Relatie met moeder.

De lat van je therapeut ligt nogal hoog, vind ik. Je grens mag ook helemaal geen contact zijn, denk ik.

En wat als je er zo naar kijkt: een schaafwond heelt niet als er iets langs blijft schrapen, wat als je 5, 10 of 20 jaar geen contact nodig hebt om echt te kunnen helen, dat maakt je toch geen wrak nu?

Elize2 schreef: ↑

01-08-2026 11:35

Canis-Fellis, ik denk dat dat ook een van mijn worstelingen is. Ik ben in therapie geweest. Mijn therapeut had de overtuiging dat als je genoeg "geheeld" bent, je in liefde kunt omgaan met je moeder. Dat betekent: haar stuk bij haar laten, haar aantijgingen niet persoonlijk nemen, duidelijk je grenzen stellen en je aan je eigen gestelde grenzen houden.

Het voelt dus voor mij, dat het feit dat ik geen contact wil dus een teken is dat ik nog steeds een wrak ben ofzo. Nog steeds niet in staat om stevig in mijn schoenen te staan. Ik denk dat dat ook wel meespeelt in het oordeel over mijzelf. En over de reactie die ik wel of niet geef (of zou moeten geven).

Oh, ja, herkenbaar. Het klinkt mooi en is vast ook goed bedoeld, dat "in liefde omgaan met". Maar het veronderstelt een vanzelfsprekendheid en dus een taak bij jou als kind. Ik krijg al buikpijn van het lezen van die uitspraak. In mijn ervaring waren dat vaak therapeuten die qua leeftijd dichter bij mijn moeder dan bij mij zaten, al zullen er vast ook jongere therapeuten zijn die dit soort dingen zeggen. Mijn huidige therapeut is meer mijn leeftijd, al zegt dat inmiddels al minder (ik ben 45, haha) en heeft volgens mij zelf net als ik geen kinderen. Al denk ik dat het eerder persoonlijkheid is; ik voel me in meer onderwerpen vrijer - meer serieus genomen zonder oordelen - dan bij vroegere therapeuten.

Ik denk dat het heel gezond voor jou kan zijn om geen contact te hebben. Dat is niet de makkelijke weg, maar vaak ook heel pijnlijk, denk ik. Het voelt misschien niet eens als een keuze in vrijheid, maar als noodzakelijk uit zelfbescherming. Ik hoop dat je de rust en ruimte die anderen beschrijven ook mag gaan ervaren. Mits dat nog steeds je keuze is, natuurlijk, maar dat proef ik wel uit je posts. Dat is je recht en mag je serieus nemen. Juist omdat jij uiteindelijk de enige bent die dat voor jezelf kunt doen, al hoop ik dat je ook steun hebt van bijv. vrienden of een partner. Hier blijven schrijven kan ook, volgens mij hebben er door de tijd heen topics langer gelopen over dit onderwerp.

framboise-t schreef: ↑

01-08-2026 11:54

Ik denk dat je moeder, als ze echt oprecht geprobeerd had om nu het juiste voor jou te doen, in haar brief een zinnetje of wat had kunnen (of moeten) toevoegen in de trant van 'ik weet dat je geen contact met me wilt en ik verwacht geen reactie van je' of 'ik sta open voor contact als jij er behoefte aan hebt, en als dat nooit is, dan is dat ook ok'.

Dat zoiets ontbreekt, dat zegt eigenlijk al genoeg.

Eens. Al is dit dan alsnog iets waarvan ze zou kunnen weten dat het voor TO waarschijnlijk moeilijk zal zijn om niet op te reageren. Als het een oprecht inzicht is, begrijp ik wel dat het moeilijk is om niks te laten horen, maar dan nog...

Ik heb op tienerleeftijd het contact met mijn vader verbroken, samen met mijn zus (gescheiden ouders met een weekendregeling voor mijn vader). Dit omdat het voor ons niet meer te doen was door gedrag van mijn vader (zeer grensoverschrijdend gedrag). Daarna als tiener in intensieve therapie gezetten daarom en in die therapie (na hele lange voorbereiding) twee gesprekken met hem gehad. In die gesprekken stelde hij zich op als slachtoffer van mijn moeder en verlegde verantwoordelijkheid. Ik heb hem daarmee geconfronteerd. Dit heeft mij erg geholpen, contact is er nooit meer geweest ondanks pogingen daartoe door mijn vader. Ik zag dat hij geen verantwoordelijkheid nam en dat zijn gedrag dus niet zou veranderen. Ik wilde niet meer in die situatie terechtkomen dus daar hield het voor mij op. Op een aantal momenten in mijn leven dit nog een keer goed bekeken maar de conclusie bleef hetzelfde: nee. Enige jaren geleden is hij overleden, hoorde ik via via. Het deed mijn niets, het klopte nu met mijn gevoel dat ik nooit echt een vader heb gehad. Ik denk dat het voor mij 'makkelijker' is geweest dat ik op hele jonge leeftijd het contact verbroken heb, dat mijn ouders waren gescheiden en dat mijn moeder een top ouder is. Het heeft mij altijd heel moeilijk geleken om met een dergelijke ouder heel lang in een familierelatie te zitten. Het geen contact hebben was geen wrok of zozeer boosheid, dat had ik al door therapie een plaats gegeven, maar simpelweg dat ik niet nogmaals of meer beschadigd wilde raken en dat ik er voor koos om dat niet in mijn leven te willen hebben. Ook wilde ik mijn eigen kind hier niet aan blootstellen.

