Psyche
alle pijlers
Ik weet het even niet meer
donderdag 15 september 2011 om 12:21
Ben bijna wanhoop nabij...Ik weet ook niet of het hier hoort maar dat hoor ik dan wel.
Zit in een lastige situatie en graag zou ik willen weten hoe jullie erover dachten of tips, adviezen.
Ik heb afgelopen December mijn vader verloren aan kanker, een jaar samen met mn moeder voor m gezorgd tot het einde, thuis.
Nu hebben we te horen gekregen dat mijn moeder longkanker heeft en kan niet worden geopereerd. Is een heel klein plekje wat ze weg gaan proberen te krijgen met chemo. Ligt nu in zh voor chemo.
Wat wil nu het geval, ze trekt enorm aan me en eist dat ik 12 uur per dag bij haar thuis ben om te verzorgen. Ze doet zieker voor dan ze is hebben we al in de gatenen d everpleegster ook in het ziekenhuis. In het ziekenhuis zeiden ze ook, lopen en gewoon dingen doen, ja maar zegt ze dan, ik word ziek van chemo, hoeft niet wordt er gezegd
Het is een klein plekje wat ze hebben gevonden maar ze ligt thuis hele dag op de bank, doet niks dan alleen maar wachten tot ze dood gaat, zegt ze ook. Ik ga snel dood. Ze loopt alles al te verdelen (inboedel). In het ziekenhuis zeggen ze ookal, mevr, u kan lopen en na deze dagen chemo...ze is actiever dan ik....Als er visite komt heeft ze hoogste woord en is ze ineens heel vrolijk. Ze kan ook weinig hebben , qua pijn, normaal gesproken al.
Vlak voor ze het ziekenhuis in ging, ze moest overal heen met de auto , naar de stad en boodschappen doen en ze wilt niet alleen want stel je voor dat ze neervalt.
Nu wil het geval dat ik zelf al niet mobiel ben door ongeluk paar jaar geleden en veel last heb van been en rug. Toen we dit deden naar de stad, ze liep sneller dan ik en vloog overal heen.
Ik loop al weken voor dr te zorgen afgelopen Maandag heb ik gezegd, Ma het is niet niks wat je hebt, maar ik voel me niet top, mijn lichaam wil even niet meer. Ik ben ook even aan rust toe en bakkie koffie drinken bij vriendinnen enzo. Ben sinds dien nergens meer geweest, alleen maar bij haar. Kreeg ik t ehoren, stel je niet aan, ik ga dood en jij hebt alleen maar pijn en daar heb je medicijnen voor en wie is er belangrijker, je vrienden of ik?
Toen klapt eik dicht. Draaide thuis helemaal door, ik heb ook 2 kinderen, oudste is 17, die sta me nu ook heel goed bij en paar vriendinnen, want mijn energie is helemaal nihil. Ik heb ook nog een zoon die autistisch is, dus vraagt aandacht en geduld. Maar ikkrijg dta niet aan verstand van mn moeder gebracht. Ze wilt geen thuishulp, geen vreemde mensen over de vloer en ik sta ondertussen met rug tegen de muur. Ik heb ook een jongere zusje, die werkt hele dagen en komt met allerlei cadeaus naar me ma en heb haar ookal gevraagd, zorg jij voor Ma want ik kan niet meer,, ben even op. Ja maar ik heb ook afspraken krijg ik te horen.........
Sorry voor het lange verhaal. Hoop dat ik adviezen krijg of iets.
Dank je wel voor het lezen in iedergeval.
Zit in een lastige situatie en graag zou ik willen weten hoe jullie erover dachten of tips, adviezen.
Ik heb afgelopen December mijn vader verloren aan kanker, een jaar samen met mn moeder voor m gezorgd tot het einde, thuis.
Nu hebben we te horen gekregen dat mijn moeder longkanker heeft en kan niet worden geopereerd. Is een heel klein plekje wat ze weg gaan proberen te krijgen met chemo. Ligt nu in zh voor chemo.
