Slapende lust, liefde en seks, oorzaken/gevolgen.

De insteek van dit topic is een serieuze variant van het minnaartopic: filosoferen over oorzaken en gevolgen van desinteresse en sleur in de seks binnen je relatie. Accepteren, aan werken en/of een sv, welke oplossing ook. En waarom. En met respect voor ieders keuzes, oplossingen en overwegingen!



Dit topic is dus bedoeld voor mensen die hiermee te maken hebben,over twijfelen, zelf een minnaar/minnares hebben of op het punt staan vreemd te gaan. Of hun partner is vreemdgegaan of een (seks)relatie is begonnen met een ander. Of diegenen die hierin geinteresseerd zijn.



Niet bedoeld voor discussies en oordelen of het moreel verantwoord is om vreemd te gaan en niet voor andere veroordelende reacties. Daar zijn andere topics over.



Mogelijke gevolgen zijn dat je vroeg of laat op zoek gaat of bent gerold in gelijkgestemde seks buiten je relatie, wat kan uitgroeien tot meer gevoelens, worstelingen met verliefdheid/liefde/seks. En veel frustratie, verdriet, jezelf of elkaar tekort doen.



Ik heb gemerkt dat er genoeg mensen zijn die worstelen met dit soort vraagstukken en waarom ze dit gebeurd is, waarom ze hebben gekozen voor bijv vreemdgaan en daar niet makkelijk met familie en vrienden over kunnen praten.



Sommigen hebben behoefte hun ervaringen te delen, herkenning te vinden en te zien hoe anderen hiermee omgaan.



Waarschuwing vooraf: het zullen diepgaander en dus langere reacties zijn dan luchtige oneliners! Het is dus echt alleen bedoeld voor wie dat interessant vindt.

@DNM: ik denk dat je gelijk hebt dat als je niet integer bent tegenover jezelf en de mensen van wie je houdt, dat je op den duur onderuit haalt, je eigenwaarde en zelfrespect juist aantast. Je moet jezelf iig in de spiegel aan kunnen kijken en liefst trots op jezelf kunnen zijn.



Zoals ex vd winter cynisch zei: "ik doe niet meer aan principes. Die hebben me nergens gebracht"..(!) en daar nog een soort van trots op was dus. (liegen en bedriegen heb ik het dan over?!).



Ik vond dat zo erg! Moet ik de kinderen allerlei dingen in het leven meegeven in mijn eentje dan? Ik weet wel dat ik alles genuanceerd heb naar de kinderen toe, afgelopen jaren, incl veel begrip voor hem, maar dit ging me ff te ver.



Maar goed, ik weet dat hij ook zwaar gebukt is gegaan onder zijn "geweten", ook al reageerde hij dat destijds op mij af (ik was zonder het te weten een wandelende spiegel). In die tijd draaide alles bij hem om ego en egowensen. Heel gelukkig heb ik hem nooit gezien. En zijn sv ook niet. Zij gingen (uiteindelijk, misschien onbedoeld?) voor verliefd/liefde, maar de fundamenten zijn bij allebei gebouwd op wantrouwen.



Denk dat je wel gelijk hebt: los van de seks bevestigden/bevestigen zij elkaars ego (erg materieel georienteerd allebei, buitenkantgericht).



Ondertussen denk ik ook dat liefde voor anderen de liefde voor jezelf niet in de weg mag staan. De vraag dringt zich dan aan ieder voor zich op: voegt dit toe aan eigenliefde/eigenwaarde of tast het dat juist aan?



(ik weet wel dat ik gekozen heb voor mijn eigenwaarde en eigenliefde, te laat misschien, maar nooit spijt van gehad). Dat laat onverlet dat ik het wel kan begrijpen. Blijft pijnlijk om te zien hoe hij zich heeft vereenzelvigd met zijn ego, waar ik de persoon daaronder heb mogen meemaken en nog steeds zie (en het prachtige daarvan).



