Seks
alle pijlers
Slapende lust, liefde en seks, oorzaken/gevolgen.
donderdag 2 september 2010 om 12:08
De insteek van dit topic is een serieuze variant van het minnaartopic: filosoferen over oorzaken en gevolgen van desinteresse en sleur in de seks binnen je relatie. Accepteren, aan werken en/of een sv, welke oplossing ook. En waarom. En met respect voor ieders keuzes, oplossingen en overwegingen!
Dit topic is dus bedoeld voor mensen die hiermee te maken hebben,over twijfelen, zelf een minnaar/minnares hebben of op het punt staan vreemd te gaan. Of hun partner is vreemdgegaan of een (seks)relatie is begonnen met een ander. Of diegenen die hierin geinteresseerd zijn.
Niet bedoeld voor discussies en oordelen of het moreel verantwoord is om vreemd te gaan en niet voor andere veroordelende reacties. Daar zijn andere topics over.
Mogelijke gevolgen zijn dat je vroeg of laat op zoek gaat of bent gerold in gelijkgestemde seks buiten je relatie, wat kan uitgroeien tot meer gevoelens, worstelingen met verliefdheid/liefde/seks. En veel frustratie, verdriet, jezelf of elkaar tekort doen.
Ik heb gemerkt dat er genoeg mensen zijn die worstelen met dit soort vraagstukken en waarom ze dit gebeurd is, waarom ze hebben gekozen voor bijv vreemdgaan en daar niet makkelijk met familie en vrienden over kunnen praten.
Sommigen hebben behoefte hun ervaringen te delen, herkenning te vinden en te zien hoe anderen hiermee omgaan.
Waarschuwing vooraf: het zullen diepgaander en dus langere reacties zijn dan luchtige oneliners! Het is dus echt alleen bedoeld voor wie dat interessant vindt.
Dit topic is dus bedoeld voor mensen die hiermee te maken hebben,over twijfelen, zelf een minnaar/minnares hebben of op het punt staan vreemd te gaan. Of hun partner is vreemdgegaan of een (seks)relatie is begonnen met een ander. Of diegenen die hierin geinteresseerd zijn.
Niet bedoeld voor discussies en oordelen of het moreel verantwoord is om vreemd te gaan en niet voor andere veroordelende reacties. Daar zijn andere topics over.
Mogelijke gevolgen zijn dat je vroeg of laat op zoek gaat of bent gerold in gelijkgestemde seks buiten je relatie, wat kan uitgroeien tot meer gevoelens, worstelingen met verliefdheid/liefde/seks. En veel frustratie, verdriet, jezelf of elkaar tekort doen.
Ik heb gemerkt dat er genoeg mensen zijn die worstelen met dit soort vraagstukken en waarom ze dit gebeurd is, waarom ze hebben gekozen voor bijv vreemdgaan en daar niet makkelijk met familie en vrienden over kunnen praten.
Sommigen hebben behoefte hun ervaringen te delen, herkenning te vinden en te zien hoe anderen hiermee omgaan.
Waarschuwing vooraf: het zullen diepgaander en dus langere reacties zijn dan luchtige oneliners! Het is dus echt alleen bedoeld voor wie dat interessant vindt.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 6 september 2010 om 14:53
@doddie
Mijn vrouw is op de hoogte, zij heeft een totaal andere beleving qua seksualiteit dan ik. Dit is niet gegroeid maar altijd zo geweest. Ik heb tevergeefs (+15 jaar) geprobeerd me daar bij neer te leggen. Zij wil nu proberen mij de ruimte te geven bij iemand anders te vinden wat ik zoek. Maar het doet haar pijn ook al weet zij dat zij me niet alles kan geven waar ik naar verlang.
@Garden
Ik denk dat dit voor iedereen verschillend is, mijn vrouw kan er geen verschil in zien. Ik denk dat er wel een verschil is tussen verschil in geaardheid/lustbeleving of louter te weinig seks omdat de moeite niet meer voor elkaar gedaan wordt. Wat ooit heerlijk was is te herstellen indien er geen andere voorkeuren gegroeid zijn die de ander tegenstaan. Maar wat Suzy zegt is zo waar: je kunt een ander niet laten genieten van iets wat hen totaal niet trekt of zelfs tegenstaat.
@Suzy
We blijven in gesprek, ik neem hiertoe het initiatief, mijn vrouw bedekt liever. Toch heeft zij gezegd dat ik haar die kans niet moet geven: het zorgt voor minder begrip en negatievere kijk op de situatie. Praten over seksualiteit is erg lastig bij ons, toch hebben we beiden wel duidelijk hoe klem we zitten, zoals gezegd: niets doen is geen optie meer, dat begrijpt zij heel goed.
-over jouw nieuwsgierigheid: Er heeft iemand contact met mij gezocht nav. wat ik op het minnaar-topic heb geschreven. Er is mailcontact nu en dit voelt goed. Dus de datingsiteplannen heb ik vooralsnog in de koelkast gezet. Het is nog erg pril maar er is veel duidelijkheid natuurlijk, ga haar ws wel ontmoeten. Mijn vrouw weet het nog niet, er wordt een dezer dagen weer verder gepraat en dan licht ik haar in.
@soulsinger
Wij zijn seksueel niet uit elkaar gegroeid: hebben nooit gematched. Hier lezen is daarom al te bedreigend. Zij wil liefst niet eens weten geloof ik hoe het allemaal anders kan omdat dit niet past in haar visie op seks. We blijven in gesprek en ik haal regelmatig dingen die ik hier lees aan, ooit zal zij hier wel lezen denk ik.
Mijn vrouw is op de hoogte, zij heeft een totaal andere beleving qua seksualiteit dan ik. Dit is niet gegroeid maar altijd zo geweest. Ik heb tevergeefs (+15 jaar) geprobeerd me daar bij neer te leggen. Zij wil nu proberen mij de ruimte te geven bij iemand anders te vinden wat ik zoek. Maar het doet haar pijn ook al weet zij dat zij me niet alles kan geven waar ik naar verlang.
@Garden
Ik denk dat dit voor iedereen verschillend is, mijn vrouw kan er geen verschil in zien. Ik denk dat er wel een verschil is tussen verschil in geaardheid/lustbeleving of louter te weinig seks omdat de moeite niet meer voor elkaar gedaan wordt. Wat ooit heerlijk was is te herstellen indien er geen andere voorkeuren gegroeid zijn die de ander tegenstaan. Maar wat Suzy zegt is zo waar: je kunt een ander niet laten genieten van iets wat hen totaal niet trekt of zelfs tegenstaat.
@Suzy
We blijven in gesprek, ik neem hiertoe het initiatief, mijn vrouw bedekt liever. Toch heeft zij gezegd dat ik haar die kans niet moet geven: het zorgt voor minder begrip en negatievere kijk op de situatie. Praten over seksualiteit is erg lastig bij ons, toch hebben we beiden wel duidelijk hoe klem we zitten, zoals gezegd: niets doen is geen optie meer, dat begrijpt zij heel goed.
-over jouw nieuwsgierigheid: Er heeft iemand contact met mij gezocht nav. wat ik op het minnaar-topic heb geschreven. Er is mailcontact nu en dit voelt goed. Dus de datingsiteplannen heb ik vooralsnog in de koelkast gezet. Het is nog erg pril maar er is veel duidelijkheid natuurlijk, ga haar ws wel ontmoeten. Mijn vrouw weet het nog niet, er wordt een dezer dagen weer verder gepraat en dan licht ik haar in.
@soulsinger
Wij zijn seksueel niet uit elkaar gegroeid: hebben nooit gematched. Hier lezen is daarom al te bedreigend. Zij wil liefst niet eens weten geloof ik hoe het allemaal anders kan omdat dit niet past in haar visie op seks. We blijven in gesprek en ik haal regelmatig dingen die ik hier lees aan, ooit zal zij hier wel lezen denk ik.
maandag 6 september 2010 om 15:21
Eigenlijk hoor ik hier niet te posten (geen slapende lust, toprelatie, partner en ik voldoen aan elkaar etc...). En toch, mijn nieuwsgierigheid overwint het! Dit is een zeer fascinerend topic, en leerrijk ook. Druist volledig in tegen mijn opvoeding en de idealen waarmee ik grootgebracht ben, toch kan ik niet anders dan vaststellen dat er een kern van waarheid in zit. Vooral de stelling dat intimiteit en seks niet noodzakelijk gepaard gaan is een eye-opener. Hoe dan ook, niet onbegrijpelijk dat ik dat verschil eerst niet zag, omdat die in mijn relatie wel gepaard gaan. Dat je preferenties kunnen veranderen (en niet alleen over seks), is iets waar ik me zeer goed bewust van ben. Relaties aangaan op zich is iets heel irrationeels. Je wordt verliefd op een partner zoals hij/zij is op dat ogenblik en staat er niet bij stil hoe die over 20 jaar in het leven staat. Mogelijke verschillen worden geromantiseerd of met de mantel der liefde bedekt. Ooit heb ik deze woorden gehoord: "ga niet op zoek naar de perfectie relatie, die is saai en sterft af, daar zit geen dynamiek in." en deze heb ik ook gehoord "over perfecte relaties schrijft men geen romans". Toch zie je dat je er wel naar moet streven. Oud zeer hoopt zich op en breekt vroeg of laat uit. Dit topic zou daarom een pleidooi kunnen zijn voor openheid, communicatie, het doorbreken van taboes en intimiteit bevorderen.
Ik stel me vooral vragen over open relaties, of relaties waarbij je je partner meer ruimte geeft om zich te ontwikkelen en/of aan zijn/haar trekken te komen. Dus iedereen die zich geroepen voelt ...
Je hoort zeer vaak verhalen over open relaties (en andere constructies…) die mislukken.
Hoe ervaren jullie je relatie met de ‘primaire’ partner nu? Wordt die hechter? Misschien is het een vooroordeel, maar erodeert die niet?
Je gaat initieel een gedeelte uitbesteden (seksuele beleving), maar hoe zie je dat op lange termijn? Lijkt me een logisch gevolg zo’n band verder uitgroeit en dat er dan ook intieme gevoelens bij komen kijken die eigenlijk exclusief aan jou nr1 toebehoren? Zie je het als een fase waarbij het de bedoeling is om terug monogaam te eindigen? Ik dacht ergens te lezen dat iemand vond dat ze een dubbel gevoel heeft en de energie toch liever in haar huwelijk zou steken.
