Seks
alle pijlers
Slapende lust, liefde en seks, oorzaken/gevolgen.
donderdag 2 september 2010 om 12:08
De insteek van dit topic is een serieuze variant van het minnaartopic: filosoferen over oorzaken en gevolgen van desinteresse en sleur in de seks binnen je relatie. Accepteren, aan werken en/of een sv, welke oplossing ook. En waarom. En met respect voor ieders keuzes, oplossingen en overwegingen!
Dit topic is dus bedoeld voor mensen die hiermee te maken hebben,over twijfelen, zelf een minnaar/minnares hebben of op het punt staan vreemd te gaan. Of hun partner is vreemdgegaan of een (seks)relatie is begonnen met een ander. Of diegenen die hierin geinteresseerd zijn.
Niet bedoeld voor discussies en oordelen of het moreel verantwoord is om vreemd te gaan en niet voor andere veroordelende reacties. Daar zijn andere topics over.
Mogelijke gevolgen zijn dat je vroeg of laat op zoek gaat of bent gerold in gelijkgestemde seks buiten je relatie, wat kan uitgroeien tot meer gevoelens, worstelingen met verliefdheid/liefde/seks. En veel frustratie, verdriet, jezelf of elkaar tekort doen.
Ik heb gemerkt dat er genoeg mensen zijn die worstelen met dit soort vraagstukken en waarom ze dit gebeurd is, waarom ze hebben gekozen voor bijv vreemdgaan en daar niet makkelijk met familie en vrienden over kunnen praten.
Sommigen hebben behoefte hun ervaringen te delen, herkenning te vinden en te zien hoe anderen hiermee omgaan.
Waarschuwing vooraf: het zullen diepgaander en dus langere reacties zijn dan luchtige oneliners! Het is dus echt alleen bedoeld voor wie dat interessant vindt.
Dit topic is dus bedoeld voor mensen die hiermee te maken hebben,over twijfelen, zelf een minnaar/minnares hebben of op het punt staan vreemd te gaan. Of hun partner is vreemdgegaan of een (seks)relatie is begonnen met een ander. Of diegenen die hierin geinteresseerd zijn.
Niet bedoeld voor discussies en oordelen of het moreel verantwoord is om vreemd te gaan en niet voor andere veroordelende reacties. Daar zijn andere topics over.
Mogelijke gevolgen zijn dat je vroeg of laat op zoek gaat of bent gerold in gelijkgestemde seks buiten je relatie, wat kan uitgroeien tot meer gevoelens, worstelingen met verliefdheid/liefde/seks. En veel frustratie, verdriet, jezelf of elkaar tekort doen.
Ik heb gemerkt dat er genoeg mensen zijn die worstelen met dit soort vraagstukken en waarom ze dit gebeurd is, waarom ze hebben gekozen voor bijv vreemdgaan en daar niet makkelijk met familie en vrienden over kunnen praten.
Sommigen hebben behoefte hun ervaringen te delen, herkenning te vinden en te zien hoe anderen hiermee omgaan.
Waarschuwing vooraf: het zullen diepgaander en dus langere reacties zijn dan luchtige oneliners! Het is dus echt alleen bedoeld voor wie dat interessant vindt.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 12:53
ik weet ook niet wat ik had gedaan als mijn man daar zelf niet mee had gekomen, wat heeft een ander aan mijn verhaal? Wie heeft er nu een partner die er zelf mee komt en iets wil veranderen omdat jij blijkbaar een behoefte hebt?
Dat is vrij uniek en ik weet niet of ik uit die comfortzone had durven stappen. Ben blij met de moed die mijn man daarvoor wel had.
Dat is vrij uniek en ik weet niet of ik uit die comfortzone had durven stappen. Ben blij met de moed die mijn man daarvoor wel had.
dinsdag 7 september 2010 om 13:15
@HvJ 12.14 u: hoewel de vraag is aan Geminate, wil ik hier toch ff op inhaken. Nee, dat weet je niet zeker en dat kan je denk ik ook niet weten. Het is en blijft ook een wisselwerking tussen 2 mensen, de sv die je treft, wat je in elkaar kan losmaken.
Het is dat je weet dat het bestaat, zoals ik van kleins af aan wist dat bdsm bestond (zonder het een naam te geven en al voor ik bekend was met seks al fantasieen had over eea (vastbinden en dergelijke, maar daar kwam nog geen seks bij kijken, meer strelingen ontvangen en ik "kon er niks aan doen" dat ik dat onderging).
Ik heb het inmiddels wel uitgeprobeerd (als single kon dat) en weet wel waar mijn grote opwinding ligt. En ja, met overgave, al blijft dat voor mij juist de hele uitdaging en doelstelling. Maar dat valt en staat met de wisselwerking met wie ik seks deel, of die intimiteit er is, en de wil er is om me aan diegene over te geven. (dat is iets anders dan aan die soort seks over te geven).
Ook ik heb gemerkt dat ik dat niet aan willekeurig persoon kan, alleen maar omdat ik het soort seks kan beleven wat aansluit bij mijn beleving. Dit weet je dus pas als je iemand treft aan wie je je kan overgeven hieraan, zelfde golflengte mee bereikt en zekere mate van betrokkenheid voelt. Maar dat is mijn persoonlijke evaring en kan voor anderen heel anders zijn!!
(ik kan seks hebben met iemand zonder al te veel meer gevoelens, maar wel wat interesse wederzijds in de persoon, maar dat is dan niet de overgave die ik beoog). Blijft surrogaat, maar soms denk ik: ach, beter dan niets. (en ik weet nog niet of dat een okee uitgangspunt is).
Het is dat je weet dat het bestaat, zoals ik van kleins af aan wist dat bdsm bestond (zonder het een naam te geven en al voor ik bekend was met seks al fantasieen had over eea (vastbinden en dergelijke, maar daar kwam nog geen seks bij kijken, meer strelingen ontvangen en ik "kon er niks aan doen" dat ik dat onderging).
Ik heb het inmiddels wel uitgeprobeerd (als single kon dat) en weet wel waar mijn grote opwinding ligt. En ja, met overgave, al blijft dat voor mij juist de hele uitdaging en doelstelling. Maar dat valt en staat met de wisselwerking met wie ik seks deel, of die intimiteit er is, en de wil er is om me aan diegene over te geven. (dat is iets anders dan aan die soort seks over te geven).
