Psyche
alle pijlers
Psychosomatisch klachten en behandeling
woensdag 6 juli 2011 om 14:53
Hoi allemaal, ik ben al jaren bekend met allerlei vage klachten aan maag, darmen, blaas etc. Om een groot deel van mijn verhaal te weten te komen; deze staat onder gezondheid: onbegrepen blaas en darmklachten. Verder heb ik een paar weken terug mijn WIA aanvraag gedaan, deze is echter afgewezen omdat ik voor minder als 35% arbeidsongeschikt ben. Ik moet dus van het UWV weer 36 uur per week gaan werken (wel aangepast werk), alleen zie ik dit met mijn huidige gezondheid niet zitten. Dit is ongeveer wat mij tot gisteren bezig hield. Daarna begon de oorzaak om dit topic te openen.
Een paar weken geleden ben ik in het AMC doorgestuurd naar de psychiatrie door mijn internist. Dit om te bekijken of er een psychische oorzaak zou kunnen zijn voor mijn klachten omdat er uit de onderzoeken niets was gekomen.
Door middel van de vragen van allerlei vragenlijsten en de gesprekken daar kwam eruit dat ik heel slecht scoor op mijn persoonlijke ontwikkeling in wie ik ben. Ik heb dus nog niet echt een eigen persoonlijkheid, of weet nog niet zo goed wie dat is. Verder scoorde ik heel slecht op de gevoelslijn. Dit komt er op neer dat ik mijn emoties heel ver weg stop en deze moeilijk naar voren kan laten komen en ze dus ook onvoldoende kan uiten. Doordat ik ze zo ver weg stop kunnen deze emoties volgens hun via de hersenen een andere uitweg vinden. Ze denken dat ze dat bij mij doen via de darmen en misschien ook wel via de blaas. Dit wordt een psychosomatische oorzaak genoemd. Er blijft natuurlijk altijd een kleine kans dat het wel iets lichamelijks is, maar ze willen graag dat ik dit nu ga oppakken omdat ze toch wel denken dat dit de oorzaak is.
Om weer een beetje een normaal leven te kunnen krijgen ben ik nu aangemeld bij een centrum voor psychosomatiek in Zeist waar ik nu op de wachtlijst sta. Wanneer ik dit niet doe, zal ik misschien nog wel veel meer klachten krijgen. Ik krijg daar eerst een intake. Na de intake gaan ze bepalen of het poliklinisch, dagopname, 3x in de week dagopname of van maandag-vrijdag opname wordt en hoeveel weken/maanden dat gaat duren. Volgens de artsen in het AMC moest ik zowiezo gaan rekenen op de 5 daagse opname omdat dit het intensiefste is en zo bij mij waarschijnlijk het meeste resultaat te behalen valt.
Dat was dus wel even slikken gisteren en ik was blij dat manlief mee was. Ik vind 5 dagen in de week daar zijn ook eigenlijk veel te veel. Een aantal weken houd ik nog wel vol, maar dat moet geen maanden gaan duren. Laptop en klarinet mogen namelijk wel mee, maar manlief en mijn hondje waar ik veel mee train en loop, die niet. Maar ja, eerst maar even afwachten wat ze daar gaan zeggen. Onderhandelen kan altijd nog toch......
Vandaag dus maar de verzekeringsarts gebeld van het UWV, deze was niet aanwezig dus belt morgen of vrijdag terug. Ik ben benieuwd wat hij gaat zeggen, maar denk dat de WIA aanvraag wel aangepast moet gaan worden.
Zijn er mensen met ervaring met dit soort klachten en de behandeling ervan. En met dit soort klachten en de WIA. Ik hoor ze graag, want dit is weer een heel nieuw pad voor me en erg onbekend.
Een paar weken geleden ben ik in het AMC doorgestuurd naar de psychiatrie door mijn internist. Dit om te bekijken of er een psychische oorzaak zou kunnen zijn voor mijn klachten omdat er uit de onderzoeken niets was gekomen.
Door middel van de vragen van allerlei vragenlijsten en de gesprekken daar kwam eruit dat ik heel slecht scoor op mijn persoonlijke ontwikkeling in wie ik ben. Ik heb dus nog niet echt een eigen persoonlijkheid, of weet nog niet zo goed wie dat is. Verder scoorde ik heel slecht op de gevoelslijn. Dit komt er op neer dat ik mijn emoties heel ver weg stop en deze moeilijk naar voren kan laten komen en ze dus ook onvoldoende kan uiten. Doordat ik ze zo ver weg stop kunnen deze emoties volgens hun via de hersenen een andere uitweg vinden. Ze denken dat ze dat bij mij doen via de darmen en misschien ook wel via de blaas. Dit wordt een psychosomatische oorzaak genoemd. Er blijft natuurlijk altijd een kleine kans dat het wel iets lichamelijks is, maar ze willen graag dat ik dit nu ga oppakken omdat ze toch wel denken dat dit de oorzaak is.
Om weer een beetje een normaal leven te kunnen krijgen ben ik nu aangemeld bij een centrum voor psychosomatiek in Zeist waar ik nu op de wachtlijst sta. Wanneer ik dit niet doe, zal ik misschien nog wel veel meer klachten krijgen. Ik krijg daar eerst een intake. Na de intake gaan ze bepalen of het poliklinisch, dagopname, 3x in de week dagopname of van maandag-vrijdag opname wordt en hoeveel weken/maanden dat gaat duren. Volgens de artsen in het AMC moest ik zowiezo gaan rekenen op de 5 daagse opname omdat dit het intensiefste is en zo bij mij waarschijnlijk het meeste resultaat te behalen valt.