Dat mag ik mijzelf ook aantrekken, aangezien ik eraan heb bijgedragen dat hij die richting uit veranderde.. En hoewel hij momenteel af en toe weer een glimp geeft op wie hij diep van binnen is, is zijn hart vrij onbereikbaar (afgesloten).

@Lisannez: denk dat je daar een spijker op zijn kop slaat. Ik weet dat je zo uit elkaar groeit (en dat niet eens in de gaten hebt, hoe slecht het ervoor staat), dat je dat compenseert met aandacht en seks van een sv (spanning, opwaardering van jezelf, iemand die je ziet staan en je weer bijzonder/mooi/aantrekkelijk/waardevo vindt).



Terwijl de alarmbellen eigenlijk zouden moeten aangeven: sjezus, wat zijn we van elkaar verwijderd eigenlijk!! (en daar effort in steken).



Ik denk dat een sv veel meer betekent dan seks +wat vriendschap/interesse/opwaardering in jou als mens. Het zegt ook wat je mist in je relatie of in jezelf. Als je opeens zoveel erkenning en waardering krijgt, (die je mist) moet je sterk in je schoenen staan, wil je dat niet aannemen.



wat ik werkelijk denk, is dat heel veel mensen onbewust een verdieping van intimiteit zoeken, veel meer dan seks is (verworden), veel meer dan "spannende/ bevredigende (lees klaarkomen) seks". En zoeken naar de verkeerde dingen, waar ze die behoefte ook niet mee kunnen invullen (aan intimiteit).



Iedereen die ik hierover gehoord/gelezen heb, had dit liever met de eigen partner willen beleven (en teleurgesteld daarin, of accepterend dat dat niet is weggelegd met die partner, vanwege verschillen in behoeften of vanwege lange relatie). Dus niet samen die verdieping kunnen vinden.



En dan lijkt het seks-met-spanning te zijn wat (enigszins) in de buurt komt, omdat het zo voelbaar is (en dat kan weleens lang geleden zijn).. omdat het zoveel emoties (toch) losmaakt.



De meesten vermijden dat juist het liefst met een sv (verliefdheid en meer gevoelens dan seksuele opwinding), omdat dat bedreigend is voor de relatie met nr 1.. maar zo wordt nog steeds die behoefte niet ingevuld (verdieping van intimiteit), met nr 1 niet en met sv niet. Of het wordt frustratie, eindeloos verlangen, omdat de nr 1 die verdieping niet wil/afstand houdt.



Ik denk dus dat we ergens de boot missen en niet (samen) bereiken wat we eigenlijk denken/weten dat er meer mogelijk is. Vanwege verschillen, overtuigingen, blokkades en belemmeringen om zo intiem te zijn, of laten versloffen. In elk geval kan ik heel goed begrijpen dat dat ontstaat. En op zeker moment onbewust of bewust gaat opspelen, dat gemis.



De meesten houden echt van hun nr 1, maar geloven ergens niet dat ze dat nog kunnen meemaken met diegene. Ben ervan overtuigd dat het dan om meer dan "spannende seks" gaat. Het is dat iemand je weer echt raakt van binnen, eea opwekt aan gevoelens (zelfs nooit eerder ervaren gevoelens), over barrieres heen kan tillen.



En soms ben je idd ook te ver van elkaar verwijderd om nog zo diep intiem te (kunnen) worden. Of heeft je partner zich afgesloten voor zoiets. En wat dan? Je kan dit alleen met zijn 2en bereiken. Je moet dan wel allebei seksueel open staan (letterlijk en figuurlijk ) en met je hart openstaan.



Lisannez en haar man zijn met succes samen de diepte in gegaan.



Ik denk dat veel vrouwen met een (behoefte aan) een sv, diep in hun hart toch die gevoelens (wat het intiem maakt) erbij ervaren. (l dan niet dat moeten onderdrukken, want "afgesproken", dus niet laten merken). Dan doe je jezelf zowel als sv tekort als met je nr 1.



