Werk & Studie
alle pijlers
Haat op t eerste gezicht.
zaterdag 9 mei 2026 om 15:18
Hebben jullie wel eens dat je merkt dat iemand je totaal niet moet, terwijl ze je nog amper kennen ? Ik heb t nu een paar keer meegemaakt en het brengt me elke keer van m'n stuk. Ik heb dit bij werk gezet, omdat in andere situaties, ik mensen gewoon uit de weg ga als ik merk dat ze mij niet moeten of ik hen niet. Maar omdat dit speelt op werk kan het niet. Ik vraag me altijd af wat ik dan fout doe en waarom ik mensen zo erger. Het gaat om bot doen, afkatten, met ogen rollen en sarcastisch doen. Eigenlijk ronduit vijandig. Ik kan niet teveel delen, maar kan de mensen om wie het gaat echt niet uit de weg gaan. Ik weet niet hoe ik me op moet stellen. Ja, professioneel doen. Maar ik ben ook geneigd om terug te katten als het zo door gaat, want ik ben verdomme geen voetveeg. Eigenlijk wil ik advies en vragen of anderen dit ook hebben. Ik ben inmiddels op een leeftijd dat het me niet zou moeten uitmaken. Maar het raakt me. Ik ben van deze mensen afhankelijk voor m'n beoordeling. Verder is het niet de eerste keer dat ik dit meemaak, dus het moet ook wel aan mij liggen. Maar ik heb ook wel eens antipathie op t eerste gezicht, maar gedraag me dan wel.
zondag 10 mei 2026 om 00:39
Er zijn wel wat mensen waarbij ik hoog op het irritatielijstje sta. Ik snap dat ergens wel, ik zeg soms dingen onhandig of vraag om verduidelijking als mensen iets heel onlogisch zeggen. Helaas komt dat er dan wel eens uit alsof het hun fout is (‘ik snap niet wat je net hebt verteld’, vinden zij dan een verwijt of zo).
Of eigenlijk snap ik dus niet dat ze mij irritant vinden maar ik weet inmiddels dat dat bij sommigen zo werkt, meestal mensen die denken dat ze slimmer zijn dan ze zijn. Terwijl ik dus nooit mensen onaardig behandel, wat voor types dan ook.
Of eigenlijk snap ik dus niet dat ze mij irritant vinden maar ik weet inmiddels dat dat bij sommigen zo werkt, meestal mensen die denken dat ze slimmer zijn dan ze zijn. Terwijl ik dus nooit mensen onaardig behandel, wat voor types dan ook.
zondag 10 mei 2026 om 09:06
Evenmin kunnen we allemaal geduldig zijn en het zonnetje in huis.Mephishardstylez schreef: ↑09-05-2026 23:20wel
Waarom? Waarom zou je zo naar doen? Waarom zou je een traag, dommer persoon zo behandelen? Lomp is dan wel enigsinds verwijtbaar. Maar traag en dom? Je zal toch met zo'n iemand moeten werken en we kunnen niet allemaal zoef de haas zijn.
zondag 10 mei 2026 om 09:18
Klopt. Maar het heeft me wel geholpen wat verdraagzamer te zijn. Ook voor mijn eigen gemoedsrust.jorchugh_jor schreef: ↑10-05-2026 09:06Evenmin kunnen we allemaal geduldig zijn en het zonnetje in huis.
Het is ongepast om van jezelf te zeggen, maar ik denk sneller dan veel andere mensen. Dus heb ik al snel de neiging om 'mand' te roepen. Als ik merk dat ik dat ook bijna echt doe, is dat meestal wel een teken dat ik om wat voor reden dan ook te overwerkt ben. Snibbige doen tegen trage Theresa lucht kortstondig op, maar uiteindelijk is het geen goed idee.
Het gaat nog wel eens mis, trouwens. Maar ik doe mijn best.
Si abra la puerta hay lobos.
zondag 10 mei 2026 om 09:30
Ik doe ook m’n best. Maar zoals jij en een andere poster zeggen: hoge werkdruk helpt niet.
En sommige mensen hebben een ander idee van grenzen dan ik. Mensen die me aanraken, alles gezellig samen willen doen of zeggen “we vinden natuurlijk allemaal…”, daar ga ik heel slecht op. Dan zucht ik wel eens hoorbaar.
zondag 10 mei 2026 om 09:42
Ik waardeer het niet wanneer mensen op het werk een soort robotgedrag gaan vertonen. Veel harder, veel zakelijker, betweteriger, streberiger. De menselijke maat wordt vaak vergeten. Sommige mensen gaan daar tijdelijk vast goed op, maar ik absoluut niet.