Wat wil nu het geval, ze trekt enorm aan me en eist dat ik 12 uur per dag bij haar thuis ben om te verzorgen. Ze doet zieker voor dan ze is hebben we al in de gatenen d everpleegster ook in het ziekenhuis. In het ziekenhuis zeiden ze ook, lopen en gewoon dingen doen, ja maar zegt ze dan, ik word ziek van chemo, hoeft niet wordt er gezegd
Het is een klein plekje wat ze hebben gevonden maar ze ligt thuis hele dag op de bank, doet niks dan alleen maar wachten tot ze dood gaat, zegt ze ook. Ik ga snel dood. Ze loopt alles al te verdelen (inboedel). In het ziekenhuis zeggen ze ookal, mevr, u kan lopen en na deze dagen chemo...ze is actiever dan ik....Als er visite komt heeft ze hoogste woord en is ze ineens heel vrolijk. Ze kan ook weinig hebben , qua pijn, normaal gesproken al.
Vlak voor ze het ziekenhuis in ging, ze moest overal heen met de auto , naar de stad en boodschappen doen en ze wilt niet alleen want stel je voor dat ze neervalt.
Nu wil het geval dat ik zelf al niet mobiel ben door ongeluk paar jaar geleden en veel last heb van been en rug. Toen we dit deden naar de stad, ze liep sneller dan ik en vloog overal heen.
Ik loop al weken voor dr te zorgen afgelopen Maandag heb ik gezegd, Ma het is niet niks wat je hebt, maar ik voel me niet top, mijn lichaam wil even niet meer. Ik ben ook even aan rust toe en bakkie koffie drinken bij vriendinnen enzo. Ben sinds dien nergens meer geweest, alleen maar bij haar. Kreeg ik t ehoren, stel je niet aan, ik ga dood en jij hebt alleen maar pijn en daar heb je medicijnen voor en wie is er belangrijker, je vrienden of ik?
Toen klapt eik dicht. Draaide thuis helemaal door, ik heb ook 2 kinderen, oudste is 17, die sta me nu ook heel goed bij en paar vriendinnen, want mijn energie is helemaal nihil. Ik heb ook nog een zoon die autistisch is, dus vraagt aandacht en geduld. Maar ikkrijg dta niet aan verstand van mn moeder gebracht. Ze wilt geen thuishulp, geen vreemde mensen over de vloer en ik sta ondertussen met rug tegen de muur. Ik heb ook een jongere zusje, die werkt hele dagen en komt met allerlei cadeaus naar me ma en heb haar ookal gevraagd, zorg jij voor Ma want ik kan niet meer,, ben even op. Ja maar ik heb ook afspraken krijg ik te horen.........
Sorry voor het lange verhaal. Hoop dat ik adviezen krijg of iets.
Dank je wel voor het lezen in iedergeval.
donderdag 15 september 2011 om 12:24
Wat gaan mensen toch verschillend met dingen om. Ik heb een collega die nog ± half jaar tot 1 jaar te leven heeft. Ook longkanker, niet te opereren. Zij heeft amper last van de chemo (of is bikkelhard), drie jonge kinderen (16,18 en 20) en op een enkele keer na is ze er gewoon (op werk!!). Klaagt niet, is positief, wil júist van alles nog meemaken en beleven om mooie herinneringen op te bouwen...
donderdag 15 september 2011 om 12:27
donderdag 15 september 2011 om 12:29
Wat een ontzettende rotsituatie.
Zou allereerst toch thuiszorg regelen. Snap dat je moeder geen vreemden wil, maar ze heeft even nietst te willen.
Verder zou ik proberen nog wat meer mensen in te schakelen en een schema te maken wie en wanneer aanwezig is. Je zus kan bv in de avond komen.
En uitleggen aan je moeder dat je ook niet blij bent met deze situatie en het heel erg voor haar vindt, maar dat ze zich ook moet realiseren dat je er alleen voor haar kan zijn als je je ook goed voelt.
Zou allereerst toch thuiszorg regelen. Snap dat je moeder geen vreemden wil, maar ze heeft even nietst te willen.
Verder zou ik proberen nog wat meer mensen in te schakelen en een schema te maken wie en wanneer aanwezig is. Je zus kan bv in de avond komen.
