Gezondheid
alle pijlers
Ik wordt steeds zieker en niet geholpen
vrijdag 15 mei 2026 om 21:40
Hallo,
Ik schrijf dit bericht uit pure wanhoop en angst voor mijn toekomst. Ik zou graag advies/ervaringen/gedachtenspinsels ontvangen van anderen die dit meemaken of iemand kennen die hiermee worstelt.
Door de jaren heen is mijn gezondheid een uitdaging geweest maar ik kon er altijd weer nét bovenop komen met aanpassingen en doorzettingsvermogen. Op mijn 11de kreeg ik de diagnose fibromyalgie (waar ik mijn bedenkingen over heb) en op mijn 20ste PCOS. Ik ben momenteel 30 jaar oud. Ik genoot enorm van het leven en mijn studie was fantastisch, ik had hierin echt mijn vreugde en passie gevonden. Een paar maanden into mijn studie kreeg ik weer veel pijn en vermoeidheid, zelfs zitten in colleges of de trein werd ondragelijk. En deze keer kwam ik er niet meer bovenop, zelfs niet een beetje. Naast de vermoeidheid en pijnklachten heb ik sindsdien een complete waslijst aan nieuwe klachten over mij heen gekregen die niet langer aansluiten bij fibromyalgie en mijn leven hebben verwoest.
Ineens kreeg ik heftige allergische reacties na het eten; jeuk, brandende en kapotte mond, aften, braken, constipatie óf diarree. Inmiddels heb ik uitgevonden dat histaminerijk voedsel dit het meest triggert en die dingen volledig geëlimineerd. Ik ben nu beperkt tot 14 ingrediënten die ik kan eten zonder al te ziek te worden. Dit in combi met antihistamine houden de allergieklachten grotendeels in bedwang.
Ook het bewaren van mijn balans werd een probleem. Sinds februari 2024 heb ik mij geen dag meer normaal gevoelt. Het voelt alsof ik elke dag van mijn leven dronken ben en zo loop ik ook. Ik ben nu afhankelijk van een stok zodat ik niet heen en weer loop te zwieren of val. Het tast ook mijn cognitieve functies aan zoals praten, scherp zien en nadenken. Na een kort onderzoekje van de neuroloog kwam hier alleen PPPD uit, waar ik wéér voor moet revalideren maar niet tot in staat ben. Ik heb ook wat nare vallen gemaakt.
En ten slotte vermoeidheid; dit deel maakt me specifiek bang voor de toekomst. Het voelt als een razende trein die verder en verder richting de afgrond dendert en ik kan alleen toekijken. Ik ga er aan onderdoor hoe opgesloten ik zit in mijn lichaam en dat absoluut niets of niemand lijkt te kunnen helpen. De huisarts werkt mee maar neemt het niet al te serieus. Mijn bloedwaarden zijn normaal. Een revalidatietraject heeft me coping geleerd maar niets gedaan voor mijn lichaam. Supplementen helpen niet voldoende. Bewegen maakt me vreselijk ziek en kickt me dagenlang uit de running. Ik zie mijn vrienden weinig omdat het contact teveel van me vraagt. Iets leuks, zoals hobbys, heb ik al lang niet meer kunnen doen. Koken en huishouden blijven liggen. 1x in de week sleep ik mezelf eruit om boodschappen te doen, afhankelijk van mn wandelstok en m'n beste vriendin. Ik denk dat dit binnenkort niet meer mogelijk zal zijn. 1x in de maand lukt het om de afwas te doen, dus de keuken staat vol met opgestapelde vaat. Douchen is een luxe geworden. Het omhoog houden van mijn eigen hoofd en het optillen van mn armen is soms niet mogelijk. Het leven voelt niet meer echt, soms voelt het alsof ik niet eens meer een mens ben.