Dat was dus wel even slikken gisteren en ik was blij dat manlief mee was. Ik vind 5 dagen in de week daar zijn ook eigenlijk veel te veel. Een aantal weken houd ik nog wel vol, maar dat moet geen maanden gaan duren. Laptop en klarinet mogen namelijk wel mee, maar manlief en mijn hondje waar ik veel mee train en loop, die niet. Maar ja, eerst maar even afwachten wat ze daar gaan zeggen. Onderhandelen kan altijd nog toch......
Vandaag dus maar de verzekeringsarts gebeld van het UWV, deze was niet aanwezig dus belt morgen of vrijdag terug. Ik ben benieuwd wat hij gaat zeggen, maar denk dat de WIA aanvraag wel aangepast moet gaan worden.
Zijn er mensen met ervaring met dit soort klachten en de behandeling ervan. En met dit soort klachten en de WIA. Ik hoor ze graag, want dit is weer een heel nieuw pad voor me en erg onbekend.
woensdag 6 juli 2011 om 15:06
Ik krijg n.a.v je post een beetje de indruk dat je dit traject bent ingegaan om een WIA te krijgen eerlijk gezegd. Ik denk niet dat ze je met darm en blaasklachten een WIA gaan toekennen. Ze kijken bij het UWV wat je nog kunt met deze klachten en dat is volgens mij nog best veel. Bekijk nog eens of het hele opname traject het waard is of een psychische behandeling zonder opname volstaat. Dit lijkt me minder impact hebben op de rest van je leven (en wellicht op je klachten?). Sterkte.
woensdag 6 juli 2011 om 15:23
Als mijn post zo overkomt, dit is niet het geval hoor. Ik ben momenteel best ziek. Heb 6 a 7 keer per dag diarree. Regelmatig ook braken. Ben erg moe en slaap veel, alles kost me veel energie. Heb een tijdje sondevoeding gehad, zit nu op het randje van ondergewicht en door veel bijvoeding als drinkvoeding en ander eten met veel calorien en eiwitten houd ik mezelf op het randje.
De opname zou dus juist zijn om mijn kwaliteit van leven te verbeteren en om te leren gaan met mijn emoties. We hopen zo de lichamelijke klachten onder controle te krijgen. Ook al zie ik zelf als een berg tegen opname op en hoop ik echt dat het in dagbehandeling of poliklinisch kan.
De opname zou dus juist zijn om mijn kwaliteit van leven te verbeteren en om te leren gaan met mijn emoties. We hopen zo de lichamelijke klachten onder controle te krijgen. Ook al zie ik zelf als een berg tegen opname op en hoop ik echt dat het in dagbehandeling of poliklinisch kan.
woensdag 6 juli 2011 om 15:26
Ik ben met een darm ziekte 100% afgekeurd, en ik ken er meerdere, maar ja, dat is dus met diagnose. Lisbeth, hoe kom je erbij dat je met ernstige darmklachten veel zou kunnen doen?
Je andere topic heb ik een beetje gevolgd en je klachten zijn wel echt ernstig. Op het moment is het UWV heel terughoudend met het uitdelen van uitkeringen, maar als je moet worden opgenomen zullen ze ook wel snappen dat je dan niet kunt werken, hopelijk hebben ze iets om die tijd te overbruggen. Je opname plek kan je daar misschien ook bij helpen.
Het AMC is een goed ziekenhuis, dus je bent in goede handen.
Strekte!
Je andere topic heb ik een beetje gevolgd en je klachten zijn wel echt ernstig. Op het moment is het UWV heel terughoudend met het uitdelen van uitkeringen, maar als je moet worden opgenomen zullen ze ook wel snappen dat je dan niet kunt werken, hopelijk hebben ze iets om die tijd te overbruggen. Je opname plek kan je daar misschien ook bij helpen.
Het AMC is een goed ziekenhuis, dus je bent in goede handen.
Strekte!
woensdag 6 juli 2011 om 15:32
Sneeuwprinses, allereerst een compliment voor de manier waarop je de suggestie van de artsen (een psychische oorzaak voor je klachten) oppakt. Er zijn veel mensen die een dergelijke mogelijke oorzaak meteen als onmogelijk terzijde schuiven. Heel knap dat je hier serieus naar wilt gaan kijken. Als ik je verhaal zo lees, zou het heel goed kunnen dat je hier baat bij zult hebben. Als het meest intensieve het beste voor je is, is dat toch het overwegen waard: stel je voor dat je dan voor een groot deel van je klachten afkomt! Psychosomatiek is niet zomaar iets, je hersenen zijn een krachtig iets, ze kunnen je lichaam aardig in de war schoppen. Ik hoop dat je snel opknapt.
woensdag 6 juli 2011 om 15:47
@Sneeuwprinses, ik bedoelde het niet als negatief. Hmm, ik weet even niet goed hoe uit te leggen. Ik bedoelde nml meer dat je een WIA probeert te krijgen juist omdat je zo ziek bent, opziet tegen werken. Wat ik heel goed begrijp! Ik bedoelde het dus niet als: ik wil lekker een WIA! (sorry als dat zo overkwam). Ik denk alleen dat het UWV niet heel makkelijk is qua afkeuren. Denk je niet dat zo'n opname juist nog meer last met zich meebrengt? Ik zou dat wel heel erg hebben. maar iedereen is anders natuurlijk. Ik wens je heel veel sterkte hoor!