Als ik zie dat collega's zich zo gedragen probeer ik er wat aan te doen. Dan roep ik zoiets als: "Kom op, we zijn mensen met gevoel en we hebben allemaal onze waarden en talenten. We moeten elkaar aanvullen in plaats van naar beneden halen.'
Niet dat dat altijd een blijvend effect heeft, maar ik doe mijn best. In het verleden heb ik meerdere keren ontslag genomen omdat ik die belachelijke hiërarchie en het daarbij behorende gedrag niet trok, ik voelde me daar heel ongelukkig in.
Natuurlijk roei je dat nooit helemaal uit en bepaalde verhoudingen hebben soms hun waarde, maar om zo'n groot stuk van je leven in een dergelijke omgeving te moeten spenderen lijkt mij knap ongezond voor vrijwel iedereen.
Als ik zie dat collega's zich zo gedragen probeer ik er wat aan te doen. Dan roep ik zoiets als: "Kom op, we zijn mensen met gevoel en we hebben allemaal onze waarden en talenten. We moeten elkaar aanvullen in plaats van naar beneden halen.'
Niet dat dat altijd een blijvend effect heeft, maar ik doe mijn best. In het verleden heb ik meerdere keren ontslag genomen omdat ik die belachelijke hiërarchie en het daarbij behorende gedrag niet trok, ik voelde me daar heel ongelukkig in.
Natuurlijk roei je dat nooit helemaal uit en bepaalde verhoudingen hebben soms hun waarde, maar om zo'n groot stuk van je leven in een dergelijke omgeving te moeten spenderen lijkt mij knap ongezond voor vrijwel iedereen.
zondag 10 mei 2026 om 11:35
Dat zou ik doen: gewoon benoemen wat je ervaart en vragen of dat klopt en waarom het gebeurt. Ik zou een vriendelijke, enigszins verbaasde toon opzetten.
Natuurlijk kan het dat het niet zo bedoeld is, maar dat hoor je dan wel.
zondag 10 mei 2026 om 11:46
Haha, dit je naam past goed bij je lala-landladadieladieda schreef: ↑09-05-2026 15:25Ik heb dit nog nooit meegemaakt en kan me er ook niks bij voorstellen. Maar volgens mijn man heb ik lala-land om me heen gecreëerd en ben ik daarbij ziende blind voor onaardige mensen.
Wat zou jij dan doen dat deze mensen ergert? Ben je veel slimmer? Bedreig je hun autonomie? Raar haar? Ik kan me er werkelijk niks bij voorstellen dat je ergens blanco begint en nog voor je 1 woord hebt gezegd je direct met gifwolken bestookt wordt.
zondag 10 mei 2026 om 16:18
Als ik een collega hoor over hoe verbaasd zij is dat iemand kennelijk een hekel aan haar heeft, dan ligt het alleen maar aan die ander. Zij heeft eerlijk, oprecht, NIETS fout gedaan.
Dat is niet het hele plaatje. Ze is niet secuur in haar werk, maakt constant dezelfde fouten en heeft een zeer lage leercurve, aka stelt nog vragen die je in je eerste maand zou stellen. Dat zou nog niet zo vervelend zijn, maar ze ontkent dit alles en draait altijd om de hete brij heen. Altijd, bij ieder gesprek ligt het aan de omstandigheden, het weer, de computer, de client, maar zij doet alles zeer goed.
Dus spreekt die collega die zogenaamd een hekel aan haar heeft - ze heeft een hekel aan haar werkgedrag - haar aan hierop, dat is het ook dat ze naar doet, of lelijk.
Dat gedrag is heel lastig. Want niet openstaan voor opbouwende kritiek maakt samenwerken moeilijker. En ingewikkeld.
Dat is niet het hele plaatje. Ze is niet secuur in haar werk, maakt constant dezelfde fouten en heeft een zeer lage leercurve, aka stelt nog vragen die je in je eerste maand zou stellen. Dat zou nog niet zo vervelend zijn, maar ze ontkent dit alles en draait altijd om de hete brij heen. Altijd, bij ieder gesprek ligt het aan de omstandigheden, het weer, de computer, de client, maar zij doet alles zeer goed.
