Op mezelf zonder vast inkomen

dweedledee schreef: ↑

05-06-2019 23:56

Jeetje TO. Je hebt écht veel noten op je zang.

Even een praktisch advies dan maar; ik zou als ik jou was je ww niet opmaken. Tegenwoordig bouw je per gewerkt jaar maar een halve maand ww op en zoals je op mij overkomt, zal je je recht op ww hard nodig hebben in de toekomst.

Wees niet zo eigenwijs om perse in je eigen vakgebied een baan te willen krijgen. Laten we wel wezen; het verleden heeft uitgewezen dat de kans groot is dat je daar óók weer problemen gaat krijgen.

Je komt op mij over als een verwende millenial; je vindt dat je eigenlijk overal recht op hebt. Je noemt bepaalde banen noodbaantjes. Dat verdient te weinig. Je wil niet naar je ouders. Je wil niet op een kamer. Je wil van alle kanten hulp hebben.

Heel eerlijk; je hebt niet zoveel te willen. Deze instelling heeft je niets gebracht en gaat je niets brengen.

Als je slim bent, neem je nu genoegen met zo’n zogenaamd “noodbaantje” en ga je tijdelijk bij je ouders wonen. Werk eerst hard aan je eigen positie in deze wereld. Zorg dat je leert hoe je het beste kunt omgaan met je “handicap”. Start daar nu mee en wacht niet op een diagnose die wellicht helemaal niet gaat komen.

En probeer realistisch te blijven. Hierdoor creëer je voor jezelf kansen en wordt je leven echt een stuk makkelijker en beter.

Celaena_Aelin schreef: ↑

05-06-2019 23:24

Ze heeft wel een punt: je hebt veel noten op je zang. En ik weet dat jij vind dat je daar goede redenen voor hebt. Tegelijkertijd zul je keuzes moeten maken.

O, en ik waarschuw vast: de verzekering betaalt maar 1 hulpverlenende instantie/1 traject tegelijk. Dus zodra dat diagnosetraject start, zul je zeer waarschijnlijk moeten stoppen bij je huidige therapeut.

dweedledee schreef: ↑

05-06-2019 23:56

Jeetje TO. Je hebt écht veel noten op je zang.

Even een praktisch advies dan maar; ik zou als ik jou was je ww niet opmaken. Tegenwoordig bouw je per gewerkt jaar maar een halve maand ww op en zoals je op mij overkomt, zal je je recht op ww hard nodig hebben in de toekomst.

Wees niet zo eigenwijs om perse in je eigen vakgebied een baan te willen krijgen. Laten we wel wezen; het verleden heeft uitgewezen dat de kans groot is dat je daar óók weer problemen gaat krijgen.

Je komt op mij over als een verwende millenial; je vindt dat je eigenlijk overal recht op hebt. Je noemt bepaalde banen noodbaantjes. Dat verdient te weinig. Je wil niet naar je ouders. Je wil niet op een kamer. Je wil van alle kanten hulp hebben.

Heel eerlijk; je hebt niet zoveel te willen. Deze instelling heeft je niets gebracht en gaat je niets brengen.

Als je slim bent, neem je nu genoegen met zo’n zogenaamd “noodbaantje” en ga je tijdelijk bij je ouders wonen. Werk eerst hard aan je eigen positie in deze wereld. Zorg dat je leert hoe je het beste kunt omgaan met je “handicap”. Start daar nu mee en wacht niet op een diagnose die wellicht helemaal niet gaat komen.

En probeer realistisch te blijven. Hierdoor creëer je voor jezelf kansen en wordt je leven echt een stuk makkelijker en beter.

Celaena_Aelin schreef: ↑

06-06-2019 10:39

Ben je al ingeschreven voor sociale huur? Ze hebben in een aantal regio’s namelijk ook loting-woningen.

Snap je ook dat de plek al een luxe is als je NU een huis wil? En dat binnen 5 jaar in de randstad een eigen woning een luxe is?

Anoniem262821034 schreef: ↑

06-06-2019 10:43

Geldt niet voor alleen diagnostiek.
Ik ben voor een paar dagen bij de Viersprong geweest voor uitgebreide diagnostiek maar wel bij dezelfde instelling voor behandeling gebleven.