Ik begrijp dat het vooral om seksuele beleving gaat, maar vaak zie je dat er na verloop van tijd ook gevoelens bij komen kijken, hoe staan jullie daarin? Is dat een bedreiging voor de primaire relatie?
En hoe moet ik me zo’n open relatie voorstellen. Wil dat bijvoorbeeld zeggen dat je 2 dates per week hebt? Lijkt me een vreemd…
Ik stel me vooral vragen over open relaties, of relaties waarbij je je partner meer ruimte geeft om zich te ontwikkelen en/of aan zijn/haar trekken te komen. Dus iedereen die zich geroepen voelt ...
Je hoort zeer vaak verhalen over open relaties (en andere constructies…) die mislukken.
Hoe ervaren jullie je relatie met de ‘primaire’ partner nu? Wordt die hechter? Misschien is het een vooroordeel, maar erodeert die niet?
Je gaat initieel een gedeelte uitbesteden (seksuele beleving), maar hoe zie je dat op lange termijn? Lijkt me een logisch gevolg zo’n band verder uitgroeit en dat er dan ook intieme gevoelens bij komen kijken die eigenlijk exclusief aan jou nr1 toebehoren? Zie je het als een fase waarbij het de bedoeling is om terug monogaam te eindigen? Ik dacht ergens te lezen dat iemand vond dat ze een dubbel gevoel heeft en de energie toch liever in haar huwelijk zou steken.
Ik begrijp dat het vooral om seksuele beleving gaat, maar vaak zie je dat er na verloop van tijd ook gevoelens bij komen kijken, hoe staan jullie daarin? Is dat een bedreiging voor de primaire relatie?
En hoe moet ik me zo’n open relatie voorstellen. Wil dat bijvoorbeeld zeggen dat je 2 dates per week hebt? Lijkt me een vreemd…
maandag 6 september 2010 om 15:38
:
Eigenlijk hoor ik hier niet te posten (geen slapende lust, toprelatie, partner en ik voldoen aan elkaar etc...). En toch, mijn nieuwsgierigheid overwint het! Dit is een zeer fascinerend topic, en leerrijk ook. Druist volledig in tegen mijn opvoeding en de idealen waarmee ik grootgebracht ben, toch kan ik niet anders dan vaststellen dat er een kern van waarheid in zit. Vooral de stelling dat intimiteit en seks niet noodzakelijk gepaard gaan is een eye-opener. Hoe dan ook, niet onbegrijpelijk dat ik dat verschil eerst niet zag, omdat die in mijn relatie wel gepaard gaan. Dat je preferenties kunnen veranderen (en niet alleen over seks), is iets waar ik me zeer goed bewust van ben. Relaties aangaan op zich is iets heel irrationeels. Je wordt verliefd op een partner zoals hij/zij is op dat ogenblik en staat er niet bij stil hoe die over 20 jaar in het leven staat. Mogelijke verschillen worden geromantiseerd of met de mantel der liefde bedekt. Ooit heb ik deze woorden gehoord: "ga niet op zoek naar de perfectie relatie, die is saai en sterft af, daar zit geen dynamiek in." en deze heb ik ook gehoord "over perfecte relaties schrijft men geen romans". Toch zie je dat je er wel naar moet streven. Oud zeer hoopt zich op en breekt vroeg of laat uit. Dit topic zou daarom een pleidooi kunnen zijn voor openheid, communicatie, het doorbreken van taboes en intimiteit bevorderen.
Ik stel me vooral vragen over open relaties, of relaties waarbij je je partner meer ruimte geeft om zich te ontwikkelen en/of aan zijn/haar trekken te komen. Dus iedereen die zich geroepen voelt ...
Je hoort zeer vaak verhalen over open relaties (en andere constructies…) die mislukken.
Hoe ervaren jullie je relatie met de ‘primaire’ partner nu? Wordt die hechter? Misschien is het een vooroordeel, maar erodeert die niet?
Je gaat initieel een gedeelte uitbesteden (seksuele beleving), maar hoe zie je dat op lange termijn? Lijkt me een logisch gevolg zo’n band verder uitgroeit en dat er dan ook intieme gevoelens bij komen kijken die eigenlijk exclusief aan jou nr1 toebehoren? Zie je het als een fase waarbij het de bedoeling is om terug monogaam te eindigen? Ik dacht ergens te lezen dat iemand vond dat ze een dubbel gevoel heeft en de energie toch liever in haar huwelijk zou steken.
Ik begrijp dat het vooral om seksuele beleving gaat, maar vaak zie je dat er na verloop van tijd ook gevoelens bij komen kijken, hoe staan jullie daarin? Is dat een bedreiging voor de primaire relatie?
En hoe moet ik me zo’n open relatie voorstellen. Wil dat bijvoorbeeld zeggen dat je 2 dates per week hebt? Lijkt me een vreemd…
Ik heb er ook zo mijn twijfels bij Buckwild, maar ook geen ervaring.
Ik lees de antwoorden graag met je mee. Zoals Suzy het vertelt klinkt het af en toe erg logisch, maar of dat in de praktijk ook zo werkt.
Het klinkt mij ook vreemd. Ben benieuwd.
odi et amo
maandag 6 september 2010 om 15:58
@Buckwild
Ik heb nog geen ervaring, kan alleen zeggen dat bij mij de verschillen in seksuele beleving uiteindelijk voor zoveel frustraties zorgden dat mijn huwelijk er op dreigde te stranden. Nu hetgeen waar ik naar verlang niet langer onmogelijk is merk ik dat ik makkelijker de liefde kan uiten die ik nog altijd voor mijn vrouw voel.
Het is wel heel lastig omdat mijn vrouw er niet eens aan wil denken om met een ander te vrijen, zij wil me niet delen maar ook niet kwijt. Ik hoop daarom juist dat zij ook hier wil lezen, zij weet dat ik hier af en toe schrijf.
Tav. gevoelens die er bij komen kijken kan ik dus nog niets bijdragen, behalve dat ik wel gevoel voor die ander denk nodig te hebben. Ik zoek meer dan platte seks, ik zoek iemand die seks op dezelfde manier beleefd als ik, en daar is wel meer dan alleen een lichaam voor nodig, het moet matchen maar ook klikken.
Ik heb nog geen ervaring, kan alleen zeggen dat bij mij de verschillen in seksuele beleving uiteindelijk voor zoveel frustraties zorgden dat mijn huwelijk er op dreigde te stranden. Nu hetgeen waar ik naar verlang niet langer onmogelijk is merk ik dat ik makkelijker de liefde kan uiten die ik nog altijd voor mijn vrouw voel.
Het is wel heel lastig omdat mijn vrouw er niet eens aan wil denken om met een ander te vrijen, zij wil me niet delen maar ook niet kwijt. Ik hoop daarom juist dat zij ook hier wil lezen, zij weet dat ik hier af en toe schrijf.
Tav. gevoelens die er bij komen kijken kan ik dus nog niets bijdragen, behalve dat ik wel gevoel voor die ander denk nodig te hebben. Ik zoek meer dan platte seks, ik zoek iemand die seks op dezelfde manier beleefd als ik, en daar is wel meer dan alleen een lichaam voor nodig, het moet matchen maar ook klikken.
maandag 6 september 2010 om 16:12
@Buckwild: Wij willen zeker bij elkaar blijven; onze lange, mooie relatie blijft zeker voorop staan! Maar wij willen dit elkaar gunnen als extraatje. Althans, dat proberen we.
Maar ik schreef al eerder: dat is verstandelijk beredeneerd. Gevoelsmatig blijf ik het moeilijk vinden om mijn man in gedachten met een andere vrouw te zien. Angst, onzekerheid en jaloezie gaan met mij dan op de loop.
Mijn man kan er beter mee omgaan dan ik. Raar, omdat ik verder in dit traject ben dan hij. Ik weet inmiddels hoe het voelt, hoe leuk het kan zijn, en dat het helemaal geen bedreiging voor mijn eigen relatie is. Ik wil hem graag hetzelfde gunnen, maar heb het daar tegelijk erg moeilijk mee.
Maar ik schreef al eerder: dat is verstandelijk beredeneerd. Gevoelsmatig blijf ik het moeilijk vinden om mijn man in gedachten met een andere vrouw te zien. Angst, onzekerheid en jaloezie gaan met mij dan op de loop.
Mijn man kan er beter mee omgaan dan ik. Raar, omdat ik verder in dit traject ben dan hij. Ik weet inmiddels hoe het voelt, hoe leuk het kan zijn, en dat het helemaal geen bedreiging voor mijn eigen relatie is. Ik wil hem graag hetzelfde gunnen, maar heb het daar tegelijk erg moeilijk mee.
maandag 6 september 2010 om 16:19
Een partner zoek je op meer uit dan alleen goede sex. Wat mannen en vrouwen vooral in relaties zoeken daar zijn boeken vol over geschreven dus daar zal ik hier niet over uitweiden.
Maar mijn man is een goede levenspartner in meer dan evt sex die in een relatie kan plaatsvinden.
Ik zeg wel eens; met hem kom ik de oorlog door, het is een man die overal een oplossing voor zoekt, die ,me die veiligheid geeft, oplossend denkt en hard werkt. We hebben ook samen 2 prachtige kinderen op de wereld gezet.
Met mijn vriend klik ik meer in wat we delen en met hem is de sex heel goed. Hij zou zeker een heel fijne partner zijn. maar hij is niet zoals mijn man en in wat ik dus nog meer zoek in een man zou ik bij hem weer tegen dingen aanlopen en ook de nodige dingen gaan missen.
Ik geloof dat je met meer mensen een goede relatie kunt hebben een relatie is een keuze, je gaat voor iemand in voor en tegenspoed en de verschillen en tekortkomingen los je met liefde op. Sterker nog daar heb je die liefde voor nodig, want waar je gelijk in bent dat gaat vanzelf en dat kost je niets, geeft je slechts plezier en geluk. Maar die dingen die niet leuk zijn of waar je in verschild, die je van niemand zou pikken maar waar je van bent gaan houden bij je partner "ondanks dat hou ik van je" ipv daarom hou ik van je. Daar heb je liefde voor nodig omdat de liefde dit verschil als brug oplost. En daar komt een ander ook niet zomaar tussen, waar juist gelijkheid weinig opbouw en energie kost, iemand anders past nog beter en je zou dan ook simpel vervangbaar zijn. Waar je met overbruggen iets bouwd en kiest.
