet. Dat kan iedereen alleen maar voor zichzelf uitmaken.
(sommigen willen ook niet ontwikkelen/leren als ze uit die comfortzone zijn gehaald. Het zijn die mensen die vervallen in "het is me aangedaan" en zelfs in haat omslaan. Slachtoffers, die alle goede bedoelingen hadden en er "niks aan konden doen". En excuus wordt voor de rest van hun leven "beschadigd" te blijven, allemaal "zijn/haar schuld".
(het is al moeilijk om af te leren in schuld en schuldgevoelens te denken! Beiden zijn verantwoordelijk. En het heeft meer zin om te kijken naar begrip, zo objectief mogelijk, naar 2 kanten: hoe dat ontstaan is en daarmee te dealen). Of je dat samen kan of in je eentje moet, dat weet je tevoren vaak niet. Dat maakt het zo kwetsbaar. Als de ander het zo niet wil benaderen, krijg je de volle schuld (al moet je die niet op je nemen). En dat is lastig.
En dat is niet zo! Comfortzone houdt ook in, dat je niet hoeft te veranderen, ontslagen bent van moeite moeten doen, nieuwe dingen proberen. (en niet voor de kick, zoals ik mijn ex beschuldigde, maar om te groeien en essentiele dingen des levens te ervaren, verdieping te zoeken, niet aangeboorde ervaringen mag beleven. Zeker als die comfortzone betekent dat je die ook nooit zal kunnen beleven.
Dat is iets heel anders dan steeds nieuwe kicks nodig hebben. Het is mogen groeien of verboden te worden te groeien. Waarbij ik toch onderscheid wil maken in bijv een bepaald iets seksueel willen proberen en daarop gefocussed raken, omdat je dat thuis niet ten deel zal vallen. Of om de beleving van seks gaat, de manier waarop, passioneel, met overgave, met ook duidelijk zin en behoefte van die partner zelf daaraan (en niet "voor jou doet", maar zelf niks aan vindt).
Het ene kan gewoon geilheid en het spannende van iets nieuws zijn (topics hier over een partner die "zeurt' over: "ik krijg geen anale seks", maar geen belemmering vormt voor een goed intiem- en seksleven). Het andere belemmert dat juist, die beleving, het intieme, diepere, passionele.
En dat laatste vind ik zelf een essentiele behoefte, universeel en voor iedereen geldend (een normale blik op seks, wat iedereen diep in zijn hart wil en nodig heeft of gegund zou mogen zijn).
Uit comfortzone halen voor een essentieel iets vind ik iets anders dan diegene opdringen dat hij/zij "mee moet groeien" in iets, wat helemaal niet voor iedereen geldt als "normaal" of wenselijk. (zoals parenclub, seks met onbekenden, sm, trio's, seks met dezelfde sekse, enz). Hoeveel daar ook wel "into" zijn.. Dat is dan een beroep doen op "meedoen-gedrag", de kudde verandert van mening en dus moet jij ook meeveranderen. Een trend volgen. Niet mogen luisteren naar echte eigen voorkeuren en afknappers. Dan ga je weer doen wat anderen vinden dat "hoort" en dus niet bij jezelf blijven. Dat is de bedoeling niet en heeft niks met comfortzone te maken.
Als je grenzen maar je eigen grenzen zijn en je evt zelf wil verleggen. Dat kan alleen maar goed zijn als je dat zelf wil en ik geloof niet dat dat mag worden afgedwongen door te dreigen met dat de liefde anders ook afgelopen is (einde relatie omdat je je zin niet krijgt).
(hoop dat ik dat verschil duidelijk kan maken)..
Nogmaals: als dat essentiele onoverkomelijke verschillen betreft, waardoor de 1 of de ander niet zichzelf kan zijn, dan moet je dat respecteren en accepteren. En vervolgens (samen) daar consequenties van nemen, keuzes maken. Rekening houdend met jezelf en partner/gezin. Dat de kans bestaat dat de liefde op den duur "aftakelt" door geen aansluitende seks, is dan een gevolg, waar op gewezen is en niet expres. Er is dan iig een keuze om er iets aan te doen (verleggen) of niet. Dat kan iedereen alleen maar voor zichzelf uitmaken.
(sommigen willen ook niet ontwikkelen/leren als ze uit die comfortzone zijn gehaald. Het zijn die mensen die vervallen in "het is me aangedaan" en zelfs in haat omslaan. Slachtoffers, die alle goede bedoelingen hadden en er "niks aan konden doen". En excuus wordt voor de rest van hun leven "beschadigd" te blijven, allemaal "zijn/haar schuld".
(het is al moeilijk om af te leren in schuld en schuldgevoelens te denken! Beiden zijn verantwoordelijk. En het heeft meer zin om te kijken naar begrip, zo objectief mogelijk, naar 2 kanten: hoe dat ontstaan is en daarmee te dealen). Of je dat samen kan of in je eentje moet, dat weet je tevoren vaak niet. Dat maakt het zo kwetsbaar. Als de ander het zo niet wil benaderen, krijg je de volle schuld (al moet je die niet op je nemen). En dat is lastig.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 12:49
@HvJ en Geminate, Bloem en Doddie:
Wat ik ook een lastige vind: het feit dat de ene partij bepaalt wanneer het moment is gekomen dat je de ander uit die comfortzone moet trekken (en hoe)..