Elize2 schreef: ↑

01-08-2026 11:35

Canis-Fellis, ik denk dat dat ook een van mijn worstelingen is. Ik ben in therapie geweest. Mijn therapeut had de overtuiging dat als je genoeg "geheeld" bent, je in liefde kunt omgaan met je moeder. Dat betekent: haar stuk bij haar laten, haar aantijgingen niet persoonlijk nemen, duidelijk je grenzen stellen en je aan je eigen gestelde grenzen houden.

Het voelt dus voor mij, dat het feit dat ik geen contact wil dus een teken is dat ik nog steeds een wrak ben ofzo. Nog steeds niet in staat om stevig in mijn schoenen te staan. Ik denk dat dat ook wel meespeelt in het oordeel over mijzelf. En over de reactie die ik wel of niet geef (of zou moeten geven).

Huh, ik heb hier (gelukkig!) geen ervaring mee of kennis van maar ik vind dit raar klinken van je therapeut. Ik kan me voorstellen dat je zoveel afstand kunt leren nemen, dat je een vorm kunt vinden waarin je op die manier met je moeder om weet te gaan als het moet. Maar ik zou dat eerder ‘zakelijk’ noemen dan ‘in liefde’. Die liefde moet toch ergens vandaan komen? Waarom zou die er zijn als er geen aanleiding toe is?

Je therapeut is wel heel erg zweverig ambitieus zeg.

Ik liefde omgaan = geheeld. Neuh. Waarom?
Mijn helen kwam in de vorm dat ik gewoon pissig mag zijn op andermans bullshit en dat ik dat niet hoef en zal accepteren.
Heeft niks met liefde te maken. Ja, zelfliefde, dat mijn gevoel gewoon relevant is en niet weggeduwd hoeft te worden.

Elize2 schreef: ↑

01-08-2026 11:35

Canis-Fellis, ik denk dat dat ook een van mijn worstelingen is. Ik ben in therapie geweest. Mijn therapeut had de overtuiging dat als je genoeg "geheeld" bent, je in liefde kunt omgaan met je moeder. Dat betekent: haar stuk bij haar laten, haar aantijgingen niet persoonlijk nemen, duidelijk je grenzen stellen en je aan je eigen gestelde grenzen houden.

Het voelt dus voor mij, dat het feit dat ik geen contact wil dus een teken is dat ik nog steeds een wrak ben ofzo. Nog steeds niet in staat om stevig in mijn schoenen te staan. Ik denk dat dat ook wel meespeelt in het oordeel over mijzelf. En over de reactie die ik wel of niet geef (of zou moeten geven).

Elize, ik wil specifiek op dit stuk reageren. Ik denk niet dat trauma volledig geheeld kan worden. Ik ben zelf fan van de stroming "trauma zit in het lichaam". Ik kan het herkennen, ik kan leren er goed mee om te gaan, maar het gaat nooit echt weg.
Ook mijn moeder doet in mijn volwassen leven nog dingen die mij steeds weer en weer triggeren. Ik kan er steeds beter mee omgaan, maar ik heb ook besloten dat ik geen (intensief) contact hoef te hebben met iemand die mij continu pijn doet.

Sfinx schreef: ↑

01-08-2026 13:07

Huh, ik heb hier (gelukkig!) geen ervaring mee of kennis van maar ik vind dit raar klinken van je therapeut. Ik kan me voorstellen dat je zoveel afstand kunt leren nemen, dat je een vorm kunt vinden waarin je op die manier met je moeder om weet te gaan als het moet. Maar ik zou dat eerder ‘zakelijk’ noemen dan ‘in liefde’. Die liefde moet toch ergens vandaan komen? Waarom zou die er zijn als er geen aanleiding toe is?

Precies dit.
Ik voel ook geen liefde. Het hoogst haalbare in mijn geval is een soort van mededogen vanwege de situatie waarin ze zit. Maar dat is het wel. Mocht ze op haar manier liefde voor mij voelen of gevoeld hebben, dan zal dat heus. Maar dat heeft ze dan maar heel beperkt laten stromen zeg maar. Daar zaten bij haar teveel trauma's bovenop. Koel, afstandelijk, hard en manipulatief wekt geen liefde op.

Elize2 schreef: ↑

02-08-2026 00:06

Dank jullie voor een andere zienswijze.

Ik vermoed dat zijn zienswijze is, dat als het gedrag me niet meer raakt, de "moederwond" geheeld is. Hij was ook nogal van de "je zit in de slachtofferrol" als ik emotioneel vast zat of last had van alles wat er gebeurd was.

Het verbaast me wel regelmatig hoeveel mensen soortgelijke ervaringen hebben met een ouder..

In mijn optiek en beleving is de "moederwond" meer dan de relatie met en het gedrag van de moeder. Het gaat ook om het ervaren gemis van een moeder(figuur) in het algemeen en ik vraag me af of dat ooit echt heelt en of dat überhaupt verwacht mag worden. Ik vind de oordelen dan ook schadelijk. En herkenbaar, al had ik vaak de indruk (hoop?) dat die er ten aanzien van mensen als jij met een moeder met duidelijk beschadigend gedrag minder zouden zijn. Aan de andere kant: in mijn geval zat het beschadigende gedrag bij mijn vader en ook dat heeft een aantal therapeuten niet weerhouden van dergelijke betichtingen aan mijn adres. Alsof ik er destijds iets aan kon veranderen - het probleem was natuurlijk juist dat ik er gedurende mijn jeugd in opgesloten zat en mijn moeder er niets aan durfde te doen en afwezig was. Dus, tja, dat je dan zodra het kan het huis uit vlucht om op eigen benen te gaan staan mag niet al te verwonderlijk zijn, zou je denken. Maar ook dat heelt de "moederwond" niet (per se).