Volgende maand zie ik een internist en allergoloog. Zelf kan ik mij vinden in dingen die ik online heb gezien rondom post-covid ziekten; MCAS, hEDS, en ME. Ik ben heel erg nerveus. Het is de honderdste dokter waaraan ik wéér mijn verhaal moet gaan uitleggen en ik ben bang dat ik hen niet zal kunnen overtuigen over hoe serieus dit is en hoe dringend ik hulp en behandeling nodig heb. Het werd in de jaren hiervoor altijd afgeschoven op stress en mentale gezondheid en ik moest vooral maar nóg meer therapie doen. Ik heb niet eens een passende diagnose na aaaaal deze tijd...
Ik voel me eenzaam en in de steek gelaten door het zorgsysteem. Mensen om mij heen hebben een carrière, partners en gaan op reis. Mijn leven bestaat uit 4 muren, teveel schermtijd en de dagelijkse struggle om mijn basisbehoeften te vervullen. Alsjeblieft, als je tips hebt over hoe dit gesprek te voeren met een arts, of waar ik beter naartoe kan, of wat dan ook, laat een reactie achter. Ik ben ten einde raad.
Liefs.
Ik schrijf dit bericht uit pure wanhoop en angst voor mijn toekomst. Ik zou graag advies/ervaringen/gedachtenspinsels ontvangen van anderen die dit meemaken of iemand kennen die hiermee worstelt.
Door de jaren heen is mijn gezondheid een uitdaging geweest maar ik kon er altijd weer nét bovenop komen met aanpassingen en doorzettingsvermogen. Op mijn 11de kreeg ik de diagnose fibromyalgie (waar ik mijn bedenkingen over heb) en op mijn 20ste PCOS. Ik ben momenteel 30 jaar oud. Ik genoot enorm van het leven en mijn studie was fantastisch, ik had hierin echt mijn vreugde en passie gevonden. Een paar maanden into mijn studie kreeg ik weer veel pijn en vermoeidheid, zelfs zitten in colleges of de trein werd ondragelijk. En deze keer kwam ik er niet meer bovenop, zelfs niet een beetje. Naast de vermoeidheid en pijnklachten heb ik sindsdien een complete waslijst aan nieuwe klachten over mij heen gekregen die niet langer aansluiten bij fibromyalgie en mijn leven hebben verwoest.
Ineens kreeg ik heftige allergische reacties na het eten; jeuk, brandende en kapotte mond, aften, braken, constipatie óf diarree. Inmiddels heb ik uitgevonden dat histaminerijk voedsel dit het meest triggert en die dingen volledig geëlimineerd. Ik ben nu beperkt tot 14 ingrediënten die ik kan eten zonder al te ziek te worden. Dit in combi met antihistamine houden de allergieklachten grotendeels in bedwang.
Ook het bewaren van mijn balans werd een probleem. Sinds februari 2024 heb ik mij geen dag meer normaal gevoelt. Het voelt alsof ik elke dag van mijn leven dronken ben en zo loop ik ook. Ik ben nu afhankelijk van een stok zodat ik niet heen en weer loop te zwieren of val. Het tast ook mijn cognitieve functies aan zoals praten, scherp zien en nadenken. Na een kort onderzoekje van de neuroloog kwam hier alleen PPPD uit, waar ik wéér voor moet revalideren maar niet tot in staat ben. Ik heb ook wat nare vallen gemaakt.
En ten slotte vermoeidheid; dit deel maakt me specifiek bang voor de toekomst. Het voelt als een razende trein die verder en verder richting de afgrond dendert en ik kan alleen toekijken. Ik ga er aan onderdoor hoe opgesloten ik zit in mijn lichaam en dat absoluut niets of niemand lijkt te kunnen helpen. De huisarts werkt mee maar neemt het niet al te serieus. Mijn bloedwaarden zijn normaal. Een revalidatietraject heeft me coping geleerd maar niets gedaan voor mijn lichaam. Supplementen helpen niet voldoende. Bewegen maakt me vreselijk ziek en kickt me dagenlang uit de running. Ik zie mijn vrienden weinig omdat het contact teveel van me vraagt. Iets leuks, zoals hobbys, heb ik al lang niet meer kunnen doen. Koken en huishouden blijven liggen. 1x in de week sleep ik mezelf eruit om boodschappen te doen, afhankelijk van mn wandelstok en m'n beste vriendin. Ik denk dat dit binnenkort niet meer mogelijk zal zijn. 1x in de maand lukt het om de afwas te doen, dus de keuken staat vol met opgestapelde vaat. Douchen is een luxe geworden. Het omhoog houden van mijn eigen hoofd en het optillen van mn armen is soms niet mogelijk. Het leven voelt niet meer echt, soms voelt het alsof ik niet eens meer een mens ben.