Mijn relatie is een keuze een keuze voor deze man, met hem wil ik oud worden met hem heb ik kinderen en hem heb ik een belofte gedaan toen we trouwde.
Maar mijn man is een goede levenspartner in meer dan evt sex die in een relatie kan plaatsvinden.
Ik zeg wel eens; met hem kom ik de oorlog door, het is een man die overal een oplossing voor zoekt, die ,me die veiligheid geeft, oplossend denkt en hard werkt. We hebben ook samen 2 prachtige kinderen op de wereld gezet.
Met mijn vriend klik ik meer in wat we delen en met hem is de sex heel goed. Hij zou zeker een heel fijne partner zijn. maar hij is niet zoals mijn man en in wat ik dus nog meer zoek in een man zou ik bij hem weer tegen dingen aanlopen en ook de nodige dingen gaan missen.
Ik geloof dat je met meer mensen een goede relatie kunt hebben een relatie is een keuze, je gaat voor iemand in voor en tegenspoed en de verschillen en tekortkomingen los je met liefde op. Sterker nog daar heb je die liefde voor nodig, want waar je gelijk in bent dat gaat vanzelf en dat kost je niets, geeft je slechts plezier en geluk. Maar die dingen die niet leuk zijn of waar je in verschild, die je van niemand zou pikken maar waar je van bent gaan houden bij je partner "ondanks dat hou ik van je" ipv daarom hou ik van je. Daar heb je liefde voor nodig omdat de liefde dit verschil als brug oplost. En daar komt een ander ook niet zomaar tussen, waar juist gelijkheid weinig opbouw en energie kost, iemand anders past nog beter en je zou dan ook simpel vervangbaar zijn. Waar je met overbruggen iets bouwd en kiest.
Mijn relatie is een keuze een keuze voor deze man, met hem wil ik oud worden met hem heb ik kinderen en hem heb ik een belofte gedaan toen we trouwde.
maandag 6 september 2010 om 17:24
@Buckwild: Dank je en welkom op dit topic! Iedereen die hier iets zinnigs aan ideeen en/of vragen heeft is natuurlijk van harte welkom. Het gaat hier eigenlijk over ingedut seksleven in (langere) relaties, of dat nu altijd zo geweest is, in 1 vd partners zelf ligt (bijv remmingen of zeer sterke beperkende overtuigingen, of juist vergaande wensen die je normaliter niet van een partner kan verwachten.
En hoe dat is gekomen (theorieen/ervaringen), en mogelijke oplossingen. Gaat niet zozeer over welke keuze er gemaakt wordt en ook niet over open relaties (te promoten).
Vrijwel iedereen die ik spreek lost het liever op met de geliefde (nr 1) thuis, of probeert dat iig. Een open relatie wordt hier dus niet aangeprezen of als ideaal gezien, eerder als "2nd best mogelijke optie" om toch de liefde te behouden,als het seksueel niet (meer) bij elkaar past. Dat dat een succes wordt is niet gegarandeerd, verre van zelfs. Niet iedereen kan dat. En zeker niet als je daar niet allebei zelf voor gekozen hebt, maar geen keuze hebt. En anders toch uit elkaar gaat..
Ook is het niet zo dat het in plaats van seks met eigen partner gaat komen, volgens mij. Het is ernaast, niet ipv.. Maar je hebt zeker gelijk dat ook dit voor sommigen niet werkt.
En ook niet voor iedereen een "laatste redmiddel" is. Er zijn ook stellen die allebei die behoefte aan seks buiten de relatie hebben. Ik denk ook dat het uitzonderlijk is als het (ook op lange termijn) lekker loopt, en je elkaar ook niet kwijtraakt. Er kan idd liefde/ meer gevoelens bijkomen, of de een heeft een sv en de ander tegelijkertijd niet, enz. Er liggen heel vaak ook hierbij allerlei hobbels op die weg, jalouzie, afwijzing, enz.
Het kan een oplossing zijn, waar mensen niet 1,2,3 aan denken, omdat het niet binnen het "normale" plaatje valt. Meestal denken mensen in 4 opties: 1. (stiekem) vreemdgaan met al dan niet het plan om de relatie/gezin intact te houden, 2. tevreden zijn met wat je wel hebt en accepteren dat het niet matcht, 3. relatietherapie om te kijken of je nog nader tot elkaar kan komen, of 4. uit elkaar.
Ik denk dat afhankelijk van hoeveel liefde en verbinding er is en in welke fase je zit als stel (in ergernis en onvrede) de keuze bepaalt. Maar ook je omgeving en zelfs coaches vinden dat je moet kiezen: niet van 2 walletjes eten! De samenleving en diens opvattingen kunnen daar een grote rol in spelen. (maar ook familie en vriendinnen). Ik vind die druk op "of-of" niet helemaal fair.
Het zijn namelijk soms 2 dingen die niet vergelijkbaar zijn: liefde/intimiteit tegenover seks/intimiteit.. Soms is dat "alleen maar" verloren gegaan, soms ligt er veel meer aan ten grondslag. Wat voor de 1 "werkt", werkt voor anderen totaal niet.
Maar hier zijn dus allemaal mensen welkom die kunnen bijdragen aan mogelijke strategieen, tips, ervaringen met afnemende lust of ontbreken van lust! En natuurlijk hoe ze met soortgelijke vragen zijn omgegaan.
En hoe dat is gekomen (theorieen/ervaringen), en mogelijke oplossingen. Gaat niet zozeer over welke keuze er gemaakt wordt en ook niet over open relaties (te promoten).
Vrijwel iedereen die ik spreek lost het liever op met de geliefde (nr 1) thuis, of probeert dat iig. Een open relatie wordt hier dus niet aangeprezen of als ideaal gezien, eerder als "2nd best mogelijke optie" om toch de liefde te behouden,als het seksueel niet (meer) bij elkaar past. Dat dat een succes wordt is niet gegarandeerd, verre van zelfs. Niet iedereen kan dat. En zeker niet als je daar niet allebei zelf voor gekozen hebt, maar geen keuze hebt. En anders toch uit elkaar gaat..
Ook is het niet zo dat het in plaats van seks met eigen partner gaat komen, volgens mij. Het is ernaast, niet ipv.. Maar je hebt zeker gelijk dat ook dit voor sommigen niet werkt.
En ook niet voor iedereen een "laatste redmiddel" is. Er zijn ook stellen die allebei die behoefte aan seks buiten de relatie hebben. Ik denk ook dat het uitzonderlijk is als het (ook op lange termijn) lekker loopt, en je elkaar ook niet kwijtraakt. Er kan idd liefde/ meer gevoelens bijkomen, of de een heeft een sv en de ander tegelijkertijd niet, enz. Er liggen heel vaak ook hierbij allerlei hobbels op die weg, jalouzie, afwijzing, enz.
Het kan een oplossing zijn, waar mensen niet 1,2,3 aan denken, omdat het niet binnen het "normale" plaatje valt. Meestal denken mensen in 4 opties: 1. (stiekem) vreemdgaan met al dan niet het plan om de relatie/gezin intact te houden, 2. tevreden zijn met wat je wel hebt en accepteren dat het niet matcht, 3. relatietherapie om te kijken of je nog nader tot elkaar kan komen, of 4. uit elkaar.
Ik denk dat afhankelijk van hoeveel liefde en verbinding er is en in welke fase je zit als stel (in ergernis en onvrede) de keuze bepaalt. Maar ook je omgeving en zelfs coaches vinden dat je moet kiezen: niet van 2 walletjes eten! De samenleving en diens opvattingen kunnen daar een grote rol in spelen. (maar ook familie en vriendinnen). Ik vind die druk op "of-of" niet helemaal fair.
Het zijn namelijk soms 2 dingen die niet vergelijkbaar zijn: liefde/intimiteit tegenover seks/intimiteit.. Soms is dat "alleen maar" verloren gegaan, soms ligt er veel meer aan ten grondslag. Wat voor de 1 "werkt", werkt voor anderen totaal niet.
Maar hier zijn dus allemaal mensen welkom die kunnen bijdragen aan mogelijke strategieen, tips, ervaringen met afnemende lust of ontbreken van lust! En natuurlijk hoe ze met soortgelijke vragen zijn omgegaan.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 6 september 2010 om 17:47
@Geminate: ik geloof eigenlijk niet in dat iemand van nature een conservatieve inslag heeft in lustbeleving oid. Dat is in mijn ogen (om welke reden dan ook) zeer onderdrukt, "bestraft" met negatieve ervaringen, strenge of koele opvoeding, afkeuring, enz. het is een geremdheid, waarvan iemand niet eens weet waar het vandaan komt, en waarschijnlijk niet eens van bewust is.
Het kan best in je aard liggen (aangeboren preutsheid) of (generaties lang) overerfd in opvoeding of beide. Net als verlegenheid kan je dit in genen doorkrijgen en degene die je opvoedt heeft dat ook, dus die leeft daarnaar (voorbeeld en opvoeding). Men zegt dat het 50%-50% is. Dan nog geloof ik zelf niet (meer) in: ik ben nu eenmaal zo. Er is veel aan te doen.
In seks kan je dus zeer geblokkeerd zijn door de normen en waarden, die vaste "mening" over seks heel hardnekkig kan maken. Moet je dat dan accepteren en respecteren? Of mag je proberen iemand te verruimen? Het lijkt alsof ze zelf geen last heeft daarvan misschien, omdat dat onderdrukken een 2e natuur is geworden en je die behoefte dan ook niet voelt.
Omdat ik jarenlang heel veel gevoel (of eerder lichamelijk voelen) onderdrukt heb, en dus gewoon niet voelde, weet ik het verschil. Ik geloof dat iedereen allerlei menselijke eigenschappen heeft (incl lust), maar dat dat bedekt is geraakt door (aangeleerde) normen en waarden.. die voelen dan als eigen, zitten er nogal ingehakt.
Goddank heb ik me daar niet bij neergelegd en wou ik mezelf daarvan bevrijden. En met resultaat. Ik heb altijd geweten dat het remmingen waren, dat daar iets onder lag (aan passie) en niet "zo ben ik". En had ik het maar eerder geweten, wat de sleutel was, die dat kon vrijlaten.
