Thuis
alle pijlers
Hekel aan feestjes...
zondag 13 september 2015 om 13:05
Ik heb -persoonlijk- een beetje een hekel aan sommige, niet alle, feestjes.
Aan verjaardagen, waarbij iedereen in een kringetje zit op een harde keukenstoel. Natuurlijk mag iedereen dat zelf weten. Dus iedereen kan in dit topic laten weten of hij/zij het ermee eens is. Zonder elkaar aan te vallen.
(Oorspronkelijke openingspost veranderd; eigen mening afgezwakt, humor eruit gehaald, hopelijk nu minder kans op misverstanden)
Aan verjaardagen, waarbij iedereen in een kringetje zit op een harde keukenstoel. Natuurlijk mag iedereen dat zelf weten. Dus iedereen kan in dit topic laten weten of hij/zij het ermee eens is. Zonder elkaar aan te vallen.
(Oorspronkelijke openingspost veranderd; eigen mening afgezwakt, humor eruit gehaald, hopelijk nu minder kans op misverstanden)
zondag 10 januari 2016 om 15:35
Ja, ik meen het.
Dit topic is grappig, en je schrijft leuk en vermakelijk, maar ik vind dit serieus best ver gaan.
Ik vind dat je veel meer voor jezelf op zou mogen komen, en ook best wat meer dingen zou mogen weigeren. Al begrijp ik ook dat dat heel lastig is hoor, als de rest van de familie er zo in meegaat.
Dit topic is grappig, en je schrijft leuk en vermakelijk, maar ik vind dit serieus best ver gaan.
Ik vind dat je veel meer voor jezelf op zou mogen komen, en ook best wat meer dingen zou mogen weigeren. Al begrijp ik ook dat dat heel lastig is hoor, als de rest van de familie er zo in meegaat.
You don't have to fit into the format
zondag 10 januari 2016 om 15:49
Thanx Lotte35!
Ik weet het.
Beter mijn grenzen bewaken, meer voor mezelf opkomen, minder 'pleasen'.
Drie belangrijke punten, zeker in omgang met mijn moeder.
Nu nog steeds.
Terwijl IK nog degene ben in ons gezin, (gezin van vroeger bedoel ik), die zich het meeste heeft weten 'los' te maken van alle onuitgesproken verwachtingen.
Ik zie ze het minst van allemaal, heb vaderdag, moederdag en de nieuwjaarsvisiteronde afgeschaft als enige van mijn broers en zussen, en heb verschillende keren aangegeven GEEN zin te hebben in het zoveelste gezellige familieweekje. Dat was dan wel weer ruzie en gedoe, maar hierin voelde ik me toch altijd wel 'sterk'. Na afloop van zo'n horrorweek bellen broers en zussen mij vervolgens om te klagen hoe 'erg' het weer was en hoe goed ze het vinden dat ik durfde te stellen dat ik niet meeging.
(ehm ja, zeg dan OOK gewoon 'nee'..?)
Ik weet het.
Beter mijn grenzen bewaken, meer voor mezelf opkomen, minder 'pleasen'.
Drie belangrijke punten, zeker in omgang met mijn moeder.
Nu nog steeds.
Terwijl IK nog degene ben in ons gezin, (gezin van vroeger bedoel ik), die zich het meeste heeft weten 'los' te maken van alle onuitgesproken verwachtingen.
Ik zie ze het minst van allemaal, heb vaderdag, moederdag en de nieuwjaarsvisiteronde afgeschaft als enige van mijn broers en zussen, en heb verschillende keren aangegeven GEEN zin te hebben in het zoveelste gezellige familieweekje. Dat was dan wel weer ruzie en gedoe, maar hierin voelde ik me toch altijd wel 'sterk'. Na afloop van zo'n horrorweek bellen broers en zussen mij vervolgens om te klagen hoe 'erg' het weer was en hoe goed ze het vinden dat ik durfde te stellen dat ik niet meeging.
(ehm ja, zeg dan OOK gewoon 'nee'..?)
zondag 10 januari 2016 om 15:54
Ik heb ook een moeder en schoonmoeder die zich beter zouden voelen danwel gedragen als ik bepaalde dingen zou doen die mijn grenzen over gaan. Maar ik denk altijd: ik ben hun therapeut niet. Ik ben niet verantwoordelijk voor hun geestelijk welbevinden of hun verwachtingen en teleurstellingen.
In mijn ervaring trekken die enorme teleurstellingen ook altijd weer bij. Als ze namelijk op een bepaalde manier 'feeden' op het contact met (klein)kinderen dan zoeken ze dat vanzelf weer op.
Ik ben niet van de school die meent dan mensen boven de 60 per definitie zielig en onveranderbaar zijn en dat je je maar in allerlei bochten moet wringen om die te pleasen.
Zij 'feeden', maar dat zuigt mij dus leeg. Ik hou dus mijn eigen grenzen aan en vinden ze dat niet fijn is dat erg jammer voor ze.
