Werk & Studie
alle pijlers
Burn out? Advies, schuldgevoel
zondag 7 juni 2026 om 11:03
Hey allemaal.
Na weken forums af te gaan met wat ik moet doen, mijn eerste bericht.
Ik hik al lange tijd tegen het gevoel aan dat ik niet meer kan. Van thuis uit is mij ingeprent niet zomaar ziek zijn.
Ik ben enorm pleasent opgevoed (narcistische stiefvader). Ik ga al een poosje naar een psycholoog om verder te kunnen.
Ik heb 2 kinderen (9 en 11).
Ik ben in januari overgestapt van de horeca naar de zorg (huishoudelijk medewerker).
Hopende dat dit mij rust zou brengen. Nu merk ik al weken dat ik me ontzettend moe voel, draaierig, gejaagd gevoel in de borstkas. Ik ben gistermiddag naar de hap gegaan omdat voor het eerst het gejaagde gevoel in de borstkas bleef aanhouden, een dag lang al. Daar was alles in orde. Mijn man zei dat dit nu echt een teken is dat ik een stapje terug moet doen. Ik realiseer me dit ook wel maar vind het zo ontzettend moeilijk. Toen ik 2 weken vakantie heb gehad hebben mijn cliënten bijna geen zorg gehad, er was geen vervanging. Mij nu ziek melden voel ik me zo ontzettend schuldig. Heb het gevoel dat ik iedereen in de steek laat. Het liefst ga ik door en val ik neer zodat ik echt kan aantonen ok, het gaat niet meer ik kan het nu echt aantonen.
Ik zou graag van mensen willen horen hoe jullie met dit schuldgevoel zijn omgegaan.
Na weken forums af te gaan met wat ik moet doen, mijn eerste bericht.
Ik hik al lange tijd tegen het gevoel aan dat ik niet meer kan. Van thuis uit is mij ingeprent niet zomaar ziek zijn.
Ik ben enorm pleasent opgevoed (narcistische stiefvader). Ik ga al een poosje naar een psycholoog om verder te kunnen.
Ik heb 2 kinderen (9 en 11).
Ik ben in januari overgestapt van de horeca naar de zorg (huishoudelijk medewerker).
Hopende dat dit mij rust zou brengen. Nu merk ik al weken dat ik me ontzettend moe voel, draaierig, gejaagd gevoel in de borstkas. Ik ben gistermiddag naar de hap gegaan omdat voor het eerst het gejaagde gevoel in de borstkas bleef aanhouden, een dag lang al. Daar was alles in orde. Mijn man zei dat dit nu echt een teken is dat ik een stapje terug moet doen. Ik realiseer me dit ook wel maar vind het zo ontzettend moeilijk. Toen ik 2 weken vakantie heb gehad hebben mijn cliënten bijna geen zorg gehad, er was geen vervanging. Mij nu ziek melden voel ik me zo ontzettend schuldig. Heb het gevoel dat ik iedereen in de steek laat. Het liefst ga ik door en val ik neer zodat ik echt kan aantonen ok, het gaat niet meer ik kan het nu echt aantonen.
Ik zou graag van mensen willen horen hoe jullie met dit schuldgevoel zijn omgegaan.
maandag 8 juni 2026 om 07:25
Ik heb geen burnout gehad maar wel jaren in de thuiszorg gewerkt en ben dus wel bekend met dat schuldgevoel wat je aangepraat wordt als je vrij of ziek bent.
Jij bent niet verantwoordelijk voor de zorg die mensen al dan niet ontvangen!
En als er een week of 2/3 niet of minder gepoetst wordt terwijl het normaal altijd goed bijgehouden wordt is ook niet erg. Krijgen ze over het algemeen niks van. Ik poets ook echt niet elke week heel mijn huis van top tot teen en ik leef ook nog.
( Snap wel dat je niet meteen zo kunt denken)
En verder moet je als eerste goed voor jezelf zorgen, dan je gezin en je eigen huis en dan pas is je werk aan de beurt!