Volgende maand zie ik een internist en allergoloog. Zelf kan ik mij vinden in dingen die ik online heb gezien rondom post-covid ziekten; MCAS, hEDS, en ME. Ik ben heel erg nerveus. Het is de honderdste dokter waaraan ik wéér mijn verhaal moet gaan uitleggen en ik ben bang dat ik hen niet zal kunnen overtuigen over hoe serieus dit is en hoe dringend ik hulp en behandeling nodig heb. Het werd in de jaren hiervoor altijd afgeschoven op stress en mentale gezondheid en ik moest vooral maar nóg meer therapie doen. Ik heb niet eens een passende diagnose na aaaaal deze tijd...
Ik voel me eenzaam en in de steek gelaten door het zorgsysteem. Mensen om mij heen hebben een carrière, partners en gaan op reis. Mijn leven bestaat uit 4 muren, teveel schermtijd en de dagelijkse struggle om mijn basisbehoeften te vervullen. Alsjeblieft, als je tips hebt over hoe dit gesprek te voeren met een arts, of waar ik beter naartoe kan, of wat dan ook, laat een reactie achter. Ik ben ten einde raad.
Liefs.
maandag 18 mei 2026 om 09:08
wat een ellende
ik heb er hetzelfde bij gezeten en herken alles wat je zegt heb oa een b12 opnamestoornis waarbij je moet injecteren omdat pilletjes dan niet helpen.
als je meer wil weten doe me dan privéberichtje.
ben erg benieuwd of je b12 ooit bekeken is.
met mij gaat het lichamelijk super en dat gun ik jou ook.
veel sterkte
ik heb er hetzelfde bij gezeten en herken alles wat je zegt heb oa een b12 opnamestoornis waarbij je moet injecteren omdat pilletjes dan niet helpen.
als je meer wil weten doe me dan privéberichtje.
ben erg benieuwd of je b12 ooit bekeken is.
met mij gaat het lichamelijk super en dat gun ik jou ook.
veel sterkte
maandag 18 mei 2026 om 09:34
Ik denk dat het van de arts afhankelijk is wat je het beste kunt zeggen. Persoonlijk denk ik als je je topic voorleest, of dat als leidraad neemt, je al heel ver komt. Benoem ook gewoon dat je zelf hebt gezocht en dat veel van je klachten overeenkomen met de dingen die je hier aanhaalt.
Veel succes en sterkte, het klinkt enorm zwaar dit.
Veel succes en sterkte, het klinkt enorm zwaar dit.
maandag 18 mei 2026 om 09:39
ach joh, wat ellendig.
Ik zou starten met een goede voorbereiding: (wat je hier al beschrijft eigenlijk)
belangrijkste klachten, sinds wanneer, wat al geprobeerd is
Neem iemand mee naar het gesprek als dat kan.
Vraag of het consult langer mag duren vanwege complexe klachten.
Artsen reageren vaak sterker op concrete beperkingen dan op losse symptomen.
• Ik kan nog maar 1x per maand afwassen.
• Douchen lukt vaak niet.
• Na inspanning ben ik dagen uitgeschakeld.
• Ik heb een wandelstok nodig door balansproblemen.
• Ik eet nog maar 14 voedingsmiddelen.
• ziek worden ná inspanning (niet alleen moe zijn)
Concrete vragen
• Zou er sprake kunnen zijn van inspanningsintolerantie zoals bij ME/CVS?
• Kunnen dysautonomie/POTS of mastcelproblematiek onderzocht worden?
• Welke specialist heeft ervaring met complexe multisysteemklachten?
• Welke onderzoeken zijn nog níet gedaan?
