Psyche
alle pijlers
Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6
zondag 7 december 2025 om 21:49
Een gedeelde plek om verder te kunnen schrijven en ook weer te kunnen wissen. Voel je welkom in dit topic: Hier delen we zielenroerselen die je IRL niet op tafel gooit.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
! Waarschuwing: De onderwerpen waar in dit topic over geschreven wordt, kunnen voor sommige lezers een trigger vormen.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
! Waarschuwing: De onderwerpen waar in dit topic over geschreven wordt, kunnen voor sommige lezers een trigger vormen.
ollegrieze wijzigde dit bericht op 11-07-2026 14:19
11.24% gewijzigd
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
donderdag 11 juni 2026 om 22:15
Stop.Avocadeau schreef: ↑11-06-2026 21:49Ik weet het niet.
Het lukt niet goed om erover na te denken.
Ik begrijp prima dat het verzonnen verhaal is dat we met zijn allen spelen.
En tegelijkertijd is het waarheid geweest. Na de zomer de angst voor alles wat ze zien en horen. Nooit ergens veilig zijn.
Het kan niet. Maar het is zo.
Want het was zo.
Sorrie. Het wil niet. Sorrie.
Het is een verzonnen verhaal dat we met zijn allen spelen, dat is het verhaal voor de meeste kinderen.
Jij zat in een ánder verzonnen verhaal. Dat was geen spelletje. Dat gebruikte heel slim elementen van het leuke verhaal dat we met zijn allen spelen, maar de essentie van jouw verhaal was niet leuk en ook geen spel. En dat is wel waar, dat het niet leuk was is waar en dat het geen spel was is waar. Dus je hebt gelijk, het wás anders dan het verhaal dat je nu weet dat we spelen. Jij speelde niet, jij zat in een werkelijkheid die mensen zich nauwelijks voor kunnen stellen. Maar jouw werkelijkheid, die mensen zich nauwelijks voor kunnen stellen, was echt.
Ik geef je een hele veilige wwwknuffel. Die uit je persoonlijke ruimte blijft.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 12 juni 2026 om 20:41
vrijdag 12 juni 2026 om 22:25
Lucy en Hanke jullie verwoorden geloof ik wat er in m’n hoofd speelt. Aankomende week heb ik ook een evaluatie staan. En dan komt op dat ik beter maar zelf kan stoppen zodat ik niet hoef te horen dat ik niet meer mag komen? Dat ik het ook maar zelf moet kunnen.
Ik heb eerder wel eens benoemd dat ik bang was niet meer te mogen komen (als ik meer zou delen) en dat vond ze toen ook heel normaal (dat ik daar bang voor was, ze zei me dat ze zou ‘vasthouden’ en niet zou stoppen wat ik ook deelde). Dus misschien is dit alvast willen stoppen voor zij het kan eindigen in het kader van hechtingstrauma ook wel normaal idd. Bespreken ervan vind ik alleen wel erg lastig denk ik..
Ik heb eerder wel eens benoemd dat ik bang was niet meer te mogen komen (als ik meer zou delen) en dat vond ze toen ook heel normaal (dat ik daar bang voor was, ze zei me dat ze zou ‘vasthouden’ en niet zou stoppen wat ik ook deelde). Dus misschien is dit alvast willen stoppen voor zij het kan eindigen in het kader van hechtingstrauma ook wel normaal idd. Bespreken ervan vind ik alleen wel erg lastig denk ik..
maandag 15 juni 2026 om 23:22
Lieverd, even een snel berichtje want ik moet slapen.
Je bent absoluut niet ziek, je bent hierin juist heel normaal. Je realiseert je steeds beter dat je iets heel essentieels hebt gemist, en dat is heel verdrietig.
En dat je je hecht aan je therapeut is heel normaal. Niet omdat je een moederfiguur mist, maar omdat je ervaart hoe het kan zijn als iemand sensitief reageert op jouw pijn, en je niet zomaar laat vallen of onbetrouwbaar is. Dit is oefenen met een gezonde gehechtheidsrelatie, ookal is het doodeng, want het triggert pijn en verdriet en gemis en angst om verlaten te worden.
En zeker niet stoppen bij P1, dit is echt heel normaal, niets geks aan en zelfs een heel veilige omgeving om te leren hierin. Ze gaat je niet laten vallen,echt niet. Sterker nog, ik denk dat zij vind dat jullie op de goede weg zijn als je durft te vertellen hoe belangrijk ze voelt.
Maar ik snap ook dat dat gevoel van afhankelijk zijn van haar, niet zonder haar kunnen, heel veel triggert.