Ook ik heb gemerkt dat ik dat niet aan willekeurig persoon kan, alleen maar omdat ik het soort seks kan beleven wat aansluit bij mijn beleving. Dit weet je dus pas als je iemand treft aan wie je je kan overgeven hieraan, zelfde golflengte mee bereikt en zekere mate van betrokkenheid voelt. Maar dat is mijn persoonlijke evaring en kan voor anderen heel anders zijn!!
(ik kan seks hebben met iemand zonder al te veel meer gevoelens, maar wel wat interesse wederzijds in de persoon, maar dat is dan niet de overgave die ik beoog). Blijft surrogaat, maar soms denk ik: ach, beter dan niets. (en ik weet nog niet of dat een okee uitgangspunt is).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 13:25
@Doddie: gelijk in. Dan houd je iig die comfortzone van je geliefde in stand. Denk je. Zolang het niet ontdekt wordt (want dan is het extra lullig dus, achteraf hierachter komen, vernederend zelfs dat je je juist niet in je waarde voelt behandeld en diegene meende je te moeten "beschermen". Dan neem je je partner toch niet serieus eigenlijk en dat is (vind ik) veel erger geweest. Plus had die partner dan ook veel eerder de kans om er iets aan te doen of aan zichzelf te doen.
Het behouden van die comfortzone is dus onterecht gelieerd aan "de ander geen pijn willen doen" en in bescherming moeten nemen voor het leven en tegenslagen. Daarmee geef je ook de boodschap mee: "want ik denk dat je dat niet aankan". Je onderschat iemand daarmee.
En blijft altijd de vraag: was het niet je eigen comfortzone die je in stand hield (zelf de keuze wel en altijd nog vol kunnen kiezen voor je nr 1, mocht het anders uitpakken of toch niet zo bevredigend zijn). Dus het motief achter het niet vertellen maakt ook nog uit. Ik voelde dat haarfijn aan, dat het niet om mij ging en wat voor mij misschien goed was om wakker te schudden, maar om hem en zijn getwijfel.. Hij kon niet kiezen om zijn gezin te verlaten en dat heb ik heel goed aangevoeld.
En deels is het natuurlijk ook zo dat het een wijdverbreide overtuiging is dat je geliefde(n) geen pijn doet. Ook al bestaat die pijn voor een groot deel door het feit dat je uit de comfortzone wordt getrokken en wordt het ook nog eens deels bepaald door "ego-pijn" (statusvermindering, afwijzing, materiele consequenties, status van de kinderen als van "gescheiden ouders"). Niet al die pijn is pure liefdespijn of die met echt geluk te maken hebben (meer met welvaart en welzijn).
Ik durf zelfs te beweren dat het voelen van pijn, gemis, verlangen en verdriet ook "liefde voelen" is (en niet alleen geilheid, blijheid, vertedering enzo).. en ook heel mooi is/ kan zijn, als je dat meemaakt.
(en nu ga ik hier weg)
Het behouden van die comfortzone is dus onterecht gelieerd aan "de ander geen pijn willen doen" en in bescherming moeten nemen voor het leven en tegenslagen. Daarmee geef je ook de boodschap mee: "want ik denk dat je dat niet aankan". Je onderschat iemand daarmee.
En blijft altijd de vraag: was het niet je eigen comfortzone die je in stand hield (zelf de keuze wel en altijd nog vol kunnen kiezen voor je nr 1, mocht het anders uitpakken of toch niet zo bevredigend zijn). Dus het motief achter het niet vertellen maakt ook nog uit. Ik voelde dat haarfijn aan, dat het niet om mij ging en wat voor mij misschien goed was om wakker te schudden, maar om hem en zijn getwijfel.. Hij kon niet kiezen om zijn gezin te verlaten en dat heb ik heel goed aangevoeld.
En deels is het natuurlijk ook zo dat het een wijdverbreide overtuiging is dat je geliefde(n) geen pijn doet. Ook al bestaat die pijn voor een groot deel door het feit dat je uit de comfortzone wordt getrokken en wordt het ook nog eens deels bepaald door "ego-pijn" (statusvermindering, afwijzing, materiele consequenties, status van de kinderen als van "gescheiden ouders"). Niet al die pijn is pure liefdespijn of die met echt geluk te maken hebben (meer met welvaart en welzijn).
Ik durf zelfs te beweren dat het voelen van pijn, gemis, verlangen en verdriet ook "liefde voelen" is (en niet alleen geilheid, blijheid, vertedering enzo).. en ook heel mooi is/ kan zijn, als je dat meemaakt.
(en nu ga ik hier weg)
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 13:46
Wat je aanhaalt suzy heeft alles te maken met grenzen.
Wat is van jou en wat van de ander en wat van jullie gezamelijk.
Mag je voor jezelf besluiten en wat betekent dat voor de ander.
Ik zal een voorbeeld geven dat ik zelf heb meegemaakt.
Het viel mij ineens op dat mijn vrouw zich erg afhankelijk opstelde als het ging om officiele zaken.
Gemeente bellen, verzekeringen, instanties steeds werd ik daar voor het karretje gespannen.
"Jij bent daar veel beter in dan ik" hoorde ik steeds.
Ik ging mij eerst afvragen wat mijn eigen aandeel was in deze afhankelijkheid. Ik kwam erop uit dat ik het maar wat graag deed. Ik was belangrijk, nodig, nuttig, kreeg komplimentjes enz enz kortom mijn ego werd erg gestreeld.
Wilde ik dus de afhankelijkheid van vrouwlief doorbreken, dan zou ik mijn eigen gedrag op dit punt dienen te veranderen.
Ik stopte dus dit voor haar te doen. Ik besloot aan te bieden om wel te helpen, maar het niet meer zelf te doen.
De eerste mogelijkheid deed zich voor toen zij een website gemaakt wilde hebben. Ze wilde een webwinkel starten en had daarvoor een webwinkel nodig.
Uiteraard moest ik dat doen.
Feitelijk heb ik er ook niet zo veel kaas van gegeten en zou ik een gezamelijke vriend moeten inschakelen die mij erbij zou helpen.
Vrouwlief zou dit ook gemakkelijk zelf kunnen.
Voordeel zou zowieso zijn dat ze zelf in staat is haar eigen website te onderhouden en niet afhankelijk zou zijn van mijn tijd en inzet.
Ik gaf dus aan, ik wil je wel helpen, maar ga het niet doen.
Hevige ruzie was het gevolg.