In mijn ervaring trekken die enorme teleurstellingen ook altijd weer bij. Als ze namelijk op een bepaalde manier 'feeden' op het contact met (klein)kinderen dan zoeken ze dat vanzelf weer op.
Ik ben niet van de school die meent dan mensen boven de 60 per definitie zielig en onveranderbaar zijn en dat je je maar in allerlei bochten moet wringen om die te pleasen.
Zij 'feeden', maar dat zuigt mij dus leeg. Ik hou dus mijn eigen grenzen aan en vinden ze dat niet fijn is dat erg jammer voor ze.
zondag 10 januari 2016 om 16:19
zondag 10 januari 2016 om 16:49
maakt bescheiden buiginkje 
zondag 10 januari 2016 om 17:51
Ben intussentijd druk aan het appen met broers en zussen op de groepsapp.
Ik ben geloof ik weer erg duidelijk geweest, want er werd al meteen voorgesteld om een gezellig weekendje in die tijd te plannen-voor-wie-wil
, zonder dit aan het jubileum te koppelen, zodat degenen die niet meewillen (hier noemden ze mijn naam) thuis kunnen blijven 
, zonder scheve gezichten. Kijk. NU komen we ergens!
Dus: wrs komt er ergens een weekendje weg (braak) waar we niet mee naartoe hoeven, en los hiervan dus iets kleinschaligs (dit moet nog wel even goed bewaakt worden aangezien het nogal eens uitdijt), waar we wel aan meedoen.
Ik heb al op de app gezet dat ik een etentje wel gezellig vind, maar het daarna ook wel weer even gezien heb.
Ik ben geloof ik weer erg duidelijk geweest, want er werd al meteen voorgesteld om een gezellig weekendje in die tijd te plannen-voor-wie-wil
, zonder dit aan het jubileum te koppelen, zodat degenen die niet meewillen (hier noemden ze mijn naam) thuis kunnen blijven , zonder scheve gezichten. Kijk. NU komen we ergens!Dus: wrs komt er ergens een weekendje weg (braak) waar we niet mee naartoe hoeven, en los hiervan dus iets kleinschaligs (dit moet nog wel even goed bewaakt worden aangezien het nogal eens uitdijt), waar we wel aan meedoen.
Ik heb al op de app gezet dat ik een etentje wel gezellig vind, maar het daarna ook wel weer even gezien heb.
zondag 10 januari 2016 om 21:35
Er is in brabant een leuke locatie voor jong en oud, met eten drinken, spelen, klimbos etc. Misschien is dat iets. Je kunt daar tussen 10 en 18 terecht, wellicht is het af te spreken dat iedereen er sowieso tussen 12 en 16 is en dat de rest voor ieder persoonlijk is.
Dat idee met dat vliegen heb ik mijn moeder oiit cadeau gedaan, was ze erg blij mee! Ik heb weleens overwogen om voor moeder en schoonouders gewoon geld te geven als ze jarig zijn. Ik doe altijd een hoop moeite om wat leuks te verzinnen, doe ik met liefde, maar ik krijg zelf gewoon een envelop met geld. Vind ik ook een stuk makkelijker om te geven.
Dat idee met dat vliegen heb ik mijn moeder oiit cadeau gedaan, was ze erg blij mee! Ik heb weleens overwogen om voor moeder en schoonouders gewoon geld te geven als ze jarig zijn. Ik doe altijd een hoop moeite om wat leuks te verzinnen, doe ik met liefde, maar ik krijg zelf gewoon een envelop met geld. Vind ik ook een stuk makkelijker om te geven.
Pluk de dag!
zondag 10 januari 2016 om 23:05
maandag 11 januari 2016 om 08:48
Ik denk dat je het goed doet Ik! Je blijft trouw aan jezelf, geeft je grenzen aan en toont bereidwilligheid. Een 50-jarig huwelijk vieren is natuurlijk helemaal niet raar of overdreven, maar het is vooral de manier waarop en de verwachting er om heen.
Ik zou in ieder geval niet helemaal kappen met dit soort jubileum vieringen, maar net als jij de grenzen en verwachtingen bewaken.
Ik zou in ieder geval niet helemaal kappen met dit soort jubileum vieringen, maar net als jij de grenzen en verwachtingen bewaken.
maandag 11 januari 2016 om 12:28
Dankjewel, Sussann en Lotte35 
Het is best lastig om hier een evenwicht in te vinden. Het is nl niet zo dat ik alles wil weigeren. Een 50 jarig jubileum vieren is ook 'normaal'. Het is alleen in onze familie erg oppassen dat er niet over je grenzen gewalst wordt. De neiging is namelijk dat het niet snel 'voldoet' aan (m.n.) mijn moeders verwachtingen, en dat 'de kinderen ' graag verregaand hieraan proberen tegemoet te komen. Men wil het graag 'goed' doen, ma tevreden stemmen, ruzie voorkomen, etc. Dus dat is best even 'oppassen' en bewust stilstaan bij wat je ZELF wil. (In overleg met man en kinderen, want die hebben natuurlijk ook allemaal hun wensen.)