Dus spreekt die collega die zogenaamd een hekel aan haar heeft - ze heeft een hekel aan haar werkgedrag - haar aan hierop, dat is het ook dat ze naar doet, of lelijk.
Dat gedrag is heel lastig. Want niet openstaan voor opbouwende kritiek maakt samenwerken moeilijker. En ingewikkeld.
Everything you see I owe to spaghetti!
zondag 10 mei 2026 om 16:59
Dit stukje herken ik ook. Ik vind dat mensen vaak onduidelijk zijn in wat ze precies bedoelen, zowel in gesproken als in geschreven taal. Vragen om verduidelijking roept inderdaad vaak irritaties op, die ik dan weer onterecht vind. Wees dan meteen duidelijk.KamilleT schreef: ↑10-05-2026 00:39Er zijn wel wat mensen waarbij ik hoog op het irritatielijstje sta. Ik snap dat ergens wel, ik zeg soms dingen onhandig of vraag om verduidelijking als mensen iets heel onlogisch zeggen. Helaas komt dat er dan wel eens uit alsof het hun fout is (‘ik snap niet wat je net hebt verteld’, vinden zij dan een verwijt of zo).
Voorbeeld:
Ik zit te werken aan mijn laptop.
Collega: heb jij die ene mail gezien?
En dan geïrriteerd zijn als je niet direct doorhebt wat ze precies bedoelt.
Of:
Mijn moeder die vraagt: heb jij dinges nog gesproken?
Ze wéét toch dat ik dan eerst een vervolgvraag moet stellen, namelijk wie dinges dan is.
Of:
Een vriendin die wil dat ik iets voor haar doe. Prima, doe ik. Ik stel een datum voor. Zij kijkt in haar agenda, die is leeg op die dag. Zij zegt: is goed, ik laat dan vlak daarvoor wel weten hoe laat.
Eehhhh....die datum is nog weken weg, dan vraag je me dus eigenlijk om wekenlang die hele dag vrij te houden omdat jij het fijner vindt om last minute een tijdstip te kiezen? Ook al is de hele afspraak dan dus voor mij voorlopig onduidelijk?
zondag 10 mei 2026 om 17:01
O daar zou ik ook niet altijd evenveel geduld mee kunnen hebben.Annapicobella schreef: ↑10-05-2026 16:18Als ik een collega hoor over hoe verbaasd zij is dat iemand kennelijk een hekel aan haar heeft, dan ligt het alleen maar aan die ander. Zij heeft eerlijk, oprecht, NIETS fout gedaan.
Dat is niet het hele plaatje. Ze is niet secuur in haar werk, maakt constant dezelfde fouten en heeft een zeer lage leercurve, aka stelt nog vragen die je in je eerste maand zou stellen. Dat zou nog niet zo vervelend zijn, maar ze ontkent dit alles en draait altijd om de hete brij heen. Altijd, bij ieder gesprek ligt het aan de omstandigheden, het weer, de computer, de client, maar zij doet alles zeer goed.
Dus spreekt die collega die zogenaamd een hekel aan haar heeft - ze heeft een hekel aan haar werkgedrag - haar aan hierop, dat is het ook dat ze naar doet, of lelijk.
Dat gedrag is heel lastig. Want niet openstaan voor opbouwende kritiek maakt samenwerken moeilijker. En ingewikkeld.
zondag 10 mei 2026 om 20:12
Vind ik begrijpelijk. Ik heb ook wel collega's (gehad) die veel hulp vragen en/of altijd eerst aan iemand anders vragen voor ze zelf ook maar iets geprobeerd hebben. Het kost tijd om iemand steeds te helpen, maar het is ook frustrerend, zeker als diegene gewoon dezelfde functie heeft en hetzelfde salaris binnen krijgt. Ik heb wel meer geduld daarmee als het nieuwe collega's betreftZalmsnipers schreef: ↑10-05-2026 18:57Ik heb eerlijk gezegd ook weinig geduld met mijn collega die voor de zoveelste keer niet doet wat ze moet doen en niets begrijpt. Ik heb daar geen tijd voor. Wel probeer ik normaal te blijven doen.
zondag 10 mei 2026 om 20:22
Ik denk dat ik op mijn werk wel veel geduld heb. Al vragen ze mij iets voor de tiende keer, ik blijf gewoon vriendelijk en ik leg het nog eens uit. Ooit was ik een kluns die het allemaal ook niet goed wist en soms ben ik dat nog steeds. Ik vind een goede sfeer en fijn met elkaar omgaan belangrijker dan snelle efficiëntie.