Dat ondermijnt jezelf op den duur. (frustratie, je voelt je dan/ wordt behandeld als "nekertje"En dan? Een volgende zoeken?

Zolang er een hoop aandacht is voor de persoon die je bent (zoals Jahoe al zegt: dat het echt om JOU is, en niet willekeurig wie) kan je jezelf redelijk wijsmaken dat de combi nr 1 + een sv precies is wat je miste..

@Lamaatje: denk dat je zeker gelijk hebt, dat je mag en moet streven naar meer, "het hele pakket".



Alleen vindt niet iedereen dat. Er zitten allerlei remmingen en behoeftes die soms niet overeenkomen. Je kan iemand dan ook juist in liefde die ruimte geven om dat, wat je niet te bieden hebt, omdat je dat (om diverse redenen ook) niet kan (wel wil, en dat is een verschil!)



Allereerst kan je dan bij jezelf te rade gaan/proberen daar iets mee of aan te doen (niet: ik ben nu eenmaal zo/niet zo), maar als het onoverkomelijke dingen zijn, kan het juist van diepere liefde blijk geven, als je diegene (deels) kan loslaten om dat te mogen ervaren met iemand anders.



Zolang het in alle eerlijkheid en vanuit liefde gebeurt, dat loslaten, en wel betrokken blijft bij elkaar, zoals bij Doddie, Rooss ea, is het juist een mooie vorm van liefde, vind ik persoonlijk. Een wat onbaatzuchtiger vorm dan "hij is van mij" zelfs.



Tuurlijk kan je iemand ook helemaal maar "wegdoen" en jezelf en hem/haar de kans geven om een "totaalpakketje" te vinden allebei los van elkaar. Maar daar zitten vaak allerlei consequenties aan (gezin enz) en bovendien is er vaak een heleboel wel aan liefde en fijn gezamenlijk leven. Soms is dat echt beter, soms niet, en die afweging wat de meest liefdevolle oplossing is, moet ieder voor zich afwegen. En zo integer mogelijk. Naar zichzelf en partner/gezin.

@DNM 23.43 u: denk dat je zeker een punt hebt. Slettebakken is geen behoefte (maar een idee dat je iets gemist hebt, niet geexperimenteerd, dat je eerst meerdere partners gehad moet hebben).



Maar het is wel zo dat je toen veel jonger was en toen de opvattingen anders waren. Je nog in ontwikkeling bent, en bevattelijk voor "hoe het hoort". Je maakt niet bewust een keuze om een vrouw te zijn die het niet zo nauw neemt, meerdere sekspartners heeft, (wat sletterig genoemd werd en nog). Je bent dan nog zeer onder invloed van je opvoeding, jij bent opgevoed tot net meisje en een vrouw die voor serieuze relaties gaat, met verliefdheid.



Dat betekent ook dat heel veel vrouwen en mannen dachten en denken dat vrouw+lust sletterig is. Een diepe overtuiging, waar je (veel) later pas van bevrijd wordt en inziet dat het onzin is. Toch zijn (nog steeds) heel veel (nu langdurige) relaties op dit soort overtuigingen en aannames gestoeld, dat weet ik haast zeker.



Waarom ontdekken zoveel vrouwen pas op latere leeftijd dat ze die lust ook hebben? Dat is op zich al best een triest gegeven. Dat ze eigen behoeften hebben, als vrouw?



Als je dan ook in je relatie dat of nooit hebt meegemaakt, of te ver van elkaar verwijderd bent om dat te ervaren (dat kan zowel de man als vrouw zijn) heb je vaak al jaren te maken met ingesleten patronen. En ligt er een associatie op je partner met "geen spannende seks". Dat is best heel moeilijk te doorbreken!!



Dat sprankelende is er dan inmiddels wel af(geleerd), je neemt elkaar voor lief, ik weet niet of je dan elkaar weer zo (opnieuw) kan opwekken.



