Carriërewissel, hoe aan te pakken?

Hallo,
 
Na mijn reactie op het topic 'werkdruk zorg' realiseer ik me dat ik werk moet gaan maken van een carrièrewisseling, de zorg uit.
Ik denk daar al een poosje (2-3 jaar) over na, maar heb werkelijk geen idee wat ik kan en wil gaan doen of hoe ik dit aan kan pakken.
 
Alles dat eerder op mijn wensenlijst stond, (intensive care, spoedeisende hulp) is in de zorg en niet meer haalbaar door bijkomende problematiek, ik ben de afgelopen jaren gediagnosticeerd met een aantal chronische aandoeningen die beperking geven in beweging, energielevel en lichamelijke belasting waar ik rekening mee moet gaan houden. Ook nu al geeft dit problemen, waardoor ik aanpassingen nodig heb in mijn dagelijkse werk, maar vooralsnog kan ik dit werk blijven doen.

Ik ben kostwinner en mantelzorger, dus een voltijd opleiding zonder baan en inkomen is geen optie.
Het liefst zou ik de zorg helemaal achter me laten, geen zorgtaken, geen verantwoordelijkheid voor andermans welbevinden, geen interactie met zorgverzekeringen en andere behandelaars.

Hieronder de post die ik schreef op het topic over werkdruk in de zorg:
---------------------------------------------------------------------------------
Ik heb 22 jaar geleden gekozen voor een loopbaan in de zorg, ik was toendertijd 16 jaar en zeer begaan met zorgbehoeftigen. Het was een logische keuze, in mijn familie veel verzorgenden, verpleegkundigen en een enkele arts, en men vond het bij me passen.
Ik was blij met mijn keuze, de opleiding ging me goed af en het werk vond ik heerlijk.
Er was weinig druk, opleiders hadden ruim de tijd om me de kneepjes te leren, het werk draaide vooral om de verzorging en het welbevinden van de patiënten, er was tijd voor bijzaken en de administratie.
 
Inmiddels ga ik richting de 40, heb in mijn loopbaan verschillende zorglocaties aangedaan en werk nu al jaren in het ziekenhuis op een specialistische afdeling.
Aan het bed, maar steeds minder tijd voor echte zorg door alle registraties, verplichte toetsingen en certificaten die behaald of behouden moeten worden.
Personeelsgebrek. Meer doen met minder middelen. Opgelegde regels en certificeringen. Marktwerking en almachtige zorgverzekeringen.
Om nog maar niet te spreken over mislukkende CAO onderhandelingen en dreigende Wet BIG2.
 
Ik vind het niet leuk meer.
Het beroep komt steeds verder af te staan van datgene waar ik 22 jaar geleden ambitieus en vol overgave voor koos.
 
Als ik, met de kennis en ervaring die ik nu heb, mijn 16-jarige zelf een advies zou kunnen geven zou ik een andere beroepskeuze adviseren.
---------------------------------------------------------------------------------------
Mijn vraag; hoe pak ik dit aan?

Het onderwijs is inderdaad een logisch vervolg, ik ben hier ook redelijk goed in (geef vanuit mijn functie af en toe gastlessen op de faculteit)
Echter het voorbereiden van de lessen en de dagen voor de lesdagen geven me ontzettend veel stress...
Ik doe dit nu al jaren, en zeg steeds tegen mezelf dat het wel went en beter wordt, maar dat is niet zo.
Dit houdt me tegen om het onderwijs in te gaan.

Irma3110 schreef: ↑

06-08-2019 20:59

Ik lees vooral wat je niet wilt, maar wat wil je wel? Wat maakt je blij, waar ligt je passie?

Passie ligt in het creeëren.
Met stof, verf, papier, touw, stenen, schelpen, dingen die ik vind op straat, planten, tuinieren, fotograferen.
Dat gaat niet verder dan knutselen in de zolderkamer. Ik verkoop wel eens wat, en dat is niet onverdienstelijk, maar ik heb al gemerkt dat ik totaal niet blij wordt van werken in opdracht, dus dit moet hobby blijven, hier wil ik niet mijn werk van maken.

Ik zat zelf te denken aan een beroepskeuze-onderzoek, om achter interesses te komen die niet zo voor-de-hand-liggend zijn.
Iemand ervaring?

Loopbaancoach, check.
Naasten vragen, check, is ook een goede, aangezien ik veel zorggerelateerde werkers in mijn naaste familie heb.
Bedankt voor nu, morgen kijk en reageer ik verder, zo slapen, morgen vroege dienst