@Idalee, ik heb geen idee of je veel kunt werken of niet met een darmziekte maar ik kan me zo voorstellen dat het UWV vindt van wel.. (en zo bedoelde ik het eigenlijk in mijn eerdere post).
@Idalee, ik heb geen idee of je veel kunt werken of niet met een darmziekte maar ik kan me zo voorstellen dat het UWV vindt van wel.. (en zo bedoelde ik het eigenlijk in mijn eerdere post).
woensdag 6 juli 2011 om 16:47
quote:Pelikaan schreef op 06 juli 2011 @ 15:32:
Sneeuwprinses, allereerst een compliment voor de manier waarop je de suggestie van de artsen (een psychische oorzaak voor je klachten) oppakt. Er zijn veel mensen die een dergelijke mogelijke oorzaak meteen als onmogelijk terzijde schuiven. Heel knap dat je hier serieus naar wilt gaan kijken. Als ik je verhaal zo lees, zou het heel goed kunnen dat je hier baat bij zult hebben. Als het meest intensieve het beste voor je is, is dat toch het overwegen waard: stel je voor dat je dan voor een groot deel van je klachten afkomt! Psychosomatiek is niet zomaar iets, je hersenen zijn een krachtig iets, ze kunnen je lichaam aardig in de war schoppen. Ik hoop dat je snel opknapt.Helemaal mee eens. Goed van je dat je het serieus overweegd. Dat het een psychische oorzaak zou kunnen hebben doet niets af aan de echtheid van je klachten. Het klinkt inderdaad heel intensief, maar als je daarmee je klachten aanzienelijk kan verminderen lijkt het mij de moeite waard!
Sneeuwprinses, allereerst een compliment voor de manier waarop je de suggestie van de artsen (een psychische oorzaak voor je klachten) oppakt. Er zijn veel mensen die een dergelijke mogelijke oorzaak meteen als onmogelijk terzijde schuiven. Heel knap dat je hier serieus naar wilt gaan kijken. Als ik je verhaal zo lees, zou het heel goed kunnen dat je hier baat bij zult hebben. Als het meest intensieve het beste voor je is, is dat toch het overwegen waard: stel je voor dat je dan voor een groot deel van je klachten afkomt! Psychosomatiek is niet zomaar iets, je hersenen zijn een krachtig iets, ze kunnen je lichaam aardig in de war schoppen. Ik hoop dat je snel opknapt.Helemaal mee eens. Goed van je dat je het serieus overweegd. Dat het een psychische oorzaak zou kunnen hebben doet niets af aan de echtheid van je klachten. Het klinkt inderdaad heel intensief, maar als je daarmee je klachten aanzienelijk kan verminderen lijkt het mij de moeite waard!
woensdag 6 juli 2011 om 16:55
quote:sneeuwprinses schreef op 06 juli 2011 @ 15:23:
Ook al zie ik zelf als een berg tegen opname op en hoop ik echt dat het in dagbehandeling of poliklinisch kan.Je zult een advies krijgen, maar dat wil niet zeggen dat je daar perse in mee moet gaan. Je moet je er zelf wel goed bij voelen en erachter staan, dus als jij liever dagbehandeling of poliklinisch hebt dan moet je dat aangeven. Iets waar je eigenlijk niet achterstaat kan averechts werken.
Ook al zie ik zelf als een berg tegen opname op en hoop ik echt dat het in dagbehandeling of poliklinisch kan.Je zult een advies krijgen, maar dat wil niet zeggen dat je daar perse in mee moet gaan. Je moet je er zelf wel goed bij voelen en erachter staan, dus als jij liever dagbehandeling of poliklinisch hebt dan moet je dat aangeven. Iets waar je eigenlijk niet achterstaat kan averechts werken.
woensdag 6 juli 2011 om 17:05
quote:idalee schreef op 06 juli 2011 @ 15:26:
Ik ben met een darm ziekte 100% afgekeurd, en ik ken er meerdere, maar ja, dat is dus met diagnose. Ik denk dat daar de moeilijkheid zit, de diagnose van TO is niet zo duidelijk. Het UWV is ontzettend streng en keurt denk ik niet zo snel 100% af als het gaat om psychosomatische/ onbegrepen klachten.
Ik ben met een darm ziekte 100% afgekeurd, en ik ken er meerdere, maar ja, dat is dus met diagnose. Ik denk dat daar de moeilijkheid zit, de diagnose van TO is niet zo duidelijk. Het UWV is ontzettend streng en keurt denk ik niet zo snel 100% af als het gaat om psychosomatische/ onbegrepen klachten.
woensdag 6 juli 2011 om 17:09
quote:idalee schreef op 06 juli 2011 @ 15:26:
Het AMC is een goed ziekenhuis, dus je bent in goede handen.
Strekte!
Nou, dat verschilt nogal per afdeling, arts en casus. Ik heb in het verleden al eens gepost in het topic van Sneeuwprinses op de gezondheidpijler. Ook ik had het "genoegen" de afdeling interne van de AMC te mogen bezoeken. Binnen 2 minuten had men daar de mening wel klaar, op zijn gunstigs niets bijzonders aan de hand en hooguit "wat ongemakkelijk, maar kunnen we niets aan doen" en met de nodige op- en aanmerkingen qua houding/karakter. Helaas lopen er de nodige artsen rond die niet overal mee uit de voeten kunnen. Nu is dat niet erg, heel normaal zelfs, maar men kan daar kennelijk niet altijd mee omgaan.