Ik hield voet bij stuk, de ruzie doofde en de rust keerde terug.
Een maand later werd mij gevraagd wanneer ik nu eens aan die website zou beginnen.
Nog hevigere ruzie. Rustig uitgelegd dat zij dezelfde stappen zou moeten zetten als ik en dat het toch echt beter was dat ze die zelf deed. En dat ik daarbij wel zou helpen, maar het niet zou gaan doen.
Weer een maand later vloog bijna het servies door het huis.
Ik had nog steeds die website niet gemaakt en dat werd nu wel eens tijd, ik hield vast niet meer van haar enz enz.
Ik hield voet bij stuk en in haar woede heeft vrouwlief de gezamelijke vriend gebeld en met hem een afspraak gemaakt om dingen op te starten.
"Heb je nu je zin" spuugde ze me in mijn gezicht.......
(Eigenlijk wel dus)
Na deze afsrpaak kwam vrouwlief enthousiast thuis.
"Het is eigenlijk heel simpel" .......
Maandag, dinsdag en woensdag de hele dag doorgewerkt en woensdagavond bij thuiskomst wordt ik van de mat geplukt, meegesleurd naar de comp. en taadaaaaaaaaa MIJN website glundert vrouwlief mij toe.
Alleen dit werkt nog niet en dit lukt niet.
Daar help ik je mee zeg ik tegen haar.
Ze kijkt me verrast aan, maar je zou het toch niet doen??
Nee, maar wel helpen...
Ooooo, bedoelde je het zo.
Inmiddels onderhoud ze haar eigen site, voert overleg met vertegenwoordiger, belt zelf met alle instantie en dopt haar eigen boontjes.
Beiden werden we er beter van.
Ik hoop dat het duidelijk maakt hoe ik e.e.a. bedoel.
Ik ging uit mijn comfortzone, ik weigerde nog langer om de dingen voor haar op te knappen met alle ruzie van dien, waardoor zij dat ook moest.
Wat is van jou en wat van de ander en wat van jullie gezamelijk.
Mag je voor jezelf besluiten en wat betekent dat voor de ander.
Ik zal een voorbeeld geven dat ik zelf heb meegemaakt.
Het viel mij ineens op dat mijn vrouw zich erg afhankelijk opstelde als het ging om officiele zaken.
Gemeente bellen, verzekeringen, instanties steeds werd ik daar voor het karretje gespannen.
"Jij bent daar veel beter in dan ik" hoorde ik steeds.
Ik ging mij eerst afvragen wat mijn eigen aandeel was in deze afhankelijkheid. Ik kwam erop uit dat ik het maar wat graag deed. Ik was belangrijk, nodig, nuttig, kreeg komplimentjes enz enz kortom mijn ego werd erg gestreeld.
Wilde ik dus de afhankelijkheid van vrouwlief doorbreken, dan zou ik mijn eigen gedrag op dit punt dienen te veranderen.
Ik stopte dus dit voor haar te doen. Ik besloot aan te bieden om wel te helpen, maar het niet meer zelf te doen.
De eerste mogelijkheid deed zich voor toen zij een website gemaakt wilde hebben. Ze wilde een webwinkel starten en had daarvoor een webwinkel nodig.
Uiteraard moest ik dat doen.
Feitelijk heb ik er ook niet zo veel kaas van gegeten en zou ik een gezamelijke vriend moeten inschakelen die mij erbij zou helpen.
Vrouwlief zou dit ook gemakkelijk zelf kunnen.
Voordeel zou zowieso zijn dat ze zelf in staat is haar eigen website te onderhouden en niet afhankelijk zou zijn van mijn tijd en inzet.
Ik gaf dus aan, ik wil je wel helpen, maar ga het niet doen.
Hevige ruzie was het gevolg.
Ik hield voet bij stuk, de ruzie doofde en de rust keerde terug.
Een maand later werd mij gevraagd wanneer ik nu eens aan die website zou beginnen.
Nog hevigere ruzie. Rustig uitgelegd dat zij dezelfde stappen zou moeten zetten als ik en dat het toch echt beter was dat ze die zelf deed. En dat ik daarbij wel zou helpen, maar het niet zou gaan doen.
Weer een maand later vloog bijna het servies door het huis.
Ik had nog steeds die website niet gemaakt en dat werd nu wel eens tijd, ik hield vast niet meer van haar enz enz.
Ik hield voet bij stuk en in haar woede heeft vrouwlief de gezamelijke vriend gebeld en met hem een afspraak gemaakt om dingen op te starten.
"Heb je nu je zin" spuugde ze me in mijn gezicht.......
(Eigenlijk wel dus)
Na deze afsrpaak kwam vrouwlief enthousiast thuis.
"Het is eigenlijk heel simpel" .......
Maandag, dinsdag en woensdag de hele dag doorgewerkt en woensdagavond bij thuiskomst wordt ik van de mat geplukt, meegesleurd naar de comp. en taadaaaaaaaaa MIJN website glundert vrouwlief mij toe.
Alleen dit werkt nog niet en dit lukt niet.
Daar help ik je mee zeg ik tegen haar.
Ze kijkt me verrast aan, maar je zou het toch niet doen??
Nee, maar wel helpen...
Ooooo, bedoelde je het zo.
Inmiddels onderhoud ze haar eigen site, voert overleg met vertegenwoordiger, belt zelf met alle instantie en dopt haar eigen boontjes.
Beiden werden we er beter van.
Ik hoop dat het duidelijk maakt hoe ik e.e.a. bedoel.
Ik ging uit mijn comfortzone, ik weigerde nog langer om de dingen voor haar op te knappen met alle ruzie van dien, waardoor zij dat ook moest.
dinsdag 7 september 2010 om 14:28
Wat een geweldige discussie hier.(ik vlieg in vanaf minnaar-topic, maar pas hier veel beter.) Een en al herkenning.
Het duizelt me, ik weet nauwelijks waarop en hoe ik wil reageren.
Ik ben net als oa Suzy een laatbloeier, en heb ook al mijn hele leven bdsm-achtige fantasien. Mooi hoe je dat zei over 'moeten genieten'.
Ik weet helemaal niet of ik echt bdsm-er ben, hoewel ik er graag over lees,
ik wil eigenlijk vooral dat mijn lust er mag zijn,
iemand die lust herkent en waardeert en daar zelf ook opgewonden van wordt.
Net als veel van jullie heb ik een partner met een laag libido, of een soort bevroren sexbeleving, we weten nog altijd niet precies hoe het zit.