Als iemand een grote fout maakt waar ik ook de dupe van ben maak ik mij totaal niet druk.
Dan vind ik het vooral lullig voor mijn collega en dan krijg ik heel veel energie om alles weer goed op de rit te krijgen.
Als iemand een grote fout maakt waar ik ook de dupe van ben maak ik mij totaal niet druk.
Dan vind ik het vooral lullig voor mijn collega en dan krijg ik heel veel energie om alles weer goed op de rit te krijgen.
zondag 10 mei 2026 om 21:49
Ik heb heel veel geduld met mensen die iets niet snappen, en begrip voor mensen die het waarschijnlijk nooit gaan snappen of gewoon meer tijd nodig hebben om het onder de knie te krijgen. Ik doe het werk al 20+ jaar en hoor bij de drie teamleden die het meest weten, kunnen en snappen. Daar hoef ik overigens geen pluimpjes voor en ik leg graag iets drie keer uit om het vervolgens zelf te doen.Itsnojoke schreef: ↑10-05-2026 16:59Dit stukje herken ik ook. Ik vind dat mensen vaak onduidelijk zijn in wat ze precies bedoelen, zowel in gesproken als in geschreven taal. Vragen om verduidelijking roept inderdaad vaak irritaties op, die ik dan weer onterecht vind. Wees dan meteen duidelijk.
Voorbeeld:
Ik zit te werken aan mijn laptop.
Collega: heb jij die ene mail gezien?
En dan geïrriteerd zijn als je niet direct doorhebt wat ze precies bedoelt.
Of:
Mijn moeder die vraagt: heb jij dinges nog gesproken?
Ze wéét toch dat ik dan eerst een vervolgvraag moet stellen, namelijk wie dinges dan is.
Of:
Een vriendin die wil dat ik iets voor haar doe. Prima, doe ik. Ik stel een datum voor. Zij kijkt in haar agenda, die is leeg op die dag. Zij zegt: is goed, ik laat dan vlak daarvoor wel weten hoe laat.
Eehhhh....die datum is nog weken weg, dan vraag je me dus eigenlijk om wekenlang die hele dag vrij te houden omdat jij het fijner vindt om last minute een tijdstip te kiezen? Ook al is de hele afspraak dan dus voor mij voorlopig onduidelijk?
Wat ik moeilijk trek zijn relatief nieuwe collega’s die denken dat ze de wijsheid in pacht hebben en mij vervolgens gaan mansplainen in heel ingewikkelde taal en dan niet zelden zelf de plank misslaan.
zondag 10 mei 2026 om 23:34
Lieneke schreef: ↑10-05-2026 20:22Ik denk dat ik op mijn werk wel veel geduld heb. Al vragen ze mij iets voor de tiende keer, ik blijf gewoon vriendelijk en ik leg het nog eens uit. Ooit was ik een kluns die het allemaal ook niet goed wist en soms ben ik dat nog steeds. Ik vind een goede sfeer en fijn met elkaar omgaan belangrijker dan snelle efficiëntie.
Als iemand een grote fout maakt waar ik ook de dupe van ben maak ik mij totaal niet druk.
Dan vind ik het vooral lullig voor mijn collega en dan krijg ik heel veel energie om alles weer goed op de rit te krijgen.
[/quote
Was jij maar mijn collega...
maandag 11 mei 2026 om 00:44
Het ging toch juist om mensen die je amper kent? Ik heb dit een paar keer meegemaakt. Eén keer met een man die later mijn leidinggevende werd. Ik kwam daar door een fusie. Wat ik eerder zelfstandig deed, deden zij met vijf man. Het ging vanaf het begin extreem stroef. Ik vermoed dat hij zich bedreigd voelde.
Bij een andere werkgever was er een vrouw die me al tijdens het sollicitatiegesprek niet zag zitten. Ze had geen zeggenschap, dus ik werd aangenomen omdat de rest enthousiast was. Ik heb tot de dag van vandaag geen idee wat ze tegen me had.
Jaren later kwam ik een oud-collega tegen. Hij vertelde dat na mij steeds mensen op dezelfde functie binnen een paar maanden vertrokken – vaak al in de proefperiode. Hij deed niet eens meer de moeite hun naam te onthouden.