En uitleggen aan je moeder dat je ook niet blij bent met deze situatie en het heel erg voor haar vindt, maar dat ze zich ook moet realiseren dat je er alleen voor haar kan zijn als je je ook goed voelt.
donderdag 15 september 2011 om 12:31
Je moeder heeft toch nodig dat je duidelijker bent wat je wel en niet kan doen. Het gewoon niet meer doen en zeggen dat je thuiszorg voor haar wilt regelen en daarbij haar wil ondersteunen in haar situatie. Maar dat het op deze manier niet meer gaat en jij eraan onderdoor gaat.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
donderdag 15 september 2011 om 12:32
donderdag 15 september 2011 om 12:41
Dank je voor jullie reactie's. Ja ik heb het duidelijk aan gegeven aan mn moeder. Maar dan krijg ik dus het antwoord dat ik me niet aan moet stellen, zij gaat dood en ik heb alleen 'maar'pijn. Maar ik heb ook een gezin, alleenstaande moeder,
Nu net ook, ze mag vandaag naar huis van eerste kuur. Vraagt ze of ik naar het ziekenhuis kom om haar naar beneden te brengen en op de taxi te zetten. Ik smste, kan je toch ook een zuster vragen, kreeg ik als antwoord, laat maar aan jou heb ik niks.
Wat moet je hier toch mee???????????????????
En mijn zusje is moe van het werken en komt alleen in het weekend en kletst wat en geef haar cadeautjes. En heeft ook afspraken in het weekend met vrienden.
En nu krijg ik dit weer te horen....
Nu net ook, ze mag vandaag naar huis van eerste kuur. Vraagt ze of ik naar het ziekenhuis kom om haar naar beneden te brengen en op de taxi te zetten. Ik smste, kan je toch ook een zuster vragen, kreeg ik als antwoord, laat maar aan jou heb ik niks.
Wat moet je hier toch mee???????????????????
En mijn zusje is moe van het werken en komt alleen in het weekend en kletst wat en geef haar cadeautjes. En heeft ook afspraken in het weekend met vrienden.
En nu krijg ik dit weer te horen....
donderdag 15 september 2011 om 12:41
Wat een vervelende situatie!
Ik zou toch bij je moeder aandringen op thuiszorg. Sowieso minstens iemand voor het huishouden.
Daarnaast kun je misschien ook met je zus om tafel, want deze intensieve zorg is teveel voor jou alleen. Samen met haar zou je een schema kunnen maken.
En toch proberen nogmaals aan je moeder duidelijk maken dat jij er ook nog bent en dat ze eigenlijk niet van jou kan eisen dat je er twaalf per dag voor er bent. Jij bent zelf ook lichamelijk niet topfit en bovendien wil je er ook voor je kinderen zijn.
Succes!
Ik zou toch bij je moeder aandringen op thuiszorg. Sowieso minstens iemand voor het huishouden.
Daarnaast kun je misschien ook met je zus om tafel, want deze intensieve zorg is teveel voor jou alleen. Samen met haar zou je een schema kunnen maken.
En toch proberen nogmaals aan je moeder duidelijk maken dat jij er ook nog bent en dat ze eigenlijk niet van jou kan eisen dat je er twaalf per dag voor er bent. Jij bent zelf ook lichamelijk niet topfit en bovendien wil je er ook voor je kinderen zijn.
Succes!
donderdag 15 september 2011 om 12:44
Iets als:
Lieve mam, we hebben samen een moeilijke tijd achter de rug. Na het overlijden van pap zou het fijn zijn geweest als we in rustiger vaarwater waren gekomen. Als we tijd hadden gehad om te rouwen en verdriet te verwerken. Spijtig genoeg is die tijd ons niet gegund nu er ook bij jou kanker is geconstateerd. Het doet me veel verdriet dat ook jij nu deze ziekte hebt. Gelukkig zie je nog wel de pleziertjes van het leven, het is fijn te zien hoe je opvrolijkt als er bezoek is. Maar lieve mama, ik merk aan mijn lijf dat ik oververmoeid aan het raken ben. Mijn eigen lijf doet pijn door het vele zorgen de afgelopen maanden. Zorgen voor papa, zorgen voor jou, zorgen voor mijn gezin. Hoe moeilijk je het ook vindt nu, ik moet even voor mijzelf zorgen. Zodat als het straks écht nodig is, als je straks dood aan het gaan bent, ik wél vaak bij je kan zijn. En nee, ik laat je niet in de steek. Ik houd van je. Maar we schieten er allebei niets mee op als ik niet meer kan bewegen. Daarom ga ik thuiszorg voor je regelen. Ik weet dat je dat niet leuk vindt, maar het is óf thuiszorg, óf mijn zusje zorgt voor je. Aangezien zij ook haar grenzen trekt wordt het dus de thuiszorg. Het zal even wennen zijn, maar er werken best aardige meiden daar hoor. En ik zal je elke dag/om de dag/iedere week even bellen om te vragen hoe het met je gaat.