Je bent absoluut niet ziek, je bent hierin juist heel normaal. Je realiseert je steeds beter dat je iets heel essentieels hebt gemist, en dat is heel verdrietig.
En dat je je hecht aan je therapeut is heel normaal. Niet omdat je een moederfiguur mist, maar omdat je ervaart hoe het kan zijn als iemand sensitief reageert op jouw pijn, en je niet zomaar laat vallen of onbetrouwbaar is. Dit is oefenen met een gezonde gehechtheidsrelatie, ookal is het doodeng, want het triggert pijn en verdriet en gemis en angst om verlaten te worden.
En zeker niet stoppen bij P1, dit is echt heel normaal, niets geks aan en zelfs een heel veilige omgeving om te leren hierin. Ze gaat je niet laten vallen,echt niet. Sterker nog, ik denk dat zij vind dat jullie op de goede weg zijn als je durft te vertellen hoe belangrijk ze voelt.
Maar ik snap ook dat dat gevoel van afhankelijk zijn van haar, niet zonder haar kunnen, heel veel triggert.
dinsdag 16 juni 2026 om 06:36
Natuurlijk doet het pijn als je je realiseert wat je gemist hebt, en hoe anders het misschien had kunnen zijn. Niet een beetje verdriet, maar een groot gat van eenzaamheid en gemis.
Maar, je mag hoe jij behandelt bent niet vergelijken met hoe jij jouw kinderen hebt behandeld. Misschien heb je ze niet op die toon toegesproken (echt niet? Ook niet als babytje, of toen ze de leeftijd van het meisje hadden?), maar dat betekent niet dat ze niet gezien zijn door jou, of dat ze zich niet gezien voelen. In al die jaren lees ik een hele betrokken moeder, die heel goed weet wat haar kinderen nodig hebben. Met duidelijke regels, maar ook rechtvaardig, flexibel, steunend en waarbij iedereen welkom is en die regelmatig een feestje maakt van het leven. Ben je de perfecte ouder? Nee, tuurlijk niet, dat is niemand. Volgens mij is het van iedere ouder de grootste angst dat ze per ongeluk iets fout doen waar kinderen de rest van hun leven last van hebben. Maar, jij bent niet je moeder. En je kinderen zijn niet jou.
Maar, je mag hoe jij behandelt bent niet vergelijken met hoe jij jouw kinderen hebt behandeld. Misschien heb je ze niet op die toon toegesproken (echt niet? Ook niet als babytje, of toen ze de leeftijd van het meisje hadden?), maar dat betekent niet dat ze niet gezien zijn door jou, of dat ze zich niet gezien voelen. In al die jaren lees ik een hele betrokken moeder, die heel goed weet wat haar kinderen nodig hebben. Met duidelijke regels, maar ook rechtvaardig, flexibel, steunend en waarbij iedereen welkom is en die regelmatig een feestje maakt van het leven. Ben je de perfecte ouder? Nee, tuurlijk niet, dat is niemand. Volgens mij is het van iedere ouder de grootste angst dat ze per ongeluk iets fout doen waar kinderen de rest van hun leven last van hebben. Maar, jij bent niet je moeder. En je kinderen zijn niet jou.
dinsdag 16 juni 2026 om 17:44
Het besef misschien niet avo maar de pijn wel. Niet helemaal weg misschien, maar minder scherp. Je staat echt nog aan het begin van dat besef en het toelaten van de pijn die daar bij hoort (en dus ook niet gek is dat je die voelt).
P1 klinkt goed voor jou en je reactie normaal. Echt waar. Je bent niet gek en je mag zo gezien worden en ik heel blij dat de p's dat doen.
P1 klinkt goed voor jou en je reactie normaal. Echt waar. Je bent niet gek en je mag zo gezien worden en ik heel blij dat de p's dat doen.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
dinsdag 16 juni 2026 om 19:24
Bedoel je dat zij, jij, de lieve woorden toen verdiende? Ja, zeker. Een kind dat pijn heeft verdient troost. Een kind dat in gevaar is verdient bescherming. Een kind dat denkt dat nare dingen haar schuld zijn verdient te horen dat dat niet waar is. Dat nare dingen soms gebeuren zonder dat je iets fout hebt gedaan. Omdat er pech is, of omdat andere mensen die keuze maken. Dat het logisch is dat ze daar angst en verdriet over voelt, dat dat mag.
Maakt dat besef dat je naar ondenkbare dingen moet kijken?
Maakt dat besef dat je naar ondenkbare dingen moet kijken?
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in