Ken ook mannen die niet achter hun seksualiteit staan (schaamte over voorkeuren bijv), maar overwegend vrouwen en dat betreft oa schaamte, "het hoort niet", uiterlijkheden, en last but not least geen slet willen zijn. (lust met slet associeren).
Weet niet wat er bij je vrouw aan ten grondslag ligt, maar wie weet gaat ze alsnog inzien dat het haar niet verder gaat helpen, haarzelf in de weg staat en jullie relatie ook.
Ik zat nog te denken: de Boeketreeks en dergelijke wordt nog steeds enorm veel verkocht. Waarin de Boeketreeksheld ervaren precies weet wat die vrouw nodig heeft, zij zich er niet van bewust was maar hij wekt dat bij haar op, die passie die zij nooit gevoeld heeft. Met romantiek en wat (zachte) dwang haalt hij het beste in haar naar boven. En ze leefden nog lang en gelukkig. Zomaar vanzelf. Alle initiatief en verantwoordelijkheid bij de man en zij hoeft daar niks aan te doen, zichzelf niet te kennen, zij was een onervaren en net meisje, dat zichzelf niet hoefde te ontdekken, dat deed hij. En het was meteen geweldig, hij kende haar beter dan zij zichzelf kende.
Misschien zijn er wel enorm veel vrouwen die teleurgesteld zijn in dit romantische beeld en gewoon niet weten hoe ze zichzelf moeten aktiveren om een seksueel gezond libido te hebben. Niet weten wat ze nodig hebben en daar ook zeker niet om vragen. En hem dat onderhuids kwalijk nemen, onbewust, en eigenlijk snakken en dromen over die romantiek, intimiteit en iemand die op dat knopje drukt, waardoor ze veranderen in passionele wezens?! en als dat (na jaren) niet is gebeurd kunnen ze dat evt kwijt in gezin, verzorgen, knuffelen.. ?!
Het kan best in je aard liggen (aangeboren preutsheid) of (generaties lang) overerfd in opvoeding of beide. Net als verlegenheid kan je dit in genen doorkrijgen en degene die je opvoedt heeft dat ook, dus die leeft daarnaar (voorbeeld en opvoeding). Men zegt dat het 50%-50% is. Dan nog geloof ik zelf niet (meer) in: ik ben nu eenmaal zo. Er is veel aan te doen.
In seks kan je dus zeer geblokkeerd zijn door de normen en waarden, die vaste "mening" over seks heel hardnekkig kan maken. Moet je dat dan accepteren en respecteren? Of mag je proberen iemand te verruimen? Het lijkt alsof ze zelf geen last heeft daarvan misschien, omdat dat onderdrukken een 2e natuur is geworden en je die behoefte dan ook niet voelt.
Omdat ik jarenlang heel veel gevoel (of eerder lichamelijk voelen) onderdrukt heb, en dus gewoon niet voelde, weet ik het verschil. Ik geloof dat iedereen allerlei menselijke eigenschappen heeft (incl lust), maar dat dat bedekt is geraakt door (aangeleerde) normen en waarden.. die voelen dan als eigen, zitten er nogal ingehakt.
Goddank heb ik me daar niet bij neergelegd en wou ik mezelf daarvan bevrijden. En met resultaat. Ik heb altijd geweten dat het remmingen waren, dat daar iets onder lag (aan passie) en niet "zo ben ik". En had ik het maar eerder geweten, wat de sleutel was, die dat kon vrijlaten.
Ken ook mannen die niet achter hun seksualiteit staan (schaamte over voorkeuren bijv), maar overwegend vrouwen en dat betreft oa schaamte, "het hoort niet", uiterlijkheden, en last but not least geen slet willen zijn. (lust met slet associeren).
Weet niet wat er bij je vrouw aan ten grondslag ligt, maar wie weet gaat ze alsnog inzien dat het haar niet verder gaat helpen, haarzelf in de weg staat en jullie relatie ook.
Ik zat nog te denken: de Boeketreeks en dergelijke wordt nog steeds enorm veel verkocht. Waarin de Boeketreeksheld ervaren precies weet wat die vrouw nodig heeft, zij zich er niet van bewust was maar hij wekt dat bij haar op, die passie die zij nooit gevoeld heeft. Met romantiek en wat (zachte) dwang haalt hij het beste in haar naar boven. En ze leefden nog lang en gelukkig. Zomaar vanzelf. Alle initiatief en verantwoordelijkheid bij de man en zij hoeft daar niks aan te doen, zichzelf niet te kennen, zij was een onervaren en net meisje, dat zichzelf niet hoefde te ontdekken, dat deed hij. En het was meteen geweldig, hij kende haar beter dan zij zichzelf kende.
Misschien zijn er wel enorm veel vrouwen die teleurgesteld zijn in dit romantische beeld en gewoon niet weten hoe ze zichzelf moeten aktiveren om een seksueel gezond libido te hebben. Niet weten wat ze nodig hebben en daar ook zeker niet om vragen. En hem dat onderhuids kwalijk nemen, onbewust, en eigenlijk snakken en dromen over die romantiek, intimiteit en iemand die op dat knopje drukt, waardoor ze veranderen in passionele wezens?! en als dat (na jaren) niet is gebeurd kunnen ze dat evt kwijt in gezin, verzorgen, knuffelen.. ?!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 6 september 2010 om 18:48
@Suzy
Mijn vrouw kijkt door opvoeding, overtuiging en daaruit gedistileerde eigen opvattingen al heel anders tegen seks en seksualiteit aan. Daarnaast zit er ook iets diep van binnen in haar wat maakt dat zij zich niet kan en wil laten gaan. Of dit aangeboren of verworven is laat ik hier even in het midden. Ik weet wel uit ervaring dat het er niet beter op wordt wanneer zij hier gericht mee aan de slag gaat: in tegendeel zelfs.
Grappig dat jij de term slet gebruikt: ik heb dit in onze gesprekken ook gedaan maar dan juist om aan te geven wat ik mis. Wat nu vaak als sletterig wordt gezien is juist waar ik naar verlang: een vrouw die haar eigen seksualiteit kent en erkent en niet bang is om deze te bevredigen. Niet omdat ik dat zo opwindend vind maar omdat dit is waar zij zelf naar verlangt.
En dat vind ik dan weer onweerstaanbaar. Mijn vrouw gaf heel duidelijk aan dat dit er voor haar niet inzit. En dat zal ws zo blijven.
Seks uit liefde kan zij wel van genieten, evenals van intimiteit. Maar daar kreeg ik steeds meer moeite mee.
Mijn vrouw kijkt door opvoeding, overtuiging en daaruit gedistileerde eigen opvattingen al heel anders tegen seks en seksualiteit aan. Daarnaast zit er ook iets diep van binnen in haar wat maakt dat zij zich niet kan en wil laten gaan. Of dit aangeboren of verworven is laat ik hier even in het midden. Ik weet wel uit ervaring dat het er niet beter op wordt wanneer zij hier gericht mee aan de slag gaat: in tegendeel zelfs.
Grappig dat jij de term slet gebruikt: ik heb dit in onze gesprekken ook gedaan maar dan juist om aan te geven wat ik mis. Wat nu vaak als sletterig wordt gezien is juist waar ik naar verlang: een vrouw die haar eigen seksualiteit kent en erkent en niet bang is om deze te bevredigen. Niet omdat ik dat zo opwindend vind maar omdat dit is waar zij zelf naar verlangt.
En dat vind ik dan weer onweerstaanbaar. Mijn vrouw gaf heel duidelijk aan dat dit er voor haar niet inzit. En dat zal ws zo blijven.
Seks uit liefde kan zij wel van genieten, evenals van intimiteit. Maar daar kreeg ik steeds meer moeite mee.
dinsdag 7 september 2010 om 01:20
@All: ff heel erg offtopic: ben ff wat afwezig ivm keuze wel of niet katje te houden. Gek, hoe je je hecht binnen een paar weken (veel te vroeg bij de moeder weg, (die was dood en rest vh nest ook), tis net een baby die je grootbrengt. Van vakantie meegenomen met de bedoeling om in leven te houden en te koesteren en bij een week of 8 oud bij ander fijn gezin onder te brengen). Denk dat ie nu 6 a 7 weken is.
Gaat me aan het hart. Ik overwoog hem al zelf te houden. Geen aktie ondernomen ook om een thuis te zoeken. Nu wil het toeval dat 1 kitten uit "mijn nestje" naar een vriendin is gegaan en dit weekend vermist was. Vandaag gevonden en die mensen willen dolgraag mijn kleine katje hebben. en liefst meteen, komen morgen kijken, hebben deze week vrij (om te laten wennen).
Klinkt als een goed oplossing, rationeel iig. Er zijn hier al teveel katten in de buurt, 3 katten en hond is too much voor mij, een hele verantwoordelijkheid, ze blijven niet klein, enz. Maar emotioneel gezien ben ik een dweil in dit soort dingen en heb er moeite mee. Tis nog maar zo'n klein dapper schatje en ik ben dol op hem (de andere kitten ook, zoon ook..)
Moeilijk dit, vooral omdat ie nog zo aanhankelijk en afhankelijk is, dat doet wat met je. Misschien wel zo bijzonder omdat ik normaal dus niet zo knuffelig en aanrakerig ben en nu wel.. geen idee, maar het raakt me wel, ben zo vertederd, mijn moeder/liefde/zorggevoelens/zorgbehoefte bij me opwekt).
Klinkt stom, maar ik geloof niet in toeval, was het niet gewoon de bedoeling dat ie bij ons terechtkwam? Ik weet niet wat wijsheid is nu, reageer later weer hier op eea.
Gaat me aan het hart. Ik overwoog hem al zelf te houden. Geen aktie ondernomen ook om een thuis te zoeken. Nu wil het toeval dat 1 kitten uit "mijn nestje" naar een vriendin is gegaan en dit weekend vermist was. Vandaag gevonden en die mensen willen dolgraag mijn kleine katje hebben. en liefst meteen, komen morgen kijken, hebben deze week vrij (om te laten wennen).