Jij bent niet verantwoordelijk voor de zorg die mensen al dan niet ontvangen!
En als er een week of 2/3 niet of minder gepoetst wordt terwijl het normaal altijd goed bijgehouden wordt is ook niet erg. Krijgen ze over het algemeen niks van. Ik poets ook echt niet elke week heel mijn huis van top tot teen en ik leef ook nog.
( Snap wel dat je niet meteen zo kunt denken)
En verder moet je als eerste goed voor jezelf zorgen, dan je gezin en je eigen huis en dan pas is je werk aan de beurt!
maandag 8 juni 2026 om 08:54
^^ wat zij al zeggen, het beroep doen op verantwoordelijkheidsgevoel in die mate is echt een 'zorgding' en niet gezond. Meld je ziek als je dat bent. Neem rust. En misschien gek om te zeggen, maar je komt intelligent over in hoe je schrijft. Is het een idee om, als je in de zorg verder wil, dit via BBL te doen? Maar voor nu is dat vijf stappen te ver. Rust voor je echt omvalt.
maandag 8 juni 2026 om 09:51
Ik spreek helaas ook uit ervaring en dat schuldgevoel hoort erbij. Ik ben destijds te lang doorgegaan omdat ik mijn collega's niet in de steek wilde laten in een afdeling waar al een te hoge werkdruk was. Het werd het niet beter op en heeft mijn herstel ook in de weg gezeten.
Denk aan jezelf en onderneem op tijd stappen. Hoe verder je het laat komen, hoe lastiger herstel gaat worden. Ik heb destijds erg veel gehad aan een therapeut gespecialiseerd in stress, burn out en toxische werkomgevingen.
Denk aan jezelf en onderneem op tijd stappen. Hoe verder je het laat komen, hoe lastiger herstel gaat worden. Ik heb destijds erg veel gehad aan een therapeut gespecialiseerd in stress, burn out en toxische werkomgevingen.
maandag 8 juni 2026 om 09:57
Helpt het om te denken dat als je doorgaat totdat je omvalt je veel langer uit de roulatie bent als dat je nu een stapje terug doet?
Een therapeut heeft mij dit voorgehouden en mij hielp dit wel om het schuldgevoel beter te kunnen accepteren. Schuldig voel je je toch, ook als je echt niet meer kunt. En dan voel je je wellicht ook nog extra schuldig omdat je dan helemaal niks meer kunt. Dus je gezin heeft dan ook niks meer aan je. Wil je het zo ver laten komen?
Sidenote: ik heb ook veel te lang gewacht met ziekmelden dus ik begrijp je situatie heel goed. Sterkte!
Een therapeut heeft mij dit voorgehouden en mij hielp dit wel om het schuldgevoel beter te kunnen accepteren. Schuldig voel je je toch, ook als je echt niet meer kunt. En dan voel je je wellicht ook nog extra schuldig omdat je dan helemaal niks meer kunt. Dus je gezin heeft dan ook niks meer aan je. Wil je het zo ver laten komen?
Sidenote: ik heb ook veel te lang gewacht met ziekmelden dus ik begrijp je situatie heel goed. Sterkte!
maandag 8 juni 2026 om 10:18
Als het pleasegedrag zo diep in jouw systeem zit dan komt daar waarschijnlijk ook dat schuldgevoel vandaan. Dat is dan echt iets van/in jou en dat is nou juist een grote oorzaak voor veel burn outs.
Pleasegedrag komt vooral voort uit angst, niet uit een vorm van goedheid. Angst voor wat er gebeurt als je niet voldoet aan de (door jou ingevulde) wensen van de ander. Dat is vaak (diepe) angst voor afwijzing en dat is helaas geen vreemde coping met jouw achtergrond.
Tot nog toe heb je deze coping volghouden en heeft het je ver gebracht. Maar nu loop je vast hierop, tijd om het serieus aan te pakken en dat is niet makkelijk als het zo diep in je systeem zit. Je moet er dwars doorheen, door alle angsten die het oproept als je niet pleast.