• Hoe voorkomen we verdere achteruitgang?
Ik zou starten met een goede voorbereiding: (wat je hier al beschrijft eigenlijk)
belangrijkste klachten, sinds wanneer, wat al geprobeerd is
Neem iemand mee naar het gesprek als dat kan.
Vraag of het consult langer mag duren vanwege complexe klachten.
Artsen reageren vaak sterker op concrete beperkingen dan op losse symptomen.
• Ik kan nog maar 1x per maand afwassen.
• Douchen lukt vaak niet.
• Na inspanning ben ik dagen uitgeschakeld.
• Ik heb een wandelstok nodig door balansproblemen.
• Ik eet nog maar 14 voedingsmiddelen.
• ziek worden ná inspanning (niet alleen moe zijn)
Concrete vragen
• Zou er sprake kunnen zijn van inspanningsintolerantie zoals bij ME/CVS?
• Kunnen dysautonomie/POTS of mastcelproblematiek onderzocht worden?
• Welke specialist heeft ervaring met complexe multisysteemklachten?
• Welke onderzoeken zijn nog níet gedaan?
• Hoe voorkomen we verdere achteruitgang?
maandag 18 mei 2026 om 09:56
Lila-Linda schreef: ↑18-05-2026 09:39ach joh, wat ellendig.
Ik zou starten met een goede voorbereiding: (wat je hier al beschrijft eigenlijk)
belangrijkste klachten, sinds wanneer, wat al geprobeerd is
Neem iemand mee naar het gesprek als dat kan.
Vraag of het consult langer mag duren vanwege complexe klachten.
Artsen reageren vaak sterker op concrete beperkingen dan op losse symptomen.
• Ik kan nog maar 1x per maand afwassen.
• Douchen lukt vaak niet.
• Na inspanning ben ik dagen uitgeschakeld.
• Ik heb een wandelstok nodig door balansproblemen.
• Ik eet nog maar 14 voedingsmiddelen.
• ziek worden ná inspanning (niet alleen moe zijn)
Concrete vragen
• Zou er sprake kunnen zijn van inspanningsintolerantie zoals bij ME/CVS?
• Kunnen dysautonomie/POTS of mastcelproblematiek onderzocht worden?
• Welke specialist heeft ervaring met complexe multisysteemklachten?
• Welke onderzoeken zijn nog níet gedaan?
• Hoe voorkomen we verdere achteruitgang?
Dit is een hele goede, dat is ook het eerste waar ik aan dacht.
Omdat het deels herkenbaar is.
Ik zit nu 3.5jaar in een PostCovid.
Middels sportgeneeskunde utrecht geconstateerd dat ik een ernstige inspanningsintolerantie heb.
Op MCAS dysautonomie/POTS word ik getest, maar dat is ook een zoektocht.
Histamine intolerantie 100%.
Is het bij jouw huisarts al eens ter sprake geweest betreft de mogelijkheid voor PostCovid/ME/CVS?
Niet om jou iets aan te praten, maar om je te helpen in je zoektocht.
maandag 18 mei 2026 om 13:15
Ik herken in jouw verhaal mijn moeder. Bij haar is -behalve en kleine TIA- nooit echt een diagnose gesteld maar ze is wel volledig afgekeurd voor het werkproces. Ze kan eigenlijk altijd maar 1 ding per dag doen, ze kon en kan niet fietsen vanwege traag reactievermogen etc. Haar leven is nog altijd heel klein, maar inmiddels gelukkig wel iets groter doordat wij haar serieus nemen en ze niets hoeft.
Wat hierboven al staat, maak of maak met je vriendin een lijst- aan de dingen die niet lukken. Die afwas 1 keer per maand is een goed voorbeeld. Zo kun je een indicatie krijgen en gerichter hulp zoals 1 of 2x per week huishoudelijke hulp. Ik zou echt een traject ingaan met je gemeente en niet alleen via de (ziekenhuis)zorg. Een cliëntondersteuner aangewezen te krijgen die ook weer dingen als aanvragen voor jou kan regelen. Sterkte.