Klinkt als een goed oplossing, rationeel iig. Er zijn hier al teveel katten in de buurt, 3 katten en hond is too much voor mij, een hele verantwoordelijkheid, ze blijven niet klein, enz. Maar emotioneel gezien ben ik een dweil in dit soort dingen en heb er moeite mee. Tis nog maar zo'n klein dapper schatje en ik ben dol op hem (de andere kitten ook, zoon ook..)
Moeilijk dit, vooral omdat ie nog zo aanhankelijk en afhankelijk is, dat doet wat met je. Misschien wel zo bijzonder omdat ik normaal dus niet zo knuffelig en aanrakerig ben en nu wel.. geen idee, maar het raakt me wel, ben zo vertederd, mijn moeder/liefde/zorggevoelens/zorgbehoefte bij me opwekt).
Klinkt stom, maar ik geloof niet in toeval, was het niet gewoon de bedoeling dat ie bij ons terechtkwam? Ik weet niet wat wijsheid is nu, reageer later weer hier op eea.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 08:43
Thanks, Garden. Dan nog gaat het me allemaal te snel. Denk dat ie nog te jong is ook, 6/7 weken. Zeker gezien zijn historie. Omdat zij nu een week vrij hebben. Hij is hier zo gewend en dan samen met die andere kitten zo lief en speels.. (daar is wel een hond, maar geen katten). Ik vind het zo vroeg voor hem. (en ik kan hem nog niet missen, dacht juist in mogelijkheden om hem te houden). Ik heb me er niet op ingesteld nog (en zoon ook niet).
Bij die eerste 2 kittens had ik dit niet, die hadden elkaar en volop gespeeld met broers en zussen en daar ook weer katten & tuin enzo. Deze voelt zo eigen. Maar ja, ik weet ook dat het niet klein blijft en straks 3 volwassen katten is teveel.
Moederpoes is niet van mij, maar familielid die tijdelijk inwoont bij mij. Dus niet de bedoeling dat poes blijft, maar gezien zijn situatie houd ik daar wel rekening mee. Die is hier nu ook helemaal gewend en buiten en wat als "huurder" een huis 3 hoog achter vindt?
(deze mensen wonen ook op 5 hoog met alleen balkon, maar dit kittentje weet dan niet beter). Weet echt niet wat ik moet beslissen, maar 1 ding is zeker: vandaag geef ik hem nog niet mee! En ik weet niet of ik deze kleine uberhaubt kan loslaten. (zit nu op schoot hard te spinnen en aan mijn ochtendjas te zuigen). Moet meteen huilen als ik er alleen al aan denk. Hoe goed ie ook terecht komt.
En ik weet zeker dat ze hem meteen willen (vakantie) als ze hem zien. Mag bij hun op bed slapen enz. Maar dochter wou hem ook al hebben (etage in de stad, dus ook binnen) en ik weet het gewoon nog niet. Ik moet iig die mensen eerst nog bellen, dat ze zich niet teveel verheugen en verwachten dat ze met een kitten naar huis gaan.
Ondertussen heeft andere kitten iets onder de leden (diarree en 3e oogleden zichtbaar tot 50% over de ogen). En voel ik die verantwoordelijkheid (bij ziekte en tegenslag) heel sterk. (afgelopen jaar 1 hondje gestorven na 11 jaar, heel wat mee aangetobt qua gezondheid en het kan nog veel erger). En tis niet dat mijn financiele situatie mij garandeert dat ik dat evt allemaal kan betalen (stel: aangepast voer, operaties enzo).
Anders had ik geen moment getwijfeld!
Bij die eerste 2 kittens had ik dit niet, die hadden elkaar en volop gespeeld met broers en zussen en daar ook weer katten & tuin enzo. Deze voelt zo eigen. Maar ja, ik weet ook dat het niet klein blijft en straks 3 volwassen katten is teveel.
Moederpoes is niet van mij, maar familielid die tijdelijk inwoont bij mij. Dus niet de bedoeling dat poes blijft, maar gezien zijn situatie houd ik daar wel rekening mee. Die is hier nu ook helemaal gewend en buiten en wat als "huurder" een huis 3 hoog achter vindt?
(deze mensen wonen ook op 5 hoog met alleen balkon, maar dit kittentje weet dan niet beter). Weet echt niet wat ik moet beslissen, maar 1 ding is zeker: vandaag geef ik hem nog niet mee! En ik weet niet of ik deze kleine uberhaubt kan loslaten. (zit nu op schoot hard te spinnen en aan mijn ochtendjas te zuigen). Moet meteen huilen als ik er alleen al aan denk. Hoe goed ie ook terecht komt.
En ik weet zeker dat ze hem meteen willen (vakantie) als ze hem zien. Mag bij hun op bed slapen enz. Maar dochter wou hem ook al hebben (etage in de stad, dus ook binnen) en ik weet het gewoon nog niet. Ik moet iig die mensen eerst nog bellen, dat ze zich niet teveel verheugen en verwachten dat ze met een kitten naar huis gaan.
Ondertussen heeft andere kitten iets onder de leden (diarree en 3e oogleden zichtbaar tot 50% over de ogen). En voel ik die verantwoordelijkheid (bij ziekte en tegenslag) heel sterk. (afgelopen jaar 1 hondje gestorven na 11 jaar, heel wat mee aangetobt qua gezondheid en het kan nog veel erger). En tis niet dat mijn financiele situatie mij garandeert dat ik dat evt allemaal kan betalen (stel: aangepast voer, operaties enzo).
Anders had ik geen moment getwijfeld!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 08:43
@Goed geschreven, Geminate!
Kennelijk verlangt je vrouw zelf ook naar overgave en lust en wil ze zichzelf leren kennen en zich bevrijden van remmingen?
Weet je dat daar cursussen voor vrouwen voor gegeven worden? Bijvoorbeeld door sekscoach Cora Emens en Marielle Kleynjan: Sloeries en Godinnen: zie www.moem.nl
Misschien is ze er nu nog niet aan toe, maar omdat je dit zo schrijft leek het me toch alvast een goede tip.
dinsdag 7 september 2010 om 09:02
@Soulsinger: zeker een goede tip. Ik had dat ook, dat ik er onderhuids zelf wel naar verlangde (zo niet snakte), naar bevrijd te worden van die remmingen, ik wist alleen niet hoe.
(ik zie een Dominant voor mijzelf ook min of meer als een "verkapte sekscoach", de man met de stok achter de deur, zeg maar). Bdsm is heel intens en diepgaand (dat weten niet veel mensen)komen ook allerlei gevoelens bij kijken en is juist superintiem en dwingt tot je open stellen daarvoor). Ben zelf geen masochist, kan ook niet voor anderen spreken, maar het feit al dat je iemand zoekt die jou de mogelijkheid geeft je eigen seksualiteit aan te durven/onder ogen te zien, is het halve werk. Dat kan ook met een gewone coach, ben ik van overtuigd. Net dat stapje, om ook je "sletterige" kant onder ogen te kunnen zien (en hoe normaal dat is).
Zelf kan je daar zomaar jaren en jaren over doen. Blijf je in je eigen (vicieuze) circeltjes, twijfels en gedachten ronddraaien.De sleutel ligt in jezelf die toestemming geven de seks te mogen beoefenen die je aantrekt (dus oa ontdekken/weten wat je opwindt, waar je triggers liggen, maar vooral de oorzaken van belemmeringen aanpakken.
En die zie je zelf vaak toch niet (ieder heeft zijn/haar blinde vlekken).Ik had gewild dat die cursussen toen al bestonden! Maar ergens heeft iedereen het idee dat je dat zelf moet doen en je komt niet op het idee dat dat stukken sneller en makkelijker gaat met een coach (die jouw blinde vlekken niet heeft en van afstand hele andere dingen ziet/aanreikt).
Ik ben ook veel sneller gegaan, toen ik eenmaal werd gecoacht.Dat was een algemeen coach, maar zodra je dieper in je eigen innerlijk komt en daarnaar gaat luisteren/leven, komt dit seksuele/intimiteit ook in een stroomversnelling (is mijn eigen ervaring dan). Zeker een goed idee dus. (dit wil ik ooit worden trouwens, relatie/sekscoach).
Ik heb door gewone coach en mezelf verdiepen een hoop al zelf overwonnen, zonder dat ik daar bdsm voor nodig had (wat ik niet gedacht had, gezien ik dat als pure aanleg beschouwde). Oa door in mijn leven en seksleven te leren te genieten van het moment en allerlei dingen "hoe het hoort" af te werpen (ook in andere opzichten: leren te luisteren naar je diepere zelf ipv hoe het hoort/aangeleerd is/de maatschappij verwacht).
Voor coaching kon ik niet bij "oud zeer", diepere gevoelens (oa van pijn, teleurstelling, ik was een bedekker/vermijder daarin). Ik vulde altijd verwachtingen in, niet geleerd naar mijzelf te luisteren en daarvoor op te komen. Toen ik daarmee begon, achter mezelf staan, in contact staan met mijn vermogen om te voelen (oa lichamelijk voelen van gevoelens, waar ik me lang voor afgesloten heb), loste mijn "bagage" op en kwam er ruimte voor nieuwe ervaringen.
(ik zie een Dominant voor mijzelf ook min of meer als een "verkapte sekscoach", de man met de stok achter de deur, zeg maar). Bdsm is heel intens en diepgaand (dat weten niet veel mensen)komen ook allerlei gevoelens bij kijken en is juist superintiem en dwingt tot je open stellen daarvoor). Ben zelf geen masochist, kan ook niet voor anderen spreken, maar het feit al dat je iemand zoekt die jou de mogelijkheid geeft je eigen seksualiteit aan te durven/onder ogen te zien, is het halve werk. Dat kan ook met een gewone coach, ben ik van overtuigd. Net dat stapje, om ook je "sletterige" kant onder ogen te kunnen zien (en hoe normaal dat is).
Zelf kan je daar zomaar jaren en jaren over doen. Blijf je in je eigen (vicieuze) circeltjes, twijfels en gedachten ronddraaien.De sleutel ligt in jezelf die toestemming geven de seks te mogen beoefenen die je aantrekt (dus oa ontdekken/weten wat je opwindt, waar je triggers liggen, maar vooral de oorzaken van belemmeringen aanpakken.
En die zie je zelf vaak toch niet (ieder heeft zijn/haar blinde vlekken).Ik had gewild dat die cursussen toen al bestonden! Maar ergens heeft iedereen het idee dat je dat zelf moet doen en je komt niet op het idee dat dat stukken sneller en makkelijker gaat met een coach (die jouw blinde vlekken niet heeft en van afstand hele andere dingen ziet/aanreikt).