En dan heb ik problematiek waarvan bekend is dat deze bij mijn aandoening kan voorkomen. Of te wel; er geen grond is zonder enig uitzoekwerk direct fysieke oorzaken uit te sluiten. Gelukkig heb ik daar zelf acuut de stekker uit getrokken. Nog geen 5 minuten bij een internist in het lokale streekziekenhuis en zie daar; die viel van haar stoel af hoe beneden peil mijn casus aangepakt is. Zelfs het meest simpele is nimmer getest of geprobeerd met meer dan genoeg aanleiding. Dus hup, doorgestuurd naar het UMCU. Nu kunnen ze daar niet bepaald een behoorlijke administratieve planning voeren, maar de kennis en vooral erkenning van eigen beperkte kennis en daarin bijscholen is meer dan aanwezig.
Resultaat? Er is bevestigd wat ik al jaren roep, alles is gewoon een gevolg van een aandoening die ik al jaren heb. Medicatie gekregen die al een heel verschil betekende, sondevoeding opgestart waarmee letterlijk mijn leven gered is en binnenkort wordt er een PEG-sonde geplaatst. Tot op de dag is er niets aan het handje, aldus het AMC.
SN: geen ervaring met dit specifieke traject waar je nu in zit. Ik heb jouw postings afgelopen week gelezen en getwijfeld of ik bovenstaande moest posten. Ik had al eens gepost over geen positieve ervaringen met het AMC voor wat betreft deze afdeling, maar tot op heden daarbij niet genoemd dat men het met liefde wilde afserveren als een keuzemogelijkheid tussen "valt reuze mee" en "zit tussen de oren". Ik weet heel goed wat het kan doen met iemand als zoiets gesteld wordt wanneer er wel degelijk een fysieke oorzaak aanwezig is. Zoiets gun ik een vijand nog niet toe.
Wat je er mee moet? Geen idee! Je bent nu een ander traject ingeslagen en daar zijn dingen boven water gekomen. In hoeverre je daar een "magische oplossing" zult vinden voor jezelf? Wie zal het zeggen? Ik ben zeker niet degene die daarin de wijsheid in pacht heeft. Ja; eten, gevoel van misselijkheid etc. kan opgeroepen worden vanuit de psyche. Die kan dit ook versterken als er in de basis een fysieke oorzaak van is. Wat is kip, wat ei? Ik kan slechts uitgaan van eigen ervaringen en terugkoppelingen uit mijn behandelend team. Daar heb ik direct het balletje psychisch opgegooid. Omdat het immers al geroepen werd door AMC, huisarts de ernst totaal niet in zag en ik toch wel eens wilde weten hoe en wat. Internisten in streek en UMCU waren daarin duidelijk; het kan een component zijn, het kan een versterkende factor. Het streek stuurt bijna standaard patiënten die voor een PEG-plaatsing voorgesteld worden door naar de psych om uit te sluiten dat er niet een niet-onderkende psychische eetstoornis speelt in het kader van "zeker weten dat we optimaal behandelen en niets over het hoofd zien". OK, kan ik me helemaal in vinden. Uiteindelijk ben ik nimmer doorgestuurd, genoeg duidelijkheid dat het bij mij een fysiek gebeuren is waarbij op dat gebied ingrijpen nodig is.
Volg hierin je instinct. Als je ergens in gaat; ga er met open vizier in, dat maakt dat je niets als het ware door een blinde vlek over het hoofd ziet. Bespreek het met de omgeving en als die er zijn; medici die je al langer kennen en dus beter kunnen inschatten of hier een psychische rol weggelegd kan zijn. Het is duidelijk dat je aanknopingspunten hebt gekregen op het psychische vlak waar je vooruitgang zou kunnen boeken. Het zou toch prachtig zijn als daarmee de klachten minder zouden worden. Niet omdat ik je perse een psychomatische oorzaak toewens alswel duidelijkheid over het hoe en wat en bovenal; iets waar je vooruitgang mee kunt boeken.
Mocht het geen vruchten afwerpen en instinct bij jou en man zou hardnekkig ingeven dat er iets over het hoofd gezien is/wordt; overweeg daarnaast een second opinion. Al was het alleen al om dat stukje onzekerheid rust te geven dat er inderdaad fysiek niet veel gedaan kan worden, als dat zo zou zijn. Het kan enorm lastig opboksen zijn tegen zo'n stempel, maar als instinct aangeeft dat je het moet doen; doen. Heb ooit zelf in 2000 dat stempel in.... goh is íe weer...... het AMC afd. interne, gekregen in het kader van een arts die haar beperkingen niet kon erkennen. Uiteindelijk in gesprekken boven water gekomen, toegegeven en gecorrigeerd in dossier. Inmiddels heb ik alweer jaren de diagnose voor mijn aandoening en daarmee een ellendik dossier. Toch duikt een keer in de zoveel tijd weer dat ene regeltje uit 2000 op en kan niet elke medici dan nog zonder oogkleppen naar mijn casus kijken. Kan er soms om lachen, soms zuigt het, maar het is zoals het is.
Voor wat betreft het UWV; schakel daarin ondersteuning in. Dergelijke trajecten zijn bijna te onderzichtig om alleen te doorlopen en te kunnen beoordelen of dan ook alles volgens de regeltjes gelopen is. Je kunt bijv. de vakbond inschakelen, menige patiëntenvereniging biedt gratis juridische ondersteuning en ook de MEE kan met hun juridische afdeling je hierin gratis ondersteunen. Ook erg prettig als er straks e.e.a. geregeld moet worden en jij moet alle energie steken in de behandeling. Dat gaat al genoeg vergen en zou 100% van de aandacht moeten krijgen.