Wat hierboven al staat, maak of maak met je vriendin een lijst- aan de dingen die niet lukken. Die afwas 1 keer per maand is een goed voorbeeld. Zo kun je een indicatie krijgen en gerichter hulp zoals 1 of 2x per week huishoudelijke hulp. Ik zou echt een traject ingaan met je gemeente en niet alleen via de (ziekenhuis)zorg. Een cliëntondersteuner aangewezen te krijgen die ook weer dingen als aanvragen voor jou kan regelen. Sterkte.
dinsdag 19 mei 2026 om 15:31
Dankjewel tomaatje <3 Mijn b12 is inderdaad gecheckt en was op orde, rond de 230 pmol/L. Ik had wel een flink tekort aan vit D, wat ik nu weer op peil heb.Tomaatje800 schreef: ↑18-05-2026 09:08wat een ellende
ik heb er hetzelfde bij gezeten en herken alles wat je zegt heb oa een b12 opnamestoornis waarbij je moet injecteren omdat pilletjes dan niet helpen.
als je meer wil weten doe me dan privéberichtje.
ben erg benieuwd of je b12 ooit bekeken is.
met mij gaat het lichamelijk super en dat gun ik jou ook.
veel sterkte
Wat fijn om te horen dat het weer goed met je gaat!
dinsdag 19 mei 2026 om 15:36
Ja klopt, ik kan me daar ook zeker in vinden hoor.
Het maakt het wel lastig te plaatsen als een dokter mij verteld dat ik ''nou eenmaal altijd vermoeid ben geweest'' dus dat het ook altijd wel zo zal blijven. Dat grijpt me heel erg aan
dinsdag 19 mei 2026 om 15:49
Dankjewel Linda! k heb na het lezen van je bericht een huishoudelijke hulp aanvraag gedaan. Zat daar allang over te piekeren maar het is echt hard nodig. Heb inderdaad ook besloten om iemand mee te nemen naar de ziekenhuisafspraken. Deze week ga ik ook eens contact opnemen met de sociale dienst om te bekijken wat mijn opties zijn qua wmo, maatschappelijk werk en hulpmiddelen.Lila-Linda schreef: ↑18-05-2026 09:40Vraag ook hulp voor:
• thuiszorg/Wmo
• dieetondersteuning
• ergotherapie
• maatschappelijk werk
• hulpmiddelen
Heel spannend allemaal maar ik kan het niet langer in mn eentje voor elkaar krijgen
dinsdag 19 mei 2026 om 15:56
Heel herkenbaar idd! Mijn huisarts heeft idd CVS/ME aangestipt maar ik ben een nerveus over die diagnose. Net als fibromyalgie voelt het als een doodlopend pad en op dit moment ben ik nog niet klaar om dat te accepteren. Voor mijn gevoel kan er nog zoveel dieper gegraven worden weetjewel? Zo van; there MUST be somethingappelvlaai0 schreef: ↑18-05-2026 09:56Dit is een hele goede, dat is ook het eerste waar ik aan dacht.
Omdat het deels herkenbaar is.
Ik zit nu 3.5jaar in een PostCovid.
Middels sportgeneeskunde utrecht geconstateerd dat ik een ernstige inspanningsintolerantie heb.
Op MCAS dysautonomie/POTS word ik getest, maar dat is ook een zoektocht.
Histamine intolerantie 100%.
Is het bij jouw huisarts al eens ter sprake geweest betreft de mogelijkheid voor PostCovid/ME/CVS?
Niet om jou iets aan te praten, maar om je te helpen in je zoektocht.
dinsdag 19 mei 2026 om 16:06
dinsdag 19 mei 2026 om 18:13
dinsdag 19 mei 2026 om 20:57
Wat vreselijk voor je en ook heel herkenbaar. Mijn dochter is al 7 weken bedlegerig met veel van dezelfde klachten. Zij heeft na Post Covid nu ook de diagnose ME/CVS en Pots gekregen. Ze kan weinig en verdraagt ook geen licht of te harde geluiden. Wordt nog zieker door beweging of kleine activiteiten.