Maar de laatste tijd dacht ik ook aan die comfortzone, en aan in hoeverre ik misschien een situatie in stand hou. Ik wil graag dat hij mij overmeestert, dwingt te genieten, mijn grenzen opzoekt,
en dat doet hij niet, dat kan hij niet.
Dus ben ik begonnen hem (lichtjes) te overmeesteren, en ondertussen ook (weer) te praten over mijn verlangens. En er komt opeens wel seksuele energie los, bij ons allebei!
Ik merk dat ik toch terughoudend ben geweest, omdat het leek alsof hij zo kwetsbaar daarin was;
hij kon mij niet geven wat ik verlang, en daar wilde ik hem ook niet almaar mee confronteren. Bovendien voelde ik me afgewezen en onbegrepen en dat voelt ook niet best. Ik beschermde ook mezelf.
En ik verlang eigenlijk niet naar die dominante rol in de bedstee, maar denk nu wel dat het hem misschien toch een grens kan overtrekken,
maar ik moet toegeven dat ik het ook doodeng vind,
en voel daarmee dat ik dus ook in een veilige haven zat weggedoken.
We zijn al lang samen, en de ervaring leert dat dit soort oplevinkjes vaker voorkomen (en weer een stille dood sterven), maar nooit eerder realiseerde ik me zo dat ik zelf ook iets in stand houd.
Het duizelt me, ik weet nauwelijks waarop en hoe ik wil reageren.
Ik ben net als oa Suzy een laatbloeier, en heb ook al mijn hele leven bdsm-achtige fantasien. Mooi hoe je dat zei over 'moeten genieten'.
Ik weet helemaal niet of ik echt bdsm-er ben, hoewel ik er graag over lees,
ik wil eigenlijk vooral dat mijn lust er mag zijn,
iemand die lust herkent en waardeert en daar zelf ook opgewonden van wordt.
Net als veel van jullie heb ik een partner met een laag libido, of een soort bevroren sexbeleving, we weten nog altijd niet precies hoe het zit.
Maar de laatste tijd dacht ik ook aan die comfortzone, en aan in hoeverre ik misschien een situatie in stand hou. Ik wil graag dat hij mij overmeestert, dwingt te genieten, mijn grenzen opzoekt,
en dat doet hij niet, dat kan hij niet.
Dus ben ik begonnen hem (lichtjes) te overmeesteren, en ondertussen ook (weer) te praten over mijn verlangens. En er komt opeens wel seksuele energie los, bij ons allebei!
Ik merk dat ik toch terughoudend ben geweest, omdat het leek alsof hij zo kwetsbaar daarin was;
hij kon mij niet geven wat ik verlang, en daar wilde ik hem ook niet almaar mee confronteren. Bovendien voelde ik me afgewezen en onbegrepen en dat voelt ook niet best. Ik beschermde ook mezelf.
En ik verlang eigenlijk niet naar die dominante rol in de bedstee, maar denk nu wel dat het hem misschien toch een grens kan overtrekken,
maar ik moet toegeven dat ik het ook doodeng vind,
en voel daarmee dat ik dus ook in een veilige haven zat weggedoken.
We zijn al lang samen, en de ervaring leert dat dit soort oplevinkjes vaker voorkomen (en weer een stille dood sterven), maar nooit eerder realiseerde ik me zo dat ik zelf ook iets in stand houd.
dinsdag 7 september 2010 om 14:29
@hvj
Mijn vrouw meer of anders uit haar comfortzone halen op seksueel gebied kan en wil ik niet. Op ieder ander vlak wel, mijn vrouw is bij mij volkomen zichzelf en veel sterker en harder dan iedereen vermoedt. Het website voorbeeld wat jij noemt had ik ook zo op kunnen lossen. Maar op seksueel gebied loop ik ook aan tegen wat ik haar gevoelsmatig mag aandoen: nee is nee, altijd, ook als ik denk dat het best ja kan zijn of worden.
Je vraag of ik me kan overgeven aan de andere seks weet ik natuurlijk niet, ik kan me alleen niet voorstellen van niet. Het gaat om dingen die mij opwinden, waar ik naar verlang. Ik geloof niet dat ik erg veel grenzen of remmingen ga hebben maar zeker weet ik dit niet. Ik zou erg graag eens met volle overgave willen vrijen. Willen horen of kunnen zeggen: doe dit, doe dat... Of: ik ga dit/ dat met je doen: omdat ik daar zin in heb... Ik kan me niet voorstellen dat ik dan denk "ho even".
Mijn vrouw meer of anders uit haar comfortzone halen op seksueel gebied kan en wil ik niet. Op ieder ander vlak wel, mijn vrouw is bij mij volkomen zichzelf en veel sterker en harder dan iedereen vermoedt. Het website voorbeeld wat jij noemt had ik ook zo op kunnen lossen. Maar op seksueel gebied loop ik ook aan tegen wat ik haar gevoelsmatig mag aandoen: nee is nee, altijd, ook als ik denk dat het best ja kan zijn of worden.
Je vraag of ik me kan overgeven aan de andere seks weet ik natuurlijk niet, ik kan me alleen niet voorstellen van niet. Het gaat om dingen die mij opwinden, waar ik naar verlang. Ik geloof niet dat ik erg veel grenzen of remmingen ga hebben maar zeker weet ik dit niet. Ik zou erg graag eens met volle overgave willen vrijen. Willen horen of kunnen zeggen: doe dit, doe dat... Of: ik ga dit/ dat met je doen: omdat ik daar zin in heb... Ik kan me niet voorstellen dat ik dan denk "ho even".
dinsdag 7 september 2010 om 14:39
Bovenstaande heeft gemaakt dat ik extreem bang was dat alleen het bespreekbaar maken al heel veel kapot zou maken, oa haar beeld van mij, en probeerde dus met zachte hand de situatie te veranderen.
Die comfortzone ben ik wel uitgestapt, die van mijn vrouw zal zij echt zelf uit moeten stappen, ik wil niet over bepaalde grenzen bij haar heen.
Die comfortzone ben ik wel uitgestapt, die van mijn vrouw zal zij echt zelf uit moeten stappen, ik wil niet over bepaalde grenzen bij haar heen.
dinsdag 7 september 2010 om 15:00
Terecht dat je daar heel voorzichtig mee bent. Je zou ongewild meer kwaad dan goed kunnen doen.