Met WIA geen ervaring, wel met WAO. Destijds had ik nog geen diagnose, klachten waren wel duidelijk. Grijns, zelfs het UWV vond er niets psychisch aan. Op het moment dat ik de melding deed dat ik opgenomen werd in een revalidatiecentrum ben ik op sec die gronden destijds voor de duur van de opname direct voor 100% arbeidsongeschikt verklaard. Opname en werk gingen niet samen, aldus de beoordeling. Na het aflopen van dat traject (bestond destijds uit 7 weken opname, 7 weken thuisrevalidatie en dan weer 8 weken revalidatie die voor mij uiteindelijk geschrapt zijn omdat ik sneller door het program liep dan gemiddeld) is opnieuw de boel beoordeeld naar de situatie op dat moment. Dit is al even geleden (2001) en ik viel destijds nog onder een iets minder strikte WAO-regelgeving (inmiddels is dat aangescherpt). WAO wordt sowieso anders beoordeeld dan WIA, dus in hoeverre je er wat aan hebt? Ik weet het niet. Ik kan slechts aangeven wat mijn ervaring destijds was. Zie het overigens nog wel eens gebeuren met eenzelfde aanpak, alhoewel ik maar van 1 persoon zeker weet dat het een WIA betrof. Ook toen is persoon voor duur van opname 100% AO beoordeeld, erna opnieuw herbeoordeling naar situatie na opname.
Een veel te lange posting , maar wat ik bovenal wil zeggen; sterkte en succes! Pak elk traject met beide handen aan en blijf uiten wat je nodig hebt en/of denkt te hebben. Lichamelijk, emotioneel, op elk vlak. Beterschap!
Het AMC is een goed ziekenhuis, dus je bent in goede handen.
Strekte!
Nou, dat verschilt nogal per afdeling, arts en casus. Ik heb in het verleden al eens gepost in het topic van Sneeuwprinses op de gezondheidpijler. Ook ik had het "genoegen" de afdeling interne van de AMC te mogen bezoeken. Binnen 2 minuten had men daar de mening wel klaar, op zijn gunstigs niets bijzonders aan de hand en hooguit "wat ongemakkelijk, maar kunnen we niets aan doen" en met de nodige op- en aanmerkingen qua houding/karakter. Helaas lopen er de nodige artsen rond die niet overal mee uit de voeten kunnen. Nu is dat niet erg, heel normaal zelfs, maar men kan daar kennelijk niet altijd mee omgaan.
En dan heb ik problematiek waarvan bekend is dat deze bij mijn aandoening kan voorkomen. Of te wel; er geen grond is zonder enig uitzoekwerk direct fysieke oorzaken uit te sluiten. Gelukkig heb ik daar zelf acuut de stekker uit getrokken. Nog geen 5 minuten bij een internist in het lokale streekziekenhuis en zie daar; die viel van haar stoel af hoe beneden peil mijn casus aangepakt is. Zelfs het meest simpele is nimmer getest of geprobeerd met meer dan genoeg aanleiding. Dus hup, doorgestuurd naar het UMCU. Nu kunnen ze daar niet bepaald een behoorlijke administratieve planning voeren, maar de kennis en vooral erkenning van eigen beperkte kennis en daarin bijscholen is meer dan aanwezig.
Resultaat? Er is bevestigd wat ik al jaren roep, alles is gewoon een gevolg van een aandoening die ik al jaren heb. Medicatie gekregen die al een heel verschil betekende, sondevoeding opgestart waarmee letterlijk mijn leven gered is en binnenkort wordt er een PEG-sonde geplaatst. Tot op de dag is er niets aan het handje, aldus het AMC.
SN: geen ervaring met dit specifieke traject waar je nu in zit. Ik heb jouw postings afgelopen week gelezen en getwijfeld of ik bovenstaande moest posten. Ik had al eens gepost over geen positieve ervaringen met het AMC voor wat betreft deze afdeling, maar tot op heden daarbij niet genoemd dat men het met liefde wilde afserveren als een keuzemogelijkheid tussen "valt reuze mee" en "zit tussen de oren". Ik weet heel goed wat het kan doen met iemand als zoiets gesteld wordt wanneer er wel degelijk een fysieke oorzaak aanwezig is. Zoiets gun ik een vijand nog niet toe.
Wat je er mee moet? Geen idee! Je bent nu een ander traject ingeslagen en daar zijn dingen boven water gekomen. In hoeverre je daar een "magische oplossing" zult vinden voor jezelf? Wie zal het zeggen? Ik ben zeker niet degene die daarin de wijsheid in pacht heeft. Ja; eten, gevoel van misselijkheid etc. kan opgeroepen worden vanuit de psyche. Die kan dit ook versterken als er in de basis een fysieke oorzaak van is. Wat is kip, wat ei? Ik kan slechts uitgaan van eigen ervaringen en terugkoppelingen uit mijn behandelend team. Daar heb ik direct het balletje psychisch opgegooid. Omdat het immers al geroepen werd door AMC, huisarts de ernst totaal niet in zag en ik toch wel eens wilde weten hoe en wat. Internisten in streek en UMCU waren daarin duidelijk; het kan een component zijn, het kan een versterkende factor. Het streek stuurt bijna standaard patiënten die voor een PEG-plaatsing voorgesteld worden door naar de psych om uit te sluiten dat er niet een niet-onderkende psychische eetstoornis speelt in het kader van "zeker weten dat we optimaal behandelen en niets over het hoofd zien". OK, kan ik me helemaal in vinden. Uiteindelijk ben ik nimmer doorgestuurd, genoeg duidelijkheid dat het bij mij een fysiek gebeuren is waarbij op dat gebied ingrijpen nodig is.