Pleasegedrag komt vooral voort uit angst, niet uit een vorm van goedheid. Angst voor wat er gebeurt als je niet voldoet aan de (door jou ingevulde) wensen van de ander. Dat is vaak (diepe) angst voor afwijzing en dat is helaas geen vreemde coping met jouw achtergrond.
Tot nog toe heb je deze coping volghouden en heeft het je ver gebracht. Maar nu loop je vast hierop, tijd om het serieus aan te pakken en dat is niet makkelijk als het zo diep in je systeem zit. Je moet er dwars doorheen, door alle angsten die het oproept als je niet pleast.
maandag 8 juni 2026 om 10:30
Je bent jezelf nu in de brand aan het steken om anderen warm te houden.
Zoals gezegd, dat schuldgevoel hoort er voor veel mensen bij. Daardoor gaan ze te lang door en vallen heel lang uit. En vaak proberen ze ook weer te snel op te bouwen, waardoor ze nog een keer uitvallen.
Juist door je nu ziek te melden, voorkom je dat je heel lang ziek gaat zijn. Als je je been breekt, dan loop je toch ook niet door?
Zoals gezegd, dat schuldgevoel hoort er voor veel mensen bij. Daardoor gaan ze te lang door en vallen heel lang uit. En vaak proberen ze ook weer te snel op te bouwen, waardoor ze nog een keer uitvallen.
Juist door je nu ziek te melden, voorkom je dat je heel lang ziek gaat zijn. Als je je been breekt, dan loop je toch ook niet door?
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 8 juni 2026 om 11:38
Miklivo,
als er geen vervanging is, is dat niet jouw schuld.
(het is belachelijk dat er nauwelijks vervanging was tijdens jouw vakantie. De werkgever weet toch wanneer je op vakantie gaat? En de werkgever mag blij zijn dat je buiten het hoogseizoen op vakantie ging).
als er geen vervanging is, is dat niet jouw schuld.
(het is belachelijk dat er nauwelijks vervanging was tijdens jouw vakantie. De werkgever weet toch wanneer je op vakantie gaat? En de werkgever mag blij zijn dat je buiten het hoogseizoen op vakantie ging).
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
maandag 8 juni 2026 om 11:40
maandag 8 juni 2026 om 12:47
Ik denk dat je wel moet oppassen niet te snel van een burn-out uit te gaan. De medische wereld is geneigd om bij vrouwen snel alles op een psychische oorzaak te gooien, de genderbias.
Als je alleen bij de HAP bent geweest is er denk ik alleen even oppervlakkig onderzocht. Maak ook een afspraak met je eigen arts. Er moet minimaal bloedonderzoek gedaan worden lijkt mij.
Testen op vitamine D, schildklier etc. Kun je ook in de overgang zijn?
Als je alleen bij de HAP bent geweest is er denk ik alleen even oppervlakkig onderzocht. Maak ook een afspraak met je eigen arts. Er moet minimaal bloedonderzoek gedaan worden lijkt mij.
Testen op vitamine D, schildklier etc. Kun je ook in de overgang zijn?
maandag 8 juni 2026 om 13:45
Wauw deze quote slaat de spijker op zijn kop!
3 jaar geleden zat ik ook in een burn-out en dacht alleen maar aan anderen in plaats van mijzelf. Maar pas als je echt aan jezelf denkt en goed voor jezelf zorgt, kun je pas goed voor anderen zorgen.
TO iedereen kan roepen, jouw schuldgevoel wordt er niet minder door. Maar misschien fijn om te weten dat ik mijzelf heel lang schuldig heb gevoeld. Totdat ik zag dat iedereen gewoon doorging met leven, behalve ik! Toen ging er een knopje om ♡
Het komt allemaal goed! Meld je ziek, zorg voor jezelf en je kinderen.
maandag 8 juni 2026 om 13:57
CocaCola schreef: ↑08-06-2026 13:45Wauw deze quote slaat de spijker op zijn kop!
