Na 25 jaar is het over

Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.

mdh schreef: ↑

17-12-2017 14:23

Beste TO,

Hoe gaat het met je?
Kunnen jullie weer samen praten onder leiding vd therapeut?
Of samen, in alle eerlijkheid en openheid zonder beschuldigingen?

Hoe gaan je de feestdagen vorm geven voor jullie dochter?
Geen makkelijke periode; december, waarin waarin vaak de nadruk wordt gelegd op een bloeiend gezinsleven.

We hebben een redelijk goede week achter de rug. Veel tijd gehad om samen te kunnen praten. Heftige gesprekken gehad. Hij heeft een hoop boosheid en verwijten van mij over zich heen gekregen en duizend vragen moeten beantwoorden. We weten beiden dat er nog een heel lange weg te gaan is maar er is van beide kanten ook voldoende liefde en motivatie om door te gaan. Ik heb het een half jaar gegeven. Ik hoop dat ik na dat half jaar voldoende inzicht heb of er verandering is of niet. Hij zal veel moeten veranderen, dat ziet hij nu ook wel in. Voorheen was het altijd ik die dingen anders moest gaan doen in zijn ogen zodat het voor hem beter werd. Nu ziet hij ook wel het destructieve van zijn gedrag in en wat dat gedrag weer met mij doet. Maar eerlijk is eerlijk, tot nu toe zijn het alleen woorden, het zijn de daden die moeten gaan bewijzen of hij het echt snapt en echt kan veranderen. De mooie woorden komen makkelijk al heb ik wel het gevoel dat ze oprecht zijn. Hij heeft deze week echt hard gewerkt om eerlijk te zijn over zijn gevoelens wat voor hem af en toe echt heel moeilijk is. Ik heb een paar sites gelezen over midlifecrisis en herken daar veel dingen van bij hem. En natuurlijk is er naast het vreemdgaan en het weer terug moeten zien op te bouwen van het vertrouwen nog de onderliggende crisis in het huwelijk waar ik net zo goed mijn aandeel in heb en zal ik dus ook aan de bak moeten en moeten we leren om anders met elkaar te communiceren. Nu ‘schreeuwen’ we allebei in onze eigen taal en gaan steeds harder schreeuwen maar we spreken gewoon een andere taal, dus harder schreeuwen helpt niet, we zullen echt moeten leren de ander te verstaan.

Ik ga door met de individuele therapie voor mij, daarnaast gaan we door met de relatietherapie en daarnaast nog naar een coach die gespecialiseerd is in stellen die samen een eigen bedrijf hebben en hierin tegen dingen aanlopen die doorwerken in de relatie. Binnen het bedrijf gaan we ook wat veranderingen aanbrengen om conflicten te voorkomen en we gaan brainstormen over een meer permanente oplossing (misschien ander bedrijf, of hij of ik uit het bedrijf, personeel wat ons overnemer zodat wij stapje terug kunnen doen, etc.) de burn-out is bij mij natuurlijk ook nog steeds aanwezig al denk ik wel te weten dat een deel van de klachten voortkwamen uit mijn onbewust aanvoelen van zijn emotioneel terugtrekken. Dat werkte ook door op het werk (geen zin om vragen te beantwoorden, e-mails bleven liggen, geen zin om de ander te helpen).

De kerst brengen we door bij mijn ouders wat nog wel een dingetje wordt, want hij durft zich eigenlijk niet meer te vertonen daar. Maar voor dochter is het zo belangrijk dat we samen zijn. En voor mij ook. We kunnen natuurlijk ouders afzeggen maar die hebben zich er zo op verheugd dat we weer eens samen kunnen zijn, meestal zijn we namelijk op vakantie. Dus moeten nog even kijken hoe we dat in een vat gaan gieten. Maar we taan er in ieder geval alles aan doen om het voor haar toch fijne dagen te maken en ik denk dat dat ook wel zal lukken.

Het is zeker niet zo dat het nu allemaal weer koek en ei is, ik heb nog steeds een dikke vette steen in mijn maag en 1 verkeerd woord of blik kan me in tranen uit doen barsten. Ik hoop wel dat dat snel wat beter gaat want het is echt doodvermoeiend. De ene dag gaat het beter dan de andere. We praten veel en HJ heeft veel spijt en is begripvol over mijn boosheid en verdriet, kan me ook goed troosten. Hij worstelt zelf ook nog wel met gevoelens van verliefdheid en haar missen, heeft het gevoel dat hij haar nu in de steek laat doordat ze geen contact meer hebben. Ik hoop dat hij dat vol kan houden en dat ze niet elkaar toch weer op gaan zoeken of appen. Die onzekerheid blijft wel knagen. Ik mag alles checken qua telefoon en Google account maar ja hij weet inmiddels de wegen wel om het stiekem te doen dus ik heb niet de illusie dat ik er achter zou komen als het wel stiekem gebeurd. Ben super alert op dat gebied nu, waar is zijn telefoon, laat hij hem gewoon liggen of niet, worden er schermpjes snel gesloten als ik langsloop, zondert hij zich af.. maar kan daar geen aanwijzingen voor vinden. Ook mijn onderbuikgevoel zegt niet dat hij toch dingen doet tegen de afspraken in dus ik probeer daar maar op te vertrouwen. Het is nog te vroeg om hem weer te vertrouwen maar mijn onderbuikgevoel heeft het achteraf best goed aangevoeld dus daar bouw ik nu maar even op.

