Slapende lust, liefde en seks, oorzaken/gevolgen.

De insteek van dit topic is een serieuze variant van het minnaartopic: filosoferen over oorzaken en gevolgen van desinteresse en sleur in de seks binnen je relatie. Accepteren, aan werken en/of een sv, welke oplossing ook. En waarom. En met respect voor ieders keuzes, oplossingen en overwegingen!



Dit topic is dus bedoeld voor mensen die hiermee te maken hebben,over twijfelen, zelf een minnaar/minnares hebben of op het punt staan vreemd te gaan. Of hun partner is vreemdgegaan of een (seks)relatie is begonnen met een ander. Of diegenen die hierin geinteresseerd zijn.



Niet bedoeld voor discussies en oordelen of het moreel verantwoord is om vreemd te gaan en niet voor andere veroordelende reacties. Daar zijn andere topics over.



Mogelijke gevolgen zijn dat je vroeg of laat op zoek gaat of bent gerold in gelijkgestemde seks buiten je relatie, wat kan uitgroeien tot meer gevoelens, worstelingen met verliefdheid/liefde/seks. En veel frustratie, verdriet, jezelf of elkaar tekort doen.



Ik heb gemerkt dat er genoeg mensen zijn die worstelen met dit soort vraagstukken en waarom ze dit gebeurd is, waarom ze hebben gekozen voor bijv vreemdgaan en daar niet makkelijk met familie en vrienden over kunnen praten.



Sommigen hebben behoefte hun ervaringen te delen, herkenning te vinden en te zien hoe anderen hiermee omgaan.



Waarschuwing vooraf: het zullen diepgaander en dus langere reacties zijn dan luchtige oneliners! Het is dus echt alleen bedoeld voor wie dat interessant vindt.

@Doddie: ik blijf het fascinerend vinden hoe dat bij jullie is gegaan. En dat jullie elkaar juist weer hebben weten te vinden, ook al is het in andere vorm en dat weer samen delen.

Het had heel anders kunnen gaan idd. Jij bent voor mij het bewijs dat het kan en jullie samen een nieuwe weg zijn ingeslagen, na het besef dat je partner niet 100% alles kon invullen.



Ik vind het mooi, als je dat allebei zo kan en dichtbij jezelf en elkaar blijft.

Zo heeft ook geen van beiden het idee dat hij/zij zich moet aanpassen of tekortgedaan wordt. Ik vind het heel bijzonder (net als bij Rooss en hopelijk ook LIsannez met haar man een nieuwe fase in kan gaan).



Blijft voor mij dat mensen met totaal verschillende ideeen/wensen/voorkeur/aanleg in seks elkaar zo gevonden hebben in liefde. En later die verschillen pas meer en meer een rol gaan spelen (omdat je destijds jong was, jezelf nog niet goed kent, nog ontwikkelt, nog niet beseft en niet open bent daarover). In die fase (verliefdheid) speelden hele andere dingen de hoofdrol.



Mensen "rijpen", oa door ervaring. En dan toch met elkaar dezelfde kant op gaan, opnieuw open gooien, en kunnen blijven delen, vind ik eigenlijk ook heel intiem.



Wat had je gedaan denk je, als je man bijv star was geweest en jullie niet tot deze oplossing waren gekomen?

@Geminate: ik zie hier mensen in diverse fases van besef (niet matchende seks en ideeen over intimiteit in hun relatie) en dat er iets moet gebeuren. Het is iig goed dat je het gesprek bent aangegaan, voordat het zo opgelopen is dat je geen keuze meer denkt te hebben dan opgeven/uit elkaar gaan.



Misschien kan je je vrouw toch stukken laten lezen, dat heeft iemand hier op het forum ook thuis gedaan (reacties uitgeprint) en leidde tot de betere gesprekken tussen hen. Dan nog moet je idd haar wel de tijd geven om aan het idee te wennen. Als je denkt dat haar "kop opnieuw in het zand gaat", moet je dat misschien niet accepteren en gesprekken "forceren". Kan zijn dat ze het idee meteen weer wegstopt en dan kan je lang "laten wennen" en gebeurt er ondertussen intern bij haar niks.



Die gesprekken zijn ongemakkelijk, als je allebei gewend bent niet over je seksleven te praten. Zelf heb ik mijn latere "relaties" (sv) meteen openheid gehad via mail en/of praten. Ik ga niet meer afwachten hoe iemand ertegenover staat en later ongemakkelijk zijn en maar ergens starten en later pas eea aangeven als het "tegenvalt". Maar ja, ik denk dat dat heel anders lag toen je elkaar leerde kennen en om liefde draaide.