Lieve mam, we hebben samen een moeilijke tijd achter de rug. Na het overlijden van pap zou het fijn zijn geweest als we in rustiger vaarwater waren gekomen. Als we tijd hadden gehad om te rouwen en verdriet te verwerken. Spijtig genoeg is die tijd ons niet gegund nu er ook bij jou kanker is geconstateerd. Het doet me veel verdriet dat ook jij nu deze ziekte hebt. Gelukkig zie je nog wel de pleziertjes van het leven, het is fijn te zien hoe je opvrolijkt als er bezoek is. Maar lieve mama, ik merk aan mijn lijf dat ik oververmoeid aan het raken ben. Mijn eigen lijf doet pijn door het vele zorgen de afgelopen maanden. Zorgen voor papa, zorgen voor jou, zorgen voor mijn gezin. Hoe moeilijk je het ook vindt nu, ik moet even voor mijzelf zorgen. Zodat als het straks écht nodig is, als je straks dood aan het gaan bent, ik wél vaak bij je kan zijn. En nee, ik laat je niet in de steek. Ik houd van je. Maar we schieten er allebei niets mee op als ik niet meer kan bewegen. Daarom ga ik thuiszorg voor je regelen. Ik weet dat je dat niet leuk vindt, maar het is óf thuiszorg, óf mijn zusje zorgt voor je. Aangezien zij ook haar grenzen trekt wordt het dus de thuiszorg. Het zal even wennen zijn, maar er werken best aardige meiden daar hoor. En ik zal je elke dag/om de dag/iedere week even bellen om te vragen hoe het met je gaat.
donderdag 15 september 2011 om 12:47
jee, wat een moeilijke situatie. Ik kan me namelijk ook voorstellen dat ze de dood van je vader nog niet heeft verwerkt en zijn ziekte (en aftakeling?) nog zo vers in het geheugen heeft dat ze er daarom zo van overtuigd is dat ze dood gaat.
Is er niet iets te regelen in een gesprek met een arts of verpleegkundige of maatschappelijk werk ofzo? Dat iemand anders dan haar dochter(s) haar erop wijzen dat het zo niet kan?
Is er niet iets te regelen in een gesprek met een arts of verpleegkundige of maatschappelijk werk ofzo? Dat iemand anders dan haar dochter(s) haar erop wijzen dat het zo niet kan?
donderdag 15 september 2011 om 12:49
quote:flowerlady schreef op 15 september 2011 @ 12:27:
Pfff respect voor zo'n persoon zeg! Ja zou ik ook willen, nog genieten van de tijd die je krijgt.
Mijn vader had kanker door zijn hele lijf en heeft 2 jaar ermee gelopen en deed ook van alles tot vier weken voor zn overlijden.
Daarom snap ik mijn moeder niet......of het ligt aan mij.
Iedereen gaat anders om met zijn/haar ziek zijn.
Zo te lezen staat je moeder niet erg positief tegenover de behandeling en in het leven. Is het niet mogelijk om, vanuit het ziekenhuis, geestelijke bijstand te regelen voor haar?
Heeft je moeder eigenlijk wel eens uitgesproken dat ze er alles aan wil doen om beter te worden cq alles uit haar leven te halen nu het nog kan?
Pfff respect voor zo'n persoon zeg! Ja zou ik ook willen, nog genieten van de tijd die je krijgt.
Mijn vader had kanker door zijn hele lijf en heeft 2 jaar ermee gelopen en deed ook van alles tot vier weken voor zn overlijden.
Daarom snap ik mijn moeder niet......of het ligt aan mij.
Iedereen gaat anders om met zijn/haar ziek zijn.
Zo te lezen staat je moeder niet erg positief tegenover de behandeling en in het leven. Is het niet mogelijk om, vanuit het ziekenhuis, geestelijke bijstand te regelen voor haar?
Heeft je moeder eigenlijk wel eens uitgesproken dat ze er alles aan wil doen om beter te worden cq alles uit haar leven te halen nu het nog kan?
“Don’t look back – you’re not going that way.”
donderdag 15 september 2011 om 12:49
quote:vlinder72 schreef op 15 september 2011 @ 12:29:
Wat een ontzettende rotsituatie.