Maar wat dacht je van romantiek. Dat is zacht en overredend ipv hard, opdringerig en overdonderend.
Een rood dekbed, kaarsjes, samen in bad, dvd speler op de slaapkamer (samen naakt film kijken en ondertussen een beetje friemelen en opwarmen) ,mooie lingerie en geurtjes.
odi et amo
dinsdag 7 september 2010 om 15:19
@Geminate:
Wat vervelend voor je vrouw dat ze dit heeft moeten meemaken.
Dat is idd een complicerende factor in het geheel.
Toch ga ik nu misschien ook over jouw grens bij wat ik nu ga schrijven.
Praten over het verleden doen wij niet, dat wil zij niet, ik eigenlijk ook niet.
Een aantal jaar geleken is ook gebleken dat indien zij meer met het verleden bezig is (dat kon niet anders toen) het slechter met haar gaat.
De eerste zin, haar comfort zone.
De tweede zin is geen bewijs dat ermee bezig gaan wil zeggen dat het slecht met haar blijft gaan.
Pas al er (een juiste) motivatie is, zal er verandering kunnen zijn.
Deste groter de blokkade, deste groter de motivatie moet zijn.
Hoe vervelend ook wat er met jouw vrouw gebeurd is, als ze er voor blijft bukken, zal er niets veranderen.
Jij bent niet de persoon die haar hierin helpen kan, dus zal ze die hulp elders moeten zoeken.
Feit blijft, ze zal uit haar comfortzone moeten.
En jij bent de persoon die haar daaruit kan krijgen.
Uit zichzelf zal ze het niet doen.
Je helpt haar ermee, houd dat in het oog.
Wat vervelend voor je vrouw dat ze dit heeft moeten meemaken.
Dat is idd een complicerende factor in het geheel.
Toch ga ik nu misschien ook over jouw grens bij wat ik nu ga schrijven.
Praten over het verleden doen wij niet, dat wil zij niet, ik eigenlijk ook niet.
Een aantal jaar geleken is ook gebleken dat indien zij meer met het verleden bezig is (dat kon niet anders toen) het slechter met haar gaat.
De eerste zin, haar comfort zone.
De tweede zin is geen bewijs dat ermee bezig gaan wil zeggen dat het slecht met haar blijft gaan.
Pas al er (een juiste) motivatie is, zal er verandering kunnen zijn.
Deste groter de blokkade, deste groter de motivatie moet zijn.
Hoe vervelend ook wat er met jouw vrouw gebeurd is, als ze er voor blijft bukken, zal er niets veranderen.
Jij bent niet de persoon die haar hierin helpen kan, dus zal ze die hulp elders moeten zoeken.
Feit blijft, ze zal uit haar comfortzone moeten.
En jij bent de persoon die haar daaruit kan krijgen.
Uit zichzelf zal ze het niet doen.
Je helpt haar ermee, houd dat in het oog.
dinsdag 7 september 2010 om 15:27
Je moet ergens beginnen. Vandaaruit ga je steeds een stapje verder.
Je voelt zelf al aan er in dit geval geen grenzen overschreden kunnen worden. Ben trouwens benieuwd wat je in een eerdere post aangaf bedoeld met dingen die 'not done ' zijn in deze maatschappij.
Is dat dan zo extreem? Wat mis je precies bij het vrijen. Wil je dat ze meer expressief is, meer initiatief neemt oid of het het echt om toch een beetje extremere sex zoals anaal, vastbinden e.d.
odi et amo
dinsdag 7 september 2010 om 15:38
@HvJ: hahaha, zo enorm herkenbaar. Ex helpt me nog steeds, maar ik moet het zelf doen. En god, wat is dat moeilijk, die k*tadministratie. Boete na boete afgelopen jaar en van de regen in de drup, omdat ik het niet voor elkaar krijg (voor mezelf. Voor anderen kan ik dat wel, briefje schrijven, betwisten, enz). Voor mezelf stop ik het ver weg, tot ik wel moet (met alle gevolgen van dien). Net weer een dwangbevel over iets wat al betaald is, ik word er gek van. Maar pak nu wel direct de telefoon. (en dat doe ik pas als de financiele bodem in zicht is).
Hoe treffend kan je zijn met je verhaal hier. Zo enorm waar!! "huurder is net zo, zijn zaakjes niet voor elkaar en dat kan IK er niet bij hebben, met mijn eigen gedrag afgelopen jaar al moeite genoeg om eigen dingen te regelen. En nu komt (door hem) versneld die bodem in zicht en moet ik opeens maatregelen treffen, andere keuzes maken, (om alsnog eigen verantwoordelijkheid te nemen hierin, in waar ik op rekende en voor hem betaal momenteel).
Maar ik heb het ook in stand gehouden. Niet tijdig om huur gevraagd (toen ie het nog had), niet gedwongen zijn auto op zijn naam te zetten (of geweigerd op mijn naam te zetten maanden geleden), enz.
Zoals ex zijn hulp aanbiedt, zo wil ik dat ook voor anderen en doe ik ook. Maar ik kom werkelijk pas snel in aktie als ik er idd zelf voor sta en niet kan veroorloven dingen te laten liggen.
Je hebt zo'n gelijk: overnemen van iemands eigen verantwoordelijkheid kan de bedoeling niet zijn. En deed/doe ik ook niet meer. Die grens had ik al gesteld voor mijzelf. Dan nog zadelt iemand je ermee op, omdat ie het zelf niet regelt.
En toch wil ik mijn werk maken van mensen (tegen betaling) helpen die door omstandigheden (tijdelijk) echt niet kunnen opkomen voor zichzelf (zware ziekte, ouderdom, aandoeningen, burnout). Iedereen die wel geacht mag worden eigen verantwoordelijkheid te nemen zal ik "coachen" om het zelf te leren (en onderliggende aan te pakken, wat dit veroorzaakt). Maar er zijn anderen, die niet in staat zijn en buiten de boot vallen. Soms kan het zoveel schelen als 1 iemand idd echt hulp aanbiedt als je overal alleen voor staat. Alleen al om uit die vicieuze circel te komen.
Maar blijft opletten iemand niet (daardoor) in comfortzone te houden, zo van: Ik kan dat nu eenmaal niet, het lukt me (vast) niet. En dit is precies het onderscheid wat ik wil en ga maken.