Dat openheid hierin zo belangrijk is, vanaf het begin, maakt te kwetsbaar dan. Als je ouder bent kan je eea beter uiten, denk ik. Praten over "problemen in het seksleven" is altijd meer beladen (dan vooraf praten over verwachtingen en wensen.. dat heeft ook juist iets spannends).



Oh, misschien eerder dan je dacht?! Vertel.. (ik ben helemaal niet nieuwsgierig, hahaha)

@Lamaatje: jullie hoeven elkaar niet te overtuigen of op 1 lijn te zitten. De discussie draait hier nl niet om het morele gedeelte, of begrijpen wat voor de 1 of de ander werkt/zou moeten zijn, maar om belevingen en mogelijke oorzaken en oplossingen.



Wat ik dus veel belangrijker vind is dat jij ook eens op het punt was gekomen van vreemdgaan zonder instemming? En hoe je dat ervaren hebt, waarom het niet werkte voor jou, hoe is dat gelopen (hoe kwam het zo ver) en waarom/hoe heb je het uiteindelijk beeindigd? Wat voelde je erbij, hoe verklaar je eea voor jezelf?

@Lamaatje: fijn dat je jouw history geschreven hebt. In jouw geval ben je door eigen ondervinding er achteraf "wijzer" van geworden wat wel en niet bij je past.

En het siert je dat je alsnog hebt geprobeerd iets van je huwelijk te maken. Soms is het toch niet de juiste partner voor je gebleken. Nu kost het je geen enkele moeite en past je waarschijnlijk veel beter bij je nieuwe vriend. Het lijkt me ook niet de bedoeling dat je levenslang een soort van moet "werken/knokken" om je relatie succesvol te maken.



Dat ligt misschien anders als je die verbondenheid wel op andere vlakken voelt en deelt met je man. En een fase intreedt dat het saaier wordt of men erachter komt dat er mee is dan wat je elkaar kan geven. Dan is het heel integer als er toch alles uit de kast gehaald wordt om nader tot elkaar te komen en te checken of het wel zo is, of er iets aan te doen is, om samen in contact te komen/blijven over intimiteit.



Dus bij het ene stel is die verwijdering te groot/ onoverkomelijk (geworden), bij anderen is er nog ruimte om samen naar oplossingen te zoeken, waar beiden gelukkig mee zijn.

En als dat niet lukt, is het soms beter elkaar te laten gaan om diegene te kunnen vinden, waar je wel gelukkig mee bent (zoals in jouw geval).



Persoonlijk vind ik het belangrijk dat de ander iig een eerlijke kans krijgt om onvrede(s) en evt misverstanden weg te kunnen nemen, voordat het tot een onomkeerbaar punt komt. Hoe moeilijk ook, (we denken vaak dat het aankaarten van wensen en tekorten kwetsend is voor de ander, nl kritiek, omdat we geen andere manier kennen bij onvrede), als iemand niet weet dat de ander niet happy is, verandert er nl niet vanzelf iets (nee heb je).



Ik begrijp dat je je kan indenken dat iemand er bij onvrede er (zonder medeweten) wel een 3e bij haalt (want wat niet weet, wat niet deert/kwetst) omdat je dat zelf hebt meegemaakt? Maar dat bleek de oplossing niet en je zag in dat je iets van je huwelijk moest maken en dat niet bepaald bijdroeg daaraan?



Daar heb je natuurlijk ook alle gelijk in! En liefst het streven naar iemand die alles heeft (en seksueel ook past). Dat is denk ik waar we allemaal het liefst naar streven en zouden willen hebben. Maar soms (steeds vaker?) is dat niet (meer) zo.



En dan kan je dat accepteren en daarom uit elkaar gaan en elkaar gunnen, of je accepteert het en zoekt samen nieuwe mogelijkheden, waarbij openheid, intimiteit en de liefde in stand kunnen blijven of je accepteert het en neemt allebei genoegen mee, vindt het allebei prima dat dat niet geweldig is/wordt.. of je accepteert het niet en gaat stiekem je gerief elders halen.



En dat hangt in grote mate af hoeveel liefde je verder voelt, hoe belangrijk de seks daarin is, hoeveel andere verbondenheid je wel voelt, wat je verder nog deelt wat belangrijk voor je is. En dat bepaalt denk ik welke van die bovenstaande keuzes het wordt.