Ik ben ook veel sneller gegaan, toen ik eenmaal werd gecoacht.Dat was een algemeen coach, maar zodra je dieper in je eigen innerlijk komt en daarnaar gaat luisteren/leven, komt dit seksuele/intimiteit ook in een stroomversnelling (is mijn eigen ervaring dan). Zeker een goed idee dus. (dit wil ik ooit worden trouwens, relatie/sekscoach).
Ik heb door gewone coach en mezelf verdiepen een hoop al zelf overwonnen, zonder dat ik daar bdsm voor nodig had (wat ik niet gedacht had, gezien ik dat als pure aanleg beschouwde). Oa door in mijn leven en seksleven te leren te genieten van het moment en allerlei dingen "hoe het hoort" af te werpen (ook in andere opzichten: leren te luisteren naar je diepere zelf ipv hoe het hoort/aangeleerd is/de maatschappij verwacht).
Voor coaching kon ik niet bij "oud zeer", diepere gevoelens (oa van pijn, teleurstelling, ik was een bedekker/vermijder daarin). Ik vulde altijd verwachtingen in, niet geleerd naar mijzelf te luisteren en daarvoor op te komen. Toen ik daarmee begon, achter mezelf staan, in contact staan met mijn vermogen om te voelen (oa lichamelijk voelen van gevoelens, waar ik me lang voor afgesloten heb), loste mijn "bagage" op en kwam er ruimte voor nieuwe ervaringen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 09:20
@Soulsinger
Helaas heb ik het in het geciteerde stuk tekst over wat ik aan een vrouw opwindend vind en slaat het zeker niet op mijn vrouw.
Op het moment dat ik dat aan mijn vrouw expliciet heb uitgelegd haakte zij definitief af: zij is zo niet, denkt zo niet en wil ook niet zo zijn. Voor haar is seks teder, liefde en mooi en zeker niet ongeremd, geil, lust en porneau. Op haar manier kan zij wel van seks genieten, op mijn manier vind zij het iets heel ordinairs, zij kan lust en liefde niet koppelen. Wat dat aangaat ben ik al heel blij dat zij wel enig begrip voor mijn beleving kan opbrengen en niet direct van me walgt want daar ben ik wel bang voor geweest.
Begrip is overigens iets heel anders dan begrijpen, zij snapt niet dat het voor mij kennelijk zo belangrijk kan zijn dat ik er compleet op vastliep.
Helaas heb ik het in het geciteerde stuk tekst over wat ik aan een vrouw opwindend vind en slaat het zeker niet op mijn vrouw.
Op het moment dat ik dat aan mijn vrouw expliciet heb uitgelegd haakte zij definitief af: zij is zo niet, denkt zo niet en wil ook niet zo zijn. Voor haar is seks teder, liefde en mooi en zeker niet ongeremd, geil, lust en porneau. Op haar manier kan zij wel van seks genieten, op mijn manier vind zij het iets heel ordinairs, zij kan lust en liefde niet koppelen. Wat dat aangaat ben ik al heel blij dat zij wel enig begrip voor mijn beleving kan opbrengen en niet direct van me walgt want daar ben ik wel bang voor geweest.
Begrip is overigens iets heel anders dan begrijpen, zij snapt niet dat het voor mij kennelijk zo belangrijk kan zijn dat ik er compleet op vastliep.
dinsdag 7 september 2010 om 09:28
Ik denk dat hier lezen veel voor mijn vrouw zou kunnen doen, maar zij wil echt niet weten hoe het allemaal anders kan. Zij houdt vast aan haar beleving van seksualiteit omdat dit haar gelukkig maakte toen ik daar nog tevreden mee leek te zijn. Ik denk ook niet dat zij voor zichzelf dingen onderdrukt, het is meer een rotsvaste overtuiging dat zij niets anders wil of nodig heeft.
dinsdag 7 september 2010 om 09:44
Ik zou mijn verhaal nog doen, al kennen vele hem vast al (Die slaan het maar over)
Mijn man was mijn derde vriendje en bij hem kreeg ik voor het eerst een orgasme. Maar veel interesse in sex had ik niet al had ik wel belangstelling voor pornoboekjes en had ik dat vaak ook nodig om opgewonden te worden.
Ons sexleven stond in de tijd dat de kinderen klein waren op een laag pitje tot verdriet van mijn man, veel gesprekken over het waarom, veel gehuil en soms ook boosheid, veel goede voornemens die weer strandde. Ik vond het erg maar had gewoon geen zin en had zo graag gehad dat er een pilletje van de dokter was die dat nu gewoon even oplostte want wat had het leven dan simpel geweest. Voor mijn man was het geen optie dat ik zin maakte of het deed voor hem, hij wilde een vrouw die zin had en anders loste hij het zelf wel op, had het voor hem geen waarde.
In die tijd wist ik echt niet waar het aan lag, nu jaren later kan ik veel meer verklaren, maar als ik las in tijdschriften had ik een man uit de boekjes elke vrouw zou zich zo een man in bed wensen, die aandacht aan voorspel gaf en naspel die ook aan jou dacht enz. Ik vond (en vind) hem knap ik hield van hem en er was geen ander. En het woord frigide is dan ook wel gevallen bij ons.
Toen kwam het moment dat de kinderen groter werden en ik weer ging werken, er veranderde dus niet alleen veel er kwam bij ons daarbij ook nog eens internet in huis, mijn man vroeg wat ik er mee ging doen en chatten leek me wel leuk. Mijn man ging een weekje op vakantie en toen hij terug kwam was ik al behoorlijk verslaafd en kwam er al snel een tweede pc in huis. en op die chat deed ik iets dat ik al die jaren niet gedaan had, ik ging de flirt aan. Men had me al gewaarschuwd voor chatten maar ik lachtte ze uit, ik was meer dan 20 jaar volkomen trouw geweest en had nooit behoefte gehad aan een ander. zag niet eens dat mannen met me flirtte en had het binnen 2 minuten met andere mannen al over mijn eigen man en kinderen en dan zal zo'n stomme pc me in verleiding kunnen brengen?
In begin gebeurde dat ook niet, mannen wees ik direct af met : "ik ben getrouwd en blablabla" maar eigenlijk was ik best wel nieuwsgierig en soms prikkelde het wel als een man een brutale toenadering deed. Ik zat veilig achter mijn pc en niemand kende me wat kon me gebeuren? Ik nam een andere naam aan en ging iets doen wat ik nog nooit uitgeprobeerd had, flirten, iets wat ik wel beheerste omdat ik op hoog niveau gedanst heb en de jury dan ook in rumba moest verleiden. maar nog nooit in woorden op mannen, en ik vond het leuk! ik plaagde ,daagde uit, liet die kant in mij eens naar boven komen maar brak daarmee wel een barriere af die er al zolang zat, het muurtje de schild naar andere mannen toe. en ik bloeide op, ik voelde me sexy en vrouwelijk, een gevoel dat ik kwijt was geraakt, ik was moeder en vrouw van, de bouwvakkers vloten niet meer naar me mijn tijd was geweest dacht ik, een jongere gereratie vrouwen trok nu de aandacht van mannen. Maar het bleek op die chat dat daar niets van waar was, integendeel, waar ik dacht dat ze weg zouden zijn als ik mijn leeftijd zou noemen vonden veel het alleen maar aantrekkelijker. Ik kleedde me weer vrouwelijker en sexy (was toch leuker als iemand op de chat vroeg wat ik aan had)
Ons sexleven bloeide op want na zo'n chat stapte ik vaak opgewonden bij mijn man in bed, die overigens wist wat ik deed en er soms ook naar vroeg. Hij had ook geen moeite met erotisch chatten. Maar er ontstond wel een druk aan andere kant om af te spreken waar ik genoeg had aan het flirten wilde die mannen naturlijk in echt. Ik hield vaak een slag om te arm wilde de aandacht vast houden maar zo ver niet gaan echter ik kwam in neerwaardse spiraal, een foto werd gestuurd er werd eens gebeld en een kopje koffie was toch nog geen vreemdgaan? Het waren wel al dingen die ik liever niet vertelde omdat ik wist dat mijn man dat misschien liever niet zou hebben en het minder onschuldig was. En ik dacht ook meer aan mezelf, was egoistischer. Aan mijn relatie was niets mis, ik was zelf anders dan anders. Gelukkig heeft mijn man dat bijtijds ontdekt en me er uit getrokken. Hij zei "dod als je spanning zoekt laten we dat dan samen doen" Hij zag mijn facinatie, mijn opbloeien en dacht terecht "tot wannneer heb je hier genoeg aan" vreesde het moment dat ik vreemd zou gaan en ik ben bang dat dat ook zou zijn gebeurd als hij niet zo allert geweest was. Hij had zelf geen enkele behoeft maar vond dat omdat hij die behoefte niet had dat het niet hoefde te betekenen dat ik ze niet kon hebben, dat ik daarin verschillen mocht zijn en dat we dan samen moesten kijken wat er mogelijk was, Maar wel samen, hij was bang me kwijt te raken, van elkaar te vervreemden, wilde me blijven kennen wilde weten met wie hij samen leefde.
we zijn gaan praten over verlangens over wat ik hierin gevonden had dat ik zo opbloeide. We waren zeker van elkaar en nuchter genoeg. we dachten niet jaloers te zijn en stelde beide belang aan onze relatie samen. Op een dag chatte ik met iemand die aan partnerruil deed, swingers waren en ik gaf lachend de boodschap door, "hahja schat, zit nu met iemand, hij wil wel wat met mij doen en dan mag jij wat met zijn vrouw" We vroegen ons af hoe dat zou zijn en of we dat zouden kunnen, mijn man leek het niets gelijk met een stel met daarbij de druk wat te moeten doen, dan leek zo'n club hem toch vrijblijvender. en na nog lang praten en ons laten voorlichten is dat het op een dag geworden en werden we swingers. Mijn man is de eerste 3 maanden met pijn in zijn buik erheen gegaan ik vond het prachtig/ Maar mijn man ook anders was hij nooit meer gegaan, hij vond het doodeng maar ook leuk.
en toen kwamen we achter nog iets, we bleken gewoon heel verschillend. Op een keer riep mijn man uit, jij bent het niet die moeite heeft met sex, ik ben het! Het bleek dat hij de gene was die lang voorspel nodig had waar ik prima kon genieten van een vluggertje. Ik bleek wel van een beetje dwang en brutaliteit te houden waar mijn man dat volstrekt not done vond en hij zei dan ook wel eens "had ik toen maar geweten wat ik nu weet" maar dan nog had het niet bij hem gepast, we verschillen simpel in behoefte, in de manier van sexbeleving en dat gaf ons veel inzicht in wat er sexueeel bij ons was misgegaan. het lange voorspel zorgde dat ik er al tegenop zag voor we waren begonnen maakte dat ik na een massage of lange verwenparty liever wilde slapen dan dat ik geil was.
we hadden liefdevolle sex maar geen geile passievolle sex en ik bleek gewoon geil te worden van passie en hartstocht, van wat brutaliteit.