Hoe treffend kan je zijn met je verhaal hier. Zo enorm waar!! "huurder is net zo, zijn zaakjes niet voor elkaar en dat kan IK er niet bij hebben, met mijn eigen gedrag afgelopen jaar al moeite genoeg om eigen dingen te regelen. En nu komt (door hem) versneld die bodem in zicht en moet ik opeens maatregelen treffen, andere keuzes maken, (om alsnog eigen verantwoordelijkheid te nemen hierin, in waar ik op rekende en voor hem betaal momenteel).
Maar ik heb het ook in stand gehouden. Niet tijdig om huur gevraagd (toen ie het nog had), niet gedwongen zijn auto op zijn naam te zetten (of geweigerd op mijn naam te zetten maanden geleden), enz.
Zoals ex zijn hulp aanbiedt, zo wil ik dat ook voor anderen en doe ik ook. Maar ik kom werkelijk pas snel in aktie als ik er idd zelf voor sta en niet kan veroorloven dingen te laten liggen.
Je hebt zo'n gelijk: overnemen van iemands eigen verantwoordelijkheid kan de bedoeling niet zijn. En deed/doe ik ook niet meer. Die grens had ik al gesteld voor mijzelf. Dan nog zadelt iemand je ermee op, omdat ie het zelf niet regelt.
En toch wil ik mijn werk maken van mensen (tegen betaling) helpen die door omstandigheden (tijdelijk) echt niet kunnen opkomen voor zichzelf (zware ziekte, ouderdom, aandoeningen, burnout). Iedereen die wel geacht mag worden eigen verantwoordelijkheid te nemen zal ik "coachen" om het zelf te leren (en onderliggende aan te pakken, wat dit veroorzaakt). Maar er zijn anderen, die niet in staat zijn en buiten de boot vallen. Soms kan het zoveel schelen als 1 iemand idd echt hulp aanbiedt als je overal alleen voor staat. Alleen al om uit die vicieuze circel te komen.
Maar blijft opletten iemand niet (daardoor) in comfortzone te houden, zo van: Ik kan dat nu eenmaal niet, het lukt me (vast) niet. En dit is precies het onderscheid wat ik wil en ga maken.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 15:41
@Gem, ik heb je post gelezen, dat is idd een complicerende factor. Hoewel de post van Hvj misschien hard overkomt, zit er wel een kern van waarheid in. Hetgeen gebeurd is kan niet verzwegen, weggestopt worden. Ik wil ook kwijt dat uit je postings een groot respect en veel liefde blijkt voor je vrouw. Ze mag zich echt in haar handjes knijpen met jou aan haar zijde.
@hvj en Ladot, jullie postings en voorbeelden stemmen me tot nadenken. Ik kan en wil er hier niet te veel over uit wijden maar ze komen wel binnen hier.. soort van eye-opener.
@lamaatje, ik proef uit Gem's postings niet zo zeer extreme dingen maar wel het verlangen naar ongegeneerde lust. Niks is vies, vreemd of raar zolang je er allebei maar uitgebreid van kan genieten. Gezien zijn laatste post kan ik me goed voorstellen waarom zijn vrouw bepaalde, in onze ogen onschuldige dingen, kan zien als 'not done'.
@hvj en Ladot, jullie postings en voorbeelden stemmen me tot nadenken. Ik kan en wil er hier niet te veel over uit wijden maar ze komen wel binnen hier.. soort van eye-opener.
@lamaatje, ik proef uit Gem's postings niet zo zeer extreme dingen maar wel het verlangen naar ongegeneerde lust. Niks is vies, vreemd of raar zolang je er allebei maar uitgebreid van kan genieten. Gezien zijn laatste post kan ik me goed voorstellen waarom zijn vrouw bepaalde, in onze ogen onschuldige dingen, kan zien als 'not done'.
dinsdag 7 september 2010 om 15:59
Geminate: blij dat ik toch ff ben gaan kijken nog 
Even iets kopieren wat me trof in je openhartige stuk:
Praten over het verleden doen wij niet, dat wil zij niet, ik eigenlijk ook niet. Een aantal jaar geleken is ook gebleken dat indien zij meer met het verleden bezig is (dat kon niet anders toen) het slechter met haar gaat.
Dat ze seksueel op de goede weg zit, is echt (en dat meen ik) een geweldige overwinning voor haar!!! (daarom ook extra wrang dat het voor jou niet genoeg is)..
Je mag haar naar mij doorsturen (je kan me via vrienden op forum contacteren)..
Ik vind haar stoer, dat ze al zover is gekomen. Ik hoop dat je dat ook overvloedig prijst. Als ze de wil krijgt om verder te groeien: het kan!! Jammer dat ze (jij) is/bent ontmoedigd door wat het losmaakte. Dat is dus juist de bedoeling (tijdelijk). Dat blijft niet zo, dat is het alsnog voelen wat je toen niet wou voelen en dat is niet leuk, nee. Maar anders gaat het nooit weg en blijft het een bal die je onderdrukt.
Pas als ze (met de ogen van nu, van volwassenheid, met de sterkte die ze nu wel heeft, itt toen ze jonger was) dit aan durft, kan de lading eraf. (de gebeurtenis blijft, de lading kan eraf, dat is echt zo).
Ik heb ook te maken gehad met misbruik. En juist dat onderdrukken/vermijden van het verleden en bijbehorende gevoelens kan je jaren volhouden, zelfs levenslang. En "er het beste van maken". Dat betekent dat je het ergens opbergt, er niet meer naar kijkt en dan is het er niet meer. En dan maar doorgaan, alsof het er niet is.. Daarmee blijft het levenslang een rol spelen op de achtergrond, een bedekte wond, een pleister, waaronder die wond niet geneest. Een fop-oplossing, symptoomgedrag.
Onderdrukken en doorgaan is niet sterk. Sterk is ermee dealen, voor genezing gaan.
Ja, ik kan hier ver in meegaan en begrijp helemaal dat dat haar leven overhoop haalt, net nu ze (voor zover ze dat kan zijn) gelukkig is en ermee heeft leren leven. Maar achter de schermen houd je dan een beeld overeind bij jezelf, wat niet klopt, wat je laat liggen en wat te repareren is.
Dat dat geen goed idee lijkt, komt omdat je (in "happy tijden") niet wil naar oude pijn, die nu ogenschijnlijk geen rol meer speelt. Maar het speelt wel, onderhuids, en hoe opgewekt en positief ze ook doet, het ondermijnt je vermogen om echt te leven en genieten. Het is nep-positief. En ik weet waar ik het over heb.