Ik denk dat geen van de manieren "beter" is dan de andere. Maar ik denk wel dat openheid en communiceren altijd een betere basis is voor een goede relatie (of weer goed zien te krijgen) dan afwachten en/of zelf bij neerleggen op aannames over de ander, of langere tijd irritaties laten ontstaan en niet uiten, en de oplossing in je eentje zoeken/bedenken/vinden.



Ik weet ook niet of ik het zou kunnen, maar open relaties zijn iha (als beiden hier volledig achter staan) gebaseerd op heel sterke en liefdevolle relaties. (in zekere zin heb ik nog weleens het gevoel dat ik ex "deel", maar dan noodgedwongen en nietgekozen heb moeten leren daarmee te kunnen omgaan).



Vanaf het begin dat ik het wist heb ik eigenlijk die moeite nooit gehad met dat ex een andere vrouw had, met wie hij seks had, omdat ik dat deel ook miste bij hem en wist dat we dat niet konden geven aan elkaar. In die zin kan ik Doddie en HvJ en anderen met open relaties juist goed begrijpen. Dat kan alleen bij sterke liefde en genoeg verbondenheid met elkaar (op dat vlak + andere vlakken). Dus hoewel ik dat zelf niet graag zou kiezen of gekozen heb, denk ik dat zoiets voor mijn huwelijk ook de enige oplossing was geweest (achteraf gezien). En het "rot maar op" (van mijn kant) nu niet per se de enige optie was geweest, zeker niet als het alleen om seks was gegaan (sv van hem).



Soms is er genoeg om te behouden, soms niet en dan is het beter elkaar idd een in allerlei opzichten passende partner te gunnen, denk ik.



Ik heb wel gemerkt dat je ook jezelf tekort kan doen, door in onmogelijkheden te denken ipv in mogelijkheden! Dat dit bestond (open relatie) als mogelijkheid, ging er bij mij ook niet in (maar nu wel). Blijft dat nu ik "vrij" ben, ik ook zal streven naar liefst "alles-in-1-liefde". Dat kan voor mij anders zijn met iemand met wie je al een half leven deelt, een gezin, een fijn leven, en op allerlei vlakken "vergroeid" bent met elkaar. En nog steeds samen oud kan worden, ook al deel je seks ook weleens met een ander. Ik zie het dan meer als: de liefde voor je 1e kind, kan jeje ook niet voorstellen dat je dat ook met een 2e (en volgende) kind(eren) kan. En toch kan dat.

@HvJ: weet ik niet meer zeker, maar is dit jouw "2e Grote Liefde"? En openheid vanaf het begin? En open relatie vanaf het begin? Wie wierp dat op? Ik meen dat jullie ook samen die intimiteit en seksleven naar beider bevrediging samen beleven,, toch? Waarom is er dan (en na hoeveel tijd) die behoefte aan open relatie (ingeslopen)? Pure spanning? Voorkomen dat het (ooit) inkakt?



(ps: ik loop ook richting 50 en toen ik jonger was kwam dit inmijn hoofd niet op!! En volgens mij is de jongere generatie juist van de weersomslag heel monogaam. Het blijft een sprookje waar iedereen graag in gelooft en hoopt dat zijn/haar relatie ook zo is en zal blijven.



Volgens mij komt het juist na jaren (bij elkaar) pas op, wat je "mist" en op een "midlife" punt, dat je nog kan wisselen van partner, dat je het nog kan beleven evt, of bang bent te oud te worden en dit nooit zal meemaken (seks met passie en spannend en intimiteit). Ik zie hier op het forum voornamelijk mensen die al heel lange tijd samen zijn, die hiermee bezig zijn (of in hun hoofd) en niet de jongeren..



Ik blijf erbij dat dat minder een rol speelt als je jonger bent, dan ben je met andere dingen bezig ("carriere"/werk opbouwen, wel of niet een gezin stichten, huis kopen, reizen enz. In die fase (en verliefd) kijk je misschien naar heel andere dingen (of hormonaal misschien wel, naar een potentiele goede vader/moeder voor je evt kinderen, of onbewust dan).



En nadat het "veilige nest" is gebouwd komen wellicht (als een natuurwet) andere behoeften naar de oppervlakte drijven?Dat we hormonaal en uiterlijk veranderen kan ook betekenen dat we innerlijk ook veranderen, rijpen, beter weten wie we zijn. Of makkelijker bepaalde rotsvaste overtuigingen kunnen loslaten (over onszelf). Ongeremder kunnen zijn en daardoor ook willen zijn?