We zijn verder gaan swingen maar club bleek vanwege onze verschillen niet de juiste plek, via privefeestjes en date;s met stellen kwamen we meer beide aan bod in wat we nodig hadden. en zo leerde we ook stellen kennen waar we een soort van vriendschap mee opbouwde. en sinds nu 6 jaar hebben we dat met een stel vrienden waar we beide dat vinden wat OOK in ons zit en wat we elkaar niet kunnen geven.
forceren daarin heeft geen zin en wordt een act. de 1 zou op tenen moeten lopen en is zichzelf niet en de ander krijgt nog niet wat er verlangd wordt.
Ik vergelijk dat wel eens met een potje tennis. stel de 1 heeft daar talent voor en vind het leuk en de partner zegt "Ik wil dat je met mij gaat tennisen" maar die mist de feeling de passie en het talent? Dan zal de gene met talent alle ballen richting partner slaan en die rent zich in het zweet ze terug te slaan, die zou gevoel hebben dat ze toch een leuke partij gespeeld hebben maar met de buurman had de gene met talent misschien uit het spel ook de uitdaging gehaald. maar samen kun je in de vakantie best elkaar naderen en een leuk recreatief partijtje spelen.
Nou het staat er weer. ons verhaal en onze oplossing en waarom mijn man me niet kan geven wat mijn vriend geeft? Omdat het een andere man is ik zou niet eens willen dat hij zo werd, hij heeft andere kwaliteiten, bied me weer andere dingen die ik zoek en nodig heb en die ik wil vinden in een man.
Maar al deze antwoorden wist ik toen niet
Mijn man was mijn derde vriendje en bij hem kreeg ik voor het eerst een orgasme. Maar veel interesse in sex had ik niet al had ik wel belangstelling voor pornoboekjes en had ik dat vaak ook nodig om opgewonden te worden.
Ons sexleven stond in de tijd dat de kinderen klein waren op een laag pitje tot verdriet van mijn man, veel gesprekken over het waarom, veel gehuil en soms ook boosheid, veel goede voornemens die weer strandde. Ik vond het erg maar had gewoon geen zin en had zo graag gehad dat er een pilletje van de dokter was die dat nu gewoon even oplostte want wat had het leven dan simpel geweest. Voor mijn man was het geen optie dat ik zin maakte of het deed voor hem, hij wilde een vrouw die zin had en anders loste hij het zelf wel op, had het voor hem geen waarde.
In die tijd wist ik echt niet waar het aan lag, nu jaren later kan ik veel meer verklaren, maar als ik las in tijdschriften had ik een man uit de boekjes elke vrouw zou zich zo een man in bed wensen, die aandacht aan voorspel gaf en naspel die ook aan jou dacht enz. Ik vond (en vind) hem knap ik hield van hem en er was geen ander. En het woord frigide is dan ook wel gevallen bij ons.
Toen kwam het moment dat de kinderen groter werden en ik weer ging werken, er veranderde dus niet alleen veel er kwam bij ons daarbij ook nog eens internet in huis, mijn man vroeg wat ik er mee ging doen en chatten leek me wel leuk. Mijn man ging een weekje op vakantie en toen hij terug kwam was ik al behoorlijk verslaafd en kwam er al snel een tweede pc in huis. en op die chat deed ik iets dat ik al die jaren niet gedaan had, ik ging de flirt aan. Men had me al gewaarschuwd voor chatten maar ik lachtte ze uit, ik was meer dan 20 jaar volkomen trouw geweest en had nooit behoefte gehad aan een ander. zag niet eens dat mannen met me flirtte en had het binnen 2 minuten met andere mannen al over mijn eigen man en kinderen en dan zal zo'n stomme pc me in verleiding kunnen brengen?
In begin gebeurde dat ook niet, mannen wees ik direct af met : "ik ben getrouwd en blablabla" maar eigenlijk was ik best wel nieuwsgierig en soms prikkelde het wel als een man een brutale toenadering deed. Ik zat veilig achter mijn pc en niemand kende me wat kon me gebeuren? Ik nam een andere naam aan en ging iets doen wat ik nog nooit uitgeprobeerd had, flirten, iets wat ik wel beheerste omdat ik op hoog niveau gedanst heb en de jury dan ook in rumba moest verleiden. maar nog nooit in woorden op mannen, en ik vond het leuk! ik plaagde ,daagde uit, liet die kant in mij eens naar boven komen maar brak daarmee wel een barriere af die er al zolang zat, het muurtje de schild naar andere mannen toe. en ik bloeide op, ik voelde me sexy en vrouwelijk, een gevoel dat ik kwijt was geraakt, ik was moeder en vrouw van, de bouwvakkers vloten niet meer naar me mijn tijd was geweest dacht ik, een jongere gereratie vrouwen trok nu de aandacht van mannen. Maar het bleek op die chat dat daar niets van waar was, integendeel, waar ik dacht dat ze weg zouden zijn als ik mijn leeftijd zou noemen vonden veel het alleen maar aantrekkelijker. Ik kleedde me weer vrouwelijker en sexy (was toch leuker als iemand op de chat vroeg wat ik aan had)
Ons sexleven bloeide op want na zo'n chat stapte ik vaak opgewonden bij mijn man in bed, die overigens wist wat ik deed en er soms ook naar vroeg. Hij had ook geen moeite met erotisch chatten. Maar er ontstond wel een druk aan andere kant om af te spreken waar ik genoeg had aan het flirten wilde die mannen naturlijk in echt. Ik hield vaak een slag om te arm wilde de aandacht vast houden maar zo ver niet gaan echter ik kwam in neerwaardse spiraal, een foto werd gestuurd er werd eens gebeld en een kopje koffie was toch nog geen vreemdgaan? Het waren wel al dingen die ik liever niet vertelde omdat ik wist dat mijn man dat misschien liever niet zou hebben en het minder onschuldig was. En ik dacht ook meer aan mezelf, was egoistischer. Aan mijn relatie was niets mis, ik was zelf anders dan anders. Gelukkig heeft mijn man dat bijtijds ontdekt en me er uit getrokken. Hij zei "dod als je spanning zoekt laten we dat dan samen doen" Hij zag mijn facinatie, mijn opbloeien en dacht terecht "tot wannneer heb je hier genoeg aan" vreesde het moment dat ik vreemd zou gaan en ik ben bang dat dat ook zou zijn gebeurd als hij niet zo allert geweest was. Hij had zelf geen enkele behoeft maar vond dat omdat hij die behoefte niet had dat het niet hoefde te betekenen dat ik ze niet kon hebben, dat ik daarin verschillen mocht zijn en dat we dan samen moesten kijken wat er mogelijk was, Maar wel samen, hij was bang me kwijt te raken, van elkaar te vervreemden, wilde me blijven kennen wilde weten met wie hij samen leefde.
we zijn gaan praten over verlangens over wat ik hierin gevonden had dat ik zo opbloeide. We waren zeker van elkaar en nuchter genoeg. we dachten niet jaloers te zijn en stelde beide belang aan onze relatie samen. Op een dag chatte ik met iemand die aan partnerruil deed, swingers waren en ik gaf lachend de boodschap door, "hahja schat, zit nu met iemand, hij wil wel wat met mij doen en dan mag jij wat met zijn vrouw" We vroegen ons af hoe dat zou zijn en of we dat zouden kunnen, mijn man leek het niets gelijk met een stel met daarbij de druk wat te moeten doen, dan leek zo'n club hem toch vrijblijvender. en na nog lang praten en ons laten voorlichten is dat het op een dag geworden en werden we swingers. Mijn man is de eerste 3 maanden met pijn in zijn buik erheen gegaan ik vond het prachtig/ Maar mijn man ook anders was hij nooit meer gegaan, hij vond het doodeng maar ook leuk.
en toen kwamen we achter nog iets, we bleken gewoon heel verschillend. Op een keer riep mijn man uit, jij bent het niet die moeite heeft met sex, ik ben het! Het bleek dat hij de gene was die lang voorspel nodig had waar ik prima kon genieten van een vluggertje. Ik bleek wel van een beetje dwang en brutaliteit te houden waar mijn man dat volstrekt not done vond en hij zei dan ook wel eens "had ik toen maar geweten wat ik nu weet" maar dan nog had het niet bij hem gepast, we verschillen simpel in behoefte, in de manier van sexbeleving en dat gaf ons veel inzicht in wat er sexueeel bij ons was misgegaan. het lange voorspel zorgde dat ik er al tegenop zag voor we waren begonnen maakte dat ik na een massage of lange verwenparty liever wilde slapen dan dat ik geil was.
we hadden liefdevolle sex maar geen geile passievolle sex en ik bleek gewoon geil te worden van passie en hartstocht, van wat brutaliteit.
We zijn verder gaan swingen maar club bleek vanwege onze verschillen niet de juiste plek, via privefeestjes en date;s met stellen kwamen we meer beide aan bod in wat we nodig hadden. en zo leerde we ook stellen kennen waar we een soort van vriendschap mee opbouwde. en sinds nu 6 jaar hebben we dat met een stel vrienden waar we beide dat vinden wat OOK in ons zit en wat we elkaar niet kunnen geven.
forceren daarin heeft geen zin en wordt een act. de 1 zou op tenen moeten lopen en is zichzelf niet en de ander krijgt nog niet wat er verlangd wordt.