Volg hierin je instinct. Als je ergens in gaat; ga er met open vizier in, dat maakt dat je niets als het ware door een blinde vlek over het hoofd ziet. Bespreek het met de omgeving en als die er zijn; medici die je al langer kennen en dus beter kunnen inschatten of hier een psychische rol weggelegd kan zijn. Het is duidelijk dat je aanknopingspunten hebt gekregen op het psychische vlak waar je vooruitgang zou kunnen boeken. Het zou toch prachtig zijn als daarmee de klachten minder zouden worden. Niet omdat ik je perse een psychomatische oorzaak toewens alswel duidelijkheid over het hoe en wat en bovenal; iets waar je vooruitgang mee kunt boeken.
Mocht het geen vruchten afwerpen en instinct bij jou en man zou hardnekkig ingeven dat er iets over het hoofd gezien is/wordt; overweeg daarnaast een second opinion. Al was het alleen al om dat stukje onzekerheid rust te geven dat er inderdaad fysiek niet veel gedaan kan worden, als dat zo zou zijn. Het kan enorm lastig opboksen zijn tegen zo'n stempel, maar als instinct aangeeft dat je het moet doen; doen. Heb ooit zelf in 2000 dat stempel in.... goh is íe weer...... het AMC afd. interne, gekregen in het kader van een arts die haar beperkingen niet kon erkennen. Uiteindelijk in gesprekken boven water gekomen, toegegeven en gecorrigeerd in dossier. Inmiddels heb ik alweer jaren de diagnose voor mijn aandoening en daarmee een ellendik dossier. Toch duikt een keer in de zoveel tijd weer dat ene regeltje uit 2000 op en kan niet elke medici dan nog zonder oogkleppen naar mijn casus kijken. Kan er soms om lachen, soms zuigt het, maar het is zoals het is.
Voor wat betreft het UWV; schakel daarin ondersteuning in. Dergelijke trajecten zijn bijna te onderzichtig om alleen te doorlopen en te kunnen beoordelen of dan ook alles volgens de regeltjes gelopen is. Je kunt bijv. de vakbond inschakelen, menige patiëntenvereniging biedt gratis juridische ondersteuning en ook de MEE kan met hun juridische afdeling je hierin gratis ondersteunen. Ook erg prettig als er straks e.e.a. geregeld moet worden en jij moet alle energie steken in de behandeling. Dat gaat al genoeg vergen en zou 100% van de aandacht moeten krijgen.
Met WIA geen ervaring, wel met WAO. Destijds had ik nog geen diagnose, klachten waren wel duidelijk. Grijns, zelfs het UWV vond er niets psychisch aan. Op het moment dat ik de melding deed dat ik opgenomen werd in een revalidatiecentrum ben ik op sec die gronden destijds voor de duur van de opname direct voor 100% arbeidsongeschikt verklaard. Opname en werk gingen niet samen, aldus de beoordeling. Na het aflopen van dat traject (bestond destijds uit 7 weken opname, 7 weken thuisrevalidatie en dan weer 8 weken revalidatie die voor mij uiteindelijk geschrapt zijn omdat ik sneller door het program liep dan gemiddeld) is opnieuw de boel beoordeeld naar de situatie op dat moment. Dit is al even geleden (2001) en ik viel destijds nog onder een iets minder strikte WAO-regelgeving (inmiddels is dat aangescherpt). WAO wordt sowieso anders beoordeeld dan WIA, dus in hoeverre je er wat aan hebt? Ik weet het niet. Ik kan slechts aangeven wat mijn ervaring destijds was. Zie het overigens nog wel eens gebeuren met eenzelfde aanpak, alhoewel ik maar van 1 persoon zeker weet dat het een WIA betrof. Ook toen is persoon voor duur van opname 100% AO beoordeeld, erna opnieuw herbeoordeling naar situatie na opname.
Een veel te lange posting , maar wat ik bovenal wil zeggen; sterkte en succes! Pak elk traject met beide handen aan en blijf uiten wat je nodig hebt en/of denkt te hebben. Lichamelijk, emotioneel, op elk vlak. Beterschap!
when you wish upon a star...
woensdag 6 juli 2011 om 17:24
quote:lila01 schreef op 06 juli 2011 @ 17:05:
[...]
Ik denk dat daar de moeilijkheid zit, de diagnose van TO is niet zo duidelijk. Het UWV is ontzettend streng en keurt denk ik niet zo snel 100% af als het gaat om psychosomatische/ onbegrepen klachten.
Op zich zijn diagnoses niet heilig. Het UWV hoort te kijken naar enkel en alleen objectiveerbare belastbaarheid van de persoon. Nu zal een diagnose ergens invloed op kunnen hebben, maar dat uit natuurlijk voor elk individu anders. Vandaar ook kijken naar belastbaarheid en mogelijkheden in het totale pakket.