3 jaar geleden zat ik ook in een burn-out en dacht alleen maar aan anderen in plaats van mijzelf. Maar pas als je echt aan jezelf denkt en goed voor jezelf zorgt, kun je pas goed voor anderen zorgen.
TO iedereen kan roepen, jouw schuldgevoel wordt er niet minder door. Maar misschien fijn om te weten dat ik mijzelf heel lang schuldig heb gevoeld. Totdat ik zag dat iedereen gewoon doorging met leven, behalve ik! Toen ging er een knopje om ♡
Het komt allemaal goed! Meld je ziek, zorg voor jezelf en je kinderen.
Voelt dat voor jou echt zo, dat je het puur voor de ander deed? Of zat daar ook gewoon eigenbelang onder? Dat het makkelijker was om voor een ander te zorgen dan voor jezelf, of angst dat je anders niet goed genoeg was bijvoorbeeld, of dat je het makkelijker vond om voor die ander te zorgen dan je schuldgevoel te dragen als je het niet deed?
maandag 8 juni 2026 om 14:15
Sowieso dit. Een werkgever weet dit en hoe meer jij/jullie de gaten dicht gaan lopen, hoe minder moeite ze doen om het op te lossen.dreuvel schreef: ↑08-06-2026 11:38Miklivo,
als er geen vervanging is, is dat niet jouw schuld.
(het is belachelijk dat er nauwelijks vervanging was tijdens jouw vakantie. De werkgever weet toch wanneer je op vakantie gaat? En de werkgever mag blij zijn dat je buiten het hoogseizoen op vakantie ging).
TO, ben je ook naar de huisarts geweest om andere oorzaken uit te sluiten?
Ik heb bijvoorbeeld een periode gehad dat ik extreem somber was, hartkloppingen had enz. Bleken bijwerkingen te zijn van de medicijnen die ik gebruikte. Wel handig om dit soort dingen uit te sluiten.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 8 juni 2026 om 14:59
Inderdaad!
Ik ben al bijna 15 jaar uit de thuiszorg weg en toen ging dat dus al zo. Oproepkrachten hadden ook altijd een volle werkweek en niemand kon er wat bij hebben in vakanties en ziekte. Moest je je eigen cliënten minder hulp geven om ergens anders te gaan stofzuigen.
Heel jammer want het werk vond ik verder ontzettend leuk maar door dat ben ik dus ook gegaan en met mij meerdere collega’s .
maandag 8 juni 2026 om 17:32
En het Viva-forum gooit alles op de perimenopauze, mijn god zeg.lattemachiato schreef: ↑08-06-2026 12:47Ik denk dat je wel moet oppassen niet te snel van een burn-out uit te gaan. De medische wereld is geneigd om bij vrouwen snel alles op een psychische oorzaak te gooien, de genderbias.
Als je alleen bij de HAP bent geweest is er denk ik alleen even oppervlakkig onderzocht. Maak ook een afspraak met je eigen arts. Er moet minimaal bloedonderzoek gedaan worden lijkt mij.
Testen op vitamine D, schildklier etc. Kun je ook in de overgang zijn?
maandag 8 juni 2026 om 18:26
Hoe is je band met je werkgever. Heb he het gevoel een burnout te hebben, of tegen overspannenheid aan te zitten (vind ik nogsl een wezenlijk verschil). Heb je een angsstoornis? Zijn er zaken waar je nu angst voor hebt, hrb je het gevoel je te moeten bewijzen en niet te voldoen, veranderen er dingen (op werk en priveleven) waar je niet weet wat dat vior jou gaat betekenen?
Ik herken de onrustgevoelens. Heb, schat ik in, een soortgelijke achtergrond. En het pleasegedrag kwam bij mij voort uit mijzelf veilig houden, waardoor ik geen grenzen kon stellen. Als anderen okee waren, was ik veilig. En dit betekent dat je doorgaat, hard werkt, je eigen grenzen niet aanvoelt of negeert, om maar okee te zijn.