Ik vind het trouwens wel erg jammer DAT het zo stroef moet gaat. Het is leuker om heel hartelijk erin mee te gaan en enthousiast dingen te regelen en organiseren.
Zo heb ik dat gedaan -uit mezelf- voor een alleenstaande oom die 50 jaar werd. Daar heb ik heel wat uurtjes ingestoken om dat een echt leuk, gezellig feest van te maken. Dat vond ik ook oprecht leuk om te doen. (Voorpret is de halve pret
) Dit was onverwacht, spontaan en men was er heel lief ontroerd over. Dat zou ik ZO nog eens doen.
Maar ik heb dit wel 'stil' gehouden voor 'mijn kant' vd familie, omdat ik al wel aanvoelde dat mijn moeder hier allerlei gedachtes over zou kunnen krijgen. ("Oh, dus voor HUN kan ze WEL gezellig dingen organiseren en voor ons niet!?" of: " Zo, DAT is een goed idee! Dat mag ze voor ons ook wel eens doen! " )
Het is best lastig om hier een evenwicht in te vinden. Het is nl niet zo dat ik alles wil weigeren. Een 50 jarig jubileum vieren is ook 'normaal'. Het is alleen in onze familie erg oppassen dat er niet over je grenzen gewalst wordt. De neiging is namelijk dat het niet snel 'voldoet' aan (m.n.) mijn moeders verwachtingen, en dat 'de kinderen ' graag verregaand hieraan proberen tegemoet te komen. Men wil het graag 'goed' doen, ma tevreden stemmen, ruzie voorkomen, etc. Dus dat is best even 'oppassen' en bewust stilstaan bij wat je ZELF wil. (In overleg met man en kinderen, want die hebben natuurlijk ook allemaal hun wensen.)
Ik vind het trouwens wel erg jammer DAT het zo stroef moet gaat. Het is leuker om heel hartelijk erin mee te gaan en enthousiast dingen te regelen en organiseren.
Zo heb ik dat gedaan -uit mezelf- voor een alleenstaande oom die 50 jaar werd. Daar heb ik heel wat uurtjes ingestoken om dat een echt leuk, gezellig feest van te maken. Dat vond ik ook oprecht leuk om te doen. (Voorpret is de halve pret
) Dit was onverwacht, spontaan en men was er heel lief ontroerd over. Dat zou ik ZO nog eens doen. Maar ik heb dit wel 'stil' gehouden voor 'mijn kant' vd familie, omdat ik al wel aanvoelde dat mijn moeder hier allerlei gedachtes over zou kunnen krijgen. ("Oh, dus voor HUN kan ze WEL gezellig dingen organiseren en voor ons niet!?" of: " Zo, DAT is een goed idee! Dat mag ze voor ons ook wel eens doen! " )
maandag 11 januari 2016 om 12:51
Sorry, ik ergerde me plaatsvervangend aan de verwachtingen die jou werden opgelegd :-)
Ik hoop dat je een acceptabele tussenweg vindt.
Ik denk dat schoonouders volgend jaar de 50 halen. Voor de 40 hebben ze hun kinderen en aanhang mee uit eten genomen. De 50 kunnen ze nooit groots gaan vieren, want ze zijn met al hun broers/zussen/neven/nichten gebrouilleerd. Dat scheelt. En natuurlijk dat we niet geweest zijn op het onverwachts tweede feestje dat ze wilden geven. Een week of twee na het etentje werden we ineens naar het buitenland ontboden. ja, doei.
Ik hoop dat je een acceptabele tussenweg vindt.
Ik denk dat schoonouders volgend jaar de 50 halen. Voor de 40 hebben ze hun kinderen en aanhang mee uit eten genomen. De 50 kunnen ze nooit groots gaan vieren, want ze zijn met al hun broers/zussen/neven/nichten gebrouilleerd. Dat scheelt. En natuurlijk dat we niet geweest zijn op het onverwachts tweede feestje dat ze wilden geven. Een week of twee na het etentje werden we ineens naar het buitenland ontboden. ja, doei.
maandag 11 januari 2016 om 13:05
Hoe bedoel je die laatste zin..? Is dat serieus?!:
Sorry, ik ergerde me plaatsvervangend aan de verwachtingen die jou werden opgelegd :-)
Ik hoop dat je een acceptabele tussenweg vindt. Geeft niks, ik erger me er ook regelmatig aan, en ik hoop dit laatste ook.
Ik denk dat schoonouders volgend jaar de 50 halen. Voor de 40 hebben ze hun kinderen en aanhang mee uit eten genomen. De 50 kunnen ze nooit groots gaan vieren, want ze zijn met al hun broers/zussen/neven/nichten gebrouilleerd. Dat scheelt. En natuurlijk dat we niet geweest zijn op het onverwachts tweede feestje dat ze wilden geven. Een week of twee na het etentje werden we ineens naar het buitenland ontboden. ja, doei.
Dat zal niet druk geworden zijn?