Wij gaan over 2 weken naar de Sportarts in Utrecht en ben benieuwd of zij iets voor haar kunnen betekenen.
Mocht iemand nog meer tips hebben hoor ik het heel graag, mag ook via PB. We zijn ook beetje hopeloos hier thuis.
Wij gaan over 2 weken naar de Sportarts in Utrecht en ben benieuwd of zij iets voor haar kunnen betekenen.
Mocht iemand nog meer tips hebben hoor ik het heel graag, mag ook via PB. We zijn ook beetje hopeloos hier thuis.
dinsdag 19 mei 2026 om 21:06
Ik zou als ik jou was hier toch nog eens naar laten kijken, 230 is wel aan de lage kant en zit in het grijze gebied:rosecolored schreef: ↑19-05-2026 15:31Dankjewel tomaatje <3 Mijn b12 is inderdaad gecheckt en was op orde, rond de 230 pmol/L. Ik had wel een flink tekort aan vit D, wat ik nu weer op peil heb.
Wat fijn om te horen dat het weer goed met je gaat!
Een normale vitamine B12-waarde in het bloed ligt doorgaans tussen de 150 en 750 pmol/L. De exacte interpretatie van jouw uitslag hangt sterk af van je klachten, leeftijd en het gebruikte laboratorium.De richtlijnen van huisartsen (NHG) en de Stichting B12 Tekort hanteren de volgende vuistregels:
Onder 148 - 150 pmol/L: Te laag. Er is vrijwel altijd sprake van een B12-tekort.
Tussen 150 en 250 pmol/L: Het 'grijze gebied'. Een tekort is mogelijk, zeker wanneer er neurologische of vermoeidheidsklachten zijn.
Boven 250 pmol/L: Normaalwaarde.
Je kunt er online veel over lezen, ook op de site van stichting b12 tekort staat veel info.
dinsdag 19 mei 2026 om 21:14
Mijn persoonlijke ervaring is dat een/sommige huisarts(en) lak heeft/hebben aan zo'n b12 waarde. Mijn kind heeft al lang klachten van vermoeidheid, een b12 van 149, te laag foliumzuur en ferritine en een vitamine D net boven de 50. Slik maar wat ijzer en vitamine D van de kruidvat en lees een zelfhulpboek over autisme,was het advies,echt zum kotsen. Klachten blijven en er wordt geweigerd om opnieuw te prikken, want er is een goed Hb. Soms loop je volledig vast in de huisartsen zorg, omdat men simpelweg in hokjes denkt en weigert af te wijken van protocollen die niet iedereen dienen.Tupperware schreef: ↑19-05-2026 21:06Ik zou als ik jou was hier toch nog eens naar laten kijken, 230 is wel aan de lage kant en zit in het grijze gebied:
Een normale vitamine B12-waarde in het bloed ligt doorgaans tussen de 150 en 750 pmol/L. De exacte interpretatie van jouw uitslag hangt sterk af van je klachten, leeftijd en het gebruikte laboratorium.De richtlijnen van huisartsen (NHG) en de Stichting B12 Tekort hanteren de volgende vuistregels:
Onder 148 - 150 pmol/L: Te laag. Er is vrijwel altijd sprake van een B12-tekort.
Tussen 150 en 250 pmol/L: Het 'grijze gebied'. Een tekort is mogelijk, zeker wanneer er neurologische of vermoeidheidsklachten zijn.
Boven 250 pmol/L: Normaalwaarde.
Je kunt er online veel over lezen, ook op de site van stichting b12 tekort staat veel info.
Ik geloof in wetenschap, maar niet in hoe hij altijd wordt toegepast.
Veel sterkte voor TO....
dinsdag 19 mei 2026 om 21:31
rosecolored schreef: ↑19-05-2026 15:56Heel herkenbaar idd! Mijn huisarts heeft idd CVS/ME aangestipt maar ik ben een nerveus over die diagnose. Net als fibromyalgie voelt het als een doodlopend pad en op dit moment ben ik nog niet klaar om dat te accepteren. Voor mijn gevoel kan er nog zoveel dieper gegraven worden weetjewel? Zo van; there MUST be something
Begrijpelijk dat je het gevoel hebt als een "doodlopend pad".