Ik vergelijk dat wel eens met een potje tennis. stel de 1 heeft daar talent voor en vind het leuk en de partner zegt "Ik wil dat je met mij gaat tennisen" maar die mist de feeling de passie en het talent? Dan zal de gene met talent alle ballen richting partner slaan en die rent zich in het zweet ze terug te slaan, die zou gevoel hebben dat ze toch een leuke partij gespeeld hebben maar met de buurman had de gene met talent misschien uit het spel ook de uitdaging gehaald. maar samen kun je in de vakantie best elkaar naderen en een leuk recreatief partijtje spelen.
Nou het staat er weer. ons verhaal en onze oplossing en waarom mijn man me niet kan geven wat mijn vriend geeft? Omdat het een andere man is ik zou niet eens willen dat hij zo werd, hij heeft andere kwaliteiten, bied me weer andere dingen die ik zoek en nodig heb en die ik wil vinden in een man.
Maar al deze antwoorden wist ik toen niet
dinsdag 7 september 2010 om 10:02
@Geminate: allereerst: wat noem jij genieten (wbt haar)? Kan ze zich met liefdevolle seks wel overgeven en zich laten gaan? Komt ze ook klaar, is het alleen knuffelen en missionaris en slapen, mag jij bepaalde handelingen doen en doet ze die ook voor jou?
Kijk, abnormaal is het natuurlijk nooit, als je van lieve seks houdt, met liefde enz. Maar seks zonder lust klopt m.i. niet. Dat is denk ik een "restje" uit vroeger tijden, een diep ingebakken overtuiging. Ik geloof het niet, ook al "was" ik zelf zo. En meer vrouwen, die lust pas later in hun leven ontdekt hebben. Zolang ik trouwens geen lust voelde was seks-uit-liefde voor mij ook naar alle tevredenheid (me verbonden wilen voelen was het enige wat me erin aantrok). Toch geloof ik dat het (voor elke m/v) in de hoek van remmingen moet worden gezocht en daaronder iedereen lust heeft. Denk dat de clou is: ze wil zo niet zijn. Ik denk dat het idd een keuze is.
Zodra ik wist dat ik zelf een keuze had en lust okee ging vinden voor mijzelf, maakte dat alle verschil. Het begint met de wil. Maar ja, wel haar eigen wil (en keuze). Niet voor een ander, ook niet uit liefde, je moet dit zelf willen/ jezelf gunnen.Dat was de hele issue eigenlijk. Hooguit kan je haar dus "wakker maken", maar die wil moet zij zelf zien te krijgen. Het is niet een mening/opvatting over seks, het is een keuze.
En je weet pas of iets iets voor je is (met lust) als je er minstens over hebt nagedacht/gelezen. En misschien moet je dat maar eens forceren dan. Print eea uit en laat het haar lezen. En wel uit liefde van/voor haarzelf.
We hebben misschien de neiging om andermans mening te moeten respecteren. Maar als iemand zich niet bewust is dat het een keuze is (met consequenties!), dan mag je dat toch proberen te laten inzien. Zeker als er ook consequenties voor anderen (partner/gezin) aan kunnen zitten. Niet dat zij de "schuld" heeft, noch jij (gezien je eerdere angst voor afwijzing door haar). Maar seks met liefde en lust kan niet verkeerd zijn! Misschien is het toverwoord wel: dan is het niet in goedkope zin, als het met je liefdespartner is, dan is het in gewenste zin "sletterig" gedrag (dan ben je het nog niet!!)
Dit is trouwens ook een taalkundig probleem. Mensen vereenzelvigen zichzelf met hun "eigenschappen": ik ben lui, ik ben laks, ik ben ambitieus, ziek enz. Dat is een grote fout, je wordt al vroeg vereenzelvigd met je gedrag: je bent brutaal, lui, vervelend enz. Als je dat maar vaak genoeg roept, gaat iemand dat ook geloven (als eigenschap).
Andere landen: ik heb een ziekte. Snap je het verschil? Ergens zit een link met: als ik dat soort seks zou hebben, ben iknet zo 'n goedkope slet. Ipv : nu heb ik ff sletterig gedrag. Als jij kan duidelijk maken dat je je gedrag niet bent, kan dat verschil maken.
Je gedrag is niet wie je bent als persoonlijkheid. Door het zo te noemen (ik ben ziek, invalide, enz) overheerst het je, identificeer je je daarmee. Als je een ziekte handicap hebt, ben je nog steeds meer dan die ziekte. Ook nog moeder, werknemer, geliefde enz.
(daarom is het ook zo oppassen in opvoeding hoe je reageert op ongewenst/gewenst gedrag: je bent lief, je bent stout, enz. daarmee duid je de hele persoon aan, terwijl je eigenlijk bedoelt: je bent nu even lief/stout/enz). Dit is een vd redenen waarom mensen (na herhaling, ook tegen zichzelf) zeggen: ik ben nu eenmaal een roker/gezelligheidsdrinker/laks, zorgend, enz). Als typering.
Als persoonlijkheidskenmerk en soort aanleg (wat het geval dus niet hoeft te zijn..je bent zo geworden en daar heilig van overtuigd). En dat is heel hardnekkig, die beelden die je over jezelf in de loop der jaren in stand houdt. Ik ken mezelf veel beter nu (oa door tegenslag en coaching) en wat waar vandaan komt (opvoeding enz). inzicht in jezelf, zowel talenten als mindere kanten, is heel krachtig! Zeker als je je niet meer laat bepalen door wat iha "hoort".
Kijk, abnormaal is het natuurlijk nooit, als je van lieve seks houdt, met liefde enz. Maar seks zonder lust klopt m.i. niet. Dat is denk ik een "restje" uit vroeger tijden, een diep ingebakken overtuiging. Ik geloof het niet, ook al "was" ik zelf zo. En meer vrouwen, die lust pas later in hun leven ontdekt hebben. Zolang ik trouwens geen lust voelde was seks-uit-liefde voor mij ook naar alle tevredenheid (me verbonden wilen voelen was het enige wat me erin aantrok). Toch geloof ik dat het (voor elke m/v) in de hoek van remmingen moet worden gezocht en daaronder iedereen lust heeft. Denk dat de clou is: ze wil zo niet zijn. Ik denk dat het idd een keuze is.
Zodra ik wist dat ik zelf een keuze had en lust okee ging vinden voor mijzelf, maakte dat alle verschil. Het begint met de wil. Maar ja, wel haar eigen wil (en keuze). Niet voor een ander, ook niet uit liefde, je moet dit zelf willen/ jezelf gunnen.Dat was de hele issue eigenlijk. Hooguit kan je haar dus "wakker maken", maar die wil moet zij zelf zien te krijgen. Het is niet een mening/opvatting over seks, het is een keuze.
En je weet pas of iets iets voor je is (met lust) als je er minstens over hebt nagedacht/gelezen. En misschien moet je dat maar eens forceren dan. Print eea uit en laat het haar lezen. En wel uit liefde van/voor haarzelf.
We hebben misschien de neiging om andermans mening te moeten respecteren. Maar als iemand zich niet bewust is dat het een keuze is (met consequenties!), dan mag je dat toch proberen te laten inzien. Zeker als er ook consequenties voor anderen (partner/gezin) aan kunnen zitten. Niet dat zij de "schuld" heeft, noch jij (gezien je eerdere angst voor afwijzing door haar). Maar seks met liefde en lust kan niet verkeerd zijn! Misschien is het toverwoord wel: dan is het niet in goedkope zin, als het met je liefdespartner is, dan is het in gewenste zin "sletterig" gedrag (dan ben je het nog niet!!)
Dit is trouwens ook een taalkundig probleem. Mensen vereenzelvigen zichzelf met hun "eigenschappen": ik ben lui, ik ben laks, ik ben ambitieus, ziek enz. Dat is een grote fout, je wordt al vroeg vereenzelvigd met je gedrag: je bent brutaal, lui, vervelend enz. Als je dat maar vaak genoeg roept, gaat iemand dat ook geloven (als eigenschap).
Andere landen: ik heb een ziekte. Snap je het verschil? Ergens zit een link met: als ik dat soort seks zou hebben, ben ik
Je gedrag is niet wie je bent als persoonlijkheid. Door het zo te noemen (ik ben ziek, invalide, enz) overheerst het je, identificeer je je daarmee. Als je een ziekte handicap hebt, ben je nog steeds meer dan die ziekte. Ook nog moeder, werknemer, geliefde enz.
(daarom is het ook zo oppassen in opvoeding hoe je reageert op ongewenst/gewenst gedrag: je bent lief, je bent stout, enz. daarmee duid je de hele persoon aan, terwijl je eigenlijk bedoelt: je bent nu even lief/stout/enz). Dit is een vd redenen waarom mensen (na herhaling, ook tegen zichzelf) zeggen: ik ben nu eenmaal een roker/gezelligheidsdrinker/laks, zorgend, enz). Als typering.
Als persoonlijkheidskenmerk en soort aanleg (wat het geval dus niet hoeft te zijn..je bent zo geworden en daar heilig van overtuigd). En dat is heel hardnekkig, die beelden die je over jezelf in de loop der jaren in stand houdt. Ik ken mezelf veel beter nu (oa door tegenslag en coaching) en wat waar vandaan komt (opvoeding enz). inzicht in jezelf, zowel talenten als mindere kanten, is heel krachtig! Zeker als je je niet meer laat bepalen door wat iha "hoort".
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 7 september 2010 om 10:06
@Geminate: Sorry, dan heb ik je bericht verkeerd begrepen. Jammer!
Maar toch blijf ik hopen dat zij ooit wel die omslag meemaakt, alleen al voor haarzelf. Ik was er echt niet veel anders aan toe dan jouw vrouw! Maar ik weet nu dat het kan, zo'n ommekeer, en soms nog verrassend snel ook. Met of (in mijn geval) zonder 'dwang', als de urgentie maar tot je doordringt en je ogen geopend worden dat je een essentieel deel van het leven mist.
Maar toch blijf ik hopen dat zij ooit wel die omslag meemaakt, alleen al voor haarzelf. Ik was er echt niet veel anders aan toe dan jouw vrouw! Maar ik weet nu dat het kan, zo'n ommekeer, en soms nog verrassend snel ook. Met of (in mijn geval) zonder 'dwang', als de urgentie maar tot je doordringt en je ogen geopend worden dat je een essentieel deel van het leven mist.