Kortom, het gaat. Met veel vallen en weer opstaan. Ergens ben ik ook bang dat er nog een klap komt, je hoort het zo vaak dat na een paar weken dan toch weer lijken uit de kast komen of dat de man de stekker er zelf alsnog uittrekt zoals bij yagababa. Maar voor nu ga ik daar maar niet van uit.

mdh schreef: ↑

18-12-2017 20:42

Vertrouwen....ik wens je van harte toe dat je dat kunt hervinden... het lijkt me essentieel voor de lange termijn om peace of mind te hebben.

Veel sterkte en warmte toegewenst,

Ja dat vertrouwen terugwinnen zal nog wel een ding worden. Vandaar ook die termijn. Ik denk niet dat in zes maanden dat vertrouwen weer helemaal terug is maar ik wil dan wel echt verder zijn dan nu. Ik wil echt niet die cliché controlerende vrouw worden die altijd achterdochtig is en altijd op haar hoede moet zijn. Daar pas ik voor. Ik verdien beter dan dat. En hij zal me moeten laten zien en voelen dat dat vertrouwen er weer kan zijn. Door open te zijn en te doen wat hij beloofd. En dat zal voor hem ook nog wel een flinke omschakeling zijn zeker na de afgelopen acht maanden van liegen en halve waarheden.

Bedankt voor het meelezen en meeleven

Hij blijft liegen helaas. Zou contact met haar verbreken maar is niet gebeurd. Zegt dat hij het nog niet kan verbreken omdat het nog niet is afgesloten op de juiste manier. Afgesproken dat hij in ieder geval naar mij toe komt op moment dat hij voelt dat hij weer contact gaat zoeken, en dat we dan samen kijken hoe of wat. Maar ook die afspraak is verbroken. Nu boos dat ik hem controleer. Logisch want ja ik kom er nu steeds achter dat hij weer liegt. Hij zegt dat hij moet afkicken van de verliefdheid. Maar wel nog haar steun nodig heeft omdat hij bij niemand terecht kan. Ik denk dat met contact de verliefdheid gevoed blijft worden, en dat hij steun moet zoeken bij letterlijk willekeurig iedereen behalve bij haar... we kunnen het niet eens worden. Heb gezegd dat hij het maar moet gaan uitzoeken met haar, en dat hij terug moet komen als hij er uit is. Maar dat ik niet weet of ik er dan nog ben voor hém. Hij maakt me helemaal kapot zo. En hij maakt ook de liefde kapot zo. Kan ik nog zoveel wíllen, maar straks kán ik het gewoon niet meer. Dan is het te laat.

Misschien moet ik toch haar man maar in gaan lichten. Misschien dat dat voor een doorbraak zorgt, naar welke kant de weegschaal dan ook doorslaat. Als zij beschikbaar is en hij voor haar kiest, heb ik in ieder geval duidelijkheid. Want als zij niet beschikbaar is en hij voor mij kiest, kan dat altijd zijn omdat zij niet met hém verder wil. Als zij beschikbaar is en hij toch voor mij kiest, weet ik tenminste dat hij echt voor mij kiest. En dan moet ik nog zien of ik op dát moment wel nog voor hem kan kiezen. Hij maakt zoveel kapot in mij met het blijven liegen.

S-Meds schreef: ↑

24-12-2017 12:35

laatste stuk nog eens gelezen. ik snap wel wat je zegt, maar je legt de bal dan volledig bij hem en haar. het zou voor jouw verwerkingsproces beter zijn als je je eigen bal ging spelen

Die speel ik ook. Ik ga mijn eigen plan trekken. En als hij me straks toch nog wil kan het goed zijn dat ik hem inmiddels niet meer wil, omdat hij me teveel gekwetst heeft met zijn getwijfel. Maar nu aan hem blijven trekken gaat gewoon niet werken. Hoe harder ik trek hoe meer hij wil vluchten. We kunnen alleen vechten voor onze relatie als we er beiden 100% voor gaan, niet ik 100% en hij 80%.

Hij is heel stellig dat hij niet met haar door wil. Maar ik weet niet of dat is omdat hij het echt niet wil of dat dat is omdat zij niet wil. En als hij het echt niet wil, waarom kan hij het contact met haar dan niet verbreken? Waarom belooft hij geen contact te hebben en doet hij het toch? Waarom beloofd hij dan als hij tóch contact op wil nemen eerst bij mij te komen en diet hij het niet. Is die verliefdheid dan zó groot? En moet ik daar dan al niet mijn conclusie uit trekken? Hij ligt nu huilend op bed, het doet hem echt wel wat. Het is geen klootzak. Maar waarom blijft hij mij zoveel pijn doen???

Ik heb haar een bericht gestuurd, waarom ze contact blijven houden als ze allebei zeggen niet thuis weg te willen. Denk niet dat ze antwoord gaat geven.