Zou allereerst toch thuiszorg regelen. Snap dat je moeder geen vreemden wil, maar ze heeft even nietst te willen.
Verder zou ik proberen nog wat meer mensen in te schakelen en een schema te maken wie en wanneer aanwezig is. Je zus kan bv in de avond komen.
En uitleggen aan je moeder dat je ook niet blij bent met deze situatie en het heel erg voor haar vindt, maar dat ze zich ook moet realiseren dat je er alleen voor haar kan zijn als je je ook goed voelt.Helemaal mee eens.
Wat een ontzettende rotsituatie.
Zou allereerst toch thuiszorg regelen. Snap dat je moeder geen vreemden wil, maar ze heeft even nietst te willen.
Verder zou ik proberen nog wat meer mensen in te schakelen en een schema te maken wie en wanneer aanwezig is. Je zus kan bv in de avond komen.
En uitleggen aan je moeder dat je ook niet blij bent met deze situatie en het heel erg voor haar vindt, maar dat ze zich ook moet realiseren dat je er alleen voor haar kan zijn als je je ook goed voelt.Helemaal mee eens.
donderdag 15 september 2011 om 12:54
quote:flowerlady schreef op 15 september 2011 @ 12:41:
Dank je voor jullie reactie's. Ja ik heb het duidelijk aan gegeven aan mn moeder. Maar dan krijg ik dus het antwoord dat ik me niet aan moet stellen, zij gaat dood en ik heb alleen 'maar'pijn. Maar ik heb ook een gezin, alleenstaande moeder,
Nu net ook, ze mag vandaag naar huis van eerste kuur. Vraagt ze of ik naar het ziekenhuis kom om haar naar beneden te brengen en op de taxi te zetten. Ik smste, kan je toch ook een zuster vragen, kreeg ik als antwoord, laat maar aan jou heb ik niks.
Wat moet je hier toch mee???????????????????
En mijn zusje is moe van het werken en komt alleen in het weekend en kletst wat en geef haar cadeautjes. En heeft ook afspraken in het weekend met vrienden.
En nu krijg ik dit weer te horen....
Smst ze je zusje ook?
Kan me voorstellen dat je hier gek van wordt...
Dank je voor jullie reactie's. Ja ik heb het duidelijk aan gegeven aan mn moeder. Maar dan krijg ik dus het antwoord dat ik me niet aan moet stellen, zij gaat dood en ik heb alleen 'maar'pijn. Maar ik heb ook een gezin, alleenstaande moeder,
Nu net ook, ze mag vandaag naar huis van eerste kuur. Vraagt ze of ik naar het ziekenhuis kom om haar naar beneden te brengen en op de taxi te zetten. Ik smste, kan je toch ook een zuster vragen, kreeg ik als antwoord, laat maar aan jou heb ik niks.
Wat moet je hier toch mee???????????????????
En mijn zusje is moe van het werken en komt alleen in het weekend en kletst wat en geef haar cadeautjes. En heeft ook afspraken in het weekend met vrienden.
En nu krijg ik dit weer te horen....
Smst ze je zusje ook?
Kan me voorstellen dat je hier gek van wordt...
donderdag 15 september 2011 om 12:56
Het lijkt haast of jouw moeder (geestelijke) hulp nodig heeft. Niemand wil deze ziekte, niemand wil dood gaan. Maar hoe je er mee omgaat, ligt (gedeeltelijk) aan jezelf.
Jij moet duidelijk aangeven (zoals iemand zo mooi beschreef ik een brief) dat jij nu even aan het einde van jouw latijn bent. Je hebt ook een gezin, die kinderen hebben jou ook nodig. Niemand heeft iets aan je, als je opgebrand bent. Dus toch duidelijk aangeven, desnoods thuishulp regelen én jouw zus vragen meer te doen!
Jij moet duidelijk aangeven (zoals iemand zo mooi beschreef ik een brief) dat jij nu even aan het einde van jouw latijn bent. Je hebt ook een gezin, die kinderen hebben jou ook nodig. Niemand heeft iets aan je, als je opgebrand bent. Dus toch duidelijk aangeven, desnoods thuishulp regelen én jouw zus vragen meer te doen!
donderdag 15 september 2011 om 13:10
quote:pimpelmeesje67 schreef op 15 september 2011 @ 12:54:
[...]