Het kan ook heel goed gebeuren dat mensen -al dan niet gedeeltelijk- arbeidsongeschikt verklaard worden, als er (nog) niet geheel duidelijk is wat de oorzaak van een beperking in die belastbaarheid is. Belangrijkste is dat het UWV het objectiveerbaar acht. Zoals gezegd viel ik nog in "oudere tijden", maar ik ben een van die gevallen die in eerste instantie 100% AO bevonden werd op basis van beperking belastbaarheid ook al wisten we nog niet wat dit veroorzaakte. Inmiddels is dit bekend en is dit toegevoegd aan mijn UWV-dossier maar heeft dat geen magische invloed o.i.d. (eerder een negatieve invloed, nogal onbekende diagnose in de medische wereld en wat de koe niet kent.........).
Maar het gebeurt in bepaalde gevallen nog altijd. Ik kan zo verhalen vanuit de patiëntenvereniging voor mezelf "opdissen" van gelijkende ervaring in recente(re) tijden waarbij beperkende belastbaarheid door UWV aangetoond wordt geacht maar het labeltje wat daarbij hoort op dat moment nog niet bekend was. En zo zijn er nog wel meer situaties waarin objectiveerbare verminderde belastbaarheid voor de uiteindelijke diagnose uit hobbelt.
Er kan inderdaad niet gesteld worden "je kunt niet op klachten van type X en Y afgekeurd worden" (alhoewel, als we het over zweetvoeten hebben? ), maar het is ook niet zo zwart-wit als het nodig hebben van een diagnose die alles bepaald.
De WIA is natuurlijk enorm strikt in wat, wanneer, hoe en waarom. Tel er bij op dat we een systeem hebben waarbij we kijken naar inkomensverlies boven het zwart-wit "hoe beperkt is iemand, en daarmee klaar". Dit kan er voor zorgen dat er verschillende beoordelingen uitrollen met eenzelfde belastbaarheid maar verschil in inkomensverlies. Ook loopt dit traject niet altijd precies zoals het volgens de regeltjes zou moeten.
In geval van SN is er duidelijk dat er íets speelt, of dat nu fysiek, psychisch of een combi van is. Daarbinnen zullen bepaalde dingen objectiveerbaar gemaakt kunnen worden en moeten worden. Daarop zou haar belastbaarheid bepaald moeten worden en vervolgens waar haar rechten op WIA-gebied liggen. Alles te samen is het dusdanig ingewikkelde materie dat er inderdaad geen zwart-witte algemeenheden als waarheid op losgelaten kunnen worden op een forum als dit.
Als SN het er niet mee eens is of acht dat haar geen recht aangedaan is, kan ze in bezwaar en al dan niet gebruik maken van de vele mogelijkheden tot betaalde of gratis juridische ondersteuning. En wat daar uitkomt? Ik kan het in elk geval niet zeggen met de minimale informatie die wij hier openbaar treffen.
[...]
Ik denk dat daar de moeilijkheid zit, de diagnose van TO is niet zo duidelijk. Het UWV is ontzettend streng en keurt denk ik niet zo snel 100% af als het gaat om psychosomatische/ onbegrepen klachten.
Op zich zijn diagnoses niet heilig. Het UWV hoort te kijken naar enkel en alleen objectiveerbare belastbaarheid van de persoon. Nu zal een diagnose ergens invloed op kunnen hebben, maar dat uit natuurlijk voor elk individu anders. Vandaar ook kijken naar belastbaarheid en mogelijkheden in het totale pakket.
Het kan ook heel goed gebeuren dat mensen -al dan niet gedeeltelijk- arbeidsongeschikt verklaard worden, als er (nog) niet geheel duidelijk is wat de oorzaak van een beperking in die belastbaarheid is. Belangrijkste is dat het UWV het objectiveerbaar acht. Zoals gezegd viel ik nog in "oudere tijden", maar ik ben een van die gevallen die in eerste instantie 100% AO bevonden werd op basis van beperking belastbaarheid ook al wisten we nog niet wat dit veroorzaakte. Inmiddels is dit bekend en is dit toegevoegd aan mijn UWV-dossier maar heeft dat geen magische invloed o.i.d. (eerder een negatieve invloed, nogal onbekende diagnose in de medische wereld en wat de koe niet kent.........).
Maar het gebeurt in bepaalde gevallen nog altijd. Ik kan zo verhalen vanuit de patiëntenvereniging voor mezelf "opdissen" van gelijkende ervaring in recente(re) tijden waarbij beperkende belastbaarheid door UWV aangetoond wordt geacht maar het labeltje wat daarbij hoort op dat moment nog niet bekend was. En zo zijn er nog wel meer situaties waarin objectiveerbare verminderde belastbaarheid voor de uiteindelijke diagnose uit hobbelt.
Er kan inderdaad niet gesteld worden "je kunt niet op klachten van type X en Y afgekeurd worden" (alhoewel, als we het over zweetvoeten hebben? ), maar het is ook niet zo zwart-wit als het nodig hebben van een diagnose die alles bepaald.
De WIA is natuurlijk enorm strikt in wat, wanneer, hoe en waarom. Tel er bij op dat we een systeem hebben waarbij we kijken naar inkomensverlies boven het zwart-wit "hoe beperkt is iemand, en daarmee klaar". Dit kan er voor zorgen dat er verschillende beoordelingen uitrollen met eenzelfde belastbaarheid maar verschil in inkomensverlies. Ook loopt dit traject niet altijd precies zoals het volgens de regeltjes zou moeten.
In geval van SN is er duidelijk dat er íets speelt, of dat nu fysiek, psychisch of een combi van is. Daarbinnen zullen bepaalde dingen objectiveerbaar gemaakt kunnen worden en moeten worden. Daarop zou haar belastbaarheid bepaald moeten worden en vervolgens waar haar rechten op WIA-gebied liggen. Alles te samen is het dusdanig ingewikkelde materie dat er inderdaad geen zwart-witte algemeenheden als waarheid op losgelaten kunnen worden op een forum als dit.