En dit ondermijnt haar vermogen om tegenslagen te incasseren en te overwinnen, haar vertrouwen in het leven. En klampt zich daarom nog harder vast aan comfortzone en aan jou: zij heeft wel genoeg ellende meegemaakt in haar leven (vindt ze). In feite geef je dan onbewust die gebeurtenissen de schuld van (en excuus voor) levenslang daarachter mogen verschuilen en dat er niks meer van je verwacht mag worden. Het is een slachtofferpositie.
Daar kan je uit komen en ik weet dat. Dan moet je wel een goede en fijne therapeut treffen. Maar zonder dat alsnog een plek te geven zal misschien die nieuwe pijn wel nodig zijn om echt te voelen (ipv zich af te schermen of in haar hoofd te beleven).
Bij mij opende mijn hart dus pas na nieuwe pijn. (Pijn verdwijnt niet als je het maar lang genoeg onderdrukt/probeert te vergeten). Dat ligt diep weggestopt, maar telt gewoon bij elkaar op en daardoor kon ik bij oud zeer, waar ik zelf de toegang jaren eerder van had gesloten.
Alleen door patronen en gebeurtenissen (en rode draden) in je leven te zien (en te willen zien) kan je daar boven uit stijgen. (zie Oprah). Ik ben daar ook een levend bewijs van, maar het begint met niet die angst voor het leven nog langer over je te laten overheersen.
Dus tijdelijk is het idd zwaar en moeilijk en vervelend, ja. Ik ben diep gegaan. Maar ben daar uiterst dankbaar voor!!
Ik voel (weer), dus ik leef!!
Pas toen wist ik wat stralen was, toen ik alle emoties welkom had geheten, ook de negatieve. En hoe je kan stralen door verdriet en allerlei tegenslagen heen..
Het is nu zaak haar dat vertrouwen te geven, dat dat mogelijk is. Mensen schrikken meteen terug bij vervelende (ongewenste) gevoelens, want die onderdrukken ze immers om die reden ook..
(moet nu echt iets anders doen, sorry)
En het klinkt hard misschien in jouw oren, maar ik hoop dat je dit alles wel verplicht aan je vrouw laat lezen! Ik sta hier helemaal achter!
Het is leven vanuit angst (voor verlating, voor kwijtraken van jou en jouw liefde, voor intimiteit, voor je eigen diepte en innerlijk, je eigen emoties van pijn). Maar het werkt zo: als je de negatieve niet wil voelen, schakel je je gevoel uit.Dus ook voor andere gevoelens. Het is aan of uit. Niet selectief.
Even iets kopieren wat me trof in je openhartige stuk:
Praten over het verleden doen wij niet, dat wil zij niet, ik eigenlijk ook niet. Een aantal jaar geleken is ook gebleken dat indien zij meer met het verleden bezig is (dat kon niet anders toen) het slechter met haar gaat.
Dat ze seksueel op de goede weg zit, is echt (en dat meen ik) een geweldige overwinning voor haar!!! (daarom ook extra wrang dat het voor jou niet genoeg is)..
Je mag haar naar mij doorsturen (je kan me via vrienden op forum contacteren)..
Ik vind haar stoer, dat ze al zover is gekomen. Ik hoop dat je dat ook overvloedig prijst. Als ze de wil krijgt om verder te groeien: het kan!! Jammer dat ze (jij) is/bent ontmoedigd door wat het losmaakte. Dat is dus juist de bedoeling (tijdelijk). Dat blijft niet zo, dat is het alsnog voelen wat je toen niet wou voelen en dat is niet leuk, nee. Maar anders gaat het nooit weg en blijft het een bal die je onderdrukt.
Pas als ze (met de ogen van nu, van volwassenheid, met de sterkte die ze nu wel heeft, itt toen ze jonger was) dit aan durft, kan de lading eraf. (de gebeurtenis blijft, de lading kan eraf, dat is echt zo).
Ik heb ook te maken gehad met misbruik. En juist dat onderdrukken/vermijden van het verleden en bijbehorende gevoelens kan je jaren volhouden, zelfs levenslang. En "er het beste van maken". Dat betekent dat je het ergens opbergt, er niet meer naar kijkt en dan is het er niet meer. En dan maar doorgaan, alsof het er niet is.. Daarmee blijft het levenslang een rol spelen op de achtergrond, een bedekte wond, een pleister, waaronder die wond niet geneest. Een fop-oplossing, symptoomgedrag.
Onderdrukken en doorgaan is niet sterk. Sterk is ermee dealen, voor genezing gaan.
Ja, ik kan hier ver in meegaan en begrijp helemaal dat dat haar leven overhoop haalt, net nu ze (voor zover ze dat kan zijn) gelukkig is en ermee heeft leren leven. Maar achter de schermen houd je dan een beeld overeind bij jezelf, wat niet klopt, wat je laat liggen en wat te repareren is.
Dat dat geen goed idee lijkt, komt omdat je (in "happy tijden") niet wil naar oude pijn, die nu ogenschijnlijk geen rol meer speelt. Maar het speelt wel, onderhuids, en hoe opgewekt en positief ze ook doet, het ondermijnt je vermogen om echt te leven en genieten. Het is nep-positief. En ik weet waar ik het over heb.
En dit ondermijnt haar vermogen om tegenslagen te incasseren en te overwinnen, haar vertrouwen in het leven. En klampt zich daarom nog harder vast aan comfortzone en aan jou: zij heeft wel genoeg ellende meegemaakt in haar leven (vindt ze). In feite geef je dan onbewust die gebeurtenissen de schuld van (en excuus voor) levenslang daarachter mogen verschuilen en dat er niks meer van je verwacht mag worden. Het is een slachtofferpositie.
Daar kan je uit komen en ik weet dat. Dan moet je wel een goede en fijne therapeut treffen. Maar zonder dat alsnog een plek te geven zal misschien die nieuwe pijn wel nodig zijn om echt te voelen (ipv zich af te schermen of in haar hoofd te beleven).
Bij mij opende mijn hart dus pas na nieuwe pijn. (Pijn verdwijnt niet als je het maar lang genoeg onderdrukt/probeert te vergeten). Dat ligt diep weggestopt, maar telt gewoon bij elkaar op en daardoor kon ik bij oud zeer, waar ik zelf de toegang jaren eerder van had gesloten.