Smst ze je zusje ook?
Kan me voorstellen dat je hier gek van wordt...
Nee die zit op dr werk....denk niet dat ze die smst. Hebben al drie mensen aangeboden om haar op te halen.....Ze wilt geen vreemde....
Ik weet het echt niet meer, ik ga morgen arts bellen voor afspraak want ik trek dit niet meer.
Ik heb net wel mn zusje gesmst, zal ik nog wle wat van horen.
En Tickel, heb ik ook al aan gegeven dat ze met iemand moet praten, maar ze is niet gek, zegt ze dan....
Bij onsd allemaal is het nog vers het overlijden van onze Pa idd en dit erboven op......
Met alle liefde heb ik ook onze Pa verzorgd en geholpen, toen was mn zusje er ook niet, die feeste en ging uit met vriendinnen terwijl wij voor zorgde.....
Nu verwacht onze ma hetzelfde van mij....
Denk idd dat het beste is om met de arts te praten, ik ga er zo ook onderdoor en mijn kinderen hebben me ook hard nodig.
Heb nu het gevoel dat ze mij een schuld gevoel aan wilt praten en ze is zo eigenwijs dat ze geen andere hulp accepteer....zucht.....
[...]
Smst ze je zusje ook?
Kan me voorstellen dat je hier gek van wordt...
Nee die zit op dr werk....denk niet dat ze die smst. Hebben al drie mensen aangeboden om haar op te halen.....Ze wilt geen vreemde....
Ik weet het echt niet meer, ik ga morgen arts bellen voor afspraak want ik trek dit niet meer.
Ik heb net wel mn zusje gesmst, zal ik nog wle wat van horen.
En Tickel, heb ik ook al aan gegeven dat ze met iemand moet praten, maar ze is niet gek, zegt ze dan....
Bij onsd allemaal is het nog vers het overlijden van onze Pa idd en dit erboven op......
Met alle liefde heb ik ook onze Pa verzorgd en geholpen, toen was mn zusje er ook niet, die feeste en ging uit met vriendinnen terwijl wij voor zorgde.....
Nu verwacht onze ma hetzelfde van mij....
Denk idd dat het beste is om met de arts te praten, ik ga er zo ook onderdoor en mijn kinderen hebben me ook hard nodig.
Heb nu het gevoel dat ze mij een schuld gevoel aan wilt praten en ze is zo eigenwijs dat ze geen andere hulp accepteer....zucht.....
donderdag 15 september 2011 om 13:23
Ja, natuurlijk gaat je moeder je een schuldgevoel aanpraten. En hard roepen dat ze he-le-maal-maar-dan-ook-he-le-maal niet aan je heeft!
Want dan ga jij tenminste weer je best doen voor je moeder. En dat is wat ze wil. Een behandeling als een prinses. Eerst was alle aandacht voor je vader. Nú is zíj aan de beurt. Vind ze.
Kijk 'ns wat meer af van je zusje: gewoon je eigen plan trekken. Af en toe langskomen en verder je eigen leven leiden.
Zoals al door veel mensen hier aangegeven: je moeder heeft een probleem. Laat hij praten met een geestelijk hulpverlener. Als ze dat niet wil, ook goed. Maar jij hoeft niet haar problemen op te lossen.
En voor jezelf: zorg eerst dat je zelf 100% bent. Alle energie en liefde die je daarna nog hebt kun je vrij en onbezwaard aan je moeder schenken.
Want dan ga jij tenminste weer je best doen voor je moeder. En dat is wat ze wil. Een behandeling als een prinses. Eerst was alle aandacht voor je vader. Nú is zíj aan de beurt. Vind ze.
Kijk 'ns wat meer af van je zusje: gewoon je eigen plan trekken. Af en toe langskomen en verder je eigen leven leiden.
Zoals al door veel mensen hier aangegeven: je moeder heeft een probleem. Laat hij praten met een geestelijk hulpverlener. Als ze dat niet wil, ook goed. Maar jij hoeft niet haar problemen op te lossen.
En voor jezelf: zorg eerst dat je zelf 100% bent. Alle energie en liefde die je daarna nog hebt kun je vrij en onbezwaard aan je moeder schenken.
donderdag 15 september 2011 om 13:37
Inderdaad, zelf ook andere dingen plannen. Zeg iedere keer dat je een excuus hebt voor die kleine onbenulligheden, maar neem bijv. als ze echt slecht wordt, wel haar was over en neem boodschappen mee als je een keer langs gaat.