Hoe is je band met je werkgever? Kun je open en eerlijk zijn wat je nu ervaart? Afspreken dat je even rust kunt nemen om te kijken of dat genoeg is? Ondertussen bloed laten prikken en een doorverwijzing vragen naar een hulpverlener gespecialuseerd in narcistisch misbruik en/of codependency?
Hier werd geopperd om ook te kijken naar bv schildklier of hormonen. Beide kunnen ook klachten van hyperalertheid vrroorzaken dus niet heel gek. Beter medisch uitsluiten dan alleen maar psychisch behandelen terwijl er iets medisch onder blijkt te zitten. Maar zelfs als er medisch iets onder zit: ga aan de slag voor je codependency en trauma's nav een narcistische ouder. Al is het maar om te leren grenzen te stellen en voor je eigenbelang op te komen.
Ik herken de onrustgevoelens. Heb, schat ik in, een soortgelijke achtergrond. En het pleasegedrag kwam bij mij voort uit mijzelf veilig houden, waardoor ik geen grenzen kon stellen. Als anderen okee waren, was ik veilig. En dit betekent dat je doorgaat, hard werkt, je eigen grenzen niet aanvoelt of negeert, om maar okee te zijn.
Hoe is je band met je werkgever? Kun je open en eerlijk zijn wat je nu ervaart? Afspreken dat je even rust kunt nemen om te kijken of dat genoeg is? Ondertussen bloed laten prikken en een doorverwijzing vragen naar een hulpverlener gespecialuseerd in narcistisch misbruik en/of codependency?
Hier werd geopperd om ook te kijken naar bv schildklier of hormonen. Beide kunnen ook klachten van hyperalertheid vrroorzaken dus niet heel gek. Beter medisch uitsluiten dan alleen maar psychisch behandelen terwijl er iets medisch onder blijkt te zitten. Maar zelfs als er medisch iets onder zit: ga aan de slag voor je codependency en trauma's nav een narcistische ouder. Al is het maar om te leren grenzen te stellen en voor je eigenbelang op te komen.
maandag 8 juni 2026 om 21:02
Dankjewel voor jullie reactie's.
Ik heb mij vanmorgen ziekgemeld. Ik ben ook naar de dokter geweest, deze heeft mij doorgestuurd naar de cardioloog om alles uit te sluiten (mijn moeder heeft op haar 42ste een hartaanval gehad). Mijn bloed word elke half jaar nagekeken. Laatste keer was alles ok, eind deze maand moet ik weer. Ik heb vanmorgen wel bètablokkers gekregen om mij rustig te houden.
De planning reageerde eigenlijk heel begripvol. Moet eerlijk bekennen dat ik wel een doemdenker ben
ik zit wel al te denken dat ik volgende week weer ga werken. Dit is dan wel weer voor de cliënten en niet voor mezelf. Dus dit gevecht gaat nog even door in mijn hoofd deze week. Voel me zo schuldig
Ik heb ook getwijfeld om voor iets anders te solliciteren maar ben ook bang als ik weer verder ga en dit probleem niet oplos ik eigenlijk niet verder ga komen. Het ligt eigenlijk ook niet aan dit werk maar mijn please gedrag die het mij moeilijk maakt.
Dat er geen vervanging was in mijn vakantie komt door personeelstekort, daar ga ik toch van uit. Ik had afgelopen week een nieuwe cliënt, die kreeg mij toegewezen omdat ik weer iemand had die was uitgevallen, tegen hem was gezegd dat er geen personeel was.
Ik heb mij vanmorgen ziekgemeld. Ik ben ook naar de dokter geweest, deze heeft mij doorgestuurd naar de cardioloog om alles uit te sluiten (mijn moeder heeft op haar 42ste een hartaanval gehad). Mijn bloed word elke half jaar nagekeken. Laatste keer was alles ok, eind deze maand moet ik weer. Ik heb vanmorgen wel bètablokkers gekregen om mij rustig te houden.