Dat is best een lastige positie. Dan twijfel je ook: ben ik degene die dat moet doen? Is het niet mijn mening tegenover die van mijn partner? Moet ik dat niet respecteren (dat leren we ook iha, toch?). Ook al zie jij allang dat het bijv niet goed is voor diegene (geliefde) zelf.. Wie ben jij om dat te willen/moeten veranderen?
Dat is ook iets wat je (lang) tegenhoudt: zie ik het wel goed? Is het egoisme, eigenbelang, goed voor mij en slecht voor diegene?
Ik denk dat het moment iig gekomen is als je je hier zelf van bewust bent, dat je jezelf tekort doet en moet/mag opkomen voor je eigenbelang (als het iets wezenlijks is, he). Als de liefde voor een ander de eigenliefde tekort doet of zeer gaat doen.
En dat is moeilijk te bepalen. En dat geldt niet alleen voor partners, maar in elke situatie dat je jezelf tekort dreigt te doen, tegen jezelf in druist.
(zo voel ik dat ik moet opkomen tegen mijn huurder/familielid. Die heeft zich afgelopen maanden gewenteld in zijn comfortzone, die ik verschafte. Ik wou niet eerder "ingrijpen" omdat ik zijn moeder niet ben en niet wou bemoeien. Af en toe aan herinnerd. En blijkt eea over grenzen te zijn, die ik tevoren heb afgesproken. En meer van mij vraagt, een verlenging van comfortzone, nu pas wakker is ipv 5 maanden geleden.
En daardoor invloed heeft en meer vraagt dan mijn eigen plannen en eigenbelang. Dan voel je je al gauw egoistisch, maar niet voor mij opkomen is geen optie meer. En dan wordt dat ook niet serieus genomen, die blijft de grenzen verleggen, weet ik nu al.
Dus tja, soms zie je dat als "buitenstaander" al van mijlenver aankomen (dit was bekend van hem, ik gaf het vertrouwen en de kans na vorige wake up call 5 maanden geleden.. en eenmaal dat comfort, verdween elke noodzaak en moeite om er toen meteen iets aan te doen). Maar als ik dat wederom comfortabel maak, vervalt weer die noodzaak en moeite die hij er (nu) in stopt.
Maar hoe meer je naar jezelf luistert en daar ook naar handelt, hoe sterker je wordt (en je intuitie erbij!).. Blijf het moeilijk vinden om eea toe te dienen, ook al weet ik dat dat het beste is, niet alleen voor mij, maar ook voor diegene zelf.
Wat ik ook een lastige vind: het feit dat de ene partij bepaalt wanneer het moment is gekomen dat je de ander uit die comfortzone moet trekken (en hoe)..
Dat is best een lastige positie. Dan twijfel je ook: ben ik degene die dat moet doen? Is het niet mijn mening tegenover die van mijn partner? Moet ik dat niet respecteren (dat leren we ook iha, toch?). Ook al zie jij allang dat het bijv niet goed is voor diegene (geliefde) zelf.. Wie ben jij om dat te willen/moeten veranderen?
Dat is ook iets wat je (lang) tegenhoudt: zie ik het wel goed? Is het egoisme, eigenbelang, goed voor mij en slecht voor diegene?
Ik denk dat het moment iig gekomen is als je je hier zelf van bewust bent, dat je jezelf tekort doet en moet/mag opkomen voor je eigenbelang (als het iets wezenlijks is, he). Als de liefde voor een ander de eigenliefde tekort doet of zeer gaat doen.
En dat is moeilijk te bepalen. En dat geldt niet alleen voor partners, maar in elke situatie dat je jezelf tekort dreigt te doen, tegen jezelf in druist.
(zo voel ik dat ik moet opkomen tegen mijn huurder/familielid. Die heeft zich afgelopen maanden gewenteld in zijn comfortzone, die ik verschafte. Ik wou niet eerder "ingrijpen" omdat ik zijn moeder niet ben en niet wou bemoeien. Af en toe aan herinnerd. En blijkt eea over grenzen te zijn, die ik tevoren heb afgesproken. En meer van mij vraagt, een verlenging van comfortzone, nu pas wakker is ipv 5 maanden geleden.
En daardoor invloed heeft en meer vraagt dan mijn eigen plannen en eigenbelang. Dan voel je je al gauw egoistisch, maar niet voor mij opkomen is geen optie meer. En dan wordt dat ook niet serieus genomen, die blijft de grenzen verleggen, weet ik nu al.
Dus tja, soms zie je dat als "buitenstaander" al van mijlenver aankomen (dit was bekend van hem, ik gaf het vertrouwen en de kans na vorige wake up call 5 maanden geleden.. en eenmaal dat comfort, verdween elke noodzaak en moeite om er toen meteen iets aan te doen). Maar als ik dat wederom comfortabel maak, vervalt weer die noodzaak en moeite die hij er (nu) in stopt.
Maar hoe meer je naar jezelf luistert en daar ook naar handelt, hoe sterker je wordt (en je intuitie erbij!).. Blijf het moeilijk vinden om eea toe te dienen, ook al weet ik dat dat het beste is, niet alleen voor mij, maar ook voor diegene zelf.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