En dan niet meer weten hoe we bepaalde gewoontes kunnen doorbreken? (waarom kwam je daar niet eerder mee, kwetsend zal zijn, enz). Denk dat we eens moeten gaan inzien dat het misschien een normale en nieuwe fase is, en daar opnieuw voor om de tafel moet, hoe je seksleven uit te breiden, meer van te maken dan het is, en dat dat niet op een vervelende manier hoeft, als je daar samen een (leukspannende) uitdaging van weet te maken. Maar dat vergt en veronderstelt wel dat je de hele relatie de moeite waard vindt en vertrouwen in elkaar hebt.



Nogmaals: op aannames weet je niet of de ander daar misschien niet ook in gedachten mee bezig is en of hij/zij werkelijk "tevreden" is, ook al lijkt het zo. Als beiden geen initiatief nemen tot een gesprek of verbetering, dan komt dat iig niet vanzelf.

@Doddie: helemaal gelijk in. Je rijpt en verandert in behoeften, denk ik, of de prioriteit komt anders te liggen (seks belangrijker wordt bijv).



@Sarah: ja, voor mij wel.

Libido kan je ook zelf en/of samen soms weer opkrikken. Dan is het meer een aandachts- en spannendsprobleem. Of andere irritaties die uitwerken in "geen zin in seks". Belemmeringen in jezelf of je (zo gegroeide) seksleven en daar kan je ook zonder andere partner iets aan veranderen. Samen weer meer spanning erin brengen, nieuwe dingen, variatie, of iig oorzaken zoeken.



In geval van geaardheid (bijv sm/ biseksueel/homoseksueel/fetishisme en andere zeer sterke "noodzakelijke en onveranderlijke" diepe behoeften, die een bevredigend seksleven onmogelijk maken zonder dat, kan dat niet opgelost met therapie. Je kan een homoseksueel niet "aanleren" van de andere sekse te gaan houden. SM (masochisme en sadisme) kan je niet voor de ander doen of laten, en ook niet kwijtraken door therapie (denk ik).



Dus iets wat gewoonweg niet kan met je partner. Ja daar zit voor mij wel degelijk een verschil in. Dat kan met alle liefde niet door diegene worden ingevuld en is zo sterk dat je dat niet kan verlangen van degene die dat heeft om dat levenslang te onderdrukken.. Een wezenlijk deel en dat vind ik echt iets anders dan "mijn vrouw wil niet anaal en ik wil het zo graag dat ik obsessed ben geworden.. (zeker niet als je ook op andere manieren wel aan je trekken kan komen).



Er zit zeker verschil voor mij in onwil en niet kunnen geven aan de ander. (maar: ik had ook niet kunnen. Dacht ik. Vanwege mijn bdsm-aanleg. Ook dat kan een dikke overtuiging zijn/worden over jezelf en sluit je eea al uit, terwijl mij nu is gebleken dat daar veel minder bdsm voor nodig is dan ik had gedacht, om toch van (intieme) seks te kunnen genieten. En dat stukje had hij me misschien best kunnen geven. Achteraf gezien.



Wat ik ermee wil zeggen is dat sommige mensen zich ook kunnen verschuilen en een diepe overtuiging kunnen hebben dat ze "nu eenmaal" weinig om seks geven, en dat ook geaardheid/ aanleg noemen. Als dan het uitgangspunt is: "ik kan dat nu eenmaal niet" is dat soms ook te makkelijk. Aan sommige dingen is echt wel wat te doen, maar weet men vaak niet en denkt dat het zo is en onveranderlijk is.



Vaak is dat dus iets anders (een overtuiging), waardoor je er niks aan hoeft te doen/ geen moeite hoeft te doen/ diepere angsten waar je niet heen wil en jezelf wijsmaakt dat je seks niet belangrijk vindt (zoals ik met mijn intimiteitsprobleem omging).

@HvJ: dank voor je antwoord. Ik ga nu ff de zon in, kom er later op terug.

Heeft het bijv bepaalde remmingen tov elkaar ook weggenomen? Of bleef dat bij delen met een ander en niet passend bij elkaar? (ben ik wel benieuwd naar)..



Blijf erbij dat ik het juist een zeer liefdevolle oplossing vind.