Moraal: soms voel je zelf aan waar die instantaversie vandaan komt, soms gis je, en blijkt die ander gewoon een moeizame rukker.
Ik weet niet of praten helpt; de ander moet ervoor openstaan. Die vrouw deed dat niet; ik heb het echt geprobeerd. Ik ben Indisch, dus misschien kost het me daardoor minder moeite om te doen alsof het volledig langs me heen gaat. Dat was één van mijn manieren om ermee om te gaan. Verder kon ik heerlijk om die lompe trien lachen met mijn vriend en vriendinnen. En ik heb bij een aangeboden contractverlenging vriendelijk bedankt, maar daar heb jij waarschijnlijk niets aan.
Breek er niet te lang je hoofd over. Probeer gerust wat uit zoals praten, je eigen houding veranderen, tijdelijk wat meer zelfreflectie gebruiken om uit te vogelen of het aan jou kan liggen. Als er dan nog helemaal niets verandert, zit het toch echt in die ander.
Sterkte, dit soort situaties zijn zo zonde van je tijd, energie en humeur.
Bij een andere werkgever was er een vrouw die me al tijdens het sollicitatiegesprek niet zag zitten. Ze had geen zeggenschap, dus ik werd aangenomen omdat de rest enthousiast was. Ik heb tot de dag van vandaag geen idee wat ze tegen me had.
Jaren later kwam ik een oud-collega tegen. Hij vertelde dat na mij steeds mensen op dezelfde functie binnen een paar maanden vertrokken – vaak al in de proefperiode. Hij deed niet eens meer de moeite hun naam te onthouden.
Moraal: soms voel je zelf aan waar die instantaversie vandaan komt, soms gis je, en blijkt die ander gewoon een moeizame rukker.
Ik weet niet of praten helpt; de ander moet ervoor openstaan. Die vrouw deed dat niet; ik heb het echt geprobeerd. Ik ben Indisch, dus misschien kost het me daardoor minder moeite om te doen alsof het volledig langs me heen gaat. Dat was één van mijn manieren om ermee om te gaan. Verder kon ik heerlijk om die lompe trien lachen met mijn vriend en vriendinnen. En ik heb bij een aangeboden contractverlenging vriendelijk bedankt, maar daar heb jij waarschijnlijk niets aan.
Breek er niet te lang je hoofd over. Probeer gerust wat uit zoals praten, je eigen houding veranderen, tijdelijk wat meer zelfreflectie gebruiken om uit te vogelen of het aan jou kan liggen. Als er dan nog helemaal niets verandert, zit het toch echt in die ander.
Sterkte, dit soort situaties zijn zo zonde van je tijd, energie en humeur.
eve_jobs wijzigde dit bericht op 11-05-2026 00:48
Reden: Autocorrect en andere fouten
Reden: Autocorrect en andere fouten
1.86% gewijzigd
maandag 11 mei 2026 om 13:58
Als je dit vaker hebt en niet weet waarom, lijkt het mij goed om het er toch over te hebben. Het probleem is wel dat je vaak geen eerlijke antwoorden zult krijgen. Daarom misschien iemand vragen van HR, als jouw werk zo'n afdeling heeft. (kan natuurlijk ook een klein bedrijf zijn) Je kunt je probleem voorleggen en vragen of hij/zij met je mee wil denken, heel eerlijk wil zijn en je misschien begeleiden/coachen op dat vlak, de komende tijd.
Want soms kun je echt wel blinde vlekken hebben. Op de middelbare school kreeg ik van diverse docenten te horen dat ze dachten dat ik totaal niet geïnteresseerd was tijdens de lessen, omdat ik meestal in mijn schriften zat te tekenen. Ze waren dan verbaasd als ze mij een vraag stelden en ik toch bleek op te letten. Voor mij was dat tekenen juist een manier om precies de juiste hoeveelheid aandacht te kunnen richten en niet afgeleid te raken.
Ik had een aantal jaren een collega met wie ik intensief samenwerkte en die heel eerlijk was. Ze zei eens dat ze vond dat ik vaak chagrijnig was. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik? Chagrijnig? Ik vond juist van mezelf dat ik dat eigenlijk vrijwel nooit was (en nog steeds ben ik nooit 'zomaar' slecht gehumeurd). Maar kennelijk wekte ik bij haar dus wel die indruk, we hebben daar toen goed over kunnen praten. Van eerlijke reacties kun je zo veel leren, dat is echt zo waardevol. Met geërgerde reacties schiet iemand zo weinig op. Ik denk dat je van dat soort collega's niet zo veel hoeft te verwachten, vandaar mijn tip om iemand van HR te vragen hier samen met jou naar te kijken.