Accepteren is een beladen iets, ik zeg altijd ik aanvaard het, maar mijn zoektocht blijft doorgaan, niet continu, want dan word je continu overspoelt door info etc.
Anderzijds, het kan zoveel lucht geven als je eens zou weten wat er gaande is, waar het vandaan komt, wat kun je eraan doen, gericht hulp inzetten(kun je nu ook al).
Die B12 is zeker een hele goede, het is hier al gezegd, je zit in het grijze gebied.
Ik injecteer wekelijks B12, zou niet, dan ben ik een vaatdoek, en ik zit altijd ruim boven de 1000, en dat zegt niets over de opname waardes.
En dat wil ik ook zo houden.
Je hoeft nu niet te handelen omdat je nog niet zover bent, dat moment komt echt wel.
Maar het zou je ook rust kunnen geven.
Geef niet op iig.
dinsdag 19 mei 2026 om 21:36
Ja dat is heel herkenbaar. Ik zat ook met b12 in het grijze gebied, huisarts wilde niks doen. Uiteindelijk zelf de weg gevonden en door injecties het tekort verholpen. Ik wil alleen mijn ervaring delen, TO kan zelf de info lezen.Flipflop schreef: ↑19-05-2026 21:14Mijn persoonlijke ervaring is dat een/sommige huisarts(en) lak heeft/hebben aan zo'n b12 waarde. Mijn kind heeft al lang klachten van vermoeidheid, een b12 van 149, te laag foliumzuur en ferritine en een vitamine D net boven de 50. Slik maar wat ijzer en vitamine D van de kruidvat en lees een zelfhulpboek over autisme,was het advies,echt zum kotsen. Klachten blijven en er wordt geweigerd om opnieuw te prikken, want er is een goed Hb. Soms loop je volledig vast in de huisartsen zorg, omdat men simpelweg in hokjes denkt en weigert af te wijken van protocollen die niet iedereen dienen.
Ik geloof in wetenschap, maar niet in hoe hij altijd wordt toegepast.
Veel sterkte voor TO....
woensdag 20 mei 2026 om 13:02
Wat een rottige situatie voor je, sterkte! Helaas herkenbaar, ik heb ME + Pots maar kan nergens terecht medisch gezien. Hopeloos. Ik heb het nu 25 jaar en de wetenschap is nog steeds op hetzelfde niveau zo'n beetje, zo frustrerend. Mentaal is het zwaar, het verlies van je actieve leven en het gevoel hebben er alleen voor te staan..
Goed dat je een hulp aanvraagt via de WMO, alle beetjes helpen. Ik heb daar niet genoeg aan ivm gezin dus ook nog een stofzuig robot die paar keer in de week z'n rondje doet om het leefbaar te houden.
Kan je misschien de boodschappen laten bezorgen? Evt eens in de 2 weken mocht je niet aan het bestelbedrag komen, dan extra houdbare dingen erbij bijv? Ik doe veel makkelijke maaltijden want koken lukt me vaak niet. Mijn moeder gooit onze vriezer vol met halve maaltijden, bijv een volledige pastasaus zodat ik alleen nog de pasta hoef te koken. Dan hebben we tenminste wel weer een goede maaltijd binnen.
Sterkte!
Goed dat je een hulp aanvraagt via de WMO, alle beetjes helpen. Ik heb daar niet genoeg aan ivm gezin dus ook nog een stofzuig robot die paar keer in de week z'n rondje doet om het leefbaar te houden.
Kan je misschien de boodschappen laten bezorgen? Evt eens in de 2 weken mocht je niet aan het bestelbedrag komen, dan extra houdbare dingen erbij bijv? Ik doe veel makkelijke maaltijden want koken lukt me vaak niet. Mijn moeder gooit onze vriezer vol met halve maaltijden, bijv een volledige pastasaus zodat ik alleen nog de pasta hoef te koken. Dan hebben we tenminste wel weer een goede maaltijd binnen.
Sterkte!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in