Wat ik wil zeggen: er is een middenweg tussen niets doen en 24/7 klaar staan.
Je zus kan een dag minder gaan werken en evt mantelzorger worden, tijdelijk.
Maar als jullie mam het ook zelf kan (voor zover ik begrijp uit je woorden stelt ze zich enorm aan) dan zal ze dat nu ook moeten doen...
Wat ik wil zeggen: er is een middenweg tussen niets doen en 24/7 klaar staan.
Je zus kan een dag minder gaan werken en evt mantelzorger worden, tijdelijk.
Maar als jullie mam het ook zelf kan (voor zover ik begrijp uit je woorden stelt ze zich enorm aan) dan zal ze dat nu ook moeten doen...
maddyalbright wijzigde dit bericht op 15-09-2011 13:38
Reden: kern
Reden: kern
% gewijzigd
donderdag 15 september 2011 om 13:38
quote:MaddyAlbright schreef op 15 september 2011 @ 13:37:
Inderdaad, zelf ook andere dingen plannen. Zeg iedere keer dat je een excuus hebt voor die kleine onbenulligheden, maar neem bijv. als ze echt slecht wordt, wel haar was over en neem boodschappen mee als je een keer langs gaat.
Je zus kan een dag minder gaan werken en evt mantelzorger worden, tijdelijk.
Maar als jullie mam het ook zelf kan (voor zover ik begrijp uit je woorden stelt ze zich enorm aan) dan zal ze dat nu ook moeten doen...Ze kan en is ook gebleken dat ze nog wel kan huishouden, lichte, rest doe ik. En naar de stad en auto rijden kan ze ook dus ja, beat me! Ik weet het echt niet meer...
Inderdaad, zelf ook andere dingen plannen. Zeg iedere keer dat je een excuus hebt voor die kleine onbenulligheden, maar neem bijv. als ze echt slecht wordt, wel haar was over en neem boodschappen mee als je een keer langs gaat.
Je zus kan een dag minder gaan werken en evt mantelzorger worden, tijdelijk.
Maar als jullie mam het ook zelf kan (voor zover ik begrijp uit je woorden stelt ze zich enorm aan) dan zal ze dat nu ook moeten doen...Ze kan en is ook gebleken dat ze nog wel kan huishouden, lichte, rest doe ik. En naar de stad en auto rijden kan ze ook dus ja, beat me! Ik weet het echt niet meer...
donderdag 15 september 2011 om 13:41
donderdag 15 september 2011 om 13:43
Heel gemeen dat ze zegt dat zij degene is die het zwaar heeft en jij niet.
Want ik denk dat degene die het niet heeft, maar wel dichtbij staat, het ook heel erg zwaar heeft.
Anders, maar toch.
Dat zij dat niet erkent dat vind ik vreemd. Of ze het niet wil zien, of echt niet ziet weet ik niet.
Heel veel sterkte, ik heb verder niet echt advies.
Want ik denk dat degene die het niet heeft, maar wel dichtbij staat, het ook heel erg zwaar heeft.
Anders, maar toch.
Dat zij dat niet erkent dat vind ik vreemd. Of ze het niet wil zien, of echt niet ziet weet ik niet.
Heel veel sterkte, ik heb verder niet echt advies.
donderdag 15 september 2011 om 13:45
Neem een voorbeeld aan je zus. Je moeder smst haar niet omdat ze wéét dat die zich niet voor moeders karretje laat spannen. Jij wel. En je reageert lekker op het schuldgevoel dat ze je aan probeert te praten. En ondertussen verwijt je je zus dat ze wel haar eigen plan trekt. Dús dan doe jij het allemaal maar. Jij houdt dit gedrag in stand en kunt er ook als enige een einde aan maken.
donderdag 15 september 2011 om 13:46
Beetje raar dat kinderen altijd lopen te zeuren zodra de zorg van hun ouders (tijdelijk) op hun schouders terecht komt. Hoeveel jaar heeft je moeder voor jou gezorgt en voor je klaar gestaan? Liep ze ook zo te zeuren dat het zo zwaar was? Het is iets heel naars en je hoort er gewoon te zijn voor haar, vooral nu, dag en nacht!!!!! ZE HEEFT KANKER