Celaena_Aelin schreef: ↑

06-06-2019 11:14

Zie het niet als ‘je diploma’s weggooien’, maar als ‘jezelf de ruimte geven om in rustiger vaarwater te komen’.

Met collega’s die niet doen wat ze moeten doen: 1) zorg dat jij even geen leiding geeft. 2) vraag je collega 1 keer vriendelijk of hij zijn aandeel wil doen. Dus: ‘Piet, heb jij nog even tijd om hier naar te kijken?’ 3) Vraag het iets dringender: ‘Piet, ik heb dit morgen nodig. Zou je alsjeblieft vandaag kunnen kijken naar die mail?’ 4) stap naar je leidinggevende als jouw werk in de knel komt door je collega’s. Niet om te klikken, maar om te bespreken hoe dit opgelost kan worden. Dus: ‘ik krijg m’n werk niet af, omdat ik nog wacht op een reactie van Piet. Piet geeft aan geen tijd te hebben, en daardoor lukt het mij niet om dit op tijd af te krijgen. De ervaring heeft me geleerd dat ik niet goed ben in het zelf oplossen van dit soort dingen. Ik werk hier hard aan in therapie. Zou jij mij willen helpen om het deze keer op te lossen?’

Vervelende klanten: blijven glimlachen, en als het niet stopt vraag je er een collega bij ‘want die heeft er meer verstand van’.

Discussies tijdens de lunch: geef je mening niet. Luister, kijk, observeer. Maar bemoei je er niet mee. Als dat niet lukt, stel dan een vraag: ‘waarom denk jij dat Tim De Mol is?’ ‘Maar wie moet Steffie uit Boer zoekt Vrouw dan kiezen volgens jou?’

Mening geven: in het begin niet. Tenzij er expliciet om gevraagd wordt. En dan zorgvuldig formuleren. Je mag ook altijd zeggen ‘ik wil hier graag volgende keer/een andere keer op terugkomen, want ik heb nog geen gelegenheid gehad om me hierin te verdiepen/ik hoor nu nieuwe informatie waar ik nog even over na wil denken/ik ken de achtergrond van dit dossier niet’. Op die manier heb jij de tijd om je mening zorgvuldig te formuleren.

Dingen niet als een aanval zien: ga eerst eens na hoe jij je voelde voor die aanval kwam. Was je moe, onzeker, had je slecht geslapen, was je gestresst? Waarschijnlijk ligt daar een deel van het antwoord. Dan ga je kijken hoe hoog je zat in je spanning, en als er sprake is van ASS, hoe ver je van een autistic burn out af zat. De truc is om zo te leren leven dat je spanning lager is, dan kun je de trucjes die je bij therapie leert ook makkelijker toepassen. Ik neem aan dat je al eens cgt hebt gehad? Dat gaat veel makkelijker als je niet meer zo hoog in de spanning en stress zit. Daardoor blijf je ook minder hangen. Wellicht helpt traumatherapie ook.

Minder arrogant overkomen: wat ik hier zie, is dat dat een combinatie van bepaalde woordkeus is (noodbaantjes bijvoorbeeld), het feit dat je de mening van een ander lastig kunt accepteren (‘ja maar die jongen kan wel schoonmaken!’) en dat je niet bereid bent een stap terug te doen in je wensen/eisen (geen kamer maar een huis, baan binnen je vakgebied). Tel daarbij op dat je ook graag wil dat we hier alles stap voor stap voor je voorkauwen en we eigenlijk moeten zeggen ‘Google op deze term’, en ‘stuur je brief hierheen’ voor je er iets mee kunt (wat overkomt als ‘wij moeten alles op een presenteerblaadje aanreiken’). Dat zijn dus dingen waar je iets aan moet veranderen. Wat daar bij jou allemaal onder zit, weet ik niet, maar ook die dingen zul je aan moeten pakken als je langdurig of blijvend resultaat wil halen wat betreft het arrogant overkomen.

Wat betreft het ‘zorgen voor jou’: dat ga jij doen. En hoe je dat moet doen, dat kun je leren. Ga naar het sociaal team, leg uit dat je heel veel van dit soort dingen niet overziet en vraag of ze je willen helpen om die vaardigheden te ontwikkelen.

Orișa schreef: ↑

06-06-2019 16:21

Wat verstaat hij onder passend werk? Iets wat bij jou past of iets wat bij je diploma's past (zoals jij denkt)?