Want soms kun je echt wel blinde vlekken hebben. Op de middelbare school kreeg ik van diverse docenten te horen dat ze dachten dat ik totaal niet geïnteresseerd was tijdens de lessen, omdat ik meestal in mijn schriften zat te tekenen. Ze waren dan verbaasd als ze mij een vraag stelden en ik toch bleek op te letten. Voor mij was dat tekenen juist een manier om precies de juiste hoeveelheid aandacht te kunnen richten en niet afgeleid te raken.
Ik had een aantal jaren een collega met wie ik intensief samenwerkte en die heel eerlijk was. Ze zei eens dat ze vond dat ik vaak chagrijnig was. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik? Chagrijnig? Ik vond juist van mezelf dat ik dat eigenlijk vrijwel nooit was (en nog steeds ben ik nooit 'zomaar' slecht gehumeurd). Maar kennelijk wekte ik bij haar dus wel die indruk, we hebben daar toen goed over kunnen praten. Van eerlijke reacties kun je zo veel leren, dat is echt zo waardevol. Met geërgerde reacties schiet iemand zo weinig op. Ik denk dat je van dat soort collega's niet zo veel hoeft te verwachten, vandaar mijn tip om iemand van HR te vragen hier samen met jou naar te kijken.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 11 mei 2026 om 17:25
Sommige mensen halen bij bepaalde mensen de bitch meteen naar boven. Wat ik heb gezien, komt dat doorgaans ook niet meer goed. De gehate vrouw is doorgaans vriendelijk maar niet onderdanig (genoeg) richting de ander. Ik geloof niet dat je er veel aan kunt veranderen als je dat effect op sommige mensen hebt.
dinsdag 12 mei 2026 om 08:20
Heb dit twee keer in 2 jaar meegemaakt.
De tweede keer ben ik met een burn out uitgevallen.
Ongeduldige neerbuigende collega's die zelf geen tijd namen om mij in te werken, maar wel rollen met de ogen of zuchtend zeggen " ik doe het zelf wel want als ik het eerst moet gaan uitleggen, ben ik meer tijd kwijt "
Ik heb me nog nooit zo ongelukkig gevoeld als daar.
Zeker heb ik dit bij mij lg aangekaart, ik heb het ook bij mijn 1e en 2e gesprek aangegeven : " hoe is de onboarding, is er ruimte voor een goed inwerk proces, nou dat was allemaal zo blablabla.
Tja daar zat ik dan. Maar tevens ook met ergernis van mijn collega's.
Die dat niet onder stoelen of banken staken, heel naar.
Liep jij daar ook tegenaan?
De tweede keer ben ik met een burn out uitgevallen.
Ongeduldige neerbuigende collega's die zelf geen tijd namen om mij in te werken, maar wel rollen met de ogen of zuchtend zeggen " ik doe het zelf wel want als ik het eerst moet gaan uitleggen, ben ik meer tijd kwijt "
Ik heb me nog nooit zo ongelukkig gevoeld als daar.
Zeker heb ik dit bij mij lg aangekaart, ik heb het ook bij mijn 1e en 2e gesprek aangegeven : " hoe is de onboarding, is er ruimte voor een goed inwerk proces, nou dat was allemaal zo blablabla.
Tja daar zat ik dan. Maar tevens ook met ergernis van mijn collega's.
Die dat niet onder stoelen of banken staken, heel naar.
Liep jij daar ook tegenaan?
People sometimes ask, why do you always choose the hardest road. Who says there was an easier way?
woensdag 13 mei 2026 om 15:39
Te herkenbaar.Itsnojoke schreef: ↑10-05-2026 16:59Dit stukje herken ik ook. Ik vind dat mensen vaak onduidelijk zijn in wat ze precies bedoelen, zowel in gesproken als in geschreven taal. Vragen om verduidelijking roept inderdaad vaak irritaties op, die ik dan weer onterecht vind. Wees dan meteen duidelijk.
Voorbeeld:
Ik zit te werken aan mijn laptop.
Collega: heb jij die ene mail gezien?
En dan geïrriteerd zijn als je niet direct doorhebt wat ze precies bedoelt.