Wat Lisannez al aangeeft: als je het niet aangaat, maar meteen onmogelijk acht (op aannames en ervaring op wat ooit gekozen is als richting en patronen van omgang en dan van elkaar denkt: die is nu eenmaal zo), dat is niet goed. Ik denk dat je altijd (als er echt sprake is van liefde) moet proberen weer nader te komen. Ook als dat "pijnlijk" is. Opkomen voor je veranderde kijk op het leven, seks, intimiteit, waardering, gezien worden, en wat je verder nodig hebt om te groeien en bloeien.



Je mag dit vragen voor jezelf. Als jouw ogen eerder open gaan, mag je proberen dat ook de ogen van je partner open gaan. De fout die men maakt, is dat je ogen opengaan, je (laat) beseft wat je mist en dat je partner gaat verwijten (al dan niet onderhuids).



Dit komt m.i. voort uit het sprookje dat de ander je (vanzelf) gelukkig moet maken, anders zit het niet goed met je relatie. Dat legt de verantwoordelijkheid bij de ander.



Dus wat je vraagt (zie HvJ), mag je je van afvragen: geef ik dat zelf wel? En wat kan ik eraan doen, als dat niet zo is?

(ik denk dus wel dat je op zoek moet naar de oorzaken, ipv aan symptoombestrijding te doen).



Een sv is in mijn ogen een symptoombestrijding-oplossing (tenzij bepaalde redenen of conclusie dat het echt niet kan). Daarna word je (hopelijk) aan alle kanten wakker geschud (dat eindeloze overdenken en eyeopeners over jezelf en het leven). Of niet en dan blijf je geloven in nieuwe overtuigingen.



Oorzaken vinden wil overigens nog niet zeggen dat je die kan "repareren", omdat het gewoon kan zijn dat de ander niet "past", zich afsluit, bij zijn/haar standpunt blijft, enz.

Maar ik denk wel dat het de bedoeling is dat je dat iig probeert, eerlijk moet zijn over je "veranderde ik"/opvattingen/behoeftes..



En dat probeeren met begrip (en geduld) voor de ander (ipv eisen en verwijten dat hij/zij niet "meegroeit"). Het laten ontwaken in de ander dus, ook als dat pijnlijke dingen blootlegt.



Ik blijf erbij: soms is pijn nodig om te groeien (of angst voor je liefde te verliezen) en kan juist dat die eyeopener zijn om (samen) te groeien. Wat dus ook kan betekenen dat je samen erkent dat je dat samen (om welke reden ook) niet kan beleven en toch dichterbij elkaar gekomen bent (zoals Doddie bijv).

@Lisannez: je hebt zeker geboft! Het vergt idd wel dat je partner ook de diepte in wil gaan.



Ik ben bang dat veel mensen zich vereenzelvigd hebben met hun leventje (gezin/werk/huis&hypotheek, zwemles, avondje uit eten) en teveel gericht op oppervlakkige dingen, zonder dat ze dat door hebben. Uiteindeijk blijken die dingen het minst erg te zijn, en veel belangrijker dingen (jaren) verwaarloosd.



Het is eigenlijk ongeloofllijk, hoe weinig tijd (volgens onderzoeken elke keer) in de relatie en/of kinderen wordt gestopt. Terwijl mensen dat toch altijd als belangrijkste noemen (hun trouwdag, geboorte van de kinderen, de liefde voor elkaar en je gezin).



En als je ziet hoeveel tijd wel naar een sv gaat, (in gedachten, in mailtjes, msn, erover forummen) is het niet zo raar dat dat opbloeit en gevoeld wordt! Dan lijkt niemand moe, voor de tv, winkelen, dan kan dat alles gestolen worden, als sv in beeld is. En alles laten vallen, als er een date mogelijk is.



En wat dat nou is? Het nieuwe? Nieuwe gedachten/fantasieen over wel die intimiteit en aandacht, waardering kunnen geven en ontvangen zelf ook? Is het niet voor een heel groot deel gebaseerd op de tijd die je bezig bent met dat soort (wens)gedachten, die maakt dat het zo voelbaar is?