Alleen door patronen en gebeurtenissen (en rode draden) in je leven te zien (en te willen zien) kan je daar boven uit stijgen. (zie Oprah). Ik ben daar ook een levend bewijs van, maar het begint met niet die angst voor het leven nog langer over je te laten overheersen.
Dus tijdelijk is het idd zwaar en moeilijk en vervelend, ja. Ik ben diep gegaan. Maar ben daar uiterst dankbaar voor!!
Ik voel (weer), dus ik leef!!
Pas toen wist ik wat stralen was, toen ik alle emoties welkom had geheten, ook de negatieve. En hoe je kan stralen door verdriet en allerlei tegenslagen heen..
Het is nu zaak haar dat vertrouwen te geven, dat dat mogelijk is. Mensen schrikken meteen terug bij vervelende (ongewenste) gevoelens, want die onderdrukken ze immers om die reden ook..
(moet nu echt iets anders doen, sorry)
En het klinkt hard misschien in jouw oren, maar ik hoop dat je dit alles wel verplicht aan je vrouw laat lezen! Ik sta hier helemaal achter!
Het is leven vanuit angst (voor verlating, voor kwijtraken van jou en jouw liefde, voor intimiteit, voor je eigen diepte en innerlijk, je eigen emoties van pijn). Maar het werkt zo: als je de negatieve niet wil voelen, schakel je je gevoel uit.Dus ook voor andere gevoelens. Het is aan of uit. Niet selectief.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 16:12
dinsdag 7 september 2010 om 16:14
@Geminate: bedekken is nooit beter. Het is een tijdelijke zelfbeschermingsreactie. Geen levenslange. Jij kan haar niet behoeden voor nieuwe pijn in het leven, die verantwoordelijkheid kan jij niet dragen. En dat doe je nu wel, in zekere zin.
Maar wat als er echt iets ergs gebeurt? En er kan niks meer bij in dat rugzakje? Dan stort ze helemaal in. Je kan veel meer hebben als je oude bagage echt geen rol meer speelt. Maar niet als het er nog is, maar alleen niet merkbaar in dagelijks leven (zolang er niks gebeurt).
En dit tast zeker je relatie aan, want nu rust op jou een nog zwaardere verantwoordelijkheid (die de jouwe niet is) om haar niet nog eens meer pijn te bezorgen. Dat legt een druk op jou.
Bovendien geloof ik dat zij meer heeft aan (jouw) vertrouwen en support in de volle overtuiging dat zij sterk genoeg is om die bagage aan te pakken (met therapie/coach) (haar verleden bedoel ik, en niet jouw seksuele behoefte, maar haar belemmeringen).. en niet in haar bevestigen van "doe maar niet, schatje, dat is te moeilijk voor je".
Hoe erg ook, die schade is al aangericht en kan jij niet voorkomen, noch nieuwe beschadigingen. Je kan haar alleen maar sterken in het idee: "je kan het" en ik sta volledig achter je, ook als je daar chagrijnig van wordt, moet huilen, tijdelijk depri van wordt. Dat is er voor nodig, het is niet makkelijk en ook niet snel.
Weet niet hoeveel geduld je nog over hebt?
Maar anders gaat het op de meest pijnlijke manier, (jou wellicht kwijtraken).. ik snap dat jij het gevoel hebt dat je het alleen volhoudt als jij aan je behoeftes kan werken, omdat dit alleen maar zwaarder gaat drukken om haar te blijven beschermen.
Dat is heel lief (geweest), maar op den duur red je het niet (en dat heb je gemerkt), omdat je die ruimte/energie/geduld nauwelijks meer over hebt..
Het is dus zaak om jouw last te verminderen (onderdrukte jij ook).. dit alles vreet energie en ik begrijp nu ook dat het open kunnen zijn je zo heeft opgelucht.
Ik wens je veel sterkte en succes, hoop dat het jullie lukt en dat meen ik!
Maar wat als er echt iets ergs gebeurt? En er kan niks meer bij in dat rugzakje? Dan stort ze helemaal in. Je kan veel meer hebben als je oude bagage echt geen rol meer speelt. Maar niet als het er nog is, maar alleen niet merkbaar in dagelijks leven (zolang er niks gebeurt).
En dit tast zeker je relatie aan, want nu rust op jou een nog zwaardere verantwoordelijkheid (die de jouwe niet is) om haar niet nog eens meer pijn te bezorgen. Dat legt een druk op jou.
Bovendien geloof ik dat zij meer heeft aan (jouw) vertrouwen en support in de volle overtuiging dat zij sterk genoeg is om die bagage aan te pakken (met therapie/coach) (haar verleden bedoel ik, en niet jouw seksuele behoefte, maar haar belemmeringen).. en niet in haar bevestigen van "doe maar niet, schatje, dat is te moeilijk voor je".
Hoe erg ook, die schade is al aangericht en kan jij niet voorkomen, noch nieuwe beschadigingen. Je kan haar alleen maar sterken in het idee: "je kan het" en ik sta volledig achter je, ook als je daar chagrijnig van wordt, moet huilen, tijdelijk depri van wordt. Dat is er voor nodig, het is niet makkelijk en ook niet snel.
Weet niet hoeveel geduld je nog over hebt?
Maar anders gaat het op de meest pijnlijke manier, (jou wellicht kwijtraken).. ik snap dat jij het gevoel hebt dat je het alleen volhoudt als jij aan je behoeftes kan werken, omdat dit alleen maar zwaarder gaat drukken om haar te blijven beschermen.
Dat is heel lief (geweest), maar op den duur red je het niet (en dat heb je gemerkt), omdat je die ruimte/energie/geduld nauwelijks meer over hebt..
Het is dus zaak om jouw last te verminderen (onderdrukte jij ook).. dit alles vreet energie en ik begrijp nu ook dat het open kunnen zijn je zo heeft opgelucht.
Ik wens je veel sterkte en succes, hoop dat het jullie lukt en dat meen ik!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 16:21
Als het zo erg is kun je misschien maar beter een professioneel iemand als proefkonijn nemen. Dan weet je zeker dat je niets verkeerds kan doen en kun je zelf eens ondervinden hoe je erop
reageert als deze fantasieen werkelijk vervuld worden.
Als het voor een onbeschadigde persoon al behoorlijk pittig is dan zou ik er niet direct op hopen dat je dat ook met je eigen vrouw
eens kunt beleven. Je kunt ergens niet bij heb ik het idee, heb je zelf niet ook zoiets meegemaakt en helemaal verdrongen.
odi et amo