Of:
Mijn moeder die vraagt: heb jij dinges nog gesproken?
Ze wéét toch dat ik dan eerst een vervolgvraag moet stellen, namelijk wie dinges dan is.
Of:
Een vriendin die wil dat ik iets voor haar doe. Prima, doe ik. Ik stel een datum voor. Zij kijkt in haar agenda, die is leeg op die dag. Zij zegt: is goed, ik laat dan vlak daarvoor wel weten hoe laat.
Eehhhh....die datum is nog weken weg, dan vraag je me dus eigenlijk om wekenlang die hele dag vrij te houden omdat jij het fijner vindt om last minute een tijdstip te kiezen? Ook al is de hele afspraak dan dus voor mij voorlopig onduidelijk?
Ik heb de label direct te zijn. En zelf, denk ik, dat dát verschillende dingen kan betekenen.
Sommige mensen communiceren direct:
V: Wil jij voor mij ook koffie meenemen?
A: Ja/Nee.
Anderen meer indirect:
V: Wil je voor mij ook koffie meenemen?
A: Ik moet ook nog even printen?
V: Dus... nee?
A: En ook nog met Carla iets bespreken?
V: Dus... nee?
Enfin, sommige mensen willen geen Nee zeggen, maar dat moet je dan uit de context halen.
En de andere reden waarom iets direct gevonden wordt: Omdat het pijn deed/je gevoelens zijn gekwetst of ben is verbaasd.
De eerste: als je altijd te horen krijgt dat het goed gaat en dan te horen krijgt dat het niet goed is, dan is het niet gek dat je je dit aantrekt en/of in de verdediging gaat.
De tweede: men had geen feedback van jou verwacht. Dat kan zijn omdat diegene een hogere functie heeft, omdat er geen feedbackcultuur is, omdat het sowieso niet van jou verwacht wordt.
Bij mij is het vaak dat dan geen feedback verwacht van mij door verschil in functieniveau of omdat het iets is dat nu eenmaal zo al jaren gedaan wordt. Ik geef mijn leidinggevende net zo goed feedback als iemand op hetzelfde niveau als iemand die meer junior is. We moeten allemaal leren en verbeteren. Daarnaast mag iedereen problemen aankaarten of vragen stellen over waarom iets op een bepaalde manier gaat.
Momenteel loop ik tegen het direct/indirect communiceren aan, want ik wil gewoon een concreet antwoord. Dat is blijkbaar een... probleem.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
woensdag 13 mei 2026 om 23:13
In mijn vorige functie moest ik het management adviseren over het functioneren van nieuwe medewerkers. Dat was bij iedereen bekend. Het ging mis toen ik voor een nieuwe medewerker, die goed in de groep lag en waarmee ik het ook goed kon vinden, een minder positief advies had gegeven. Dat heb ik eerst met haar besproken en gezegd dat ik het idee had dat ze best wat in haar mars had, maar de functie niet echt aansloot bij haar sterke punten. Haar zwakke punten waren juist cruciaal voor het werk. Dat viel totaal verkeerd en ze heeft bij haar manager om een nieuwe beoordelaar gevraagd. Die heeft mij daarin niet gesteund en van de nieuwe beoordelaar kreeg ze als feedback dat ze bovengemiddeld intelligent was (dat was de vraag niet, maar goed) en met voldoende begeleiding het werk uiteindelijk wel onder de knie zou krijgen. Daar zat best wat in, maar ik ben er van overtuigd dat niemand daar echt gelukkig van zou worden, zij zelf incluis.
Gevolg van dat al, het werd een heel drama, was dat ik vanaf dat moment haar minst favoriete collega werd. Ik vind het nog steeds oneerlijk, maar het is wat het is. Die hele gebeurtenis heeft er wel voor gezorgd dat ik tegenwoordig van tevoren maar aan mensen vraag of ze echte feedback willen. Ik kan best vaag zijn en insinueren dat het heus nog wel wat kan worden.
Gevolg van dat al, het werd een heel drama, was dat ik vanaf dat moment haar minst favoriete collega werd. Ik vind het nog steeds oneerlijk, maar het is wat het is. Die hele gebeurtenis heeft er wel voor gezorgd dat ik tegenwoordig van tevoren maar aan mensen vraag of ze echte feedback willen. Ik kan best vaag zijn en insinueren dat het heus nog wel wat kan worden.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in