(ik bedoel: als je kijkt naar wat je (in sommige gevallen) daadwerkelijk krijgt, (aan aandacht, tijd en wat je deelt), dan speelt het meeste zich af in je hoofd en staat niet in verhouding tot wat het werkelijk is. (veel internet, verlangen, denken, al dan niet fantaseren, gesprekken over het leven). Allemaal dingen die je allang niet meer doet in je nr 1 relatie (of nooit gedaan hebt).



De meesten geven ook wel aan dat hun sv geen "relatiemateriaal" is. Echt een compensatie dus. En heel bevredigend is dat niet (altijd). Blijft vaak een "lapmiddel", en (in gevallen van geheime sv, maar zelfs door Rooss, in alle openheid, af en toe dus gevoeld als noodzakelijk kwaad om zo tot dat totaalplaatje te komen).

@Roezel2: begrijp ik dat hij die fantasie vvm heeft? En dat zou wel mogelijk zijn, omdat het zijn wens is? Bepaalt hij welke fantasie wel en niet "mag" of uitgevoerd mag?



Hoe vind jij die fantasie? Heb je die overgenomen van hem of is het een gemeenschappelijke wens?

@Francesco: laat je nog ff weten hoe het uitgepakt heeft? Dat mag je hier ook delen natuurlijk, als je die behoefte mocht voelen.. wens je veel succes en sterkte met alles..

@DNM: ben het volkomen met je eens. Ik denk dat er ook wel een tegenbeweging op gang komt. Dit zijn de uitwassen en het is altijd een golfbeweging. Denk dat meer mensen dan je denkt onbewust die verdieping en intimiteit zoeken. (maar niet vinden, in de verkeerde hoek zoeken).



Ik denk juist dat primaire behoeftes onderschat worden. Instinct, we hebben dat ook nog. Daar heeft niemand het meer over, omdat we geacht worden de "hoger in rang" staande gevoelens en ratio te gebruiken.



Ik denk dat het helemaal niet zo'n geweldige ontwikkeling is om ratio boven gevoel en instinct te plaatsen. Mensen weten vaak niet eens van wie vd 3 hun behoeftes vandaan komen. Eigenlijk sneu, dat met alles wat we nu weten, zo weinig van onszelf weten en begrijpen. Hoe we in elkaar zitten.



Ben nu de neuropsychologie aan het bestuderen, mensen onderschatten hun biologie (genen, aanleg, instinct) enorm, denk ik. Er is zoveel wat we niet eens weten (zoals dat hechtingsstofje oxytocine, wat bij vrouwen die bindingsbehoefte/gevoelens geeft met degene met wie je die seks beleeft). Er is meer invloed van primaire dingen dan ons lief is, vermoed ik.



Ik denk juist dat het jarenlang negeren van instinctieve behoeften en het niet "horen" van en luisteren naar je eigen intuitie (door allerlei verstoringen als hoe het hoort en meegesleept in hectiek van nu) niet goed is. En er vroeg of laat toch uitkomt, niet laat onderdrukken.



Ik beschouw instinct niet als "lager": het heeft zijn eigen functie. We moeten eens beseffen dat niet alles met ratio te verklaren is (daar zit ook alles wat aangeleerd is namelijk, aan opvoeding en andere overtuigingen, het "meedoen aan een groep"/normaal/gemiddeld willen zijn). Die 3 wegen hebben hun eigen functie en denk dat veel worstelingen voortkomen uit tegenstrijdige info uit elk van die 3 "stemmen" in ons.



Hoe vaak hoor je niet: rationeel weet ik wel dat het slecht is voor me, maar het voelt zo goed, hoe kan dat? Men heeft vaak ook geen idee welke stem die "ik" is op dat moment.Waarbij we ook nogal zijn gedrild om vooral alle instincten te negeren (ongesteld, moederinstinct, (seksuele) driften, echt voelen of je honger hebt, behoefte om bij een groep te horen, gezien/gehoord te worden, liefdevolle aandacht/verzorgd te worden, enz).