De planning reageerde eigenlijk heel begripvol. Moet eerlijk bekennen dat ik wel een doemdenker ben
ik zit wel al te denken dat ik volgende week weer ga werken. Dit is dan wel weer voor de cliënten en niet voor mezelf. Dus dit gevecht gaat nog even door in mijn hoofd deze week. Voel me zo schuldig Ik heb ook getwijfeld om voor iets anders te solliciteren maar ben ook bang als ik weer verder ga en dit probleem niet oplos ik eigenlijk niet verder ga komen. Het ligt eigenlijk ook niet aan dit werk maar mijn please gedrag die het mij moeilijk maakt.
Dat er geen vervanging was in mijn vakantie komt door personeelstekort, daar ga ik toch van uit. Ik had afgelopen week een nieuwe cliënt, die kreeg mij toegewezen omdat ik weer iemand had die was uitgevallen, tegen hem was gezegd dat er geen personeel was.
maandag 8 juni 2026 om 21:15
Fijn dat medisch dingen worden bekeken en hopelijk uitgesloten.
Is het mogelijk voor je om te focussen op "deze week ben ik vrij" in plaats van "volgende week ga ik weer werken"? Of is dst echt een brug te ver voor je?
Verantwoordelijkheidsgevoel is een goede eigenschap, maar uiteindelijk is de planning niet jouw verantwoordelijkheid. Wel beter worden en zorgen dat je beter gaat functioneren. Heeft je werkgever ook best veel aan, als je dqt leert.
Is het mogelijk voor je om te focussen op "deze week ben ik vrij" in plaats van "volgende week ga ik weer werken"? Of is dst echt een brug te ver voor je?
Verantwoordelijkheidsgevoel is een goede eigenschap, maar uiteindelijk is de planning niet jouw verantwoordelijkheid. Wel beter worden en zorgen dat je beter gaat functioneren. Heeft je werkgever ook best veel aan, als je dqt leert.
dinsdag 9 juni 2026 om 10:17
Klinkt heel herkenbaar. Ik stond een aantal weken geleden op het punt waar jij nu lijkt te staan.
Schuldgevoel speelde mij ook parte, hoopte dat ik maar een griepje kreeg zodat ik een week ziek thuis kon blijven (hoewel de realiteit is dat ik dan vaak ook eerst ging proberen of ik echt niet kon werken, want ik was vast niet ziek genoeg volgens mezelf).
Ik wilde een stapje terugdoen op het werk met het idee dat ik dan daar niet uit zou gaan vallen, een maandje was vast genoeg.
Een paar dagen later was ik niet in staat een dienst af te maken, na een paar dagen thuis weer vol goede moed aan de slag en toen moest ik toegeven dat het echt niet meer ging.
Het Schuldgevoel heeft bij mij even aangehouden, maar is uiteindelijk weggezakt. Ik zag in dat ik jaren alles heb gegeven ten koste van mezelf om mezelf maar te bewijzen. Erkenning hiervoor kwam maar mondjesmaat en nu zit ik met de rekening.
Misschien is het nog een idee om een afspraak te maken bij de praktijkondersteuner, deze helpt mij in iedergeval om goede inzichten te krijgen.
Schuldgevoel speelde mij ook parte, hoopte dat ik maar een griepje kreeg zodat ik een week ziek thuis kon blijven (hoewel de realiteit is dat ik dan vaak ook eerst ging proberen of ik echt niet kon werken, want ik was vast niet ziek genoeg volgens mezelf).
Ik wilde een stapje terugdoen op het werk met het idee dat ik dan daar niet uit zou gaan vallen, een maandje was vast genoeg.
Een paar dagen later was ik niet in staat een dienst af te maken, na een paar dagen thuis weer vol goede moed aan de slag en toen moest ik toegeven dat het echt niet meer ging.
Het Schuldgevoel heeft bij mij even aangehouden, maar is uiteindelijk weggezakt. Ik zag in dat ik jaren alles heb gegeven ten koste van mezelf om mezelf maar te bewijzen. Erkenning hiervoor kwam maar mondjesmaat en nu zit ik met de rekening.