Als SN het er niet mee eens is of acht dat haar geen recht aangedaan is, kan ze in bezwaar en al dan niet gebruik maken van de vele mogelijkheden tot betaalde of gratis juridische ondersteuning. En wat daar uitkomt? Ik kan het in elk geval niet zeggen met de minimale informatie die wij hier openbaar treffen.
when you wish upon a star...
vrijdag 8 juli 2011 om 21:42
Allereerst bedankt voor jullie reacties en steun
Hoe ik momenteel tegen de uitslag aankijk: Een stuk nuchterder en kan me er wel in vinden. Ook mijn omgeving steunt me hierin en dat is wel fijn. Ik ga eerst de intake bij Altrecht afwachten en dan bekijken of ik me in de behandeling kan vinden. Ben inmiddels wel zo ver dat ik opname niet eens meer zo erg vind, als het maar niet voor te lange tijd is. De grens daarin moet ik nog even bepalen, maar dat is denk ik pas na de intake als we de behandeling gaan bespreken. Als de wachtlijst op internet klopt zal de wachttijd tot de intake ongeveer 5 weken zijn.
Verder vandaag gesprek gehad met de verzekeringsarts en deze gaat weer informatie opvragen uit het AMC. Daarna wordt mijn WIA aanvraag herzien. Hij ziet ook wel in dat het aangepast moet worden als ik straks waarschijnlijk opgenomen moet worden of andere intensieve therapie moet volgen.
Verder erg druk momenteel met verjaardag van manlief het weekend en dus 10 eters en mijn vader die gisteren plots weer in het ziekenhuis opgenomen is met een hoop vocht achter zijn longen als gevolg van het hartinfarct wat hij recent gehad heeft.
Maar iedereen bedankt voor de reacties, dat doet me goed
Pixiedust, wat een nare ervaring met het AMC zeg. Maar kan zelf ook niet zeggen dat ik het een geweldig ziekenhuis vind hoor. Ook al heb ik er zelf gewerkt haha. Er zijn een aantal afdelingen die zeer gespecialiseerd zijn en waar ik zo naartoe zou gaan, maar de interne geneeskunde hoort daar niet meer bij. Of ze moeten kanker vermoeden, dan is het wel weer prima geregeld daar en weet je binnen een paar dagen precies waar je aan toe bent. De WIA is momenteel best streng omdat ze kijken naar wat je wel kunt in plaats van hoe ziek je bent. Hoe meer beperkingen je hebt hoe groter de mate van ongeschiktheid is. Met mijn uitslag was ik het overigens zowieso niet eens omdat ik vind dat ze mijn belastbaarheid veel te hoog ingeschat hebben naar aanleiding wat ik ze verteld heb. Ik kan echt geen 8 uur per dag werken. Thuis slaap ik nog altijd 's middags. Ik had dan ook bezwaar aangetekend als het anders was gelopen en de uitslag niet opnieuw bepaald zou worden.
Hoe ik momenteel tegen de uitslag aankijk: Een stuk nuchterder en kan me er wel in vinden. Ook mijn omgeving steunt me hierin en dat is wel fijn. Ik ga eerst de intake bij Altrecht afwachten en dan bekijken of ik me in de behandeling kan vinden. Ben inmiddels wel zo ver dat ik opname niet eens meer zo erg vind, als het maar niet voor te lange tijd is. De grens daarin moet ik nog even bepalen, maar dat is denk ik pas na de intake als we de behandeling gaan bespreken. Als de wachtlijst op internet klopt zal de wachttijd tot de intake ongeveer 5 weken zijn.
Verder vandaag gesprek gehad met de verzekeringsarts en deze gaat weer informatie opvragen uit het AMC. Daarna wordt mijn WIA aanvraag herzien. Hij ziet ook wel in dat het aangepast moet worden als ik straks waarschijnlijk opgenomen moet worden of andere intensieve therapie moet volgen.
Verder erg druk momenteel met verjaardag van manlief het weekend en dus 10 eters en mijn vader die gisteren plots weer in het ziekenhuis opgenomen is met een hoop vocht achter zijn longen als gevolg van het hartinfarct wat hij recent gehad heeft.
Maar iedereen bedankt voor de reacties, dat doet me goed
Pixiedust, wat een nare ervaring met het AMC zeg. Maar kan zelf ook niet zeggen dat ik het een geweldig ziekenhuis vind hoor. Ook al heb ik er zelf gewerkt haha. Er zijn een aantal afdelingen die zeer gespecialiseerd zijn en waar ik zo naartoe zou gaan, maar de interne geneeskunde hoort daar niet meer bij. Of ze moeten kanker vermoeden, dan is het wel weer prima geregeld daar en weet je binnen een paar dagen precies waar je aan toe bent. De WIA is momenteel best streng omdat ze kijken naar wat je wel kunt in plaats van hoe ziek je bent. Hoe meer beperkingen je hebt hoe groter de mate van ongeschiktheid is. Met mijn uitslag was ik het overigens zowieso niet eens omdat ik vind dat ze mijn belastbaarheid veel te hoog ingeschat hebben naar aanleiding wat ik ze verteld heb. Ik kan echt geen 8 uur per dag werken. Thuis slaap ik nog altijd 's middags. Ik had dan ook bezwaar aangetekend als het anders was gelopen en de uitslag niet opnieuw bepaald zou worden.