Iha kan je wel stellen dat gevoelens ondergewaardeerd worden in deze maatschappij, iig niet de hoofdmoot van je tijd/aandacht mogen uitmaken. Die aandacht moet naar rationele dingen (ontwikkelen) en dat begint al vroeg. (schoolvakken, opleiding, werk, je hersenen gebruiken). en onderdrukken van veel gevoelens is gewenst, dat doe je maar in eigen tijd (verdriet idem dito, pijn vermijden of bestrijden, symptoombestrijding) en alsmaar doorgaan. Moet beter en sneller, altijd.



Gevoelens raken ondergeschikt en daar word je ook niet in onderwezen (hoogstens en hopelijk een goed voorbeeld om je heen, ouders en omgeving).



En over instincten weten we veel te weinig (maar dat komt nu op), was not done om biologische verklaringen te zoeken voor bepaalde dingen, maar het (h)erkennen van de diverse "stemmen" (ratio/ego, emotioneel en instinctief) is al heel wat. Ze horen alle3 bij je! (en samen is dat intuitie?!).



Misschien zijn instincten wel toegangen tot je diepere zelf of zo. Er wordt komende jaren iig meer over bekend, let maar op. Je bent volgens mij (als mensheid) zelfs in staat om aanleg/genen te veranderen. Misschien niet zozeer in jezelf (denk van wel, aktiveren en ontwikkelen of negeren), maar dan wel in volgende generaties.



En daarom geloof ik niet in "ik ben nu eenmaal zo". Ik geloof dat je veel sturing hebt of kan hebben over je eigen leven. Ik hoop alleen dat we het goede ontwikkelen dan.. het moet ook niet zijn dat je instinct jou beheerst.. Dus zelfkennis en -inzicht vind ik heel waardevol. En dat alles aandacht krijgt, wat in je zit.

@DNM: al schrijvende besef ik bovendien dat mijn "bdsm-behoefte" niet meer is dan een middel, een mogelijkheid om "intimiteitsangst" te overwinnen. Een "dominant" als sekscoach, zeg maar. En hoe meer ik mijzelf die toestemming heb gegeven, hoe minder ik dat nodig heb (toestemming van een ander).



Bdsm is een manier om door te dringen tot (zeer hoge) intimiteit. Ik ben niet een masochist, maar er is wel eea voor nodig (geweest) om mij seksueel te openen. Dat is veiliger zonder al te veel gevoelens, maar eraan ligt wel een diepe behoefte juist aan die intimiteit ten grondslag. En een onvermogen/angst daartoe (gehad). Die angst of belemmeringen weten en opzoeken kan die angst juist overwinnen.



Waardoor ik die schil om mij heen heb, die wat moeilijker te doordringen is, laat ik ff buiten beschouwing. Maar bijv gisteren, een vriendin troosten, gaat mij mentaal goed, maar lichamelijk (arm om heen slaan), niet makkelijk af. Als je die remmen kent, kan je ze aanpakken. Het zijn leerprocessen. Ik denk dat sommige stappen nodig zijn om te leren die diepe intimiteit te bereiken, al gaat het niet per definitie alleen om seksuele intimiteit.



Het is ook "oefenen", waarbij je er (denk ik) altijd naar streeft om dit te bereiken in jezelf en in de/met liefde. Liever met liefde, maar als dat niet voorhanden is, mag je wellicht "oefenen" met minder? Als je als uitgangspunt neemt: "zelfverbetering/zelfverwerkelijking" (en niet egoisme), dan kan het weleens de bedoeling zijn dat je jezelf in staat stelt te leren "intimiteit met/in liefde" te kunnen geven en ontvangen.