Misschien is het nog een idee om een afspraak te maken bij de praktijkondersteuner, deze helpt mij in iedergeval om goede inzichten te krijgen.
dinsdag 9 juni 2026 om 16:20
Ik lees mee. Ik sta ook op zo'n precair punt. Wel een iets andere situatie. Ik ben geen pleaser bijvoorbeeld.
Maar ik zit wel met het gevoel van: eigenlijk weet ik dat ik op de rem moet trappen, voor ik écht langdurig uitval. Ik voel me al op voorhand schuldig over langdurig uitval, maar vooral naar mijn gezin; wat minder naar mijn werk. Dat zegt natuurlijk ook wat over mijn werk, want ik ben heus geen onmens die het niks kan schelen.
Ik weet dat ik het naar mijn gezin toe niet kan maken om nu niets te doen en straks langdurig uit te vallen. Dat maakt het moeilijk.
Maar wat IS gas terugnemen dan? Wat is op de rem staan? Halve dagen werken? Kortdurend ziekmelden? Ik weet het niet. Eerlijk niet. Ik weet niet waar ik goed aan doe.
Wat ik gedaan heb is: ik heb bij mijn leidinggevende aangekaart hoe ik me voel en dat het dreigt mis te gaan. Gevolg: ik mag allerlei trainingen gaan doen die mij gaan helpen om hieruit te komen (niet gefaciliteerd, dus ik heb er eigenlijk een hoop extra werk erbij gekregen). Ik snap dat anderen niet mijn last kunnen dragen, maar ik voel me nu eigenlijk alsof ik beter niets had kunnen zeggen. Het heeft me eigenlijk vooral meer werk opgeleverd, verder niets. Dat voelt eigenlijk een beetje zuur; ik had immers ook me gewoon ziek kunnen melden.
Dus, hoe neem je dan gas terug? hoe trap je op die rem? Ik weet het niet. Ik dacht het op een correcte manier aan te pakken, maar ik voel me eigenlijk alsof ik dat net zo goed niet had kunnen doen. Misschien was een ziekmelding van twee weken beter geweest om even op adem te komen, mijn zenuwstelsel wat rust te gunnen en een plan de campagne te bedenken.
Ik lees mee, want ik kan zelf ook wel wat tips gebruiken.
Maar ik zit wel met het gevoel van: eigenlijk weet ik dat ik op de rem moet trappen, voor ik écht langdurig uitval. Ik voel me al op voorhand schuldig over langdurig uitval, maar vooral naar mijn gezin; wat minder naar mijn werk. Dat zegt natuurlijk ook wat over mijn werk, want ik ben heus geen onmens die het niks kan schelen.
Ik weet dat ik het naar mijn gezin toe niet kan maken om nu niets te doen en straks langdurig uit te vallen. Dat maakt het moeilijk.
Maar wat IS gas terugnemen dan? Wat is op de rem staan? Halve dagen werken? Kortdurend ziekmelden? Ik weet het niet. Eerlijk niet. Ik weet niet waar ik goed aan doe.
Wat ik gedaan heb is: ik heb bij mijn leidinggevende aangekaart hoe ik me voel en dat het dreigt mis te gaan. Gevolg: ik mag allerlei trainingen gaan doen die mij gaan helpen om hieruit te komen (niet gefaciliteerd, dus ik heb er eigenlijk een hoop extra werk erbij gekregen). Ik snap dat anderen niet mijn last kunnen dragen, maar ik voel me nu eigenlijk alsof ik beter niets had kunnen zeggen. Het heeft me eigenlijk vooral meer werk opgeleverd, verder niets. Dat voelt eigenlijk een beetje zuur; ik had immers ook me gewoon ziek kunnen melden.
Dus, hoe neem je dan gas terug? hoe trap je op die rem? Ik weet het niet. Ik dacht het op een correcte manier aan te pakken, maar ik voel me eigenlijk alsof ik dat net zo goed niet had kunnen doen. Misschien was een ziekmelding van twee weken beter geweest om even op adem te komen, mijn zenuwstelsel wat rust te gunnen en een plan de campagne te bedenken.
Ik lees mee, want ik kan zelf ook wel wat tips gebruiken.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in