Men zegt weleens: je kan je van alles wensen (zie ook ideeen als The Secret) en willen en voelen, en dat krijg je dan ook, als dat op je pad ligt/de bedoeling is. Maar mensen vergeten dan ff dat je ook in staat moet zijn om dat te ontvangen, als je dat wordt toebedeeld (lees:jezelf in die staat brengen, qua vaardigheden en openstaan). Dus die Ware Liefde komt ook, maar je moet jezelf ook in de staat brengen, daar zorgzaam en goed mee om te gaan (voor diegene en voor jezelf). Dus "werken aan" (overwinnen van) alle belemmeringen die dat in de weg kunnen staan.



Dat geloof ik. En soms mag/moet je oefenen of met minder doen, juist om in een staat te komen dat je dat alles leert, wat Ware Liefde is en dat kan geven en ontvangen.



Zoals Rooss al zei: ook al vind je dat het mag en ook van je partner (ik heb geen partner), dan nog voelt het "plattere" (zonder liefdesgevoelens) twijfelachtig of dat "kan" en de bedoeling is. Denk dat dat het (aangeleerde) geweten is, niet van binnenuit voelt wat goed voor je is, maar wat je geleerd is dat "hoort" goed te zijn..



Het is lastig dat onderscheid te maken. Waar dat "goede gevoel" vandaan komt: ego strelen, behoefte, leerproces, op de goede weg met jezelf zijn". Het is moeilijk het aangeleerde stuk geweten te herkennen, laat staan buiten te sluiten.. vandaar ook die worstelingen: doe ik hier goed aan of niet? (mijn check is of het mijn eigenwaarde helpt/ een les is.. (ook fouten "mogen", als je er van leert) of onderuit haalt.



Ik denk dat je juist heel veel leert van "foute" beslissingen. Maar soms zijn de consequnties wel heel harde leerschool geweest.. Dat risico neem je. En ook voor andere betrokkenen.



mijn limiet hier voor vandaag weer overschreden, ik ga naar buiten! Zon schijnt! Fijne dag iedereen!

@DNM 14.37 u: ja, denk dat je gelijk hebt. Tot later, ga ook ff andere dingen doen, hoe interessant ook! Dank voor je antwoorden en fijne dag!

Okee, ik begrijp dat jij doelde op zonder medeweten. Het ging hier (in die discussie, dacht ik) ff over met medeweten. Had het idee al dat jullie langs elkaar heen lullen, hahaha.



Zonder medeweten: zie mijn mening hierboven (tast wellicht je integriteit aan, denk ik, op den duur. Je eigen betrouwbaarheid tov anderen, je geweten, je zelfrespect en eigenwaarde. Hoewel het er (eerst) op lijkt, dat het al die dingen een boost geeft. Dan nog denk ik dat het een (levens)les kan zijn, ook kan zijn dat je eea te ervaren hebt, wat je niet bij je partner kan/zal ervaren. Hangt vd situatie af en die afweging is aan ieder voor zich, idd.



Jij hebt daar al ervaring mee en kan me alles bij voorstellen, dat het niet werkte op den duur. Denk dat je je gelukkig mag prijzen, dat je dit gevonden hebt met huidige partner!



Ik bedoelde dat ieder voor zich idd daar zijn weg in vindt en wat wel en niet bij hem/haar past. Dat er andere manieren zijn, waarin wel mogelijk is om elkaar die ruimte (met medeweten) te geven. Ik weet niet of ik dat zou kunnen, trouwens. Maar zoals het bij Doddie, Rooss en sommige anderen ligt, kan het juist een mooie vorm van houden van zijn.

Joh, Lamaatje, dat geeft niet, hoor! Iedereen zijn bijdrage hier is welkom en voegt iets toe! Er zijn zoveel verschillende (maar ook deels overeenkomende) situaties, fases en mogelijkheden en oplossingen, dat maakt het juist interessant, he?



Ik begrijp dat jij zoiets ook aan de hand hebt gehad zelf?